อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 10/4 วันที่ 11 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 10/4 วันที่ 11 ต.ค. 57

เนื้อนางยิ้มให้กับความซื่อของแสงคำ แสงคำพอเห็นรอยยิ้มเนื้อนาง ก็สดชื่นขึ้นทันที “เนื้อนาง อ้ายอยากพาเนื้อนางกับคำฝาย ออกไปจากที่นี่ ไปหาบ้านใหม่อยู่ด้วยกันเหมือนแต่ก่อน ไอ้ม่อนดอยด้วย ไปวันนี้เลยนะ เนื้อนาง”

“ใจเย็นๆ อ้ายแสงคำ ทำอะไรผลีผลามอย่างนั้นไม่ได้ เรามาขออาศัยเจ้าแสนพรหม ถ้าเราจะไป เราก็ต้องบอกเจ้าก่อน” เนื้อนางปราม
“งั้นไปบอกตอนนี้เลย”
“เจ้าไม่อยู่น่ะสิ เพิ่งออกไปข้างนอก ไม่งั้นไปกันซะวันนี้เลย” คำฝายก็ร้อนใจอยากรีบไปจากคุ้ม
“ยังไงเราก็ต้องลาเจ้า จะพากันออกไปอย่างไม่รู้จักบุญคุณคนไม่ได้ อ้ายแสงคำรออีกนิดนะจ๊ะ” เนื้อนางยิ้มให้ แสงคำยิ้มตอบอย่างดีใจ


ที่พุ่มไม้ คำฝายโผล่หน้ามามองต้นทาง ด้านหลังคือเนื้อนาง แสงคำ “ทางสะดวกแล้ว ไปเร็ว แสงคำ”
เนื้อนางพาแสงคำออกมา รีบเดินเร็วจะไปทางท่าน้ำ
ณไตรเดินเข้ามา มองเห็นเนื้อนาง แสงคำก็หยุดมอง
แสงคำมองณไตรสายตาสงสัย “ไอ้หนานไตร นั่นมัน ..ไอ้หนานไตร”
เนื้อนางดึงแขนแสงคำทันทีเพราะไม่อยากให้มีเรื่องกัน คำฝายมองกังวล ณไตรมองจ้องเนื้อนางที่ดึงแขนแสงคำด้วยสายตาหึงหวง “มึงหายหัวไปไหนมา รู้มั้ยว่าหมื่นหล้าตายเพราะมึง”
“แกก็เลยต้องคอยตามปลอบใจคนรักเก่าไปทุกที่” ณไตรมองเนื้อนาง “มีหนึ่งไม่พอ ยังมีของเก่าสำรองอยู่อีกคน หัวใจเธอทำด้วยอะไร เนื้อนาง ถึงได้เก็บผู้ชายไว้ได้หมด ทั้งเก่า ทั้งใหม่ไม่ซ้ำหน้า”
เนื้อนางกับทุกคนตกตะลึง ณไตรมองจ้องเนื้อนางกับแสงคำด้วยสายตาคลั่งแค้น
แขไขเดินเร็วจะออกไปนอกบ้าน ธรรพ์ก้าวเข้ามาดักหน้า “จะไปคุ้มเจ้าแสนพรหมหรือครับ”
“รู้แล้วจะถามทำไม หลีกทางค่ะแขรีบ”
“ผมจะพาไปเอง” ธรรพ์คว้าข้อมือแขไข แขไขมองแปลกใจท่าทางธรรพ์ที่ประชิดตัวมากขึ้น

