อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 15/3 วันที่ 16 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 15/3 วันที่ 16 ต.ค. 57

“พวกคุณก็หยุดใส่ร้ายเนื้อนางสักที คุณไม่สอบสวน ไม่เคยมีความยุติธรรม คิดแต่ว่าเนื้อนางจ้องจับผู้ชาย เนื้อนางเป็นคน ... ไม่ใช่สัตว์ที่สมสู่ไม่เลือก” เนื้อนางเสียงแข็ง มองจ้องไปที่ธรรพ์ “ตั้งแต่อยู่ที่นี่ เนื้อนางเห็นแล้วว่าคนบ้านหิมวัตไม่ได้สูงส่งดีวิเศษไปกว่าคนงานในปาง พวกคุณก็ทำเลวหลบซ่อนความผิดได้เก่งเหมือนคนอื่น”

ธรรพ์ไม่กล้าสบตาเนื้อนางเพราะรู้อยู่แก่ใจเรื่องแขไข
เนื้อนางเลื่อนสายตาไปที่แม่นาย “เกิดมารวย เกิดมาในที่ดีแต่กลับมีจิตใจต่ำ คอยจ้องแต่เหยียดหยามคนด้วยกันเอง” แม่นายมองเนื้อนางด้วยความโกรธ เนื้อนางมาหยุดสายตาที่ณไตร “ความรัก ความจริงใจมันไม่มีความหมายสำหรับพวกคุณ ..แต่อย่าคิดว่าเนื้อนางจะยอมรับผิดในสิ่งที่ไม่ได้ทำ เนื้อนางจะอยู่ที่นี่ รอให้คุณแขไขกลับมา แล้วเราจะได้รู้ความจริงทุกเรื่อง รู้กันสักทีว่าคนผิดคือใครกันแน่” เนื้อนางหันกลับไป คำฝายเดินตาม


ธรรพ์สีหน้าเครียดมากเพราะกลัวเนื้อนางพูดเรื่องแขไข
ณไตรมองไปที่ป้าวันดี วันดียังแกล้งสะอึกสะอื้น “ทำไมคุณเนื้อนางถึงจงเกลียดจงชังป้าด้วย”
“เนื้อนางอ้างว่าเจอแขไข .. แขไขกลับมาเมื่อไหร่ เราจะได้รู้ความจริง” ณไตรยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศกดดัน

แสงคำ ม่อนดอย กำลังกินข้าว
ประกายยืนอยู่ สีหน้ากลุ้มไปด้วย “ป่านนี้ยังไม่เจอคุณแขไข หรือว่าจะโดนโจรจับไปเรียกค่าไถ่”
“ถ้าเรียกค่าไถ่ ป่านนี้ก็ต้องมีจดหมายมาเรียกเงินแล้ว แต่นี่ไม่มีอะไรสักอย่าง”
“รีบกิน ไอ้ม่อนดอย เดี๋ยวออกไปหาอีกรอบ”
ม่อนดอย แสงคำรีบกินข้าว
ประกายมองแล้วบ่นออกมา “นี่ถ้าฉันไม่มัวแต่ดูหนัง ดูรำวงจนสว่าง เรื่องมันก็คงไม่ยุ่งขนาดนี้”
บุญลือที่นั่งกินข้าวอยู่อีกด้าน ลอบมองยิ้มสีหน้าพอใจที่ไม่มีใครเจอแขไข

