อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 14 วันที่ 14 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 14 วันที่ 14 ต.ค. 57

เนื้อนางสีหน้าไม่สบายใจ ไม่อยากไปเพราะกลัวมีเรื่อง
“พิรี้พิไร แกเป็นใคร กล้าขัดคำสั่งแม่นายเหรอ”
“ฉันเวียนหัว ขอนั่งสักแปปได้มั้ย เดี๋ยวฉันจะไป”
“จะถ่วงเวลา รอคุณณไตรกลับมาช่วยล่ะสิ มานี่ วันนี้ใครก็ช่วยแกไม่ได้” จันตาเข้ามากระชากแขนเนื้อนางออกไปอย่างแรง

แขไขยืนอยู่ที่ระเบียงกับแม่นาย จันตาลากเนื้อนางมา เนื้อนางพอเห็นแขไข ก็นึกกลัว จันตาผลักเนื้อนางไปหน้าแขไข
“แกมันผู้หญิงสกปรก แกอยู่ในคุ้มเป็นเมียเจ้าแสนพรหม แล้วยังมีหน้ามาให้พี่ณไตรรับเป็นพ่อเด็กในท้อง”
เนื้อนางฟังแล้วโมโห มองแขไขแล้วย้อนทันที “ฉันไม่เคยอ้อนวอนให้พ่อเลี้ยงรับผิดชอบเด็กในท้อง ไม่เคยมาขอความเห็นใจ ฉันรู้ว่าใครเป็นพ่อเค้า ถ้าพวกคุณรังเกียจฉัน ก็บอกให้พ่อเลี้ยงทิ้งฉันซะ”


“แกจะอวดใช่มั้ยว่าณไตรรักแก ขาดแกไม่ได้” แม่นายหมั่นไส้
แขไขจ้องเนื้อนางด้วยแววตาชิงชัง “ฉันเตือนแกแล้ว เนื้อนาง อย่ามายุ่งกับพี่ณไตร อย่ามาแย่งความรักที่พี่ณไตร ต้องมีให้ฉันกับลูก”
“คุณเป็นเมีย ทำไมถึงบังคับใจผัวไม่ได้”
“เพราะยังมีผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างแกที่มาคอยออดอ้อนผัวฉันอยู่ไงล่ะ ถ้าแกกับลูกตายไปซะ ทุกคนก็จะมีความสุข”
“คุณไม่มีทางมีความสุขหรอก คุณแขไข เพราะคุณไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง”
“แกไปรอดูความสุขฉันในนรกแล้วกัน นังเนื้อนาง” แขไขพุ่งเข้าไปผลักร่างเนื้อนางฟาดระเบียง เนื้อนางรีบเอามือกุมท้องไว้ ด้วยความเป็นห่วงลูก แขไขเข้ามาบีบคอ จะดันร่างเนื้อนางให้ร่วงลงไป
ธรรพ์พุ่งเข้ามาดึงกระชากมือแขไขออก กันเนื้อนางออกมาห่างแขไข
วันดีเดินมาหาเนื้อนาง พอเห็นก็ตกใจ รีบเข้ามาประคองเนื้อนาง
“แขไขทำอะไรลงไป คุณฆ่าเนื้อนางไม่ได้นะ ถ้าคุณทำ เท่ากับคุณคือฆาตกร”
“ผู้หญิงอย่างมันสมควรตาย มันแย่งผัวฉัน”
“ฉันแต่งงานมาก่อนคุณ” เนื้อนางมองแล้วโต้กลับแขไขอย่างเหลืออด “ฉันเป็นเมียพ่อเลี้ยงมาก่อนคุณ”
“แก” แขไขจะโผเข้าไป
ธรรพ์รีบสั่ง “จันตา จับแขไขไว้ ป้าวันดี พาเนื้อนางออกไป”
“นังเนื้อนาง แกไม่มีวันชนะฉัน” แขไขดิ้นไม่ยอมให้จันตาจับ โผจะเข้าไปหาเนื้อนาง
ธรรพ์พุ่งสวนเข้ามาเขย่าร่างแขไข “หยุดบ้าได้แล้ว ทำอะไรไม่เห็นแก่ตัวเอง ก็เห็นแก่ลูกบ้าง ได้ยินมั้ยแขไข เห็นแก่ลูกบ้าง” ธรรพ์ตวาดแรง แขไขชะงัก
วันดีกับเนื้อนางมองตกใจที่ธรรพ์อาละวาด วันดีรีบพาเนื้อนางกลับห้อง
แขไขมองจ้องธรรพ์ ธรรพ์แววตาแข็งกร้าว “ถ้าเนื้อนางกับลูกเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว พี่ไตรจะฆ่าคุณ” ธรรพ์จ้องแขไขอย่างให้สติ แต่แขไขแววตากระด้าง ไม่ยอมรับฟัง