ณไตรมองจ้องเนื้อนาง เอ่ยถามด้วยเสียงเหยียดหยัน “เนื้อนาง ชีวิตเธอต้องมีผู้ชายอีกกี่คน เธอถึงจะพอ”
แสงคำโมโห พุ่งเข้าไปชกณไตร ณไตรเซ แล้วหันมาชกกลับหลายหมัด อ้ายแสงคำล้มไปกับพื้น เนื้อนาง คำฝายตกใจ
เนื้อนางร้องห้าม “หยุดนะ หยุดทำตัวเป็นหมาบ้า กัดไม่เลือกหน้าสักที แสงคำเจ็บมั้ย” เนื้อนางเข้าไปประคองแสงคำที่พื้น
ณไตรเห็นยิ่งโกรธ “เจ็บแทนเหลือเกินนะ ไอ้ควาญช้างสถุลนี่”
“ใช่ ฉันเจ็บแทนอ้ายแสงคำคนดี แล้วฉันจะเก็บใครไว้ มันก็เป็นความพอใจของฉัน ชีวิตของฉันคนอื่นไม่เกี่ยว”
“ผมไม่ใช่คนอื่น ผมเป็นผัวคุณ”
“รู้ไว้ด้วย ตั้งแต่ออกจากปาง ฉันก็ถือว่าฉันไม่มีผัวอีกแล้ว”
“เนื้อนาง!!!” เนื้อนางสู้ตาณไตร แสงคำลุกขึ้นจะเข้าไปอัดณไตร
คำฝายที่ชะเง้อมองทาง เห็นแปงกำลังวิ่งมาไกลๆ ก็ร้องห้ามขึ้น “ไปก่อน แสงคำ ไอ้แปงมันมาทางนี้แล้ว”
แสงคำละล้าละลัง ณไตรได้ยินก็ตะโกน “แปงมีคนบุกรุกคุ้มเจ้า แปงทางนี้”
เนื้อนาง แสงคำ คำฝายมองนึกไม่ถึง ณไตรตะโกนเร่ง “ทางนี้แปง เร็ว แปง โจรอยู่ทางนี้”
เนื้อนางผลักแสงคำทันที “ไป อ้ายแสงคำ หนีไปก่อน”
แสงคำไม่อยากไป เนื้อนางผลักอีก แสงคำรีบวิ่งไปทางท่าน้ำ
คำฝายมองณไตรอย่างเจ็บใจ “แก ไอ้หนานไตร!!! ไอ้หน้าไหว้หลังหลอก ไอ้หมาหวงก้าง”
แปงวิ่งมากับคนงานชาย 2 คน ณไตรชี้ “มันหนีไปทางโน้น”
แปงกับคนงานชาย 2 คนวิ่งตามไปทันที คำฝายมองแล้วเป็นห่วงแสงคำ วิ่งตามไปอีกคน
เนื้อนางมอง ณไตรด้วยสายตาโกรธมาก “คุณทำแบบนี้ทำไม โกรธเกลียดอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียว อ้ายแสงคำไม่เกี่ยว”
“ต้องเกี่ยว ใครที่มาแย่งความรักไปจากชั้น มันต้องเกี่ยว ฉันไม่ละเว้นใครทั้งนั้น เธออยากให้ฉันเป็นหมาบ้า ฉันก็จะเป็น” ณไตรมองจ้องเนื้อนาง “เธอหักหลังฉัน เธอผิดสัญญากับฉันก่อน ในเมื่อเธอคิดว่าความรักของฉัน มันไม่มีค่า เธอจะทอดกายให้ผู้ชายกี่คนก็ได้ ฉันก็จะสั่งสอนให้รู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์รักใครได้อีก”
ณไตรกับเนื้อนางมองจ้องกันด้วยความเจ็บช้ำในใจทั้งคู่

