อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 13/2 วันที่ 16 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 13/2 วันที่ 16 ต.ค. 57

"ถ้าคุณไม่ยอมรับตัวตนผมคุณก็นั่งร้องไห้แก่เหี่ยวอยู่ตรงนี้ไปจนตายนั่นแหล่ะ"
"แล้วถ้าฉันมีชู้บ้าง คุณจะรับตัวตนฉันได้ไหมล่ะคะ"
"ผู้หญิงนี่น่าเบื่อ ทำไมถึงชอบทำเรื่องง่ายๆให้มันยาก นางบำเรอกับเมียมันคนละเรื่องเมื่อไหร่จะเข้าใจสักที"

"นางบำเรอกับเมียเข้าใจแล้ว แล้วความรักกับความซื่อสัตย์ล่ะคุณเข้าใจไหม"
เมืองแมนอึ้งนิดหน่อยแล้วเดินไปตบมือเสียงดังเกือบโดนหน้า เธอสะดุ้งผวาหนีนึกว่าเขาตบ
"ตื่นตื่นๆๆตื่นจากเทพนิยายเจ้าหญิงเจ้าชายผมเป็นคน! ไม่ใช่ตัวการ์ตูน!ผมมีอารมณ์อยากมีอารมณ์เบื่อแล้วตอนนี้ก็เบื่อสุดๆ"
เมืองแมนโวยเสร็จออกไป โยทะการ้องไห้ พูดคนละเรื่องจนแทบไม่มีทางเข้าใจกันได้


วันใหม่ ยาหยีกดที่คอมพิวเตอร์ดู อ่านข่าว มีรูปหนูมาลี วันแถลงข่าววันนั้นด้วย บุษบาบัณบอก
"อ่านดังๆ!"
ยาหยีอ่านจากหน้าจอ
"ผู้เข้ารอบเดอะซุปเปอร์สตาร์หนูมาลี"
"ดังขึ้นอีก"
ยาหยีอ่านต่อ
"ไม่ยอมรับพ่อตัวเองที่เป็นเกย์ ลุกหนีสะบัดเชิดออกไปทันทีเมื่อนักข่าวถามทั้งๆที่เป็นพ่อที่เลี้ยงดูมาถึงขั้นเรียกพ่อว่าพี่แบบนี้อกตัญญูไปหน่อยนะหนูจ๋า"
"ฮ่าๆๆยิ่งฟังยิ่งสะใจ"
"เนื้อข่าวนี่สุดยอดเราจะเล่นประเด็นนี้ใช่ไหมคะ" นีน่าว่า

"คนไทยเกลียดที่สุดคือ คนอกตัญญูคะแนนแกร่วงแน่นังหนูมาลี ฮะฮะ !"
เครื่องบินการบินไทย ลงจอดที่สนามบินจ.น่าน ประตูเปิดออก โยทะกาเดินออกมา เพิ่งมาถึง น้อยเดินมาทัก

"รำเพยรำเพยใช่ไหม"
โยทะกาอึ้งไปครู่หนึ่ง
"คุณจำคนผิดแล้วค่ะ"
โยทะกาขึ้นรถที่มาจอด ห่างออกไป รถออกไป น้อยยืนงง
ประตูเปิด หนูมาลีออกมา มาเครื่องบินเที่ยวเดียวกัน เห็นน้อยทักกับโยทะกาตั้งแต่ด้านในแล้ว นิดลูกสาวน้อย เพื่อนมาลีเดินมาสมทบพ่อ
"พ่อคุยกับใครคะ ... เอ้าหนูมาลี"
"นั่นคุณโยทะกา ผู้อำนวยการสถานีที่หนูมาลีไปประกวดไง ไปทักไม่ทัน คุณโยนั่งเฟิร์สคลาสน่ะสงสัยมาธุระ ลุงน้อยรู้จักหรือคะ"
"อ๋อ คนที่เคยเป็นนางงามไงพ่อ" นิดบอก
"นึกออกแล้ว เออ จำผิดทุกทีเขาหน้าเหมือนเพื่อนพ่อสมัยเรียนเพื่อนห้องเดียวกัน" น้อยบอกมาลี "ไอ้เรืองก็รู้จัก"
"คุณโยเป็นคนกรุงเทพแต่กำเนิดค่ะ คงไม่ใช่เพื่อนพี่โรสหรอก"
น้อยคิดอยู่
"อืม..."
นิดถามมาลี
"บอกพ่อแล้วใช่ไหมว่าเราจะไปกินข้าวกัน กลับดึกหน่อย"
"อื้อกลับได้ยันสามทุ่มเลย"
"ไปเถอะ รถลุงจอดทางโน้น"
น้อยกับนิดมารับมาลี เพราะวันนี้จะไปกินข้าวกันที่บ้านน้อย มีปาร์ตี้เล็กๆที่บ้านน้อย

รถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังเขา โยทะกาลงจากรถ เธอมองไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่
งมีดอกไม้ต้นหนึ่งแถวนั้น แล้วคิดถึงอดีต ในวัย 18 ปี
รำเพยกับเรืองยศในชุดนักเรียนวิ่งเล่น หัวเราะกันเข้ามา ทั้งคู่เพิ่งกลับจากโรงเรียน เธอมองดอกไม้บนต้น เรืองยศเด็ดแล้วยื่นให้ เธอรับมาแล้วทัดหูตัวเอง ทั้งสองหัวเราะกันสดใส

ย่าหงส์มาทัก โยทะกาสะดุ้ง
"มาหาใครหรือหนู"
"เอ้อ...มาหาเรืองยศค่ะ"
"ฉันอยู่นี่ !"
ทั้งคู่ยืนมองหน้ากัน ไม่ได้พบกันมาเป็นสิบปีแล้ว

ทั้งสองเดินมา โรสหยิบดอกไม้ให้เหมือนเดิม โยทะกายิ้มรับมา แต่ไม่ทัดหู แต่สีหน้าเศร้า
"ฉันเห็นเธอในข่าว รูปที่เป็นนางโชว์"
"อีกแล้วหรือ พวกนักข่าวนี่ เรื่องดีๆ มีสาระกว่านี้ ไม่มีให้ทำข่าวแล้วหรือไง"
"ตาสวยๆของเธอไม่เหมือนใคร ฉันจำได้ทันที"
"ฉันก็จำเธอได้ตั้งแต่เห็นเธอในทีวีตอนประกวด ถึงเธอจะให้สัมภาษณ์ว่า เธอเป็นเด็กกรุงเทพชื่อโยทะกาก็เถอะ"
"คนที่ส่งประกวดเขาบอกว่าหน้าตาท่าทางของฉันดูเป็นลูกผู้ดี ฮึ ...ซีโร่ ไม่ได้ตกแต่งประวัติใหม่เป็นคนแรกในโลกหรอก"
"ตอนหนูมาลีเข้าประกวดฉันค้างหัวชนฝา เพราะเธอ"
"ไม่อยากให้หนูมาลีเจอฉันหรือ"
โรสพยักหน้ารับ
"ฉันไม่ได้ติดต่อใครที่นี่เลย กลัวความลับแตก ฉันนึกมาตลอดว่าเด็กคนนั้น ลูกของเรา อยู่สถานสงเคราะห์"
"ตอนนั้น มีญาติที่อำเภอมาบอก บังเอิญน่ะ ฉันเลยมาขอรับตัวไปให้พ่อแม่เป็นคนเซ็นรับ"
"ถ้าฉันเอะใจสักนิด ฉันก็ได้พบลูกแล้ว ไม่ต้องนอนฝันร้ายทุกคืนว่า เขาไปเป็นขอทาน เป็นเด็กจรจัดที่ไหนหรือเปล่า เขาน่ารักเหลือเกิน"
"หนูมาลีน่ะ เธอเลี้ยงเขาดีจริงๆ"
"เขาเป็นเด็กเลี้ยงง่าย พ่อกับแม่ฉัน ช่วยเยอะ"

"เธอบอกเขายังไงเรื่องแม่"
ย้อนอดีตกลับไป เมื่อวันแม่ ที่โรงเรียน เด็กนักเรียนคนอื่น เข้าแถวนั่งกับพื้น กราบเท้าผู้ปกครองและมอบพวงมาลัยดอกมะลิ

เก้าอี้ตรงหน้ามาลีว่างเปล่า มาลีสีหน้าเศร้ามองเพื่อนๆ กับแม่ของเขา
เรืองยศในชุดทำงาน มีหมวกขาดๆ และอุปกรณ์ก่อสร้างวิ่งเข้ามานั่งหอบเหนื่อยเพราะมาสาย มาแทนแม่ให้
"พ่อมาแล้วลูก"
มาลียิ้มกราบเท้าพ่อ เอาพวงมาลัยให้พ่อ พ่อยิ้ม จับหัว

มาลีเดินเศร้าๆมานั่ง โรสเดินตามมาคุย
"อยากมีแม่เหมือนคนอื่นไหม"
มาลี ส่ายหน้า
"ย่าบอก เขาทิ้งหนูจะยกให้สังคมสงเคราะห์ มีแต่พ่อที่วิ่งตามรถไปรับหนู"
"แม่หนูเป็นคนน่าสงสาร เขามีปัญหาเยอะ"
"ตอนนี้ล่ะคะ ยังมีปัญหาอยู่หรือคะ"
โรสอึ้งไป เพราะรู้ว่ารำเพยเข้าประกวดนางงามแล้ว
"เอ้อ พ่อไม่เคยเจอเขา"
"เราอยู่ที่เดิมเขาโทร.มาก็ได้ เขาไม่เคยสนใจเรา หนูไม่ชอบแม่แม่ใจร้าย หนูมาลี ไม่อยากเจอแม่"
โยทะกาสะเทือนใจที่สุด ถึงกับก้มหน้าร้องไห้
"โธ่...ลูก"
"ที่จริงฉันน่าจะบอกว่าแม่ตายไปแล้ว คงจะดีกว่านี้"
"เขาพูดถูก ฉันจะตามหาเขาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ฉันก็ไม่ทำ เขาคงรู้สึกแย่ รู้สึกไร้ค่า...ว่าทำไมแม่ไม่รักเขา ในที่สุดเลยปฏิเสธแม่ตัวเอง ฉันสมควรโดนแล้ว"

