อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 12/5 วันที่ 16 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 12/5 วันที่ 16 ต.ค. 57

มาลีเดินหน้าเครียดเข้ามาห้องแต่งตัว ทำใจไม่ได้ เพราะเรื่องนี้เป็นปมของมาลีมาโดยตลอด สินีนุชและเพื่อนอีกสองคนเดินเข้ามา จงใจมาเยาะเย้ย
"อยู่นี่เอง ไม่ยอมฟังฉันสีไวโอลิน ยังช็อกอยู่หรือจ๊ะ ครอบครัวเธอนี่ดีนะ มีพ่อ แล้วก็มีพ่อเลี้ยงที่อายุมากกว่าเธอนิดเดียว อยู่กันยังไงอ่ะ สามคน"

มาลีมองก๊วนเพื่อน แล้วเซ็งมาก
"ฉันไม่ได้อยากขึ้นร้องเพลงนะ ครูเขาให้ฉันขึ้นร้องเอง"
"หาว่าพวกเราอิจฉาเธอเหรอ เราไม่ได้อิจฉาสักหน่อย เชอะ ลูกตุ๊ด !"
มาลีเจ็บอยู่ในอก ยืนหน้าเสียอยู่ตรงนั้น สินีนุชเดินออกไป


สินีนุชเดินออกมา เพื่อนอีกคนเดินเข้ามาหา เอาโปสเตอร์ที่ทิ้งอยู่ข้างเวที เอามาให้สินีนุช
"ได้มาแล้ว อ่ะนี่"
"ฉันมีเพื่อนเป็นนักข่าว รับรองเขาต้องสนใจข่าวนี้แน่"

สินีนุชมองโปสเตอร์ สะใจ ให้เพื่อนช่วยถือ ตัวเองเอามือถือขึ้นถ่ายรูป โปสเตอร์นั้น
บอยกับทองทา ประคองปู่เชื้อเดินเข้ามา โรส กับหงส์ รออยู่

"หมอบอกว่าเป็นลมน่ะครับ ให้กลับมาพักที่บ้าน ดูอาการ"
"แสดงว่าไม่เป็นไรมากใช่ไหม" โรสถาม
"ไม่น่ามีอะไรมากครับพี่ เดี๋ยวไปพักข้างในก่อนครับจะได้กินข้าวกินยา"
โรสนั่งลง หงส์มองหน้าลูกชาย โรสซาบซึ้งแล้วนั่งลงกับพื้น กราบเท้าแม่
หงส์น้ำตาคลอ จับหัวลูก
"โธ่ลูกเอ๊ย คงลำบากมากสินะ"
โรสกอดแม่
"ขอบคุณนะแม่ ที่เข้าใจผม"
"ตั้งแต่เล็ก เอ็งเป็นเด็กเรียบร้อย ไม่เคยทำเรื่องเดือดร้อนให้พ่อกับแม่ เรื่อง...เกิดเป็นคนมันก็แค่นี้แหล่ะ ทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ ทำให้ได้แค่นี้ ตายไปก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว"
โรสน้ำตาไหล กอดแม่ อย่างซาบซึ้ง แคที่น้ำตาไหลไปด้วย
" ฮือ คิดถึงหม่าม้า หม่าม้าฉันก็แบบนี้เลย ซาบซึ้งๆ เมื่อไหร่ สังคมจะได้เรียนรู้ เกย์ก็เป็นคนไม่ใช่ตัวตลก ! ไม่ต้องอายที่เป็นเพื่อนกับเกย์ ไม่ต้องกลัวเสียแมน เพราะความเป็นแมนไม่ได้อยู่ที่" บอยมองหน้าปรามแคที่ว่าพูดสุภาพหน่อย "หว่างขา !"
"ไอ้แก่ แม่ไม่เคยบอก แล้วมันก็ไม่เคยออกไปไหน นี่ก็คงเพิ่งรู้ เลยตกใจ"
" ผมทำให้พ่อเครียดจนเป็นลม เฮ้อ นั่นก็อีกคน …"
โรสมองไป หงส์มองตาม มาลีนั่งเศร้าอยู่มุมหนึ่งที่หลังบ้าน คิดเรื่องคนอื่นล้อพ่อเป็นตุ๊ด