แสงคำวิ่งเร็วมาที่ท่าน้ำ ด้านหลังแปงกับคนงานวิ่งตามมา แสงคำโดดน้ำพุ่งลงไป แปงกับคนงานหยุดที่ท่ามองเห็นแสงคำว่ายน้ำหนีไปได้ก็หยุดตาม คำฝายวิ่งมาถึงเห็นแสงคำว่ายไปไกลแล้วก็มองด้วยความโล่งใจ
ณไตรเดินเข้าหาเนื้อนาง จับแขนแล้วบีบแรง “เป็นเมียฉันมันคงไม่ดีเท่าเป็นเมียเจ้าแสนพรหม”
เนื้อนางน้อยใจแต่ก็ประชดออกไปทันที “ใช่ เป็นเมียเจ้าแสนพรหม ฉันได้ทุกอย่าง”
“เธอยังไม่รู้จักเจ้าแสนพรหมดีพอ”
“ฉันก็ไม่เคยรู้จักหนานไตรมาก่อนเหมือนกัน ขนาดไม่รู้จักฉันก็ยังแต่งงานด้วยได้”
“เนื้อนาง ธาตุแท้เธอก็เป็น ..ผู้หญิงใจง่าย รักสบาย”
“มีใครบ้างไม่อยากสบาย นั่งกินนอนกินอยู่บนกองเงินกองทอง”
เนื้อนางจะดึงแขนออก แต่ณไตรบีบแน่น “ดี ถ้าเธอซื้อได้ด้วยเงิน ฉันก็จะให้ราคาเธอสูงกว่าคนอื่น ในฐานะวัวเคยค้า ม้าเคยขี่”
ณไตรดึงเนื้อนางเข้ามากอดปล้ำจูบ เนื้อนางผลักออกอย่างแรง โกรธจัด ตบหน้าณไตร “มันไม่ง่ายเหมือนที่หลอกฉันคราวก่อนหรอก พ่อเลี้ยงณไตร คราวนี้คุณต้องทุ่มจนหมดตัว หมดทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่มีแค่คำหวานๆ แล้วคิดจะหลอกฉันได้อีก”
เนื้อนางวิ่งออกไป ณไตรมองตาม สายตาเดือดดาล จุดความแค้น

ธรรพ์ขับรถมา แขไขมองป้ายทางเข้าหน้าปางแล้วกระชากเสียงถาม “จอด จอด จอดก่อนค่ะ ไหนบอกว่าจะพาแขไปคุ้มเจ้าแสนพรหม”
“ผมขอแวะทำธุระที่ปางก่อน”
“นี่มันคนละทางเลยนะคะ แล้วธุระอะไรคะ แขรีบ” ธรรพ์จอดรถลง แขไขมองเอะใจ “พี่ธรรพ์หลอกแข พี่ธรรพ์พาแขออกมาแต่ไม่ยอมพาแขไปคุ้มเจ้าแสนพรหม”
“ผมไม่อยากให้คุณเสียใจมากกกว่านี้นะ คุณแข”
“เลิกปกป้องแขซะทีเถอะ บอกมาว่ามีอะไรที่คุ้ม พี่ไตรกับพี่ธรรพ์มีความลับอะไรกัน”
บุญลือขี่จักรยานผ่านมา เห็นแขไขกับธรรพ์ก็หยุดรถมอง
แขไขหันไปเห็นบุญลือก็จิกใช้ทันที “นี่แก พาฉันไปคุ้มเจ้าแสนพรหมหน่อย”
แขไขลงจากรถ ธรรพ์ไม่ยอม ลงมากระชากแขไขไว้
“อย่ามาห้ามแข” แขไขสะบัด ผลักธรรพ์สุดแรง ธรรพ์กระเด็นล้มลงไป แขไขหันไปสั่งบุญลือ “เอารถพาฉันไปคุ้มเจ้าแสนพรหม”
“จับคุณแขไว้สิวะ บุญลือ จับไว้ก่อน“
บุญลือตัดสินใจทำตามคำสั่งธรรพ์ จับแขนแขไขรั้งไว้
แขไขเอากระเป๋าฟาดบุญลือ “ปล่อยฉันนะ ไอ้ขี้ข้า”
บุญลือยกมือป้อง แขไขเอากระเป๋าตบหน้าบุญลือ บุญลือตกใจ พลั้งมือผลักแขไขอย่างแรง
“ว๊าย” แขไขเซถอยหลัง หัวไปชนต้นไม้ สลบลงไปกับพื้น
“คุณแข” ธรรพ์รีบเข้ามาประคองแขไข
บุญลือตกใจ “ผม..ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ ให้ผมพาคุณแขไขไปหาหมอก่อน”
ธรรพ์มองเห็นแขไขแค่สลบ ไม่มีบาดแผล ก็เห็นโอกาส หันมาสั่งบุญลือ “ไม่ต้อง หุบปากให้สนิท บุญลือ อย่าพูดกับใครว่าฉันพาคุณแขมาที่นี่”
บุญลือมอง ธรรพ์หยิบแบงค์ร้อยออกจากกระเป๋าเสื้อโยนให้ “อุ้มคุณแขขึ้นรถ”
บุญลือมองธรรพ์อีกที แล้วตัดสินใจ ก้มลงเก็บเงิน ตรงเข้าไปอุ้มแขไขมาวางบนรถ ธรรพ์มองแขไขที่นอนสลบบนรถ ด้วยสายตาต้องการครอบครองแขไขไว้คนเดียว

