อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 11 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 11 ต.ค. 57

“พ่อเลี้ยงจะให้ใครมาอยู่ครับ” ณไตรตวัดสายตามองบุญลือ บุญลือก้มหน้า “ต่อไปนี้แกต้องรับคำสั่งจากฉันคนเดียว ไม่ใช่แม่นาย เพราะฉันคือเจ้าของที่นี่ ฉันเป็นคนดูแลปางไม้ทั้งหมด แล้วอย่าคิดจะเอาเรื่องที่นี่ไปบอกคนที่บ้านหิมวัต ถ้าแกปากพล่อย ฉันจะไล่แกออกทันที”

“ครับ พ่อเลี้ยง” บุญลือก้มหัวรับคำแล้วออกไป
ณไตรมองไปที่เรือน “ผมจะพาคุณกลับมาที่ของเรา เนื้อนาง คุณไม่มีวันหนีผมได้”


เจ้าแสนพรหมยืนใช้ความคิด แปงเดินเข้ามา เจ้าแสนพรหมหันไปถามทันที “จัดการเรื่องเนื้อนางเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”
“ครับ เจ้า”
“ห้ามให้พ่อเลี้ยงณไตรรู้เด็ดขาด มันคิดจะแย่งของรักของฉัน ฉันก็จะสอนมวยไอ้พ่อเลี้ยงมันบ้าง” เจ้าแสนพรหมคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์

แขไขเดินเร็วมา เจอวันดีที่กำลังสั่งคนงานเก็บกวาดใบไม้ “เอารถออก ฉันจะไปคุ้มเจ้าแสนพรหม”
“คุณแขจะตามคุณณไตร มันจะไม่งามนะเจ้า”
“เรื่องของนาย ขี้ข้าไม่เกี่ยวนะป้าวันดี” วันดีผงะ แขไขสะบัดหน้าใส่
“เอารถออก” แขไขกับวันดีหันไปมอง ธรรพ์เดินเข้ามาสั่ง “ผมจะพาคุณแขไขไปคุ้มเจ้าแสนพรหม”
แขไขมองระวัง กลัวเหตุการณ์ซ้ำรอยเมื่อวานที่ธรรพ์พาไปที่ปาง “ไม่ต้อง ฉันไปคนเดียวได้”
ธรรพ์เดินเข้าหา แววตาท้าทาย “กลัวผมมากเหรอคุณแข ไม่ต้องกลัวหรอก คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องการผู้ชายที่ดูแลคุณได้ มาสิ ผมจะดูแลคุณเอง” ธรรพ์เข้ามาดึงแขน แขไขขืนตัวจะดึงกลับ ธรรพ์ไม่สนใจใช้กำลังลากแขไขให้เดินตามออกไป
วันดีมองสังเกตท่าทางของทั้งคู่ด้วยความแปลกใจ

ณไตรยืนตรงข้ามเจ้าแสนพรหม กระเป๋าเงินเปิดอยู่ตรงหน้า เจ้าแสนพรหมวางสัญญาที่ตรวจสอบแล้วอย่างใจเย็น “สัญญาก็เรียบร้อย ยุติธรรมดี”
ณไตรมองไปรอบๆ “เนื้อนางอยู่ที่ไหน”
“เนื้อนาง” เจ้าแสนพรหมลากเสียงกวนๆ
ณไตรใจร้อน “วันนี้เนื้อนางต้องไปกับผม”
“ผมจะบอกยังไงดี”
“เจ้าแสนพรหม” ณไตรเสียงเข้ม “ผมไม่ชอบอะไรที่ไม่เป็นไปตามสัญญา” ณไตรเสียงแข็ง
แต่เจ้าแสนพรหมยังใจเย็น “ผมพูดตรงๆเลยนะ พ่อเลี้ยง ผมเกลี้ยกล่อมเนื้อนางเค้าสารพัด แต่เนื้อนางเค้าไม่ยอมไป” ณไตรฟังแล้วหน้าเครียดขึ้นทันที “เค้ายืนยันว่ายังไงก็ขออยู่กับผม เค้ารักผมเหลือเกิน”
“ถ้าไม่ได้เนื้อนางกลับไป ผมก็จะไม่ซื้อกิจการของเจ้าเลยแม้แต่บาทเดียว”
“ผมเองก็ลำบากใจมากนะ ลำบากใจจริงๆ โดยเฉพาะตอนนี้ เนื้อนางเค้าก็ไม่ได้อยู่ที่คุ้มแล้วด้วย”
“เนื้อนางหายไปไหน”
เจ้าแสนพรหมตั้งใจหัวเราะเบาๆ อย่างกวนอารมณ์ “นั่นน่ะสิ หายไปไหน แหม..ค่าตามหาตัวเนื้อนางนี่มันก็คงมีราคาอยู่นะ”
ณไตรจ้องหน้านิ่งก่อนเอ่ย “เจ้าต้องการเงินเท่าไหร่”
“ค่าตัวเนื้อนางที่พ่อเลี้ยงอยากได้รับไปเชยชมต่อจากผมน่ะเหรอ” ณไตรตาลุกวาวที่แสนพรหมแหย่ “เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกว่าจะหักค่าสึกหรอของเนื้อนางสักเท่าไหร่ถึงจะคุ้ม ขอผมคิดก่อนสักวันสองวันนะ พ่อเลี้ยง”
“เจ้าแสนพรหม ผมไม่มีเวลาว่างมาเล่นเกมกับเจ้า”
“ไม่เป็นไร ผมมีเวลาเยอะ เวลาว่าง เวลาสำราญของผมกับเนื้อนางมีเหลือเฟือ” เจ้าแสนพรหมหัวเราะในคอ มองเป็นต่อเหนือณไตรที่กำลังพลุ่งพล่านด้วยความโกรธ

