อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 15 วันที่ 15 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 15 วันที่ 15 ต.ค. 57

“คุณแขไข คุณให้พ่อเลี้ยงณไตรเป็นพ่อของเด็กได้ยังไง คุณธรรพ์ต่างหากที่เป็นพ่อของคุณหนู คุณธรรพ์คือสามีของคุณ”
“หยุด หยุดพูด มันข่มขืนฉัน ไอ้ธรรพ์มันข่มขืนฉัน”
“แล้วทำไมคุณไม่ให้คุณธรรพ์รับผิดชอบลูกในท้องคุณ ให้คุณหนูได้อยู่กับพ่อที่แท้จริง”

“เพราะฉันเกลียดแก ฉันต้องชนะแก แกไม่มีวันได้พี่ณไตรของชั้น”
“คุณเห็นแก่ตัวเหลือเกินคุณแขไข แค่ผู้ชายคนเดียวคุณถึงกับปิดบังความจริงพรากพ่อพรากลูก ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้ ถ้าคุณสัญญาว่าต่อไปคุณจะดูแลคุณหนูให้ดีที่สุด”



“อย่ามาตีหน้าเป็นคนดี แกเอาพี่ณไตรพ่อของลูกชั้นไป แล้วชั้นจะเลี้ยงลูกให้ดีได้ยังไง”
“คุณแขไข ตอนนี้ลูกคือคนสำคัญที่สุดในชีวิต คุณได้อยู่กับลูกทั้งๆ ที่ฉันอยากทำอย่างคุณใจจะขาด แต่ฉันไม่มีโอกาส..สัญญาสิคุณแขไข ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณต้องรักต้องดูแลคุณหนูให้ดีที่สุด”
แขไขนิ่งมองเนื้อนางอย่างเกลียดชัง
เนื้อนางเห็นสีหน้าดื้อดึงของแขไขแล้วตัดสินใจพูดขึ้น “ถ้าคุณไม่สัญญา ฉันก็จะพูดความจริงว่าคุณธรรพ์คือพ่อที่แท้จริงของคุณหนู พ่อเลี้ยงณไตรสามีฉันจะได้พ้นมลทิน”
ทันทีเนื้อนางพูดจบ ไม้ฟาดลงมาตรงท้ายทอย เนื้อนางสลบ ลงไปกับพื้นทันที แขไขหันขวับไปมอง ตกตะลึง วันดีก้าวออกมาจากความมืด บุญลือถือไม้ในมือ เป็นคนตีเนื้อนาง

ในเมือง ม่อนดอยกับแสงคำเดินกันอย่างกะปลกกะเปลี้ย ม่อนดอยมีห่อของอยู่ในมือ “ส่งของไม่ทันจนได้ กลับไปไอ้บุญลือต้องโวยวาย ขู่ฟ่อๆอีก”
คำฝายเดินหอบของมาสูงเป็นตั้ง ชนเข้ากับม่อนดอย ต่างคนต่างเซ พอตั้งหลักได้ ต่างฝ่ายต่างมองกัน
“ไอ้ม่อนดอย แกมาทำอะไรในเมือง”
“แล้วแกล่ะ ทำไมไม่อยู่เป็นเพื่อนเนื้อนาง”
“เนื้อนางอยู่ที่บ้าน เลี้ยงลูกคุณแขไข พ่อเลี้ยงเค้าไปพระนคร”
“แสดงว่าตอนนี้ ไม่มีใครอยู่กับเนื้อนาง” แสงคำเอะใจ
คำฝาย ม่อนดอยมองหน้ากัน “เนื้อนางอยู่คนเดียว!!! ว๊าย ฉันต้องรีบกลับแล้ว”
สามคนสีหน้าตกใจ