เนื้อนางเดินมาหยุดพัก วันดีที่ประคองปล่อยมือให้เนื้อนางลงนั่ง
“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่เลยจ้ะ ป้าวันดี ฉันอยากกลับไปอยู่ที่ปาง”
“ที่นี่สะดวกสบายกว่าที่ปาง ถ้าจะคลอดลูก คุณต้องคลอดที่นี่”
“แต่ป้าก็เห็น คุณแขไขอยากจะฆ่าฉันกับลูกอยู่ตลอดเวลา วันหนึ่งถ้าไม่มีคนช่วย” เนื้อนางเงียบไปเพราะนึกกลัว
“เนื้อนาง” เนื้อนางได้ยินเสียงคุ้นเคยก็หันไปมองด้วยความดีใจ คำฝายวิ่งเข้ามากอดเนื้อนางไว้ด้วยความดีใจ “ตั๋วเป็นยังไงบ้าง มีใครรังแกตั๋วหรือเปล่า เนื้อนาง”
เนื้อนางมองสบตาวันดีนิดเดียว แล้วยิ้มบอกคำฝายกับณไตรที่เดินตามมาด้านหลัง “ไม่มีจ้ะ นี่ป้าวันดีคอยดูแลเนื้อนาง” คำฝายไหว้วันดี วันดีรับไหว้
เนื้อนางมองไปทางณไตรที่ยืนยิ้ม
“ทีนี้ก็ไม่เหงาแล้วนะ”
เนื้อนางยิ้มให้ณไตรอย่างขอบคุณ

แม่นายยืนมอง จันตาเบ้หน้าไม่ชอบใจ คำฝายก้มลงกราบแทบเท้าแม่นาย
ณไตรที่ยืนอยู่พูดขึ้น “คำฝายจะมาอยู่เป็นเพื่อนเนื้อนางครับ แม่นายมีอะไรก็เรียกใช้ได้”
“ได้โอกาสก็พากันแห่เข้ามาซุกหัวนอนในบ้านฉัน ... ทุเรศ เหม็นสาป”
คำฝายสีหน้าอดทน
“ไปห่างๆ อย่ามาเสนอหน้าให้ฉันเห็น” แม่นายเดินเฉียดหน้าคำฝาย คำฝายก้มหน้าอดทน
จันตาเดินเชิดออกไปอีกคน ปลายผ้าถุงสะบัดโดนหน้าคำฝาย “ฉันด้วย”
ณไตรมองคำฝายอย่างเห็นใจ

เนื้อนางนั่งอยู่บนเตียง ณไตรถือแก้วนมมาจะให้เนื้อนาง เนื้อนางดมแล้วส่ายหน้า “ฝืนกินหน่อยนะ”
เนื้อนางส่ายหน้าว่าไม่เอา ณไตรรีบวางแก้ว เนื้อนางสีหน้าเพลีย
“คุณต้องกินเยอะๆ นะ เนื้อนาง กินเผื่อลูกด้วย”
“เนื้อนางกินไม่ลงเลยจ้ะ มันเหม็น เวียนหัวไปหมด”
ณไตรจับหัวเนื้อนางพิงลงมาในอก ณไตรพูดขำๆ “อย่างนี้ เดี๋ยวผมแพ้ด้วยนะ อยากกินอะไรมั้ย เนื้อนาง ผมจะหามาให้” ณไตรกอดกระชับแน่น ถามขึ้นต่อ “คุณว่าลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ผมชอบเด็กผู้หญิงจะได้คอยพูดจาหวานๆ จ๊ะจ๋าเอาใจผมเหมือนที่คุณทำ”
ณไตรมองเนื้อนางที่อมยิ้ม แล้วจูบลงที่หน้าผาก กอดกระชับไว้ด้วยสายตาอิ่มใจ

