อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 19 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 19 ต.ค. 57

มาลี โรส บุญมา สมศรี ช่วยกันหยิบจับทำความสะอาด ด้วยหน้าตายิ้มแย้มมีความสุขดีใจที่ได้กลับร้าน
บุญมากับสมศรี เริ่มทำครัวแล้ว ร้องเพลงไปทำงานไป
"มื้อนี้อร่อยแน่ พ่อครัว แม่ครัวอารมณ์ดี อาหารของลุงกับป้าจะอร่อยสุดๆ" มาลีบอก
"เฮ้อ ข้าอยากกลับมาทำร้านอีกครั้งว่ะ โรส" บุญมาบอก

โรสอึ้งมองหน้า สมศรีพยักหน้าเห็นด้วย
"ตอนทำงานหนักก็บ่นว่าอยากกลับบ้าน แต่พอกลับบ้านจริงๆ ถึงได้รู้ว่าทำงานนี่ล่ะสนุกที่สุด"
โรสคิดหนัก จะเปิดร้านอีกครั้งดีหรือไม่


รถปิคอัพคันหนึ่งวิ่งมาจอด บอยและการะเกดยืนรอช่วยยกของ การะเกดหน้าตาว้าวุ่นกลัวร้องเพลงไม่ได้ตลอดเวลา แคที่เดินลงมา คนขับลงมาเปิดท้ายรถให้ดู
"เยอะนะนี่"
"ของประกอบฉากในสตูดิโอฉันที่ลูกค้าฝากไว้" แคที่บอก
"ยืมมา" แคที่ส่ายหน้า "ซื้อเหรอ" แคที่ส่ายหน้าอีก
"หยิบมาเฉยๆ ขโมย !." บอยถึงกับเซ็ง " พวกหล่อนระวังกันด้วยแตกหัก คิดตังค์โว้ย"
บอย การะเกดและ คนของแคที่มาช่วยกันยกของ เป็นพวกไฟ และของประดับต่างๆ
รถของอธิมาจอด การะเกดรีบวิ่งมา
"พี่อธิ เกดร้องเพลงไม่ได้ ทำไงดีคะ"
ทองทาลงมาจากรถอธิ
"พี่อยู่นี่แล้ว ครูเธออยู่นี่ เธอต้องร้องเพลงได้ เชื่อครูของเธอสิ ใครที่ทำให้
พวกเธอเข้ารอบ ใครที่ทำให้เด็กเสิร์ฟอย่างเธอกลายเป็นศิลปิน พี่จะทำให้เธอเป็นนักร้องอีก เชื่อพี่ !"

การะเกดมองหน้าทองทาที่ส่งสายตาเชื่อมั่นมาหา
ทองทานั่งพักอยู่ในร้าน มาลียกน้ำมาให้