ที่ท่าน้ำคุ้มจ้าแสนพรหม ณไตรเดินตรงมาที่เนื้อนางยืนอยู่ เนื้อนางหันไปมอง เห็นณไตรมองจ้อง “ถึงจะมีแสงคำเป็นตัวสำรอง เธอก็ติดปีกหนีฉันไม่พ้นหรอก เนื้อนาง”
เนื้อนางกับณไตรมองจ้องประสานสายตากันอย่างขุ่นเคืองใจ
“อย่าคิดว่าฐานะเมียของเจ้าแสนพรหม จะคุ้มครองเธอให้รอดจากมือฉัน”
“คุณเจ็บเป็นคนเดียวหรือคะ พ่อเลี้ยงณไตร ความหวังที่คุณเคยให้ฉัน มันก็เหมือนยาพิษ มันกัดกิน มันทำลายชีวิตทุกคนๆที่รักฉันทำลายกระทั่งชีวิตตา .. คนที่ฉันรักที่สุด”เนื้อนางเดินเข้ามาใกล้ณไตร “เชิญคุณกลับไปใช้ชีวิตเศรษฐี ชีวิตพ่อเลี้ยงของคุณ อย่ามาเล่นสนุกกับผู้หญิงจนๆ อย่างฉันอีก”
เนื้อนางจะเดินผ่านหน้าณไตรออกไป ณไตรเอ่ยขึ้น “แล้วคุณจะได้รู้ เนื้อนาง อะไรที่เป็นของผม ถ้าผมยังไม่ปล่อยมือมันก็ต้องเป็นของผมคนเดียว”
เนื้อนางสะบัดหน้าเดินออกไป ณไตรมองตามด้วยแววตาเจ็บใจ

ธรรพ์ยืนมอง สั่งบุญลือที่หน้าเรือน “แกเฝ้าแถวนี้ไว้ บุญลือ อย่าให้ใครผ่านไปผ่านมา”
“คุณธรรพ์จะ” บุญลือไม่กล้าพูด มองไปด้านใน “คุณแข”
“ฉันสั่งให้แกเฝ้า ไม่ต้องถาม”
“คือว่า .. ผมก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้านาย..แต่ถ้าแม่นายรู้เรื่องนี้”
“ถ้าแกไม่เสือกปากโป้งสักคน ใครจะรู้” ธรรพ์ตวาด
บุญลือมองเกรง พยายามจะเตือน “คุณแขเธอเป็น.. เป็นคนที่จะแต่งงาน...กับคุณณไตรไม่ใช่หรือครับ”
ธรรพ์ได้ยินคำว่าณไตรก็ยิ่งฉุนขาด ถีบบุญลือก้นจ้ำเบ้าไปกับพื้น “ฉันสั่งให้แกเฝ้า อย่าสะเออะพูดมาก หรืออยากโดนไล่ออก”
“ครับ ครับ” บุญลือถอยห่างออกจากเรือน
ธรรพ์มองแล้วพุ่งขึ้นเรือนไปอย่างเร็ว บุญลือถอยมาระวัง ดูต้นทางห่างจากเรือน สายตากังวลใจ

