อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 13/5 วันที่ 17 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 13/5 วันที่ 17 ต.ค. 57

"มีครูพละแล้วจะไปคิดถึงไอ้คนชั่วนั่นอีกทำไม" โรสถาม
"ก็พวกแก ดันรีบกลับ กวาดลานวัดกันสองสามที ยังไม่ได้ไตรเซปไบเซปกันเลย เอาเหอะ ตามสบายนะ ฉันจะไปทำวัด"

"ครูพละชื่อวัดหรือครับ" บอยแซว
แคที่ตบหัวบอย บอยหัวเราะ
"นี่แน่ะ ทำวัตรเย็นโว้ย"
แคที่เดินออกไป
"จัดของเสร็จ ก็เตรียมตัวเรื่องเพลงใหม่ได้แล้ว อาทิตย์หน้าจะขึ้นคอนเสิร์ตแล้วนะ" โรสบอก


"ยังไม่มีครูสอนเลย...เฮ้อ กลุ้ม"
"ซีโร่ล่ะ ทะเลาะกันหรือ"
"อย่าไปพูดถึงเขาเลยค่ะ"
มาลี เศร้าๆ หันไปจัดกระเป๋า บอยกับโรสยิ้มกัน
"ทองทาโทร.คุยกับพี่ประจำเพราะเธอไม่รับสาย ตอนนี้เขายุ่ง ทำอัลบั้ม เขาคงยังไม่รู้ว่าเธอมากรุงเทพแล้ว" บอยบอก
มาลีฟังแล้วก็มีสีหน้าคิด โรสยิ้มกับบอย พยายามช่วยทองทาต่อไป
บอยหยิบของออกมาให้โรส เป็นจำพวกเสื้อยืดจากผ้าทอมือ ยื่นต่อให้หนูมาลี
"นี่ของฝาก จากบ้านเรา พี่ฝากหนูมาลี เอาไปบ้านทองทาหน่อย ตอนเขามา เขาชมว่าสวย บอกเขานะว่า พี่ฝากมา"

มาลี คิดๆว่าจะไปดีไหม
วันเดียวกัน โยทะกาประชุมงานกับสต๊าฟ

"งานที่เร่งที่สุดตอนนี้ คือการปล่อยเพลงซิงเกิ้ลของทองทา ตามแผนงานที่คุณบรมวางไว้ให้"
เลขาจ๋าท่าทางเชิด ร้ายกว่าแต่ก่อนและแต่งตัวสวยเยอะขึ้น ดูเป็นผู้บริหารกว่าเดิมเคาะประตูแล้วเดินเข้ามานั่ง
"ขอโทษค่ะที่มาช้า"
"เธอมาทำไม"
"ดิฉันเป็นตัวแทนของคุณเมืองแมนค่ะ"
"เธอลาออกไปแล้วไม่ใช่หรือ"
"ค่ะลาออกไปแล้ว ลาออกจากเลขาของคุณ ไปเป็นเลขาคุณเมืองแมนไงคะ"
จ๋ากร่างใส่ ถือตัวว่าเป็นเมียน้อย โยทะกาหน้าเสีย เธอมองสต๊าฟที่เริ่มแอบยิ้มๆแล้ว หน้าซีดหนักขึ้นอีก

เมืองแมนทำงานอยู่ในห้อง โยทะกาเปิดเข้ามาโวยวาย
"ไหนบอกว่าจะให้เขาลาออกไง"
"ก็เขาไม่ยอม"
"คนในนี้เริ่มซุบซิบกันแล้ว"
"ก็ปากคน คุณจะเอาอะไรล่ะ"
"คนที่แล้วดารา คนก่อนหน้านี้นางแบบ มาคนนี้เลขาของฉันเอง ฉันต้องทนไปอีกนานเท่าไหร่…ฉันขอหย่า !"
เมืองแมนโมโห ลุกขึ้นยืนทันที
"นี่....อย่าบ้านะ ทีเมื่อก่อนก็ยอมทุกอย่าง มาตอนนี้เป็นอะไรขึ้นมา ยิ่งแก่ยิ่งบ้า !"
โยทะกาน้ำตาคลอ
"ฉันไม่ได้บ้า ฉันต้องการมันจริงๆ หย่าให้ฉันเถอะ"
"ถ้าคุณหย่า ผมจะยึดตำแหน่ง ยึดทรัพย์ ทุกอย่างที่คุณมี มันจะไม่เหลืออะไรเลย เพราะทุกอย่างที่เป็นตัวคุณ มันเป็นของผม"
โยทะกาเข้าไปอ้อนวอน
"คุณเมืองแมน ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ"
เมืองแมนเขย่าแขนโยทะกา ที่เอาแต่ร้องไห้ ข้างในลึกๆ คือผู้หญิงอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด
"ไม่ คุณอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีผม อายุแค่สิบแปด คุณก็มาอยู่กับผมแล้ว เรียนยังไม่จบด้วยซ้ำ คุณมีทุกวันนี้เพราะผม คุณจะเป็นยังไงถ้าไม่มีผม... คิดสิคิด !"

