อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 16/2 วันที่ 17 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 16/2 วันที่ 17 ต.ค. 57

รัญจวนไล่ “ตกอับแล้วยังปากดี ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกแก”
“เดี๋ยว นังรัญจวน ตกลงใครเป็นหัวหน้าคณะ” บัวตองท้วง
“ก้อต้องคุณพ่อบุญน่าน คุณแม่บัวตองสิจ๊ะ แต่คุณพ่อคุณแม่น่ะเป็นคนดีไม่กล้าไล่พวกมัน"
สร้อยฟ้าเอ่ย “ให้พวกเราไล่มันเองจ้ะไป ไป ไปซะ”

กำปุ้งโถมตัวผลักคำฝาย เนื้อนาง
ประกายไม่ยอมดันกำปุ้งออก “อ้าว เฮ้ย หมาหมู่หยั่งงี้ ก็สวยซี้”
บุญน่าน บัวตองสั่ง “เฮ้ย หยุด ข้าบอกให้หยุด”


สองฝ่ายถอยมาตั้งหลัก แต่ยังจ้องกัน
บุญน่านอ่อนใจ “เจอหน้าทีไร กัดกันไม่มีเว้น เดี๋ยวข้าก็ไล่ส่งมันทั้งสองพวกเลย นี่ขนาดเพิ่งเจอหน้ากัน หูข้าจะแตกแล้ว”
“รับเนื้อนางไว้เถอะ” บัวตองบอกสามี
“คุณแม่บัวตองขา พวกมันทำงานเก่งไม่ได้ครึ่งกำปุ้งเลยสักคน”
“พวกเนื้อนางอาจจะยังไม่เก่ง แต่ที่แน่ๆ เค้าสวยกว่าพวกเอ็งสามคนรวมกัน” บัวตองหันไปมองบุญน่านแบบรู้กัน
บุญน่านพยักหน้าตกลงใจ “เอ้า ก็ได้ๆ ข้าจะรับพวกเนื้อนางมาทำงานด้วย แต่บอกก่อนนะ ใครหาเรื่อง รำคาญหู คอยแต่จะแง่งๆ แยกเขี้ยวกัดกัน ข้าไล่ออกทันที” บุญน่านสั่งเสียงเด็ดขาด
สองฝ่ายพากันสงบนิ่ง มีแต่สายตาที่จ้องกันกรุ่นๆ

บุญน่าน บัวตองเดินพาเนื้อนาง คำฝาย ประกายเข้ามาในบ้าน
“อยู่ที่นี่ ต้องช่วยกันทำงาน เอ็งสามคนต้องรำต้องเต้นให้ได้อย่างที่คนอื่นเค้าทำ” บัวตองอธิบาย
“เต้นด้วยเหรอน้า เต้นอะไร” คำฝายสงสัย
“ไม่ต้องกลัว ข้ามีครูคอยสอนให้ เอ้า!! นังแมงมัน” บุญน่านเรียก
“ขาคุณพ่อบุญน่าน”
กลุ่มเนื้อนางมองไป เห็นแมงมันครูสอนเต้นสอนรำก้าวขาออกมาโพสในเสื้อผ้าสีสันบาดตา แต่งหน้าจัด
“สอนพวกเนื้อนางด้วยว่าคณะเราต้องเต้นต้องรำยังไง” บุญน่านสั่งแมงมัน แล้วสองคนผัวเมียก็เดินขึ้นบันไดไป
พวกเนื้อนางมองแมงมันแล้วส่งยิ้มไปให้ก่อน
แมงมันมองเชิดๆ ตามนิสัยขี้หมั่นไส้คนที่สวยกว่า “หน้าตาขี้เหร่แบบนี้ ท่าทางจะหัวทึบ สอนยากสอนเย็น”
คำฝายประชด “คงต้องสวยแบบพี่แมงล่ะสินะ ถึงจะมัน”
“แน่นอน!!! ชั้นแมงมัน สวย ดี ลีลาชนะเลิศ” แมงมันไม่พูดเปล่า หมุนตัวโชว์สเต็ปท่ายาก จบลงที่ท่าฉีกขา
คำฝาย ประกาย เนื้อนางมองอึ้ง “ตะ .. ต้องเต้นท่าแหกแข้งแหกขานี่จริงๆ เหรอ” ประกายถาม
แมงมันหน้าตาย “เปล่า อันนี้ฉันอยากอวด”
“พี่แมงมันช่วยสอนพวกเราด้วยนะจ๊ะ” เนื้อนางฝากตัว
“ย่ะ ใครจะขึ้นเวทีได้ก็ต้องผ่านมือฉันปลุกปั้นทั้งนั้นแหละ
“นี่ถ้าเป็นผู้ชายก็คงปลุกปล้ำ กินหัวกินหางกินกลางตลอดตัว” คำฝายแซว
“ย่ะแถมก้างก็ไม่เหลือให้แมวเลีย อย่านึกว่าชั้นไม่ได้ยินนะ ปากหมาตาผีจมูกมดหูค้างคาวเยี่ยงชั้น หล่อนพึงระวัง”
“จ้า จ้า .. จะระวังทุกฝีก้าวเลยจ้ะ เจ้แมงมัน” คำฝายแอบค่อนขอด
แมงมันมองหมั่นไส้ เนื้อนางส่งยิ้มให้อย่างผูกมิตรเต็มที่

