อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 14/4 วันที่ 18 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 14/4 วันที่ 18 ต.ค. 57

ทองทามองน้องสาวอย่างผิดหวังมาก ยิ่งโตเธอยิ่งแสดงด้านร้ายในตัวตนมากขึ้นทุกที เธอไม่มีความรักให้พ่อ ให้ใครอย่างแท้จริง ซึ่งทำให้กลายเป็นคนชั่วร้ายมากขึ้นในอนาคต
โรสนั่งดูเอกสารเรื่องเงิน สมุดธนาคารเหมือนที่เคยทำ พร้อมกับถอนใจเรื่องหนี้สินเหมือนเคย บอยเพิ่งวางโทรศัพท์เดินมาบอก

"พี่ข้างบ้านเขาโทร.มาบอก นังกะทกรกมันทวงหนี้ไม่ได้ โมโหใหญ่ มันขู่ว่า ถ้าพี่ไม่เอาเงินมาจ่าย มันจะมาพังประตู ยึดของในร้าน ของที่บ้าน"
"ได้ไงวะ แบบนี้มันขโมยกันชัดๆ ลองมันมาสิ พ่อจะจับหัวกระแทกโถส้วมเลยคอยดู"
"ตอนเราไปกู้ เราสัญญากับเขาเอง นี่เราผิดนัดเขามาเป็นเดือนแล้วพี่"


"เรื่องหาคนเช่าร้านต่อล่ะ ไม่มีใครสนใจเลยหรือ"
บอยส่ายหน้า
"ในเมื่อหาคนเช่าต่อไม่ได้ เราก็ต้องกลับมาเปิดร้านเอง"
"หาค่าดอกให้เขาได้ แต่หนี้มากขึ้น ...มากขึ้น เฮ้อ ผมเบื่อแบบนี้ที่สุด เราไม่มีหนทางอื่นเลยหรือพี่"
โรสคิดหนัก

วันใหม่ มาลีเก็บห้องรับแขกอยู่ ทองทาเดินออกมา ตื่นเรียบร้อยแล้ว
"อุ๊ย หนูปลุกพี่หรือเปล่าคะ ... รกมาก ทนอยู่เข้าไปได้ไง"
ทองทายิ้ม มองมาลีไม่วางตา ด้วยความรักอยู่ห่างๆ
"บ้านค่อยกลับมาเป็นบ้าน ชีวิตได้กลับมาเป็นชีวิต …พี่รักหนูที่สุด"
"หนูมาลีก็รักพี่ทองทาจ้ะ"
สายตาทองทาดูเคลิ้มๆ จากความรักลึกซึ้งเริ่มเปลี่ยนเป็นเสน่หา
"เราจะรักกัน ดีต่อกัน ชุดสวยเชียว อกเป็นอก เอวเป็นเอว !"
"หา…"
แป่ว! ทองทาสะดุ้งพรวด สติคืนมา
"เอ้อ พี่หมายถึง ชุดนี้เหมาะกับหนูน่ะ สวยดี แค่นั้น"
มาลีค่อยคลายใจหันไปทำงานต่อ ทองทาเกาหัว ตัวเราเป็นอะไรไปนะ