"น้ำจ้ะ"
ทองทาตาเชื่อมมองมาลี ติดจะเคลิ้มๆ ไม่เลิก
"หวาน"
"ยังไม่ชิมเลย"
"แค่หนูยิ้มให้ ก็หวานแล้ว"
ทองทาเอื้อมมือไปรับแก้วน้ำที่ยื่นส่งมา
โรสที่ทำงานแถวนั้นมองมา หน้าเข้ม ทองทา รีบบอกเสียงดังแถมชี้แก้วที่จับด้วยกัน "หันมา พรีเซนต์ให้โรสเห็นชัดๆ"
"นี่ดู นิ้วหัวแม่โป้ง ยันนิ้วก้อย ไม่มีแม้แต่นิ้วเดียวที่แตะถึงกันเลย ขี้เล็บยังไม่มีกระเด็นถึงกัน นี่ดู ... ดู นี่"
" ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่" โรสบอก
มาลี ขำทองทากับโรส
โยทะกาเดินเข้ามา
"คุณโยทะกา มาได้ไงคะ" มาลีทักทาย
โรสตกใจหันไปมองสบตา ไม่กล้าพูดอะไรทั้งคู่ มาลีสงสัย ทองทาส่ายหน้าว่าไม่ได้เป็นคนชวน
"พี่เปล่า"
"ผ่านมาน่ะค่ะ จำได้ว่าเป็นร้านของหนูมาลี เลยแวะมาดู"
"เชิญค่ะ เชิญ นี่พี่โรสเป็นเจ้าของร้าน เอ้อ เป็นพ่อที่อยู่ในข่าวนั่นแหล่ะค่ะ"
โรสพยักหน้าให้โยทะกา
"เชิญตามสบาย เดี๋ยวอยู่ทานข้าวด้วยกันนะครับ"
เธอแกล้งพยักหน้าตอบ ทำทีว่าไม่รู้จักกัน
"ส่วนพี่ทองทา เอ้อ... พี่เขาก็แวะมาทานข้าวเหมือนกันค่ะ"
"เธอสองคนคบกัน พี่รู้ตั้งนานแล้ว ทองทาเขาบอกเป็นนัย บ่อยๆ"
ทองทากับมาลียิ้มเขิน
"ดีจริงๆ คนที่ดูแลหนูคือทองทา ดีมากๆที่เป็นทองทา"
โยทะกามองลูกสาวได้กับคนดีก็ปลื้มใจมาก จนแสดงออกทางสายตาไม่หยุด โรสมองโยทะกาอย่างเห็นใจ เข้าใจ มาลี ยิ้มเขินอายกับทองทาเฉยๆ ไม่รู้เบื้องลึก

ทองทาเดินนำการะเกดมานั่ง
"ไม่ต้องทำงานอะไรแล้ว นั่งเงียบๆ ทำสมาธิตรงนี้"
ทองทายื่นมือถือให้
"เอ้านี่เพลง ตั้งใจฟัง ... เพลงเก่าที่เข้าประกวดคราวที่แล้วนั่นแหล่ะ"
"เพลงนั้น...เกด"
"เกดร้องไม่ได้ ยิ่งร้องไม่ได้ ยิ่งต้องร้อง สิ่งที่เราทำไม่ได้ ถ้าเราทิ้งไว้ พอมันเยอะขึ้นเรื่อยๆ เราจะกลายเป็นคนล้มเหลว ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่เรื่องทำไม่ได้"
การะเกดน้ำตาคลอออกมาอีก
"ร้องเพลงเป็นความสุข สำหรับคนอย่างเกด ถ้าเกดกลับมาร้องเพลงไม่ได้ เกดจะกลายเป็นคนที่อ่อนแอ และไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต"
"ค่ะ เกดจะพยายาม"
"กฎข้อที่ 1 คือ อะไรการะเกด"
"ความรัก"
"ใช่....ความรัก สิ่งที่ทำให้เกดร้องเพลงไม่ได้ทุกวันนี้เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับความรัก"
"ความเกลียด !"
"ไปขยายความเกลียดให้มันใหญ่ขึ้นทำไม ขยายความรักสิ วันนี้ รักตัวเอง รักเสียงเพลง ร้องมันออกมา"

การะเกดมองหน้าทองทา มีความหวังมากขึ้น
มาลีทำความสะอาดโต๊ะเก้าอี้ โยทะกาเข้ามาช่วยหยิบจับอย่างคล่องแคล่ว