ณไตรเดินมามอง เห็นเนื้อนางที่กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ทารกน้อย มีคำฝายคอยช่วย เนื้อนางหันมาเห็นณไตร ก็ปล่อยให้คำฝายทำต่อ เดินออกมาหาณไตร
“ฉันจะไปนอนห้องอื่น”
“ที่จริงคุณคงอยากจะโยนเนื้อนางออกไปจากที่นี่”
“ใช่...ฉันรังเกียจเนื้อตัวเธอ รังเกียจหน้าสวยๆ เกลียดคำพูด แววตาร้อยมารยาที่เธอใช้หลอกผู้ชายทุกคน ถ้าหาแม่นมให้ตาหนูได้เมื่อไหร่ ฉันจะลากเธอออกไปด้วยมือฉันเอง”
เนื้อนางน้ำตาร่วงกับทุกคำพูดและแววตาเกลียดชังของณไตร ณไตรสายตาวูบไปกับน้ำตาของเนื้อนาง แต่เนื้อนางหน้าเชิด ปาดน้ำตาอย่างเร็ว “อย่าเพิ่งไล่เนื้อนางเลย รอให้ความจริงทั้งหมดมันเปิดเผยก่อน แล้วคุณจะรู้ว่าความเจ็บที่คุณกำลังเจอเรื่องเนื้อนาง มันเล็กน้อยเหลือเกินกับความจริงที่สำคัญที่สุด”
“ความจริงเรื่องอะไร”
เนื้อนางไม่พูด สะบัดหน้าหันหลังเข้าห้อง ปิดประตูใส่ณไตร
ณไตรได้แต่ยืนมองเจ็บใจเนื้อนาง “ผู้ร้ายปากแข็ง”

ธรรพ์ยืนน้ำตาไหลอยู่ตามลำพังด้วยความกดดันและความทุกข์เรื่องแขไข
วันดีค่อยๆเดินออกมาคุกเข่าลงมองธรรพ์ด้วยความสงสาร “โธ่ ... คุณธรรพ์ของป้า”
“ผมไม่มีอะไรกับเนื้อนางจริงๆ”
“ถึงคุณธรรพ์จะพูดความจริงแค่ไหน ก็บ่มีใครเชื่อหรอกเจ้า ไม่ใช่เพราะคุณธรรพ์เป็นคนบ่ดี เนื้อนางต่างหากผู้หญิงใจง่ายคนนั้นที่คิดทำเรื่องนี้ขึ้นมา”
“เนื้อนางน่ะเหรอ” ธรรพ์มองวันดี
วันดีหน้าตาจริงจังรีบใส่ไฟเนื้อนาง “ป้าเคยบอกคุณธรรพ์แล้วว่าเนื้อนางสงสัย คอยแอบดู แอบถามเรื่องคุณกับคุณแข เพราะมันไม่หวังดีกับคุณธรรพ์ มันคงอยากได้เงินก้อนใหญ่ ถึงได้วางแผนกับพวกในปาง หลอกคุณธรรพ์ไปนอนด้วยให้พ่อเลี้ยงเห็น”
ธรรพ์มองวันดีที่ปั้นหน้าจริงใจ
“แล้ววันนี้มันก็มาขู่คุณธรรพ์สารพัด คุณธรรพ์อย่าไปสงสาร อย่าไปหลงกลเนื้อนางมันนะเจ้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคุณธรรพ์ต้องยืนยันว่าบ่ได้ทำอะไรผิด เชื่อป้านะเจ้า คุณธรรพ์กำลังถูกเนื้อนางกับพวกของมันกลั่นแกล้ง”
ธรรพ์มอง วันดีสีหน้าจริงใจให้ธรรพ์เชื่อมั่นว่าเป็นคนเดียวที่ห่วงใยเขาอยู่จริงๆ
เนื้อนางยืนมองไปนอกหน้าต่าง สายตาใช้ความคิด
ด้านหลังทารกน้อย มีคำฝายคอยดู
“ป่านนี้ทำไมยังไม่เจอคุณแขไข” เนื้อนางกังวล

บุญลือก้าวมามองไปที่ก้นเหว สีหน้าบุญลือตกใจที่ไม่เห็นร่างแขไขอยู่ตรงนั้นแล้ว

วันดียืนอยู่ในมุมมืดลับตาคน มองบุญลือที่ยืนอยู่
“แกอย่าให้พลาดนะ บุญลือ ไม่งั้นแผนทุกอย่างมันจะพังหมด”
“ไม่ต้องห่วง พี่วันดี เสือคงคาบศพแขไขไปกินแล้ว รออีกสักสองวัน ฉันจะจัดฉากให้ทุกคนเจอศพแขไขเอง”
“ดี ... จะต้องไม่เหลือใครเป็นพยานเรื่องเนื้อนางกับคุณธรรพ์”
วันดี คิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่วางแผน