ธรรพ์เข้ามา เห็นแขไขที่ถูกมัดมือไว้เหนือหัวทั้งสองข้าง สายตาธรรพ์มองแขไขด้วยความรักและหลงใหล
ธรรพ์เอามือไล้ไปตามใบหน้าสวยของแขไข “คุณแข คุณสวยเหลือเกิน”
แขไขรู้สึกตัว ลืมตามาเห็นธรรพ์อยู่ใกล้ ขยับมือก็เห็นว่าถูกมัด แขไขมองตกใจ “พี่ธรรพ์ มัดแขทำไม” แขไขมองไปรอบๆ ด้วยสายตาขยะแขยง “นี่มัน..เรือนเนื้อนาง..พี่ธรรพ์พาแขมาที่นี่ทำไม แขเกลียดที่นี่ ปล่อยแข แก้มัดแขเดี๋ยวนี้”
แขไขดิ้นรนเต็มที่ ธรรพ์ไม่ยอม กดมือแขไขลง แขไขร้องเสียงดัง “ปล่อยนะ แขจะไปตามพี่ไตร”
ธรรพ์ได้ยินก็โมโห เลื่อนร่างคร่อมร่างแขไข กดลงไปที่แขนแขไขไม่ให้ดิ้นรน “ชีวิตคุณไม่ได้มีแต่พี่ไตร คุณมีผม คุณแข มองผมสิ ถ้าคุณรักผม ผมจะไม่ทำให้คุณร้องไห้” ธรรพประคองหน้าแขไขมองจ้อง
แขไขส่ายหน้าดิ้น “รู้ไว้ด้วยว่าแขกับพี่ไตรเคยรักกันมาก่อน แขโง่เองที่เคยล้อเล่นกับความรัก ความจริงใจของพี่ไตร แต่คราวนี้แขรู้แล้วว่าพี่ไตรคือผู้ชายที่ดีที่สุด”
“คุณไม่มีวันเอาชนะเนื้อนางได้ พี่ไตรไม่รักใครนอกจากเนื้อนาง ตัดใจจากพี่ไตรแล้วรักผมซะ แขไขมองผม ผมก็เป็นหิมวัตคนนึงเหมือนกัน”
“ถึงเป็นหิมวัต แต่ก็ต่างกันเหมือนฟ้ากับเหว แขไม่ต้องการให้ผู้ชายอ่อนแออย่างพี่ธรรพ์มานำชีวิตแข เข้าใจมั้ย” ธรรพ์ทับลงบนร่างแขไขที่ส่ายหน้า ดิ้นหนี “อย่ามาแตะต้องแข.. ปล่อยแข ปล่อย”
ธรรพ์ก้มลงระดมจูบด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด

ณไตรนั่งอยู่ที่โต๊ะในร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เจ้าแสนพรหมเดินเร็วเข้ามานั่งตรงข้าม “ไอ้แปงมันบอกว่า พ่อเลี้ยงจะมารอที่นี่ พอดีผมไปติดต่อธุรกิจนิดหน่อย มีคนอยากลงทุนด้วย”
“งั้นเจ้าก็คงไม่ต้องขายบริษัทให้ผมแล้ว”
“เดี๋ยวๆ ก่อน พ่อเลี้ยง คือที่จริงผมก็ยังไม่ตัดสินใจว่าจะขายให้ใคร ผมกำลังทบทวนเรื่องข้อเสนอ”
“ผมจ่ายเงินสด .. ทั้งหมดตามราคา”
“ผมว่าราคามันควรจะเพิ่มมากกว่าห้าแสนสักหน่อยนะ”
“6 แสน แลกกับของแถมอีกชิ้น” เจ้าแสนพรหมมองณไตรยิ้ม “ผมต้องการดอกไม้สวยๆ ของเจ้าไปประดับแจกันที่หิมวัต”
“ได้เลย ผมยกประกายให้พ่อเลี้ยงได้ทันที”
“ผมไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น ...นอกจากเนื้อนาง”
เจ้าแสนพรหมตอบทันที “ไม่ได้...สำหรับเนื้อนาง... ผมบอกแล้วว่าไม่ได้”
“อย่าเพิ่งปฏิเสธสิครับ ผมอาจจะเป็นทางรอดเดียวของเจ้า”
เจ้าแสนพรหมคำราม “พ่อเลี้ยงณไตร”
“ผมให้เวลาเจ้าไตร่ตรอง เงินสดสำหรับใช้หนี้ 6 แสนบาท ผมจ่ายทันทีแล้วก็รับตัวเนื้อนางไป”
เจ้าแสนพรหมส่ายหน้าไม่ยอมรับ ณไตรคลี่ยิ้มร้าย