"อุ๊ย คุณจะทำอะไรคะ ทิ้งไว้ตรงนั้นเถอะค่ะ"
"ฉันอยากช่วย"
"คุณทำเป็นหรือคะ"
"ฉันไม่ใช่ลูกคุณหนูอย่างที่เธอคิดหรอก สมัยเรียน ล้างจานในร้านอาหาร ฉันก็เคยทำ ฉันไม่มีอะไรแตกต่างจากเด็กเสิร์ฟอย่างเธอ"
"จริงหรือคะ ไม่น่าเชื่อเลย"
โยทะกาที่หยิบจับงานทำความสะอาดคล่องแคล่วจริงด้วย
"ได้ยินว่า วันนี้ เป็นแค่ปาร์ตี้ ไม่ได้คิดจะกลับมาเปิดร้านหรอกหรือ"
"เดี๋ยวคุณอยู่ทานข้าวกับเรา คุณก็จะเข้าใจเองค่ะ เราทุกคนกำลังช่วยการะเกด"
มาลี จับของจากชั้นบน เพื่อเอาลงมาข้างล่าง ฝุ่นร่วงเทลงมา รดหูรดหน้ามาลี จนไอแค่กๆ โยทะการีบเอาทิชชูมาช่วยเช็ดหูเช็ดหน้าให้
"มาจ้ะ ฉันเช็ดให้ เข้าตาไหมเนี่ย"
โยทะกาถ่ายทอดความอบอุ่นมาสู่ลูก จนมาลีรู้สึกได้จับมือโยทะกา
"ขอบคุณนะคะ คุณใจดีจัง ไม่เหมือนคนกรุงเทพ ไฮโซคนอื่น อย่าว่าแต่จับเนื้อจับตัวเราเลย แทบไม่มองหน้าเราด้วยซ้ำ"
โยทะกาน้ำตาคลอออกมาเป็นครั้งแรกที่สัมผัสแก้มของลูกสาวตัวเองด้วยมือทั้งสองมือ หลังจากที่ได้กอดเมื่อตอนเป็นเด็ก
"ฉันไม่ได้ทำกับทุกคน เฉพาะหนู เฉพาะหนูคนเดียว"
โยทะกาจับแก้มมาลี ไม่ยอมปล่อยจนมาลีมองงงๆ ว่าอะไรกัน โรสยืนมองอยู่ด้วยสายตาเห็นใจ

แคที่เอาชุดกระเป๋าแต่งหน้า ทำผมเข้ามา คนงานช่วยกันถือเข้ามา
"ทะแด้ม สวยไหม"
"โห …. ไปเอามาจากไหนคะ" การะเกดถาม
"ลูกค้าเขาฝากไว้ เลยยืมเขามา ส่วนช่างหน้าช่างผมก็ ... แฮะๆ งบหมด เจ๊เองฮ่ะ"
"ลูกค้าที่ว่าใครคะ ชื่ออะไร เจ๊รู้ไหม"
แคที่เริ่มแต่งหน้าให้การะเกด
"โน…"
"แล้วถ้าหนูร้องเพลงไม่ได้ล่ะคะ"
"ก็ร้องไห้แทนสิคะ"
"พี่อ่ะ"
"กะอีแค่ร้องเพลง เมื่อก่อนแกร้องเพลงทุกครั้งที่อาบน้ำ เวลา ล้างจานเก็บขยะ"
" เวลาทำงานที่ไม่ชอบ เกดร้องเพลง เวลามีความสุข เกดก็ร้องเพลง"
"นั่นแหล่ะ พวกแกน่ะ สามคนเลย หนูมาลี ชงโค เป็นเหมือนกันหมด ร้องเพลงกันตลอดเวลา แล้วตอนนี้จะมาบอกว่ายากได้ไงวะ"
การะเกดถอนใจเฮ้อ

โยทะกานั่งจัดดอกไม้ ช่วยงานปาร์ตี้เขา ด้วยการหยิบดอกไม้ที่ซื้อมากองไว้เอามาลงในแจกัน ท่าทางเพลิดเพลิน โรสเดินมา มองซ้ายมองขวา เห็นไม่มีใครอยู่แถวนั้น เลยเนียนคุยไปเรื่อยๆ แบบห่างๆ ระวังๆ โยทะกาก็มีท่าทางแบบเดียวกัน ห่างๆ พยายามทำให้เหมือนคนที่เพิ่งรู้จักกัน
"โกรธหรือเปล่าที่ฉันมาที่นี่"
"ตอนแรกก็ไม่ค่อยชอบ แต่คิดว่าเธอคงมีเหตุผล"
"หมู่นี้ ชีวิตฉันเหมือนอยู่ในความมืด"
"มีเรื่องกับสามีหรือ"
โยทะกาพยักหน้า
"ฉันต้องการแสงสว่างจากใครสักคน แล้วทุกคนที่เป็นแสงสว่างของฉัน ทองทา หนูมาลีหรือแม้แต่เธอก็มาอยู่ที่นี่ ฉันก็เลยมา"

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 14/5 วันที่ 19 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