วันนั้น หลังจากกินชาแล้ว ธรรพ์รู้สึกง่วงมาก
วันดียืนใกล้ แกล้งถามขึ้น “คุณธรรพ์เป็นอะไรเจ้า”
“ง่วง .. ง่วงมาก” ธรรพ์บอกแล้วก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความง่วงงุนไปทันที
วันดีมองแล้วเขย่าร่างธรรพ์เบาๆ ธรรพ์หลับสนิท วันดีหันไปมองทางบันได คนงานที่ปิดหน้ารออยู่ วิ่งเข้ามาแบกธรรพ์ออกไป วันดีมองซ้ายขวารีบตามไปอย่างเร็วและเงียบกริบ

บุญลือแบกเนื้อนางเข้ามาในเรือน วันดีตามติดแล้วปิดประตู บุญลือวางเนื้อนางที่ถูกตีจนสลบลงข้างๆร่างธรรพ์ที่ถูกเอามานอนไว้อยู่แล้ว บุญลือรีบถอดเสื้อผ้าธรรพ์ วันดีรีบถอดเสื้อผ้าเนื้อนางออก เสื้อผ้าของทั้งสองคนถูกวางลงบนพื้น วันดีเอาผ้าห่มร่างเนื้อนางกับธรรพ์ แล้วจับท่าทางให้สองคนเบียดชิด กอดกันอย่างที่ณไตรเห็น

สายตาวันดีมองไปไกล “หมดทั้งแขไข หมดทั้งเนื้อนาง ไม่เหลือคนที่จะสร้างปัญหาให้คุณธรรพ์” วันดีหันมองบุญลือด้วยรอยยิ้มมั่นใจในแผนสุดท้าย “ตอนนี้ก็แค่รอให้โทรเลขของฉันไปถึงมือคนสำคัญ”
เช้าวันต่อมา มาลัยถือโทรเลขในมือพรวดเข้ามาตรงหน้าแม่นาย ยศกรตามหลังมา
“ลูกสาวฉันหายไปทั้งคน ใจคอคนบ้านหิมวัตจะไม่บอกให้รู้ นี่ถ้าไม่ได้โทรเลขฉบับนี้ ฉันจะได้ข่าว จะได้เห็นหน้าลูกสาวฉันอีกมั้ย”
มาลัยชูโทรเลขในมือ ณไตรถามขึ้นทันที “ใครโทรเลขไปบอกคุณ”
วันดีสีหน้าเรียบ แววตาซื่อใส
“ก็ผู้หวังดีน่ะสิ เค้าคงทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกสาวฉันต้องตกเป็นเหยื่อคนบ้านหิมวัต” กลุ่มณไตรสีหน้าสงสัย แต่มาลัยไม่เปิดฉากให้ใครถามต่อ กวาดตามองไล่ตั้งแต่แม่นาย ธรรพ์ ณไตร “ลูกแขของฉันยังมีความหมายกับคนที่นี่อยู่หรือเปล่า”
“ป่านนี้แล้ว ทำไมถึงหาลูกแขไม่เจอ” ยศกรถามบ้าง
“ณไตรก็ให้คนงานออกหาทุกวัน ทั้งในปาง ในเมือง หาจนทั่วทั้งจังหวัด” แม่นายอธิบาย
มาลัยไม่พอใจ “ตำรวจล่ะ ทำไมไม่แจ้งให้ตำรวจมาค้นปาง อ๋อ หรือว่ากลัวความผิดที่ทำให้ลูกสาวฉันหายไป”
“ผมไม่ได้กลัวความผิด แต่ผมกลัวคุณแขไขจะเสียชื่อเสียง เราพยายามตามหาอยู่ ไม่เคยนิ่งนอนใจ” ณไตรชี้แจงความจริงใจของตน
“ชื่อเสียง.. ห่วงชื่อเสียงของตัวเองมากกว่าล่ะมั้งณไตร เรื่องที่เธอไม่ยอมแต่งงานกับแขไข มันก็ทำลายชื่อเสียงครอบครัวฉันมากพอแล้ว นี่ยังชีวิตลูกสาวฉันอีกทั้งคน” ยศกรโวยวาย
“หรือว่าพวกคุณ ..ฆ่าลูกแข” ทุกคนฟังแล้วตกใจกับคำพูดมาลัย
“พวกเราไม่เคยทำร้ายคุณแข” ณไตรเน้น “ไม่เคยคิด ไม่เคยทำ ที่คุณแขหายไปเราก็เป็นห่วงมาก”
“แล้วลูกฉันหายไปไหน โธ่ ลูกแข ต้องมาทนตกระกำลำบากคนเดียว ถูกโขกสับมากแค่ไหนก็ไม่มีใครช่วย แล้วนี่ยังมาหายตัวไป ... ไร้ร่องรอย” มาลัยเริ่มฟูมฟาย ยศกรเข้ามาประคองเมีย “ฉันอยากเจอลูก เอาลูกสาวฉันคืนมา คุณคะ คุณต้องอย่ายอมนะคะ”
“ฉันจะไม่ทนกับคนที่นี่อีกแล้ว หาลูกแขของฉันให้เจอ เราจะพาแขไขกลับพระนคร ไม่อย่างนั้น อย่าได้คิดเลยนะว่า หิมวัตจะอยู่กันอย่างเป็นสุข ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด” ยศกรประกาศ
ทุกคนบ้านหิมวัตสีหน้าอึดอัดใจ ยกเว้นวันดีที่แววตาสะใจอยู่คนเดียว