ทองทาหงุดหงิดเมื่อได้ฟัง โยทะกามาปรึกษาที่บ้าน
"ที่เขาพูด...จริงหรือ พี่อยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีเขาจริงหรือ"
โยทะกาพยักหน้า ร้องไห้ออกมา
"ไม่รู้นะ ผมว่ามันแค่ความเคยชิน ใช่ ตอนนั้นพี่ไม่มีอะไรเลย แต่ตอนนี้ เกือบยี่สิบปีแล้ว พี่เรียนจนจบแล้ว งานทุกวันนี้พี่ก็ทำด้วยตัวเองจริงๆ มีประสบการณ์ทำงานทีวีมาตั้งสิบๆปี เริ่มต้นใหม่ไม่ได้จริงหรือครับ"
"ไม่ว่าพี่จะหายไปไหน ไปทำงานอะไร เขาตามทำลายพี่แน่"
"พี่กลัวไปเองหรือเปล่า"
"ไม่ ….เขารู้สึกว่าพี่เป็นสมบัติของเขา ถ้าพี่ออก งานเขาจะเสียหาย เขาจะยิ่งแค้น ยิ่งอาละวาด เรื่องของเอ้อ…" โยทะกาเกือบหลุดปากเรื่องหนูมาลี
"มีอะไรครับ"
โยทะกา มองหน้าแล้วตัดใจไม่พูด
"เรื่องอื่นๆ ก็เป็นปัญหาไปหมด พี่นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว ไม่รู้จะทำยังไง"
โยทะการ้องไห้ออกมาอีก
"ร้องออกมาเถอะ จะได้ระบายออกมานะพี่"
ทองทาเข้าไปกอด มาลีเดินเข้ามา ตะลึง รีบถอยออกไปแอบดูที่มุมหนึ่ง
"ความทุกข์ทุกอย่างสักวันมันต้องผ่านไป พี่เข้มแข็งมาตลอด พี่ต้องทำได้อีก"
โยทะกากอดตอบยึดทองทาไว้เป็นที่พึ่ง

มาลีเจ็บปวดไม่ค่อยเข้าใจนัก เลยวางของไว้ตรงนั้น ค่อยๆเดินออกไป อย่างเงียบเชียบ
การะเกดเล่นกับโต้งอยู่บนต้นไม้เหมือนเด็กๆ นั่งอยู่บนกิ่งสูง เด็ดลูกไม้จากต้นมาปาใส่กัน หัวเราะร่า เสียงลั่นทุ่ง อธิเดินมาหา

"ทิ้งแม่อยู่คนเดียว มาเล่นกันตรงนี้เอง"
เกดตกใจ
"แม่เป็นอะไรหรือเปล่า"
"เปล่า พี่มาตามไปกินข้าว"
เกดถอนใจโล่ง โต้งเอาผลไม้มาเขวี้ยงเกดอีก
"เฮ้ย อย่าๆ ไอ้โต้ง อย่า"
โต้งปีนลงมาตามด้วยการะเกด ทั้งสองยังแอบเขวี้ยงลูกไม้ใส่กัน อธิมองไม่วางตายิ้มๆ
การะเกดนึกว่ามองเสื้อตัวเองเลยมองตาม
"แหะๆ เสื้อเปื้อนหมดเลย"
"ไม่ได้มองเสื้อ ...ไม่ได้เห็นเกดหัวเราะมาเป็นเดือนแล้ว"
การะเกดอึ้งไป จริงของอธิ