เนื้อนางนอนสลบอยู่ที่พื้น แขไขมองไปที่เนื้อนาง แล้วมองวันดีกับบุญลืออย่างตกตะลึง “แก วันดี แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..บุญลือแกตีเนื้อนางมันทำไม”
“ไม่ดีใจเหรอที่พวกฉันช่วยกำจัดศัตรูให้”
แขไขมองตกใจ “นี่แสดงว่าแก...แกเองเป็นคนหลอกฉันกับเนื้อนางมาที่นี่ แม่นายสั่งแกใช่มั้ย แม่นายรู้เรื่องฉันกับไอ้ธรรพ์แล้วใช่มั้ย”
“แม่นายยังไม่รู้อะไร และมันก็จะไม่ได้รู้ความจริงอะไรทั้งนั้น เพราะคุณธรรพ์ต้องเป็นคนเดียวที่ได้ทุกอย่าง คุณธรรพ์ต้องเป็นทายาทคนเดียวของหิมวัต” วันดีจ้องหน้าเดินเข้ามาใกล้ แขไขเริ่มถอยหนี “แล้วคนที่ต้อง
ตายต่อจากนังเนื้อนางก็คือแกนังแขไข แกเป็นตัวมารทำลายชีวิตคุณธรรพ์ แกหลอกให้คุณธรรพ์รักให้คุณธรรพ์หลงแก แล้วแกก็ไม่ไยดีความรักของคุณธรรพ์ แกมันเลวที่ยอมเป็นเมียคุณธรรพ์”
“ไอ้ธรรพ์ มันข่มขืนฉัน”
“เพราะแกมันเป็นผู้หญิงร่านรัก สารเลว คุณธรรพ์ถึงต้องลงโทษแก”
“แกมันบ้า วันดี แกมันบ้าไปแล้ว”
“ฉันไม่บ้าหรอก เพราะฉันวางแผนมาอย่างดี ให้ดูเหมือนนังเมียสองคนของพ่อเลี้ยงณไตร มันอิจฉาจนฆ่ากันเอง” แขไขจะวิ่งหนี แต่บุญลือพุ่งเอาเชือกในมือรัดคอแขไข แขไขดิ้นเฮือก
“พวกแกจะได้ตายไปเจอกัน กัดกันในนรกอีก ไม่เหลือใครจะทำลายคุณธรรพ์ของชั้น”
แขไขล้มลง บุญลือพุ่งเข้าจะบีบคอ แขไขคว้ารองเท้าส้นสูงที่หลุดออกจากเท้า ทิ่มลงบนมือบุญลือ ที่ยกขึ้นบังหน้า
“อ๊ากก” บุญลือผงะถอย แขไขหันหลัง วิ่งเท้าเปล่าหนีออกไปทันที
“จับมันให้ได้ บุญลือ จับแล้วก็ฆ่ามัน” บุญลือวิ่งออกไปทันที
วันดีหันกลับมามองที่เนื้อนาง

แขไขวิ่งเท้าเปล่า หนีสุดชีวิต บุญลือวิ่งไล่ตามหลัง
“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย มีคนจะฆ่าฉัน ช่วยฉันด้วย” แขไขวิ่งเตลิดหลงทิศหลงทางเพราะความมืด
บุญลือรีบตามไปติดๆ

วันดีกำลังมองเนื้อนางที่สลบบนพื้น “ขอโทษที่ต้องทำอย่างนี้กับเธอนะ เนื้อนาง ที่จริงเธอก็เป็นคนดี แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ ใครหน้าไหนที่จะทำให้คุณธรรพ์เดือดร้อน ฉันจะไม่เก็บมันไว้” วันดีจ้องเนื้อนางด้วยสายตาอำมหิต
ในป่า แขไขวิ่งมาด้วยความกลัว ด้านหลังบุญลือไล่ตามติดๆ เท้าเปล่าแขไขโดนตอไม้ตำขา ล้มลงร้องลั่น “โอ๊ย”
บุญลือพุ่งเข้าจับแขไข แขไขยังดิ้น บุญลือตบแขไขอย่างแรงหลายฉาด “นังสารเลว วันนี้แกต้องตาย”
“แก ... แกร่วมมือกับวันดี”
“ใช่ จะบอกให้หายโง่ก่อนตาย ฉันเป็นน้องชายพี่วันดี แล้วฉันก็จะทำทุกอย่างเพื่อคุณธรรพ์”
“บุญลือ ฉันเป็นเมียคุณธรรพ์ แกไว้ชีวิตฉันเถอะนะ แกอยากได้เงินเท่าไหร่ฉันจะให้แก” แขไขพยายามอ้อนวอน ขอชีวิต
“ฉันไม่อยากได้เงิน ฉันอยากได้ชีวิตแก” บุญลือบีบคอแขไขอย่างแรง แขไขดิ้น บุญลือจับหัวแขไขกระแทกพื้นอย่างแรง แขไขร้องได้คำเดียวก็สลบแน่นิ่ง บุญลือเห็นเลือดไหลจากด้านหลังแขไข หยดลงบนพื้น
รถณไตรเข้ามาจอด ณไตรลงจากรถมาอย่างเร็ว“เนื้อนาง เนื้อนาง”ณไตรเดินเข้าไปในบ้านด้วยความร้อนใจ