เนื้อนางอุ้มทารกน้อยอยู่ มีคำฝายอยู่ใกล้ มาลัยกับยศกรเดินออกมา มาลัยพอเห็นเนื้อนางกำลังอุ้มทารกก็สงสัยถามขึ้นทันที “แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนื้อนาง แล้วแกอุ้มใคร หลานชั้นใช่มั้ย”
เนื้อนางหันไปเห็นมาลัยที่กำลังเดินตรงมาก็รีบส่งทารกให้คำฝาย แล้วก้าวเข้ามาขวางไม่ให้มาลัยเข้าใกล้ทารกเพราะกลัวอารมณ์โกรธของมาลัย “เนื้อนางเป็นแม่นมให้คุณหนูจ้ะ”
“ใครอนุญาตให้แกเป็นแม่นมหลานฉัน อ๋อ นี่คงคิดว่าเป็นแม่นม แล้วอีกหน่อยก็ไต่เต้าขึ้นมาเป็นเมีย แทนลูกสาวฉันใช่มั้ย” เนื้อนางตกใจ
คำฝายทนไม่ไหวพูดขึ้นแทน “เนื้อนางเป็นเมียพ่อเลี้ยงอยู่แล้ว แขไขต่างหากที่ไม่ได้เป็น”
มาลัยกรี๊ดลั่น “แก แกแย่งผัวลูกสาวฉัน” เนื้อนางยังไม่ทันตั้งตัว มาลัยตบเนื้อนางอย่างแรง เนื้อนางกระเด็น
ณไตรเดินมา เห็นเหตุการณ์ก็รีบห้าม “หยุดตบตีกันในบ้านผม” ณไตรรีบเข้าไปประคองเนื้อนางขึ้น
มาลัยเห็นณไตรประคองเนื้อนางยิ่งทนไม่ได้ “แก นังเนื้อนาง นังสารเลวนังหน้าไม่อาย แกทำมารยาสาไถยแย่งผัวลูกสาวฉัน”
“ผมไม่เคยเป็นสามีแขไข”
“ไม่เป็น แล้วแขไขจะมีลูกได้ยังไง” มาลัยไม่เชื่อ
ณไตรไม่อยากพูด ยศกรถามขึ้นด้วยความโกรธ “ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า ทำลูกสาวฉันท้องแล้วไม่ยอมรับ”
“เพราะผมเป็นลูกผู้ชาย ผมถึงพูดได้แค่ว่าผมไม่ใช่สามีแขไข ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเรื่องแขไขหายตัวไป” ณไตรปล่อยมือจากเนื้อนาง ถอยห่าง เนื้อนางมองน้อยใจ
“ไปสิณไตร ไปหาลูกแข เมียเธอ แม่ของลูกเธอให้เจอ อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ ฉันอยากเห็นความตั้งใจของเธอที่จะช่วยลูกสาวฉัน” ยศกรท้า
ณไตรมองยศกร ในขณะที่มาลัยจ้องเนื้อนางอย่างจงเกลียดจงชัง