บ้านน้อย วันเดียวกัน นิด มาลีและเพื่อนอีกสองคนรำลึกวัยเด็ก ด้วยการเล่นหมากเก็บกัน ต่างหัวเราะกันไป
น้อยเดินออกมาถามมาลี
"พ่อไม่มาด้วยหรืออาผู้หญิงทำกับข้าวไว้ตั้งเยอะ"
"ไม่มีเพื่อนคุยใช่ไหมล่ะลุง มีแต่สาวๆ"
"เรื่องวันก่อน พ่อแกไม่ยอมออกจากบ้านไปเจอใครอีกเลย ลุงอยากบอกว่าลุงเป็นเพื่อนพ่อแกเสมอ"
"พวกเราก็ด้วยพวกเราก็เป็นเพื่อนเธอเสมอนะ"
มาลีจับมือเพื่อนตอบ
"ขอบใจจ้ะเอางี้ืหนูไปตามพ่อเอง"
มาลีเดินออกไป

โยทะกายังร้องไห้ต่อเนื่อง
"สิบกว่าปีฉันไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน ฉันเข้าใจเธอ กรุงเทพทำให้เราเป็น
คนไร้หัวใจ"
"เธอรู้เรื่องฉันทุกเรื่องแต่ไม่เคยมาถามมาตาม"
"พอหนูมาลี เข้ารอบ ฉันก็รอดูว่าเขาจะพูดถึงเธอไหม นักร้องบ้านนอกกับผู้บริหารคงไม่ได้เจอกันบ่อยๆ พอเห็นว่าเขาไม่พูดถึง ฉันก็สบายใจ"
"เธอตั้งใจจะปล่อยให้เป็นแบบนี้จริงหรือ"
"อย่าเศร้าไปเลยนะ เพื่อน" โรสจับไหล่ปลอบ "บอกแล้วไง ฉันเข้าใจเธอ ทุกวันนี้เราทั้งสองคนโกหกจนไม่รู้อีกแล้วว่า อะไรคือตัวเราจริงๆ เรืองยศ หรือโรส รำเพยหรือโยทะกา"
"เรือง...ขอฉันกอดเธอได้ไหม"
โรสกอดโยทะกาด้วยมิตรภาพที่แนบแน่น
"ฉันเป็นแม่ใจร้าย ในสายตาเขาฉันจะทำยังไงต่อไปดี"
"หนูมาลีไม่เหมือนเด็กคนอื่น... ลูกของเราเหมือนนางฟ้า เขาจะเชื่อในสิ่งถูกต้องและจะเชื่ออย่างนั้นไม่มีวันเปลี่ยนง่ายๆ ตั้งแต่เด็กถ้าเราบอกว่าสิ่งนี้ไม่ดีแค่พูดครั้งเดียวเขาจะจำจนตาย"
"คนที่สถานี ชอบเขามาก โดยเฉพาะฉัน"
"เราอย่าเปลี่ยนชีวิตของพวกเราเลยนะ ปล่อยทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมได้ไหม รำเพยกลับกรุงเทพ แล้วลืมเรื่องนี้ไปซะ"

โยทะกาอึ้งกับคำขอของโรส ร้องไห้หนักขึ้น
เชื้อถักแห หงส์ทำงานบ้าน มาลี เดินเข้ามา

"ย่า…พี่โรสล่ะ ลุงเขาให้มาตามไปกินข้าวบ้านเขา"
"มีแขก"
"ใครอ่ะ"
"มาจากกรุงเทพมั้ง แต่งตัวสวยๆ"
มาลีเดินไป จู่ๆ หงส์ก็นึกได้
"ไอ้แก่ ไม่ใช่เพื่อนจากกรุงเทพ!กูนึกออกแล้วว่าใคร !"
หงส์บอกเชื้อ สีหน้าเครียด แล้วรีบเดินตามไปอีกคน

มาลีเดินมาเจอโรสระหว่างทาง โรสสะดุ้ง ตกใจกว่าปกติ
"เฮ้ย"
หงส์ตามมาด้วยท่าทางร้อนรน
"พี่โรสไหนว่ามีแขกใครมาหาเหรอ"
"กลับไปแล้วเซลล์ขายยาบำรุงสุขภาพ เขาผ่านมาแถวนี้เลยเอายามาส่ง ใช่ไหมแม่"

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 13/2 วันที่ 16 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