บุญลือลากร่างแขไขมาที่ปากเหว ส่องไฟฉายลงไปมองเห็นก้นเหวลึก บุญลือยิ้มเหี้ยม ลากร่างแขไขมาตรงหน้า แล้วถีบร่างแขไขตกลงไป แขไขกลิ้งลงไปในเหว บุญลือยิ้มยืนมองด้วยสายตายินดี

ณไตรเดินเร็วเข้ามา เจอกับคำฝายที่เดินตามหาจากอีกทาง “เนื้อนางล่ะ”
“ไม่เห็นเลย พ่อเลี้ยง”
ณไตรดุ “เนื้อนางหายไปไหน แล้วทำไมไม่อยู่กับเนื้อนาง”
“ใจเย็นๆ พ่อเลี้ยง ฉันไปซื้อของใช้คุณหนูมา”
“แล้วธรรพ์ล่ะ”
“ไม่เห็นเหมือนกัน” ณไตรสีหน้ากังวลนิดเดียว คำฝายพูดขึ้น “ถ้าที่บ้านไม่มี ก็มีที่เดียวที่เนื้อนางจะไป”
“ปางหิมวัต” ณไตรหันหลังเดินออกไป คำฝายวิ่งตามไปด้วย

เนื้อนางที่นอนสลบอยู่บนพื้นถูกบุญลือแบกขึ้นบ่า วันดีมองแล้วเดินนำขึ้นไปบนเรือน บุญลือแบกเนื้อนางขึ้นเรือนตามไปทันที
รถณไตรขับรถอย่างเร็ว คำฝายนั่งข้าง มองทางใจคอไม่ดี เพราะเป็นห่วงเนื้อนาง

วันดีกับบุญลือลงจากเรือนเนื้อนาง ท่าทางเร่งรีบ “รีบพาพี่กลับไปบ้านหิมวัต ก่อนจะมีคนสงสัย”
วันดีสั่งแล้วเดินนำ บุญลือตามไปติดๆ

ใกล้สว่าง แสงคำปั่นจักรยานมากลับจากในเมือง มีม่อนดอยซ้อนท้าย รถณไตรวิ่งมาด้านหลังมองเห็นแสงคำกับม่อนดอย
ม่อนดอย แสงคำหันมามองณไตรบนรถ “พ่อเลี้ยงมาทำไมแต่เช้ามืด คำฝายด้วย”
“แล้วเนื้อนาง ....” แสงคำมองหา
“ตามมา... เร็วๆ” ณไตรพุ่งรถออกไปเร็ว แสงคำเร่งปั่นให้เร็วขึ้นอีกด้วยความเป็นห่วงเนื้อนาง

ณไตรวิ่งนำมา คำฝาย ม่อนดอย แสงคำวิ่งตามหลัง จนมาถึงที่หน้าเรือนเนื้อนาง
ณไตรใจร้อนกว่า มองปราดเดียว เห็นประตูที่แง้มอยู่ ก็พูดขึ้น “เนื้อนางอยู่ที่นี่” ณไตรยิ้มเบาใจ ก้าวพรวดๆ ขึ้นเรือนไปทันที
คำฝาย ม่อนดอยแสงคำยังยืนหอบ มองขึ้นไปในเรือนอย่างโล่งใจ