ดาวเด่นวิ่งเร็วมาที่หน้าเรือน ประกายกำลังถูเรือนมองลงมา ดาวเด่นจ้องหน้าประกาย ประกายมองสงสัยเพราะไม่เคยเห็นหน้าดาวเด่น “มาหาใคร คนงานใหม่เหรอแกน่ะ”
“ฉันไม่ใช่คนงาน”
แสงคำเดินมาจากอีกด้านเห็นดาวเด่นยืนอยู่ก็เรียก “ดาวเด่น”
ดาวเด่นหันไป พอเห็นเป็นแสงคำเดินมา ก็พุ่งเข้าไปผลักอก “นายเอาพี่สาวฉันไปซ่อนไว้ที่ไหน”
“ซ่อนบ้าอะไร” แสงคำไม่พอใจ
“นายกับเนื้อนางเอาพี่สาวฉันไปซ่อน ที่ไหนสักที่ในปางนี้” ม่อนดอยวิ่งมาจากทางเรือนผู้จัดการ ดาวเด่นยังคาดคั้น “บอกมาแสงคำ นายเอาพี่สาวฉันไปซ่อนที่ไหน บอกมา”
แสงคำปัดมือดาวเด่น ดาวเด่นเซ
ม่อนดอยรีบบอก “แสงคำไม่รู้เรื่องด้วย คุณดาว เค้าช่วยเราหาคุณแขไขมาตั้งแต่แรก”
“ใครเอาพี่สาวเธอไปซ่อน แขไขกระเซอะกระเซิงหายไปไหนก็ไม่รู้เนี่ยะ เดือดร้อนกันทั้งปาง ไม่มีใครได้ทำการทำงาน มัวแต่ตามหาผู้หญิงคนเดียว” ประกายเห็นท่าทีดาวเด่นก็ไม่พอใจ พูดประชดประชันใส่
“ตามหาทุกวันแล้วทำไมยังไม่เจอ” ดาวเด่นถาม
ม่อนดอยพยายามอธิบาย “คุณครับ ปางนี้มันก็กว้าง ป่ารอบปางยิ่งกว้างเข้าไปใหญ่ เราก็อยากรู้ เหมือนกันว่าคุณแขไขเธอหายไปไหน”
ดาวเด่นไม่เชื่อ “พวกนายไม่ได้ห่วงพี่สาวฉันจริงๆ พวกนายอยากให้พี่สาวฉันหายไป เนื้อนางจะได้อยู่กับพี่ณไตร”
“นี่!! มาทีหลัง ไม่รู้อะไรหุบปากไว้ดีกว่า” แสงคำก้าวมายืนข่มร่างเล็กของดาวเด่น
ดาวเด่นจ้อง ไม่ยอมแพ้ “ฉันไม่ง้อพวกนายหรอก ฉันจะหาพี่แขให้เจอเอง”
ณไตรเดินนำยศกรกับมาลัยเข้ามา ได้ยินคำพูดดาวเด่นก็เอ่ยเตือน “ใจเย็นๆ ครับคุณดาว เราทั้งหมดจะมาช่วยกันหาคุณแขอีกครั้ง” ณไตรพยายามพูดให้สติดาวเด่นที่กำลังเป็นห่วงพี่
มาลัย ยศกรมองจ้องพวกเนื้อนางอย่างรังเกียจ แสงคำมองดาวเด่นอย่างไม่พอใจที่ดาวเด่นกล่าวหาว่าเอาแขไขไปซ่อน