บริเวณแคร่หน้าบ้าน การะเกด เด็ดกระถินอยู่ โต้งทำงานบ้านทั่วไป อธิหยิบกีตาร์มานั่งเล่น
"อยู่ที่นี่ไม่มีเงิน แต่ก็ไม่อดตาย จับกบ เก็บยอดกะถิน ไปทำงานโรงงาน ก็อยู่ได้ทั้งปีแล้ว"
"คิดเหมือนพี่ พี่กำลังทำเรื่องขอย้ายมาทำงานที่นี่"
"พี่อธิเล่นกีตาร์เป็นด้วยหรือ พี่เกด ร้องเพลงให้ฟังหน่อย" โต้งบอก
"มาเริ่มเลย"
การะเกดลุกหนีไปทันที เพราะยังฝังใจเรื่องวานิช ไม่อยากร้อง
"โต้งร้องเถอะ พี่ไม่อยากร้อง"
อธิอึ้ง เสียงมือถือดัง
"ขอโทษที่รบกวนนะคะ การะเกดเขาไม่รับสายน่ะค่ะ คิดถึงเขาไม่ได้คุยกันเลย" มาลีบอกมาทางสาย
"เขาปิดมือถือ ทำท่าเหมือนจะไม่กลับไปกรุงเทพ ตัดโลกทางนั้น แต่เขาสบายดี ดูมีความสุขขึ้น"
"ได้ยินอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่ว ฝากบอกว่า หนูมาลีโทร.มาแล้วกันนะคะ"
"ได้จ้ะ"
"เอ้อ พี่อธิคะ พี่ทองทาเนี่ย เขามีปัญหากับพ่อ แล้วบรรดาผู้หญิงของพ่อ เอ้อ ..."
"ไม่นะ เขารักเบลเหมือนน้องสาวแท้ๆด้วยซ้ำ เขาไม่ใช่คนขี้อิจฉาหรอก ยิ่งเมียคนสุดท้าย...คุณโยน่ะ มันยิ่งคลั่งไคล้เขา พี่ยังแซวบ่อยๆ ว่ามันจะแย่งเมียพ่อ"
หนูมาลีฟังแล้วเศร้าไป
"อ๋อค่ะ หนูเคยสนิทกับพี่เขามาก แต่เอาเข้าจริงก็แทบไม่รู้จักเขาเลย"
มาลีวางสาย
"เอ้อ เดี๋ยวสิ เฮ้ย ซวยแล้วกู ขอโทษนะเพื่อน"

ทองทาเดินมาส่งโยทะกาแล้วเดินกลับมา เจอถุงใส่เสื้อ ทองทากดมือถือ
"พี่โรส ให้คนเอาของมาฝากหรือครับ ... หนูมาลี หรือครับ เอ๊ะไม่เจอนี่ครับ"
โรสกำลังคุยโทรกับทองทา
"นางนี่เรื่องเยอะจริง มันคงวางเสร็จแล้วหนีกลับล่ะสิ"
"เฮ้อ กลายเป็นคนมองหน้ากันไม่ติดซะงั้น เมื่อไหร่เขาจะทำใจเรื่องผมได้เสียทีเนี่ย ต้องให้กลายเป็นเกย์ไปใช่ไหม เขาถึงจะพอใจ"

โรสคิด ตามนึกกันไปว่าเป็นเรื่องนี้
มาลี นั่งซึมอยู่ในสวน บ้านแคที่

"เอ้า นั่งซึมอะไรอยู่ ถ้าไม่ซ้อมร้องเพลง ก็ไปอ่านหนังสือเรียนโน่น นั่งคิ้วผูกโบว์สามชั้นอยู่ตรงนี้ เสียเวลา"
"จะขึ้นคอนเสิร์ตแล้ว พี่โรสต้องเป็นคนสอนหนูร้องเพลงแล้วล่ะ"
"เรื่องทองทาน่ะ"
"ไม่ต้องพูดแล้ว เอ้านี่ฟัง"
มาลีใส่หูฟังมือถือให้โรสข้างหนึ่ง ตนข้างหนึ่ง
บริเวณหน้าบ้านประตูเปิดกว้าง โยทะกาแอบยืนมองอยู่
"เพลงนี้เพลงแรกนะ กับเพลงที่สอง หนูจะร้องเพลงไหนดี"
"ก็ร้องที่ตัวเองชอบ"
"งั้นเอาเพลงแรก"
"โฮ้ย เพลงอะไรก็ไม่รู้ ฟังไม่รู้เรื่อง เอาเพลงที่สองดีกว่า"
"เพลงแรกมันเพลงวัยรุ่น พี่ไม่รูัจัก พี่สอนไม่เป็นใช่ไหมล่ะ"
"อีนี่มาดูถูกกัน ฉันไม่มีความรู้ ฉันไม่ทำคณะคาบาเรต์มาได้เป็นสิบๆปีหรอก เอาเพลงสอง มาเริ่มเลย"
"เอ๊ะ ไหนบอกให้เลือกเอง ....ตัดใจละ เอาเพลงแรก"
"ก็บอกให้เอาเพลงสอง"
"เพลงแรกเถอะนะ"
"ทำไมวะ เพลงเก่าหน่อย ร้องไปมันจะตายหรือไง โถอีสมัยใหม่ วัยรุ่น สมองปลาทอง วันๆ นุนิ งุงิ ไร้รสนิยม"
มาลีแกล้งทำเสียง ทำหน้าแอ๊บแบ๊ว เอาหัวไปชนๆ อ้อน
"นุ นุนิ งุงิ"
"ไม่ต้องมาอ้อน เหงื่อทั้งตัว เหม็นเชียว สระผมเมื่อไหร่"
มาลีเอาหัวไปถูกที่เสื้อที่ไหล่
"เพิ่งสระ... เดือนที่แล้ว นี่ๆ"

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 13/5 วันที่ 17 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