ณไตรก้าวเข้ามา มองในเรือน สีหน้าณไตรตกตะลึง บนที่นอนธรรพ์ถอดเสื้อนอนเบียดชิดอยู่ข้างเนื้อนาง มีแค่ผ้าห่มปิดเนินอกของเนื้อนาง แขนเนื้อนางโอบกอดธรรพ์ที่หลับสนิท ข้างที่นอนเสื้อผ้าของสองคนถูกถอดวางไว้ ณไตรยืนตัวชา ช็อคกับภาพเมียรักและน้องชายที่นอนหลับกอดก่ายกันอยู่
หน้าเรือนเนื้อนาง คำฝายยืนยกแขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก มองม่อนดอยกับแสงคำแล้วพูดขึ้น “แกสองคนจะไปไหนก็ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงเนื้อนาง พ่อเลี้ยงอยู่ที่นี่แล้ว”
แสงคำมองขึ้นไปบนเรือนยังไม่ยอมขยับไปไหน สายตาสังหรณ์ใจ อยากเห็นเนื้อนาง

ณไตรยืนตะลึงมองภาพเนื้อนางที่นอนซบหลับใหลอยู่ในอกธรรพ์ ความเดือดดาลแล่นทั่วร่าง ณไตรพุ่งเข้าไปกระชากธรรพ์ขึ้นมา เนื้อนางงัวเงียตื่น
ธรรพ์ตื่นมาเห็นพี่ชายก็พูดขึ้น “พี่ณไตร”
ธรรพ์พูดได้คำเดียว เพราะณไตรเงื้อหมัดชกธรรพ์เข้าเต็มหน้า ธรรพ์กระเด็นชนฝาเรือน เนื้อนางหวีดร้องด้วยความตกใจ

คำฝาย ม่อนดอย แสงคำได้ยินเสียงหวีดร้องของเนื้อนาง
“เนื้อนาง” แสงคำพุ่งขึ้นเรือนไป คำฝายตามติด ม่อนดอยตามขึ้นไปอีกคนอย่างเร็ว