ณไตรเพิ่งกลับเข้ามาถึงบ้านหิมวัต
มาลัยโมโห โวยขึ้นท่ามกลางทุกคน “จับตัวมันมาไม่ได้ แล้วเธอจะกลับมาทำไม ณไตร ฉันบอกแล้วว่าเรื่องนี้ต้องให้ตำรวจจัดการ หายหัวไปทั้งวันทั้งคืน ยังไม่ได้เรื่อง”
ณไตรพยายามข่มอารมณ์ไม่โต้กลับ “ผมอยากให้เราฟังจากปากเนื้อนางก่อน ว่าทำเรื่องทั้งหมดลงไปเพราะอะไร”
ยศกรไม่สนใจ “เธอจะให้ฉันฟังคำสารภาพของฆาตกรอีกทำไม ผู้หญิงต่ำทรามอย่างนี้ ฉันไม่ขอฟังคำแก้ตัวของมัน”
“เนื้อนางกับแขไขมีปัญหากันมาตั้งแต่แรก แล้วทำไมเนื้อนางอยู่ๆ ถึงต้องมาฆ่าแขไขตอนนี้ด้วยล่ะครับ”
แม่นายห้ามไม่ให้ณไตรพูดต่อ “พอแล้ว ณไตร แค่นี้หิมวัตก็แทบจะหมดศักดิ์ศรีที่ต้องรับหญิงชั่วอย่างเนื้อนางเข้ามาในบ้าน”
มาลัยกับยศกรลุกขึ้น ยศกรประกาศ “ฉันไม่รออีกแล้ว ถ้าคนที่นี่ไม่มีปัญญา ฉันจะให้คนของฉันที่พระนครมาตามล่าตัวฆาตกรเอง”
มาลัยเสริม “ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ฉันจะทำลายชื่อเสียงหิมวัตให้พังพินาศ” มาลัยกับยศกรเดินออกไปทันที
ดาวเด่นมองจ้องไปที่ณไตร “แต่ละวัน แต่ละนาที ฉันจะรอให้เนื้อนางถูกจับตัวได้ ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน บาปกรรมที่เค้าทำกับพี่แข จะลงโทษให้เนื้อนางมีแต่ความทุกข์ความทรมาน” ดาวเด่นเดินตามมาลัยกับยศกรออกไป
แม่นายสีหน้าเครียด ณไตรมองตามดาวเด่นที่มีแต่ความผิดหวัง โกรธแค้น