แขไขนั่งอยู่ตามลำพัง ข้างกายไม่มีใครมาคอยเอาใจ ธรรพ์เดินถือแก้วนมมาวางให้ แขไขมองธรรพ์ ธรรพ์ยิ้มอ่อนโยน แขไขหยิบแก้วนมขึ้นมา ธรรพ์ยิ้มดีใจ แขไขปาแก้วลงพื้น แก้วแตกกระจาย
“ไม่ต้องมาทำหน้าที่พ่อ เพราะแกไม่ใช่” แขไขยิ้มเหยียด ลุกขึ้นเดินออกไป ทิ้งธรรพ์ให้หัวใจแตกร้าวเหมือนเศษแก้วบนพื้น สายตาเริ่มกรุ่นไปด้วยความเจ็บในใจ
ยามเช้า ณไตรจูงมือเนื้อนางท้อง 4 เดือนชมธรรมชาติรอบๆ เนื้อนางเดินช้าๆ ณไตรรู้สึกแพ้ท้องจนต้องหยุดเดิน อาเจียน เนื้อนางหัวเราะขำลูบหลังให้ คำฝายถือกระโถน พะอืดพะอม
ณไตรก้มลงคุยกับลูกในท้อง เนื้อนางลูบผมณไตรยิ้มมีความสุข
แขไขกินอาหาร แล้วอาเจียน จันตาเลื่อนจานใหม่ให้ แขไขอาละวาด ขว้างปาจานอาหารใส่จันตากระเจิง ธรรพ์ต้องเข้ามาดู แขไขปาใส่ธรรพ์อย่างหงุดหงิด ธรรพ์อดทน เก็บจานขึ้นมาวาง

ที่ระเบียงบ้านหิมวัต ณไตรนั่งบีบนวดมือให้เนื้อนางที่ท้องใหญ่ราว 5 เดือน สองคนนั่งอิงแอบซบไหล่กันมองไปไกล ด้วยสายตามีความสุข
ยามเย็น แขไขยืนท้องใหญ่ 7 เดือนอยู่ที่ระเบียง สีหน้าแขไขมีแต่ความว้าเหว่ แขไขวางมือลงไปบนท้องที่นูนขึ้น “แกจะเกิดมาทำไม ในเมื่อไม่มีใครรัก ใครสนใจแก” แขไขกำหมัดเหมือนจะทุบลงที่ท้อง
ธรรพ์เข้ามาดึงมือแขไขออก แขไขหันขวับมองธรรพ์ แขไขสะบัดตัวออกจากธรรพ์ แต่ทำไม่ถนัดเพราะความอุ้ยอ้าย ธรรพ์จับมือแขไขยึดไว้ แขไขไม่ยอม ตบตีธรรพ์ลงไปอย่างระบายความเจ็บช้ำ
“ไม่มีอะไรที่ลูกของฉันจะด้อยกว่าลูกนังเนื้อนาง”
ธรรพ์อดทนยอมให้แขไขตบตี จนแขไขรามือหยุดไปเอง แขไขกรีดร้อง ธรรพ์อดทนฟัง ได้แต่มองเห็นแต่ความริษยารุนแรงในแววตาแขไข

ที่เรือนเนื้อนาง เนื้อนางท้องใหญ่ราว 8 เดือน มีณไตรประคองเดินมา ประกาย ม่อนดอยมองตื่นเต้น
คำฝายเดินตามติดเป็นห่วงเนื้อนาง ประกายลูบท้องเนื้อนางหัวเราะตื่นเต้น
แสงคำเดินมาหยุดมองเนื้อนางที่ท้องใหญ่อย่างแปลกตา เนื้อนางมองสงสารแสงคำ พอแสงคำเดินเข้ามาใกล้เนื้อนางเอื้อมมือไปดึงมือแสงคำวางลงบนท้อง แสงคำยิ้มมองตื่นเต้น เนื้อนางยิ้มกับณไตร ทุกคนยิ้มแย้มมีความสุขกับเนื้อนาง