เวลากลางคืน พิสมัยนั่งกินข้าว ซีโร่เดินเข้ามาหา ชี้ที่มือถือตนเอง
"พี่ลงอินสตราแกรมไปแล้วหรือ"
"เอ๊าก็เธอสั่ง"
"นั่นมันก่อนที่ผมจะรู้ว่าเขามีพ่อเป็นเกย์"
"แล้วไงอ่ะ พ่อเขาเป็นเกย์หรือไม่เป็น มันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ"
ซีโร่เกาหัว
"ก็ไม่รู้สิ มันจะเป็นข่าวลบหรือบวกกับผม มันจะเป็นไงวะพี่"
"เอ๊า ถามฉันแล้วคิดว่าฉันจะถามใครล่ะ"
ซีโร่คิดหนัก

เวลาต่อมา ปู่เชื้อนอนคิดอะไรบนเตียง โรสเดินมาหา
"อยากด่าอะไรฉัน พ่อด่า ได้เลย แต่อย่าคิดมาก อย่าเชื่อผิด ๆ คนเป็นแบบฉัน มันเป็นของมันเอง ฉันเป็นของฉันเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อแม่ ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น"
เชื้อนิ่ง แล้วนอนตะแคงหันหลังให้โรส
"ไอ้ยานี่ เหมือนจะทำให้ง่วงๆ พ่อนอนก่อนนะ"
โรสถอนใจ พยักหน้า ดับไฟในห้อง ให้พ่อนอน เดินออกมาหาแม่ที่ยืนรออยู่ ที่ได้ยินทั้งหมดแล้ว
"ผมจะทำไงดี"

"เอาน่า เดี๋ยวมันก็ลืม จะเอาอะไรกับสมองพ่อแกล่ะ"
โรสเดินกลับมาที่ห้อง บอยกำลังเตรียมยาให้โรส

"อย่าเครียดนะพี่ กินยาแล้วต้องนอนให้หลับ เดี๋ยวก็เป็นไข้อีก พี่อ่ะเป็นไข้บ่อยเกินไปละ"
โรสรับยาไปกิน
"ที่ไม่กลับบ้านเป็นสิบปีเพราะรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ใช่ไหม" บอยถาม
โรสพยักหน้า
"แม่บอกพ่อเดี๋ยวก็ลืม พี่ว่าไม่ เรื่องอื่นอาจจะลืม แต่ลูกเป็นกระเทยคงลืมไม่ได้ มันไม่ใช่เราคนเดียว ทั้งพ่อ แม่ หนูมาลี … ครอบครัวพี่ คงต้องเป็นตัวตลก ให้เขาล้อไปตลอดชีวิต"
บอยมองโรส มีแววน้อยใจบางอย่าง
"เพราะแบบนี้เหรอ พี่ถึงไม่เคยแนะนำใครๆว่าผมเป็นแฟนพี่"
"นี่...บอยโกรธหรือ"
"พี่ไม่เคยพูดเรื่องผมกับใครเลย มีแต่ผม ที่บอกเรื่องพี่กับคนอื่น คนที่พัทยาบ้านผม เขารับได้ ไม่ใช่ทุกที่ทุกคน ที่เป็นแบบเพื่อนพี่"
โรสดึงบอยเข้ามากอด
"บอย เธออายุยังน้อยนะ ในอนาคต เธออาจจะกลับไปใช้ชีวิตกับผู้หญิงได้อีก ไม่อยากแต่งงานมีลูก ไม่อยากมีชีวิตแบบคนปรกติหรือ"
บอยผลักออก กลับไปน้อยใจกว่าเดิม
"พูดแบบนี้อีกแล้ว ทำไมต้องพูดเหมือนเราจะเลิกกัน อยากเลิกมากนักหรือ จะทิ้งกันใช่ไหม"
บอยเดินออกไป ปิดประตูดังปัง โกรธ โรสเซ็ง
"เออดี ตกงาน เพื่อนล้อ พ่อเมิน แฟนก็มาโกรธอีก มีอะไรอีกไหมวะเนี่ย มาเลยๆ โฮ้ย"
โรสนอนลงเซ็งจัด