เนื้อนาง คำฝาย ประกายอยู่ในห้องพัก ประกายกับคำฝายช่วยกันปัดหมอนปูที่นอนกางมุ้ง เนื้อนางที่กำลังรื้อห่อผ้า หยิบรูปถ่ายคู่กับณไตรหลังจากแต่งงาน ภาพกอดกันมีแต่ความหวานชื่นออกมามอง สายตาเนื้อนางเศร้า ก่อนจะรีบเก็บรูปซ่อนไว้ในห่อผ้าตามเดิม ไม่ยอมให้คำฝายกับประกายรู้ว่ากำลังเสียใจ
แม่นายมอง ณไตรกับธรรพ์ที่ยืนตรงหน้า “พัง .. ชื่อเสียงตระกูลที่ฉันรักษามา ต้องพังลงเพราะนังเนื้อนาง”
ณไตร กับ ธรรพ์มองแม่นายที่กำลังโมโหมาก
ณไตรยังปกป้องเนื้อนาง “อย่าเอาแต่ด่าเนื้อนางสิครับแม่นาย ผมจะต้องสืบหาความจริงให้ได้”
“นังเนื้อนางมันมีอะไรดี พวกแกสองคนถึงต้องไปยุ่งเกี่ยวกับมัน” แม่นายมองณไตร “คนพี่ก็รักแทบจะตายแทน”
แม่นายมองธรรพ์ “คนน้องรู้ว่าต่ำก็ยังเกลือกกลั้วกับมัน” ธรรพ์ก้มหน้าหลบตาด้วยความละอาย “ทำแต่เรื่องบัดสีกันทั้งนั้น รู้มั้ยว่าฉันผิดหวังแกสองคนมากแค่ไหน แล้วต่อไปนี้ฉันจะไม่ดูดำดูดีพวกแกอีก”
ธรรพ์สีหน้าสลด แต่ณไตรยังยืนเฉยอย่างเชื่อมั่นในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
“ความหวังเดียวของฉันคือตาหนู หลานฉันจะต้องโตมาดีกว่าแกสองคน” แม่นายหันหลังเดินออกไป จันตารีบเดินตาม
ณไตรมองเห็นธรรพ์ที่หน้าเจื่อน ก็ยิ่งหงุดหงิด หันไปทางวันดี “ป้าวันดี .. ตามผมไปที่ปาง ผมต้องรู้ความจริงคืนนั้นทั้งหมด” สายตาณไตรดุดัน เฉียบขาด

แสงคำ ม่อนดอย บุญลือ วันดี ยืนอยู่ตรงหน้าณไตร
ณไตรมองวันดี “เนื้อนางกับคำฝายบอกว่าถูกป้าหลอก”
“บ่จริงเลยเจ้า ป้าบ่ได้หลอกอะไรใคร คำฝายมันขอลงไปซื้อของในเมืองเอง ป้าก็อยู่ดูแลบ้าน จะมีก็แต่เนื้อนาง”
“เนื้อนางทำไม”
“ตอนลงไปเก็บผ้าอ้อมคุณหนู ป้าเห็นเนื้อนางทะเลาะกับคุณแขไข คุณแขไขเธอว่าเนื้อนางแย่งทุกอย่างไปจากเธอ เนื้อนางก็เลยตอบว่า....”
“พูดมาสิ ป้าวันดี อย่ามัวอ้ำอึ้ง”
“เนื้อนางบอกว่า เธอจะแก้แค้นคุณแขไข เธอจะเอาทุกอย่างของคุณแขไขมาเป็นของเธอให้หมด”
“โกหก โตมาด้วยกันมาทั้งชีวิต ยังไม่เคยเห็นเนื้อนางแค้นใคร” แสงคำไม่เชื่อ
“ป้าจะโกหกทำไมละ”
ณไตรสีหน้าเครียด ใช้ความคิดอย่างหนัก “เรื่องธรรพ์กินชาแล้วหลับไปล่ะ
“ป้าไม่รู้จริงๆเจ้า ป้าทำงานบ้าน แล้วก็ดูคุณหนูอยู่”
ณไตรหันไปทางบุญลือ “วันนั้น นายใช้ม่อนดอย แสงคำลงไปส่งของในเมืองทำไม”
“ผมไม่ได้ใช้สองคนนี้ไปไหน”
แสงคำ ม่อนดอยหันขวับมองบุญลือที่พลิกลิ้น
ม่อนดอยด่าสวนทันที “อ้าว ไอ้หน้าตัวเมีย โกหกหน้าด้านๆ แกใช้ฉันกับแสงคำลงไปในเมือง แกตั้งใจจะเปิดทางให้มีเรื่อง”
“อย่าปากพล่อยนะ ม่อนดอย ฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรด้วย ฉันมีพยานเป็นคนงานทั้งปาง แล้วแกล่ะ มีกันอยู่แค่สองคน จะอ้างยังไงก็ได้” บุญลือรีบหันไปทางณไตร “ผมทำงานเสร็จ ก็เข้าไปทำบัญชีที่เรือนพัก สักพักก็หลับไป ยังสงสัยว่าทำไมคืนนั้นผมถึงหลับเป็นตาย เป็นไปได้หรือเปล่าครับว่าผมโดนวางยาจากพวกเนื้อนาง”
สีหน้าแสงคำ ม่อนดอยเจ็บใจ ณไตรมองบุญลือสายตาสงสัย