แขไขที่ท้องใหญ่ 9 เดือน ปัดถาดอาหารออกห่าง หันไปตวาดจันตา “ฉันไม่กิน ไม่ชอบ ไปทำมาใหม่”
“แล้วคุณแขอยากกินอะไรล่ะเจ้า จันตาจะได้ทำมาให้ถูกใจ”
“ไม่รู้ แกมีสมองเอาไว้เล่นๆ เหรอ ใช้งานมันซะบ้าง คิดซิ เอาออกไป” จันตารีบยกถาดออกไป แขไขขยับตัวด้วยความอึดอัด อุ้ยอ้าย “เมื่อไหร่แกจะคลอดออกมาสักที”

จันตาถือถาดอาหาร เดินมาบ่น “คุณแขนะคุณแข ยิ่งท้องแก่ยิ่งเอาใจยาก หงุดหงิดทุกอย่าง สุดจะเอาใจแล้ว กรรมเวรอะไรของเอ็ง นังจันตา ลูกผัวก็ไม่มี ต้องมาเอาใจคนท้อง” จันตาชะงักเห็นคำฝายเดินถือถาดอาหารมาจากห้องครัว
คำฝายมองสีหน้าจันตาก็แกล้งยั่ว พูดขึ้นอย่างสบายอารมณ์ “เนื้อนางนี่กินเก่งจริงๆ เอาใจก็ง่าย ไม่บ่น ไม่ว่า ทำอะไรก็กินหมดทุกอย่าง” คำฝายเดินมาประจันหน้ากับจันตา “หลบสิ ป้า เห็นมั้ยว่าฉันรีบ”
“แกสิ ต้องหลบ หรืออยากให้ฉันเอาข้าวราดหัวแก”
“หลบก็ได้ หลบก็ได้ สงสารป้า รุ่นนี้ล้มไป เครื่องเคราคงพังโครมคราม อะไหล่หายาก”
จันตาหันขวับ คำฝายหัวเราะแล้วรีบเดินหนี จันตามองตามหน้าหงิกหน้างอ

ณไตรนั่งกินอาหารอยู่กับเนื้อนางที่ท้องใหญ่ 9 เดือนกว่า คำฝายคอยดูแลใกล้ๆ
“วันนี้พี่ว่าจะเข้าไปในเวียง ซื้อนุ่นซื้อผ้ามาเตรียมเย็บหมอน เย็บผ้าอ้อม”
“พี่คำฝายไม่ต้องรีบหรอกจ้ะ”
“ผมสั่งคำฝายเองแหละ เนื้อนาง” ณไตรมองคำฝาย “รีบไปรีบมานะ วันนี้ผมต้องเข้าไปคุยเรื่องตีตราทะเบียนไม้ในอำเภอ แล้วต้องเข้าปางด้วยอาจจะกลับค่ำ”
“ได้ ฉันซื้อของเสร็จ แล้วจะรีบมาอยู่เป็นเพื่อนเนื้อนาง”
“ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อเลี้ยง ป้าวันดีก็อยู่”
คำฝายยิ้ม แล้วเก็บจานใส่ถาด เดินออกไป
ณไตรมองเนื้อนางแล้วคุกเข่าลงเอาหูแนบท้อง “ลูกจ๋า ได้ยินพ่อมั้ย พ่อไปทำงานก่อนนะ อยู่กับแม่ ลูกต้องคอยดูแลแม่ดีๆ นะ”
เนื้อนางหัวเราะ ณไตรลุกขึ้นมองเนื้อนางที่หน้าตาผ่องใส แล้วจูบแก้มเนื้อนางซ้ายขวา “แล้วผมจะรีบกลับมาอยู่กับคุณ กับลูกนะ” ณไตรเดินออกไป เนื้อนางยิ้มสดใสมองส่งณไตร
ณไตรอดใจไม่ไหว กลับมาหอมแก้มเนื้อนางอีกฟอด เนื้อนางอาย ณไตรเดินออกไป เนื้อนางลูบท้องอย่างมีความสุข