ในเรือนเล็ก ประกายลุกขึ้นยืนต่อหน้าบัวติ๊บหน้าตาตกใจ “เจ้าเอานังเนื้อนางไปซ่อน”
“ของสักชิ้นในห้องยังไม่เหลือเลย บัวติ๊บไปค้นทุกซอกทุกมุมหมดแล้ว”
“แสดงว่าฉันก็ยังมีหวัง”
“หวังอะไรเจ้า”
“ฉันอาจจะได้ไปอยู่กับพ่อเลี้ยงณไตร แทนนังเนื้อนาง”
“สิ้นหวังแน่นอนเลยเจ้า เพราะเมื่อกี๊บัวติ๊บแอบได้ยินเจ้ากำลังโก่งราคาค่าตัวนังเนื้อนาง ขูดพ่อเลี้ยงณไตรเลือดซิบๆ”
“ปัดโธ่ ... พ่อเลี้ยงมาเอาตัวฉันไปแทนเลยสิ”
“นังเนื้อนางนี่มันบุญพาวาสนาส่งจริ้งจริง มีแต่ผู้ชายมารุมตอม”
“แกว่าอะไรของแก”
“ก็เมื่อวันก่อนไง ตอนคุณถูกส่งไปรับใช้เจ้าหนี้ มีผู้ชายรูปหล่อกล้ามใหญ่ว่ายน้ำ ย่องมาหานังเนื้อนาง”
ประกายคิดออก “มิน่าถึงเอาตัวนังเนื้อนางออกไปจากคุ้ม ไอ้ผัวเจ้าเล่ห์ กระสุนนัดเดียวกะจะยิงนกสองตัว เก็บนังเนื้อนางให้ห่างผู้ชายคนนั้น แล้วก็มาโก่งราคาค่าตัวกับพ่อเลี้ยงณไตร”
“มีนกตัวที่สามด้วยนะเจ้า”
“อะไรของแก”
“ก็ตอนที่ยังไม่ส่งตัวให้พ่อเลี้ยง เจ้าก็ย่องไปหานังเนื้อนางได้ทุกเวลา ทางโล่งโปร่งสะดวกรอดหูรอดตาคุณประกาย”
“ไอ้กะล่อน ฉันไม่มีวันยอมให้แกสำเริงสำราญกับอีเนื้อนาง!!” ประกายแววตาร้ายสุดขั้ว พร้อมจะขวางเรื่องนี้สุดตัว