ณไตรคว้าคอธรรพ์มาแล้วชกคว่ำลงไปข้างๆ เนื้อนาง เนื้อนางมองตัวเองแล้วตกใจ คว้าผ้าห่มปิดร่าง
ณไตรจ้องเนื้อนางแทบจะกินเลือดกินเนื้อ คำฝาย แสงคำ ม่อนดอยพรวดเข้ามา ทุกคนเห็นสภาพเนื้อนางกับธรรพ์ก็อึ้ง ตกตะลึง เนื้อนางมองทุกคนอย่างงุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น
ธรรพ์งง “ทำไมผมกับเนื้อนางถึงมาอยู่ที่นี่”
ณไตรหันขวับเตะธรรพ์ ทุกคนตกใจไม่กล้าเข้าไปห้ามณไตรที่กำลังอารมณ์เดือดพล่าน
“พี่ณไตร ฟังผมก่อน”
“กูไม่ฟัง ไอ้ธรรพ์ ไอ้ระยำ” ณไตรไม่ฟัง เตะธรรพ์จนกระเด็นติดมุม
“หยุดนะ ... หยุดก่อน อย่าทำคุณธรรพ์”
ณไตรได้ยินเนื้อนางห้ามก็ยิ่งโกรธ หันมากระทืบซ้ำน้องชาย ธรรพ์ร้องด้วยความเจ็บ
“พอแล้ว ใครช่วยห้ามหน่อย .. ช่วยคุณธรรพ์ด้วย” เนื้อนางขอร้องทุกคน
“ใครอยากให้มันตายก็เข้ามา” ณไตรตวาด ทุกคนไม่กล้า
เนื้อนางลุกขึ้น เผชิญหน้ากับณไตร “ฟังกันบ้างสิ เนื้อนางไม่รู้ว่ามานอนที่นี่ สภาพนี้ได้ยังไง เมื่อคืนเนื้อนางกำลังคุยกับคุณแขไข แล้วก็ถูกตีหัว”
“ใครตีหัวคุณ”
“เนื้อนางไม่รู้”
“ไม่รู้ว่าใครตีหัว ไม่รู้ตัวว่ามาที่เรือนได้ยังไง รู้อย่างเดียวคือมาแก้ผ้านอนกอดกับมัน” ณไตรย้อนถามเนื้อนางด้วยเสียงขมขื่น
แสงคำมองสภาพเนื้อนางและธรรพ์ตรงหน้า อยากจะรู้ความจริงไม่ต่างจากทุกคน
“ทำไมผัวเดียวถึงไม่เคยพอ ต้องมีผัวสอง ผัวสาม กระทั่งน้องชายผม คุณยังมั่วกับมันได้”
เนื้อนางได้ยินแล้วก็เถียงกลับด้วยอารมณ์โกรธไม่น้อยกว่ากัน “เนื้อนางไม่ได้มีอะไรกับคุณธรรพ์”
ณไตรก้มลงไปหยิบเสื้อผ้าเนื้อนางข้างที่นอน “แล้วนี่ เสื้อผ้าพวกนี้ ใครถอดให้เธอ ไอ้ธรรพ์ใช่มั้ย หรือว่าเธอเต็มใจถอดเอง”
เนื้อนางตบผัวะเข้าหน้าณไตร “ถ้าคิดว่าฉันเลว ก็ไม่ต้องมาถาม”
คำฝาย ม่อนดอยสีหน้าสับสน
ธรรพ์พยายามทรงตัวลุกขึ้น “จริงอย่างที่เนื้อนางพูด ผมกับเนื้อนาง เราไม่รู้ตัวว่ามานอนที่นี่ได้ยังไง
“ไอ้หน้าด้าน!!! หลักฐานก็เห็นอยู่ตำตา คงจะสุขมากจนไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน คิดว่าฉันไม่อยู่ ถึงได้โอกาสสวมเขาให้ฉัน” ณไตรคว้าธรรพ์ ชกจนร่างธรรพ์กระแทกผนัง ณไตรจะตามไปซ้ำ ธรรพ์รีบหลบพุ่งออกจากประตูด้วยความกลัว ณไตรตามออกไปทันที
“ไปห้ามสิ ไปห้ามพ่อเลี้ยงก่อน ไม่งั้นคุณธรรพ์ตายแน่” เนื้อนางเป็นห่วงธรรพ์
ม่อนดอยพุ่งตามออกไปห้ามณไตร แสงคำตามไปอีกคน คำฝายคว้าเสื้อมาใส่ให้เนื้อนาง สายตามีแต่คำถาม
เนื้อนางอ่านสายตาคำฝายออกก็พูดขึ้น “อย่าเพิ่งถามเลยนะพี่คำฝาย เนื้อนางก็ไม่รู้จริงๆว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง”

วันดีแกล้งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงานแม่นายที่ยืนอยู่ มีจันตาคอยรอรับใช้ “คุณแขไขหายไปไหนก็บ่รู้เจ้า หาทั่วบ้านแล้วก็บ่เจอ ตอนนี้คุณหนูร้องใหญ่แล้ว”
“เนื้อนางล่ะ เอาตาหนูไปกินนมเนื้อนางก่อน”
“เนื้อนาง คุณณไตร ก็หายไปเจ้า”
“เป็นไปไม่ได้ เนื้อนางไม่เคยทิ้งให้คุณหนูหิวนม” จันตาไม่อยากจะเชื่อว่าเนื้อนางหายไป
“ธรรพ์ล่ะ”
“คุณธรรพ์ก็ไม่อยู่”
“หายกันไปหมด หรือว่าจะมีเรื่องที่ปาง” จันตาสงสัย
“วันดีไปดูเองเจ้า” วันดีกระตือรือร้น รีบเดินออกไป แม่นายกับจันตามองตาม
ธรรพ์พยายามหนีลงเรือน ณไตรตามหลังมาถีบธรรพ์ร่วงบันไดลงไปกลิ้งกับพื้น ณไตรโดดตามลงไป
ม่อนดอย แสงคำตามออกมา ณไตรกำลังจะเข้าซ้ำ ธรรพ์คลานหนีกับพื้น ม่อนดอยเข้าไปขวางณไตร แสงคำเข้าไปช่วยดึงธรรพ์ลุกขึ้น
ม่อนดอยห้าม “หยุดเถอะพ่อเลี้ยง ยังไงคุณธรรพ์ก็น้องชายพ่อเลี้ยง”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 15 วันที่ 15 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