แม่นายยืนสีหน้าบึ้งตึง วันดีกำลังถือผ้าที่รีดพับเรียบร้อยจะไปที่ห้องนอนณไตร
“วันๆ เอาแต่ออเซาะผัว เป็นยังไงนายใหม่ของแก มันใกล้จะคลอดหรือยัง”
“ลูกคุณเนื้อนาง... ก็หลานแม่นายคนนึงนะเจ้า”
“อย่ามาเรียกมันว่าหลาน สายเลือดหิมวัตมีแต่คนดีๆ สูงส่ง ไม่ใช่พวกปางไม้ คนงาน ขี้ข้า” วันดีมองจ้องแม่นายที่ถือตัว “ฉันเห็นแกเต็มใจรับใช้นังเนื้อนางทุกอย่าง คิดจะประจบเลียแข้งเลียขานายใหม่ล่ะสิ นังเมียชาวบ้านขี้ครอกอย่างนั้น ก็เหมาะกับแกดีนะ วันดี”
“แม่นาย วันดียังรับใช้แม่นายนะเจ้า”
“ไม่ต้องมารับใช้ฉัน แกเลี้ยงลูกนังเนื้อนางไป ลูกหนูแขเป็นเด็กมีบุญมาเกิด ฉันจะไม่ให้ใครแตะต้องทั้งนั้น โดยเฉพาะมือขี้ข้าอย่างแก” แม่นายเดินเชิดออกไป
วันดีแววตาวาบ มองแม่นายด้วยความโกรธ
แขไขพยายามลุกขึ้นเดิน แต่อึดอัด “จันตา จันตา หายหัวไปไหน มาพาฉันกลับห้องสิ”
แขไขเดินไม่ถนัด เห็นธรรพ์เข้ามาประคอง แขไขปัด ธรรพ์ไม่ยอมปล่อย “ผมจะพาคุณไปเอง”
แขไขดิ้นรน “จันตา”
ธรรพ์เสียงดุ “ไม่ต้องดิ้น ไม่มีใครอยู่ โดยเฉพาะพี่ไตร พอกินข้าวกับเนื้อนางเสร็จเค้าก็ออกไปทำงาน”
“แกไม่ต้องมาเยาะเย้ยฉัน”
“ผมพูดความจริง เมื่อไหร่ที่คุณเลิกหลอกตัวเอง คุณจะเห็นว่าใครกันแน่ที่รักคุณ อยู่ข้างคุณมาตลอด”
วันดีเดินมาเพราะได้ยินเสียงเรียกแขไข มองเห็นธรรพ์กำลังทะเลาะกับประคองแขไข ก็หลบฟัง
“ฉันสมเพชความรักของแก หน้าอย่างแกมันก็มีปัญญาแค่นี้ คอยเดินตามก้นผู้หญิง”
“หยุดนะ แขไข อย่าลืมว่าคนที่คุณกำลังด่า มันคือพ่อของลูกในท้องคุณ”
วันดีสีหน้าตกใจ ที่ได้ยิน แขไขผลักธรรพ์อย่างแรง “ออกไป” แขไขกำหมัด “ไม่งั้นลูกแก..ตาย”
ธรรพ์ตกใจ วันดีปิดปาก เห็นแขไขกำหมัดจะทุบลงที่ท้อง ธรรพ์รีบถอย “ตกลง ผมไม่กวนใจคุณแล้ว แขไข เดินไปดีๆ” แขไขพยุงร่างเดินออกไป ธรรพ์มองแล้วจำใจเดินห่างไปอีกทาง
วันดีเห็นทั้งหมด รำพึงออกมาด้วยความตกใจที่รู้ความลับสำคัญ “ไม่ใช่ลูกคุณณไตร ที่แท้เป็น ... ลูกคุณธรรพ์... คุณธรรพ์ ทำไมถึงทำอย่างนี้” สายตาวันดีมีแต่ความผิดหวัง “ผู้หญิงอย่างแขไข .. มีแต่จะทำให้คุณธรรพ์ช้ำใจจนวันตาย”
วันดีสายตากร้าวกระด้างขึ้นด้วยความเจ็บแค้นแทนธรรพ์ ความพยาบาทเต็มหัวใจ