เจ้าแสนพรหมเดินออกมาท่าทางสบายใจมาก
ณไตรตามหลังออกมาด้วยหน้าตาเคร่งเครียด ธรรพ์ กับแขไขเดินตามคนงานชายเข้ามา ณไตรพอเห็นแขไขกับธรรพ์ก็มองตกใจ นึกไม่ถึง หันไปบอกเจ้าแสนพรหม “ธรรพ์ น้องชายผม กับ คุณแขไข”
เจ้าแสนพรหมมองจ้องแขไขที่สวย ธรรพ์กับแขไขยกมือไหว้เจ้าแสนพรหม เจ้าแสนพรหมรับไหว้
“มาที่นี่ทำไม”
“แขอยากมาเองค่ะ” แขไขยิ้มหวาน “แขได้ยินว่าพี่ไตรกำลังทำธุรกิจกับเจ้าแสนพรหม แล้วคุ้มเจ้าแสนพรหมก็สวยมาก เจ้าคงไม่ว่านะคะถ้าแขกจะขอมาชมความงามของที่นี่”
“ไม่เลยครับ ยินดีมากที่ได้ต้อนรับผู้หญิงสวยมากๆ เชิญด้านในกันก่อนเลยครับ”
แขไขเดินเร็วตามเจ้าแสนพรหมที่ผายมือเชิญอย่างดี
ณไตรรอให้แขไขเดินเข้าไป แล้วหันมาถามธรรพ์ “แขไขมาตามหาเนื้อนางใช่มั้ย”
“ผมไม่ได้บอกเรื่องเนื้อนางเลยครับ คุณแขเธอรบเร้าอยากจะมา ผมก็ต้องพามา” ธรรพ์แกล้งทำเสียงอึดอัด
“เนื้อนางไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”
ธรรพ์สีหน้าตกใจ กะว่าแขไขจะได้มาเจอเนื้อนาง ณไตรไม่คิดว่าธรรพ์เป็นคนจัดการเรื่องนี้ ก็เดินตามเข้าไปอย่างไม่พอใจ
“โอ๊ย ทำไมเป็นอย่างนี้อีกเนี่ยะ เนื้อนาง ฉันอยากให้คุณแขมาเจอเธอที่นี่ คุณแขจะได้ยอมตัดใจจากพี่ไตร” แววตาธรรพ์เจ็บใจเพราะหวังว่าแขไขจะได้เห็นความจริงว่าณไตรแอบมาหาเนื้อนาง

ประกายกำลังคาดคั้นบัวติ๊บ “แกรู้ใช่มั้ยว่า ไอ้แปงมันเอาเนื้อนางไปไว้ที่ไหน”
“ก็พอจะรู้นิดๆ หน่อยๆ บังเอิญผ่านไปได้ยิน” บัวติ๊บทำอมพะนำ
ประกายมองหมั่นไส้ หันไปหยิบสร้อยเงินบนโต๊ะส่งให้ “งั้นก็รีบบังเอิญบอก ... เดี๋ยวนี้”
บัวติ๊บรีบคว้าเงินมาเก็บ “บ้านที่เจ้าเอาเนื้อนางไปซ่อน มันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่”
สีหน้าประกายอยากรู้เต็มที่

ณไตรยืนมองแขไขที่ทำเป็นเดินชมไปรอบๆ เจ้าแสนพรหมเดินตามยิ้มหน้าระรื่น ธรรพ์ยืนหน้าขรึมมอง
“คุ้มของเจ้านี่ตกแต่งสวยมากเลยนะคะ กว้างขวาง น่าอยู่ แต่ไม่เห็นเอ่อ ภรรยาของเจ้า”
เจ้าแสนพรหมตีหน้าเศร้า “ผมเป็นพ่อม่าย เมียตายครับ อยู่กับลูกสองคน”
แขไขสงสาร “โถ น่าสงสารจริง แขขอโทษนะคะ แขไม่ทราบมาก่อน”
“ไม่เป็นไรครับ ผมกับพ่อเลี้ยง เราก็ยุ่งเรื่องงาน คุยกันแต่เรื่องธุรกิจ” เจ้าแสนพรหมทำมองไปที่ณไตรที่ยืนนิ่ง
“มีอะไรที่แขพอจะช่วยได้บ้างมั้ยคะ”
“ผมไม่กล้าใช้คุณแขไขทำงานหรอกครับ มาที่นี่เป็นเกียรติ เป็นกำลังใจให้ผมบ้างก็พอแล้ว”
ธรรพ์มองเจ้าแสนพรหมที่ยิ้มให้แขไข แล้วหึง เดินตรงเข้าไปยืนข้างแขไขทันที “เห็นเมื่อกี้พี่ไตรกำลังจะกลับ เราไปพร้อมพี่ไตรเลยดีกว่าครับ คุณแข”
แขไขมองเมินธรรพ์หันไปยิ้มกับเจ้าแสนพรหม “วันหลังแขขออนุญาตมาที่นี่อีกนะคะ”
“มาได้ตลอดเวลาเลยครับ ประตูคุ้มเจ้าแสนพรหมยินดีต้อนรับสาวสวยอย่างคุณแขไข”
แขไขยื่นมือไปแบบธรรมเนียมฝรั่ง เจ้าแสนพรหมจับมือแขไขแผ่วเบาแล้วจูบปลายนิ้ว ธรรพ์มองด้วยแววตาโกรธ แขไขเชิดหน้าไม่สนใจธรรพ์ ยิ้มให้เจ้าแสนพรหมอย่างอ่อนหวาน