เวลากลางคืน มาลีนั่งเศร้า ณ จุดชมวิว ครุ่นคิดเรื่องพ่อ ทองทาเดินมานั่งข้างๆ ห่างๆ ห่วงใย
"มีอะไรอยากพูดออกมาไหม"
"ไม่มีค่ะ"
"เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้แล้ว เข้าใจเลยว่าทำไม หนูมาลี อยากให้พี่โรสเป็นแค่พี่"
"หนูไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก"
มาลีเครียดจริงจังเดินหนี
"หนูมาลี"
โทรศัพท์มือถือทองทาดังขึ้น ทองทารับสาย

โยทะกาคุยโทรศัพท์ อยู่ที่บ้านเมืองแมน
"โฮ้ย กว่าจะโทร.เจอ"
"ไม่ค่อยมีสัญญาณน่ะครับพี่"
"จะบอกได้หรือยังว่าอยู่ไหน"
"ประชุมพรุ่งนี้ใช่ไหมครับ ผมไม่ลืมหรอก พรุ่งนี้เจอกันครับ"
"ค่อยยังชั่ว พ่อเธอร้อนใจใหญ่ กลัวว่าเธอจะทิ้งทุกอย่าง"
"ผมเคยเป็นนักแสดงนะพี่ ผมรู้จักหน้าที่ดีครับ"
ทองทาวางสาย
โยทะกาวางสายแล้ว กดโทรศัพท์หาเมืองแมน แม่บ้านเอาเครื่องดื่มร้อนมาส่ง
"คุณเมืองแมนไม่รับสายเลย"
"พวกเราโทรไปก็ไม่รับสายค่ะ เป็นแบบนี้ทีไร ก็แปลว่า...เอ้อ" แม่บ้านบอก

โยทะกาเซ็ง ถอนใจ ติดผู้หญิงอีกแล้ว
เสียงกดออดดังขึ้นที่คอนโดฯหรูกลางเมือง เมืองแมนในชุดคลุมมาเปิดประตูให้ เสื้อ สีหน้าโยทะกาไม่ค่อยพอใจ

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์คะ"
"มีอะไรหรือ"
โยทะกาเดินเข้ามาในห้องโถงกลาง
"เห็นคุณร้อนใจเรื่องทองทาจะเบี้ยวงานไหม ฉันก็เลยมาบอกข่าวว่าเขา
รับสายแล้ว พรุ่งนี้เขาจะมาประชุมตามนัด"
"อืม ค่อยยังชั่ว ไม่ไว้ใจมันเลยจริงๆ"
โยทะกา ชี้ไป
"ในห้องนั่น มีคนอยู่ใช่ไหม"
เมืองแมนโบกมือไล่
"คุณกลับไปเถอะ ผมง่วง"
โยทะกาเจ็บอยู่ในอก แววตาน่าสงสาร โยทะกาเดินออกไป แล้วหันมาบอกอย่างเจ็บปวด เพราะตลอดเวลาเมืองแมนมีผู้หญิงอื่นมาตลอด ความเจ็บปวดมากขึ้นทุกครั้งไป
"พยายามรับสายฉันหน่อย ส่งข้อความกลับมาก็ยังดี หายไปสามวันสี่วันแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้คุณเป็นตายร้ายดี เกิดอุบัติเหตุอะไรหรือเปล่า"
"โอเค...รู้แล้ว ไปได้แล้ว ผมง่วงจริงๆ"
เมืองแมนเดินไล่โยทะกาออกไป เธอเดินมาสะดุดรองเท้าผู้หญิงที่กองอยู่
"เอ๊ะ ... อย่าบอกนะว่า"
โยทะกาเดินบุกต่อไปทันที เพราะจำได้ว่ารองเท้าใคร !?
"นี่คุณจะไปไหนน่ะ ไหนบอกจะไม่ยุ่งเรื่องของผมไง"

โยทะกาเปิดเข้ามาในห้องนอน เลขาจ๋าในชุดเสื้อคลุมตกใจ ถอยกรูด
"จ๋า...."
โยทะกาผิดหวัง เลขาจ๋ายิ้มแห้ง
"คุณนอนกับเลขาฉันเนี่ยนะ"
"ก็ ...ก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่"
"ฉันเคยบอกคุณแล้วไง คนงานที่บ้าน คนงานที่บริษัท ฉันขอ ไม่งั้นฉันจะอยู่ยังไง มันเป็นสังคมของฉันนะ ทำไมไม่ฟังกันบ้าง"
เมืองแมนชี้จ๋า

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 12/5 วันที่ 16 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