ในเมือง คำฝายเดินเข้าออกหลายร้าน หอบพับผ้า ห่อนุ่นยัดหมอน ของใช้ พะรุงพะรังเพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ
แขไขทิ้งตัวลงนั่ง สีหน้ามีแต่อารมณ์เคียดแค้น ชิงชัง วันดีเดินถือถาดยาน้ำเข้ามาวางลงใกล้
แขไขเห็นวันดีก็กระชากเสียงถาม “จันตาล่ะ มัวมุดหัวอยู่ที่ไหน มันต้องมาคอยดูแลฉัน”
“จันตาเตรียมของว่างอยู่ เลยให้ฉันเอายาบำรุงมาให้”
“ยาอะไรของแกอีก”
“ยาบำรุงเลือดลม จะได้คลอดง่ายๆ” แขไขมอง ไม่อยากกิน วันดีส่งให้ “กินเถอะ เด็กจะได้แข็งแรง”
แขไขจำใจรับมากิน พอกินไปได้แค่ครึ่งแก้ว แขไขสำลักเพราะความเหม็น ปาแก้วทิ้ง “ยาบ้าอะไรของแก เหม็น จะอ้วก” แขไขรีบกินน้ำเปล่าตาม
วันดีเก็บแก้วยาบำรุงใส่ถาดอย่างใจเย็น “นอนพักให้สบายเถอะ คุณแข ลูกจะได้ออกมาแข็งแรง”
วันดีถือถาดยาออกไป แขไขนั่งอยู่อย่างขวางหูขวางตาไปทุกอย่าง
เนื้อนางที่นอนอยู่บนเตียง รู้สึกเจ็บท้องจนต้องลุกขึ้นนั่ง “โอ๊ย ... ป้าวันดี ... พี่คำฝาย” เนื้อนางร้องเรียก ด้วยความเจ็บที่กำลังตีตื้นขึ้นมา “ช่วยด้วย ... เนื้อนางเจ็บท้อง”

แขไขนอนบิด ปวดท้องอย่างรุนแรง เหงื่อแตกเต็มหน้าซีดขาวโวยวายเสียงดัง “แขไม่ไหวแล้ว ปวด ปวดเหมือนจะตาย ทำไมมันไม่คลอดออกมาสักที”
แม่นายหันไปถามจันตาที่กำลังเช็ดตัวแขไขเสียงร้อนรน “หมอล่ะ หมอเทพทัต”
“ให้คนไปรับแล้วเจ้า”
“โอ๊ย” เลือดไหลออกมาตามขาแขไข “แม่นาย เลือด..เลือดเจ้า”
แม่นายพอเห็นเลือดก็ใจหวิว “แกดูแขไขไปก่อน ฉันจะเป็นลม” แม่นายเดินออกไปเร็ว จันตามองแขไขที่แหกปากร้องด้วยความทรมาน

เนื้อนางเจ็บท้องใกล้คลอด ประคองตัวลงจากเตียงเบาๆ ไม่ยอมให้กระทบกระเทือนลูก เนื้อนางเจ็บจนต้องถัดไปกับพื้น ตรงไปที่ประตู เนื้อนางหายใจแรง เอื้อมมือไปจะคว้าประตู เห็นเนื้อนางเอื้อมสุดแขน แต่ไม่ถึง กลิ้งลงไปกับพื้น เนื้อนางรวบรวมกำลังกระเถิบไปอีก มือคว้ากำลังจะเปิดประตู
ประตูเปิดออก วันดีเข้ามาเห็นสภาพเนื้อนางก็รีบเข้าไปประคอง เนื้อนางเหงื่อแตกเต็มหน้า บอกวันดีเสียงสั่น “ป้าวันดี ... เนื้อนางเจ็บท้อง”
ณไตรขับรถเร็ว ออกมาตามทางคดเคี้ยว สีหน้าร้อนใจ สังหรณ์รุนแรงรู้สึกอยากกลับบ้าน

ริมถนนในเมือง คำฝายยืนอยู่ข้างรถที่คนขับกำลังพยายามสตาร์ทรถที่ดับ
“ติดมั้ย เร็วๆ สิ เนื้อนางรออยู่” คำฝายสีหน้าร้อนใจมาก

ธรรพ์เปิดประตูเข้าห้องมา แขไขกำลังดิ้นอยู่บนเตียง สีหน้าทรมาน “ปวด ปวดจะตายอยู่แล้ว เอามันออกไปที”
ธรรพ์กุมมือแขไขที่เหงื่อแตกเต็มมือไว้ “จันตา หมอล่ะ หมอ”
“ยังมาไม่ถึงเลยเจ้า”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 14 วันที่ 14 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