ธรรพ์กำลังก้มลงจูบแขไขที่ปัดป้องดิ้นรน “แขไม่ได้เกิดมาเป็นของพี่ธรรพ์ คนอย่างแขจะไม่เลือกผิดซ้ำสอง เจ้าบ่าวของแขไขต้องชื่อณไตรเท่านั้น”
ธรรพ์เสียงเยาะ “หิมวัตไม่ได้มีแค่ณไตร ยังมีผมอีกคน” แขไขมองธรรพ์ที่พรั่งพรูความรู้สึก “ผมรักคุณมานานแล้ว ผมดูแล เป็นห่วงคุณทุกอย่าง ความรักของผมไม่ได้น้อยหน้าพี่ไตร ถึงผมจะอ่อนแอ แต่ผมก็ปกป้องคนที่ผมรักได้ แขไข ผมสัญญา ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด”
แขไขมองธรรพ์ด้วยแววตาสมเพชความรักและคำอ้อนวอนของธรรพ์ “แขไม่เชื่อ น้ำหน้าอย่างพี่ธรรพ์ ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย กล้ามีปากมีเสียงกับแม่นายก่อนเถอะ แขไม่อยากแต่งงานกับลูกแหง่ มีแม่ชี้นิ้วสั่งทุกอย่าง”
ธรรพ์แววตาเจ็บปวดกับคำพูดของแขไข แขไขยิ้มเหยียด “ต่อให้ตายลงตรงหน้า ผู้ชายจืดชืด น่าเบื่ออย่างพี่ธรรพ์... ไม่มีวันได้อยู่ในใจแข” แขไขดิ้นรน ธรรพ์ไม่ยอมปล่อย
แขไขตัดสินใจกัดแขนธรรพ์ ธรรพ์เจ็บจนร้องสะบัดมือออก ชายหนุ่มบันดาลโทสะตบแขไข แขไขหันกลับมาจ้องธรรพ์
ธรรพ์อาละวาด “อย่าบังคับผม แขไข ผมไม่อยากทำอย่างนี้กับคุณ”
“คนอย่างพี่ธรรพ์ มันก็แค่นี้ จะทำอะไรได้เหรอคะ ดูสภาพตัวเองซะก่อน อ่อนแอ ปวกเปียก ผู้หญิงที่ไหนจะรักเข้าไปลง”
ธรรพ์จับหน้าแขไข “ผมบอกให้หยุดพูด แขไข”
“แขไม่หยุด แขพูดความจริง พี่ธรรพ์ พี่มันเลว กล้าแย่งผู้หญิงของพี่ชายตัวเอง”
ธรรพ์โกรธจัด ตบแขไขอีกที แขไขร้อง ธรรพ์กระชากเสื้อแขไขออก กระดุมหลุด
แขไขตกใจกลัว “อย่ามาแตะต้องตัวชั้น ชั้นไม่ใช่ของแก ชั้นเป็นของพี่ณไตร”
ธรรพ์ยิ่งโกรธจัด “ไม่ใช่... คุณเป็นของผม ผมสิที่รักคุณ ผมต่างหากที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณ ไม่ใช่พี่ไตร”
ธรรพ์ชกแขไขจนหน้าหงาย ธรรพ์ปล่อยมือ มองด้วยแววตาผิดหวังในรักจนควบคุมตัวเองไม่ได้ “แขไข ถ้าคุณเป็นของผม คุณต้องรักผมคนเดียว คุณจะรักพี่ไตรไม่ได้อีก”
ธรรพ์ลืมผิดชอบชั่วดี ก้มลงจูบปล้ำแขไขที่หมดแรงจะสู้ นอนนิ่งเหมือนไม่มีชีวิต เลือดไหลรินจากมุมปาก พร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลรินเป็นสาย
ธรรพ์นอนทาบทับแขไข แสงยามเย็นค่อยเคลื่อนต่ำลง