ณไตรถือกระเป๋าเงิน เดินนำธรรพ์กับแขไขเข้ามา “วันหลังอย่าทำแบบนี้อีก ผมไม่ชอบให้ใครเที่ยววิ่งไล่ตามผม”
“แขแค่อยากรู้ คุ้มเจ้าแสนพรหมมีอะไรดี พี่ไตรถึงต้องไปทุกวัน”
“แล้วเจอมั้ย.. อะไรที่คุณสงสัย”
“วันนี้ยังไม่เจอ วันหน้าก็อาจจะเจอค่ะ” แขไขมองเชิดเดินเข้าไปด้านใน
ณไตรหันมามองธรรพที่ปั้นหน้าเศร้า “พี่ไตรด่าผมก็ได้นะครับ ที่ผมยอมทำตามคำสั่งคุณแข”
“ฉันไม่อยากเห็นแขไขเที่ยวตามอาละวาดเนื้อนาง”
“แต่เนื้อนางก็ไม่ได้อยู่ที่คุ้มแล้ว เค้าไปอยู่ที่ไหนซะล่ะครับ”
“ฉันก็ไม่รู้” ณไตรเดินไปอีกคนด้วยความขุ่นเคืองใจ
ธรรพ์มองตาม แววตามีแต่ความเจ็บใจ

ณไตรเข้าห้องมา เหวี่ยงกระเป๋าเงินไปไกลด้วยความโมโห “เนื้อนาง .. เธอมันเจ้าเล่ห์ ร่วมมือกับเจ้าแสนพรหม... อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น”
ในบ้านเช่าขนาดกะทัดรัด ตกแต่งภายในอย่างสวยงาม เนื้อนาง ยืนอยู่กับคำฝาย สีหน้ามีความสุข
“เราจะตอบแทนเจ้าแสนพรหมให้สมกับความใจดีของเจ้าได้ยังไงล่ะพี่คำฝาย บ้านหลังนี้เจ้าก็อุตส่าห์หาให้เราอยู่”
“ไม่ได้อยู่ฟรีแน่ๆ เห็นๆ กันอยู่ คนอย่างเจ้าจ้องตั๋วตาเป็นมัน”
“เนื้อนางไม่กลัวหรอก มีพี่คำฝายอยู่ด้วยทั้งคน”
“มันจะช่วยไม่ได้ทุกครั้งน่ะสิ แต่ก็ยังดีหน่อย ออกมานี่ สบายหู ไม่ต้องฉะกับนังคุณประกาย ไม่ต้องเจอหนานไตรด้วย” เนื้อนางนิ่งไป คำฝายมอง “เสียใจเหรอ ไม่ได้เจอหนานไตร”
“ทำไมต้องเสียใจ เส้นทางของเนื้อนางกับหนานไตรมันจบไปตั้งนานแล้ว”
คำฝายมองเนื้อนางที่ยังปากแข็ง
แปงเดินเข้ามา “เจ้าให้หาคนงานมาคอยรับใช้”
เนื้อนางกับคำฝายได้ยินแล้วก็เดินออกไปหน้าบ้าน