เวลาผ่านในวันเดียวกัน
"เฮ้อ บ้านสวยแล้ว ดีใจดีใจ"
ทองทามีความสุขกับการมอง อาการค่อนข้างหนัก เห็นมาลีปรบมือดีใจ ก็ยิ่งเคลิ้ม
"ยิ่งหัวเราะยิ่งสวย"
มาลีวางยกแจกันที่จัดเพิ่งเสร็จ มาวางบนโต๊ะตรงหน้าทองทา
"ดอกไม้สักนิด ดูนุ่มนวลขึ้นเยอะเลยเนอะ"
มาลีเดินมาหายืนใกล้ๆ ทองทาเลยเคลิ้มหนัก มองมือ มองแขน
"ผิวนุ่มนวลจริงๆด้วย"
มาลีหยิบของบนโต๊ะนั้นมาจัดการ
"จุดเทียนหอมสักนิด จะได้คลายเครียด"
มาลีหยิบเทียนสองชิ้นขึ้นไปให้ดม
"กลิ่นนี้ หรือกลิ่นนี้ดีคะ"
"กลิ่นนี้ ดีที่สุด"
ทองทาดึงหนูมาลีมากอด แล้วหอมมือที่ถือเทียน อย่างอ่อนโยน
"หอมจัง"
มาลียิ้มแห้ง เขินอาย พยายามดึงตัวออก เรียกเตือนสติ
"พี่คะ พี่"
ทองทาสะดุ้งปล่อยมาลี ยิ้มแห้ง ขอโทษ พร่ำพูดถึงความตั้งใจเดิมที่เคยลั่นวาจาไว้
"หนูเป็นผู้หญิง พี่เป็นผู้ชาย เพราะความรักคือการให้เกียรติ พี่จะระมัดระวังมากขึ้น" ทองทาหลับตา พยายามระงับใจบอกกับตัวเอง "ท่องไว้ๆ"
มาลีโล่งใจ
อธิในชุดตำรวจเดินเข้ามา
"พี่อธิ"
"เรื่องการะเกด… ฉันจนปัญญาว่ะ แกเป็นครูของการะเกด แกช่วยหน่อยได้ไหมวะ"
มาลีกับทองทางง
"การะเกดทำไมวะ"
ปมที่การะเกดถูกวานิชข่มขืนและพูดใส่หน้าว่า หลงรักตั้งแต่ตอนร้องเพลง ทำไม เธอไม่คิดจะร้องเพลงอีกเลย แม้น้องชายจะขอร้องก็ตาม
"การะเกดไม่ยอมร้องเพลงอีกเลยหรือ"
อธิพยักหน้า
"นายวานิชเขาบอกว่า เขาชอบการะเกดตอนร้องเพลงน่ะค่ะ เป็นความทรงจำอันเลวร้ายของการะเกด"

ทองทาเครียด จะทำยังไงดี
ณ ห้องอัดเสียง เจ้าหน้าที่กำลังมิกซ์เพลงกับแซนดี้ ทองทายังนั่งคิดเรื่องการะเกด

"เพลงกำลังจะเสร็จหมดแล้ว คุณทองทาดีไซน์ท่าเต้นให้พี่ดูหน่อยได้ไหม อยากคุยกันก่อนน่ะ"
"ครูแซนดี้ครับ ครูมีวิธีแก้ไขคนที่ไม่ยอมร้องเพลงไหมครับ"
"อะไรนะ"
"มีคนๆหนึ่ง เขารักการร้องเพลงเหมือนพวกเรา แต่แล้วพอวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้น เขาถูกทำร้ายทางจิตใจอย่างแรง เขาไม่ยอมร้องเพลงอีกเลย"
"โอ น่าสงสารจริง คนที่ไม่เคยร้องเพลง น่าสงสาร น่าสงสารที่สุด"
"ผมเป็นครูเขา ผมทิ้งเขาไม่ได้ แต่ต้องหาวิธีสอน"
"สิ่งที่สนับสนุนดนตรี คือความรัก" แซนดี้บอก
"ความรัก"
"ให้ความรักสร้างดนตรี และให้ดนตรีสร้างความรัก เขาถึงบอกว่า สุนทรียะสร้างคนได้ ถึงได้มีวิชาดนตรีบำบัดไง"
ทองทาครุ่นคิดต่อ
"ผมเคยสอนให้เขารักตัวเอง รักคนอื่น"
"กับคนป่วย เราต้องเอาความรักของคนอื่นมาเยียวยา ต้องใช้ความรักของคนอื่น มาให้กำลังใจเขา ทำให้เขาร้องเพลงอีกครั้ง"
ทองทายิ้มออกมา นึกออกแล้ว

ดึกมาแล้ว เสียงออดหน้าบ้านดังมาก
แคที่ในชุดนอนเดินนำทองทาที่มาหากลางดึก โรส บอย มาลี พลอยตื่นขึ้นมาหมด เดินจากห้องตัวเองมาสมทบ
"เห็นไหม ตื่นกันหมดบ้านเลย ตีสองแล้วนะตีสองแล้ว ทีหลังมานะ ไม่ต้องกดออด เดินมาเงียบๆ ห้องข้างบน สุดทางด้านขวา เข้าไปเลย ฉันจะแหก...รออยู่"
"แหกอะไรเจ๊" บอยถาม
"แหกตาไง แหกตารอ"
บอยยิ้มๆ ทองทาก็ยิ้มๆตลอดที่ถูกด่าเพราะ คิดแผนออก กำลังดีใจ เลยไม่แคร์ที่ถูกด่า
"ขอโทษทุกคนด้วยครับ พอดี ผมเพิ่งเสร็จงาน"
"พี่ทองทา มีเรื่องด่วนอะไรหรือคะ" มาลีถาม
"พี่หาวิธีช่วยการะเกดได้แล้ว แต่เราทุกคนต้องช่วยกันนะครับ โดยเฉพาะ พี่โรสและพี่บอย เรากลับไปที่ร้านของเรากันนะครับ"
โรสกับบอยงงมองหน้ากัน