ณไตร สะพายปืนเดินมากับดาวเด่น ด้านหลังเป็นคนงาน 2 คน
“พี่แข พี่แข ดาวเอง”
ณไตรเดินนำไป คอยมองหา “คุณแข ถ้าได้ยินเสียงก็ตอบด้วย”
“เราไม่ได้หลงใช่มั้ย” ดาวเด่นถาม
“ไม่หลง เราเดินมาจากทางนั้น”
“งั้นเดินไปอีก พี่แขต้องอยู่ทางโน้นแน่ๆ” ดาวเด่นเดินลุยหญ้าตรงไปอีกทาง ด้วยความเป็นห่วงพี่สาว

อีกทางหนึ่ง แสงคำกับม่อนดอยวิ่งมองหาไปรอบๆกับคนงาน
“ถ้าเกิดไม่เจอคุณแขไขจริงๆ คุณดาวเด่นคงเสียใจมาก ไหนจะพ่อแม่คุณแขไขที่มาถึงปางอีก” ม่อนดอยเป็นกังวล
แสงคำเองก็ไม่เข้าใจ “แขไขไม่เคยอยู่ในป่า นี่มันก็หลายวันแล้ว ทำไมถึงไม่เจอสักที”
“แกคิดเหมือนฉันหรือเปล่าวะ แสงคำ ป่านนี้แล้ว แขไขอาจจะตายแล้ว”
แสงคำพูดขึ้นทันที “ข้าไม่อยากให้แขไขตาย ถ้าได้ตัวแขไขกลับมา เนื้อนางจะพ้นผิดเรื่องที่อยู่กับคุณธรรพ์ ดาวเด่นก็ต้องขอโทษที่หาว่าเราเอาตัวแขไขไปซ่อน”
แสงคำพูดแล้วปีนต้นไม้ ขึ้นไปมองหาแขไขด้วยความหวังว่าต้องเจอ

ยศกรกับบุญลือเดินป่า ด้านหลังมีคนงาน บุญลือคอยมองระวังให้ยศกร
“ลูกแขจะหลงมาในป่าลึกขนาดนี้ตามลำพังได้ยังไง”
“นั่นสิครับ ผมว่าเราไปอีกทางกันดีมั้ยครับ” บุญลือลอบยิ้ม แกล้งเดินนำยศกรไปอีกทาง

ณไตรเดินนำดาวเด่นที่เริ่มเหนื่อย ปาดเหงื่อ
ณไตรหันมามองดาวเด่น“คุณดาวพักก่อนเถอะ”
“ฉันไม่พัก ฉันจะหาพี่แขให้เจอ”
ณไตรเห็นแววตาดื้อของดาวเด่นก็ปลดกระติกน้ำที่เอวให้ “จิบสักหน่อย”
ดาวเด่นไม่ยอมรับกระติกน้ำ มองณไตรด้วยสายตาเจ็บใจ “คุณใจร้ายมาก” ณไตรมองดาวเด่น “พี่แขรักคุณ ยอมอยู่ที่นี่เพื่อคุณ แต่คุณกลับปล่อยให้คนมาทำร้ายพี่แข”
“ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมแขไขถึงมาที่ปางกลางดึก”
“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อย่างนึงที่ฉันแน่ใจ พี่แขต้องเสียใจมากที่คุณให้เนื้อนางมาเลี้ยงลูกพี่แข”
“ผมให้ตาหนูหิวนมไม่ได้ แล้วตาหนูก็ติดเนื้อนางมาก คุณดาว..ผมเข้าใจคุณคิดว่าผมใจร้าย ไม่ใช่ว่าผมจะไม่สงสารแขไข แต่ความสงสารของผมก็เปลี่ยนเป็นความรักไม่ได้”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 15/3 วันที่ 16 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