ที่สนามหญ้าหน้าบ้านเช่า คนสามคนหมอบติดพื้น เนื้อนางกับคำฝายเดินออกมามอง แปงอยู่ด้านหลัง
คำฝายมองท่าทางสามคนที่หมอบอยู่แล้วคุ้นตา “มันคุ้นๆ กลิ่นมันคุ้นมาก บอกไม่ถูก”
“เงยหน้าขึ้นมาเถอะจ้ะ ไม่ต้องหมอบกราบฉันอย่างนั้นหรอก” เนื้อนางบอก
สามคนก้มหน้าพูด “เมตตาเราด้วย พวกเราขออยู่เป็นข้ารับใช้เมียเจ้าแสนพรหม”
เนื้อนางกับคำฝายมอง
รัญจวน กำปุ้ง สร้อยฟ้าเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างตกตะลึง “อีเนื้อนาง”
แปงตวาด “แกเรียกใครอี นี่เมียเจ้าแสนพรหม เดี๋ยวตบปากฉีกถึงหู”
3 คนตกใจกลัว เนื้อนาง คำฝายมองนึกไม่ถึง
“ถึงว่าทำไมมันคุ้นกลิ่นเหลือเกิน” คำฝายอ่อนใจ
กำปุ้งถาม “นี่เหรอคะ เมียเจ้า”
คำฝายยืดทันที “เออสิวะ นี่แหละ คุณเนื้อนาง เมียเจ้าแสนพรหม”
สร้อยฟ้าหยิกแขนตัวเอง “อ๊าย ฉันฝัน ฉันฝันอยู่”
“ตบให้เลิกฝันเลยดีมั้ย” คำฝายประชด
เนื้อนางมองทั้งสามคน แปงรีบบอก “พวกมันเที่ยวหางานทำ จะเอามาคนเดียว มันก็ไม่ยอม”
“เป็นยังไง ไหนว่าจะไปได้ดิบได้ดี” คำฝายถาม
รัญจวนเสียงแข็ง “ไม่ต้องมาเยาะเย้ย”
“ฉันไม่รับ 3 คนนี้ทำงาน” เนื้อนางไม่อยากรับทั้งสามคนมาไว้เป็นคนงาน
3 คนตกใจ รัญจวนรีบบีบน้ำตา “อย่าไล่เราไปเลยนะคะ คุณเนื้อนาง”
“อะไรนะ พูดดังๆ ไม่ได้ยิน” คำฝายแกล้งถามย้ำ
รัญจวนเน้นทีละคำ “คุณ เนื้อ นาง”
“อย่าไล่เราไปเลยนะคะ นึกว่าสงสารลูกนกลูกกา” กำปุ้งวิงวอน
“อีนกแสกกำปุ้ง นี่คงจะท้องกิ่ว อดโซมาเต็มที่เลยสินะ” คำฝายชักเวทนา
“ข้าวไม่ตกถึงท้องมาอาทิตย์นึงแล้ว”
“ทำไมไม่ผอมเลยวะ”
3 คนมองกัน ท่าทางจนแต้ม เนื้อนางหันไปบอกแปง “หาคนอื่นมาใหม่”
3 คนรีบพนมมือ ลากเสียงหวาน “คุณเนื้อนางขา”
คำฝายขยับมาข้างเนื้อนาง “คุณคำฝายขา”
สร้อยฟ้ารีบพูด “นึกว่าเมตตาเพื่อนเก่าเพื่อนแก่สักครั้งนะคะ”
รัญจวนต่อ “ขอข้าวกิน ขอที่ซุกหัวนอนซักนิด”
“พวกเราจะสำนึกในบุญคุณคุณเนื้อนาง จะรับใช้ทุกอย่าง ถวายหัว” กำปุ้งขอร้อง
เนื้อนางไม่อยากรับ คำฝายยิ้ม “ก็ได้ ก็ได้ รับไว้ดูเล่นก็ได้ แล้วจำไว้นะ เจ้านายแกคือคุณเนื้อนาง เมียเจ้าแสนพรหม”
“พวกเรา... กราบคุณเนื้อนาง” 3 คนก้มลงกราบเนื้อนางกับคำฝายอย่างอ่อนช้อยสวยงามเต็มที่
เนื้อนางมองไม่สบายใจ ตรงข้ามกับคำฝายที่หัวเราะมีความสุข

แสงคำโผล่ขึ้นมา ปีนขึ้นมาบนท่า กำลังจะเดินเข้าไป ประกายที่ซุ่มรออยู่ก้าวออกมาดักหน้าแสงคำ บัวติ๊บดูต้นทางอยู่ด้านหลัง
“แกสินะ ที่มาหาเนื้อนาง ผัวเก่ามันล่ะสิ”
“แกเป็นใคร”
“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ฉันจะมาบอกแกเอาบุญว่า เนื้อนาง มันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”
“โกหก ถ้าเนื้อนางจะไป ก็ต้องบอก”
“ฉันจะโกหกแกหาสวรรค์วิมานอะไร ถ้าแกไม่เชื่อ ก็ไปตามที่อยู่ที่ฉันบอก”
แสงคำมองประกาย สายตาไม่วางใจ “ทำไมแกมาบอกฉันเรื่องนี้”
“เพราะฉันเวทนาแกกับเนื้อนางน่ะสิ เนื้อนางน่ะมันต้องรับใช้เจ้าทุกคืน”
แสงคำกำหมัดจนกล้ามขึ้นด้วยความโกรธ

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 11 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