อธิจอดรถหน้าบ้าน การะเกดเดินมาหา
"ลางานมาหรือคะพี่"
"เพิ่งออกเวร ขับมาตั้งแต่เมื่อคืน ตกลงจะไม่ใช้เลยใช่ไหม มือถือน่ะ"
การะเกดยิ้มแห้ง
"ไม่ได้ชาร์ตแบตค่ะ"
"ไม่มีใครติดต่อเกดได้เลยสักคน พี่โรส คนที่มีบุญคุณกับเกด อยากคุยด้วย เขาต้องการความช่วยเหลือ"
"พี่โรสหรือคะ"
"ตอนเกดลำบาก พี่โรสถึงกับยกร้านให้ซูซี่ เพื่อหาเงินมาช่วยเกด ตอนนี้ ถ้าพี่เขาขอความช่วยเหลือ เกดคงยินดีช่วยเขาใช่ไหม"

"ยินดีสิคะ ยินดี ว่าแต่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือคะ"
สภาพร้านเซอร์ไพร์สยังถูกปิดอยู่ โรส การะเกดและมาลี ยืนมองร้านด้วยความคิดถึง

" มีคนๆหนึ่ง เขาอยากดูการแสดงของแก"
"ของหนูหรือคะ"
"เขาบอกให้ฉันจัดมินิคอนเสิร์ตที่ร้าน"
"เขาเป็นใครคะ"
"แฟนคลับแกมั้ง เขาจ่ายเงินล่วงหน้ามาแล้ว ฉันอยากได้เงินก้อนนี้ ไปจ่ายหนี้นังกะทกรกที่มันมาตามทุกวัน ก็เลยต้องตามแกกลับมาร้องเพลง และที่สำคัญ ต้องเปิดร้านนี้อีกครั้ง !"
"หนูร้องไม่ได้ ให้หนูมาลีร้องเพลงแทนได้ไหมคะ"
"พี่โรสเสนอเขาแล้ว เขาไม่เอา เขาบอกว่า ต้องการเกดเท่านั้น แหม ดังนะนี่ มีแฟนคลับกระเป๋าหนักซะด้วย" มาลีบอก
การะเกดว้าวุ่น รถบอยเข้ามาจอด ทุกคนลงจากรถ
"ใครเอ่ยกลับมาแล้ว"
มาลีวิ่งเข้าไปกอด
"ลุงบุญมา ป้าสมศรี คิดถึงจัง"
"ข้าก็คิดถึงเอ็ง โฮ้ย บ้านนอกไม่ไหวเงียบเกิน สงบแต่ไม่สนุก" บุญมาบอก
"คันมือโว้ย คันมือ กะทะ ตาหลิวกูอยู่ไหน ไมโครโฟนด้วย จัดมา จัดมา" สมศรีบอก
ทุกคนหัวเราะ
"นี่เอาจริงหรือคะ" การะเกดถาม
โรสจับที่ป้ายปิดปรับปรุง ดึงออกมา
"ลงมือกันได้แล้ว ทำความสะอาดเปิดร้านใหม่ ส่วนแก" โรสชี้หน้าการะเกด "ไปหาวิธีมา ยังไงก็ต้องร้อง ต้องร้องให้ได้"
ทุกคนแยกย้ายเข้าไปในในร้านทันที เหลือแต่การะเกดยืนว้าวุ่นอยู่คนเดียว

มาลี โรส บุญมา สมศรี ช่วยกันหยิบจับทำความสะอาด ด้วยหน้าตายิ้มแย้มมีความสุขดีใจที่ได้กลับร้าน
บุญมากับสมศรี เริ่มทำครัวแล้ว ร้องเพลงไปทำงานไป
"มื้อนี้อร่อยแน่ พ่อครัว แม่ครัวอารมณ์ดี อาหารของลุงกับป้าจะอร่อยสุดๆ" มาลีบอก

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 14/4 วันที่ 18 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