ณไตรยืนอยู่ต่อหน้าแม่นายที่ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“แกจะเอาเงินไปทุ่มซื้อกิจการใกล้เจ๊งของเจ้าแสนพรหมทำไม”
“ผมจะทำให้มันมีกำไรขึ้นมาได้แน่นอนครับ”
“แน่ใจนะว่าไม่มีเหตุผลอื่นที่จะช่วยเจ้าแสนพรหม”
“เราทำธุรกิจกันครับแม่ ผมไม่ได้ให้เงินเจ้าฟรีๆ ผมมาบอกแม่เรื่องเงินไว้ก่อน”
“ฉันเชื่อแก แต่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับเรื่องผู้หญิง”
“ยังไงผมก็ไม่แต่งงานกับแขไข แม่นายมีลูกชาย 2 คน ไม่คิดว่าธรรพ์จะทำให้แขไขมีความสุขได้มากกว่าผมบ้างหรือครับ”
“แกเป็นลูกชายของแม่ ลูกที่จะต้องเป็นผู้นำคนต่อไปของหิมวัต ไม่ใช่ธรรพ์”
“แม่นายควรจะให้โอกาสน้องนะครับถึงธรรพ์จะไม่เหมือนผม แต่น้องก็มีความสามารถ ธรรพ์รู้จักดูแลคนอื่น”
“ฉันเลี้ยงแกสองคนมา ฉันมองออกว่าใครคือความหวังที่ดีที่สุด”
แม่นายตัดบท เดินออกไป ณไตรสีหน้าไม่สบายใจที่แม่นายไม่ยอมเปลี่ยนความคิด
วันดียืนฟังทุกอย่างอยู่ตั้งแต่ต้น วันดีสายตาเต็มไปด้วยความสงสารธรรพ์ “โธ่ คุณธรรพ์ น่าสงสารคนดีอย่างคุณเหลือเกิน”

แสงจันทร์ส่องเข้ามาอาบแขไขที่นอนอยู่ ธรรพ์ยืนมองด้วยสายตารู้สึกผิด แขไขลุกขึ้น
“คุณแข ผมขอโทษ”
แขไขหันขวับมองธรรพ์ ตาลุกวาวด้วยความโกรธ และความเสียใจ “พูดเป็นแค่ขอโทษหรือไง” ธรรพ์อึ้ง แขไขระเบิดอารมณ์ใส่ทันที “ใช่สิ คนอ่อนแอมันจะคิดอะไรได้มากกว่าคำว่าขอโทษ”
“ผมอ่อนแอ แต่ผมก็เป็นสามีคุณ”
“อย่ากล้ามาใช้คำว่าสามีกับฉัน เพราะฉันไม่ได้ยินยอมพร้อมใจ” แขไขน้ำตาร่วง ทั้งเจ็บใจ เสียใจที่พลาดตกเป็นของธรรพ์ “คุณก็ได้ไปแต่ร่างกายฉัน หัวใจฉันไม่มีวันรักผู้ชายขี้แพ้”
ธรรพ์มองแขไขด้วยแววตาเจ็บปวด แขไขน้ำตาหยดลงอาบแก้มแต่หน้าเชิด มองธรรพ์ด้วยสายตาดูถูก “แค่เอาชนะใจผู้หญิงยังทำไม่ได้” แขไขจะเดินออกไป
ธรรพ์คว้ามือแขไขไว้ด้วยสายตารักและหวงแหน “ยังไงคุณก็เป็นของผมแล้ว ผมไม่ให้คุณเข้าใกล้ ไม่ให้คิดถึงพี่ณไตร”
“อย่าคิดจะห้ามหรือสั่งว่าฉันต้องทำอะไร เพราะคนอย่างฉันมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ต้องให้คนอื่นมาจูงจมูก” แขไขมองเหยียดธรรพ์ “แล้วก็อย่าคิดจะอ้างสิทธิ์เหนือตัวฉัน ร่างกายฉัน เพราะมันเป็นวิธีของผู้ชายขี้ขลาด น่าสมเพชที่สุด” แขไขสะบัดมือแรง
ธรรพ์อ่อนแรงยื้อ มือแขไขหลุดจากธรรพ์ แขไขเดินพุ่งออกจากเรือน ธรรพ์รีบตามไปทันที

แขไขเดินเร็วลงออกมา ธรรพ์ตามมารั้งตัวเข้าไปกอดไว้ แขไขสะบัด ด้านนอกบุญลือเฝ้าดูต้นทางอยู่ ด้วยสายตาไม่สบายใจ พอเห็นธรรพ์กับแขไขก็หลบมอง
ธรรพ์มองแขไขแล้วบอกขึ้น “ผมจะแต่งงานกับคุณ”
แขไขเหยียดยิ้ม “แต่งงาน”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 10/4 วันที่ 11 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