ในบ้านคณะบุญน่าน เนื้อนาง ประกาย คำฝาย กำลังหัดรำตามแมงมัน แมงมันหันมา คำฝายกระโดกกระเดก แมงมันคว้าพัดฟาดลงบนมือ
“โอ๊ย จะฆ่ากันหรือไง อิแมงกระแท้”
แมงมันเอาพัดตบผัวะลงปากคำฝาย คำฝายถึงกับกุมปาก
“ชั้นชื่อแมงมัน ทั้งสวยทั้งมันเขย่าหัวใจ นี่นังคำฝาย รำนะยะไม่ใช่ตำน้ำพริก มือไม้ให้มันอ่อนช้อย ไม่ใช่ยกขึ้นทิ่มหน้าพรวดๆ”
คำฝายเจ็บปากจนเถียงไม่ออก
เนื้อนางรีบหันไปขอกับแมงมัน “พี่แมงมันจ๋า พี่คำฝายไม่เคยหัดรำมือไม้ยังแข็ง เดี๋ยวเนื้อนางกับประกายจะช่วยซ้อมให้ รับรองจ้ะว่าต้องรำสวยแน่ๆ”
“นึกว่าปากหวาน แล้วฉันจะใจอ่อนล่ะสิ เกลียดนักพวกออกรับแทน”
ประกายรีบเข้ามาประจบต่อแทนเนื้อนาง “อู๊ย นังคำฝายมันแข็งทื่อเป็นสากกะเบืออย่างนั้น จะไปออกรับแทนมันทำไม ฉันเกรงใจ๊ เกรงใจว่าพี่แมงมันจะเสียเวลา จะเหนื่อยด้วย ต่อท่าอื่นกันเลยดีกว่าจ้ะ”
“ท่ามันยากนะ ... ง่ายๆฉันทำไม่เป็น”
“แกล้งทำให้ยาก จะได้ดูเก่งล่ะสิ” คำฝายปรามาส
“เอ๊ะ อีนี่ ตบล้างน้ำสักทีดีมั้ย” แมงมันเงื้อมือ
เนื้อนางรีบบังคำฝายไว้ “ต่อท่าอื่นกันดีกว่าจ้ะ”
ประกายหยิกคำฝายไม่ให้พูด คำฝายอยากจะเถียงใจจะขาด เนื้อนางหันมาทำตาดุใส่ คำฝายยอมหยุด
แมงมันต่อท่ารำ เนื้อนาง ประกายรำกันสวย คำฝายรำไปหน้างอไป รัญจวน กำปุ้ง สร้อยฟ้าที่แอบดูอยู่ หัวเราะสะใจ แต่ไม่กล้าออกเสียง

ณไตรจ้องบุญลือที่อยู่ตรงหน้า “ทำไมพวกเนื้อนางต้องวางยานายด้วย บุญลือ”
“เพราะถ้ามีผม เนื้อนางกับพวกก็ทำร้ายคุณแขไขไม่ได้”
“ไอ้บ้า ฉันจะจงเกลียดจงชังอะไรคุณแขไขนักหนาวะ” ม่อนดอยไม่พอใจที่โดนใส่ร้าย
ณไตรมองไปทางม่อนดอย บุญลือรีบย้ำ “จริงๆนะครับ ผมว่าคนที่น่าสงสัยเรื่องวางยาคุณธรรพ์ก็มีแต่เนื้อนางกับคำฝาย สองคนนั้นพาคุณธรรพ์มาที่นี่ จัดฉากใส่ร้ายคุณธรรพ์ แล้วก็ฆ่าคุณแขไข”
“ถ้ารู้ทุกอย่างดีขนาดนี้แสดงว่ามึงนั่นแหละที่เป็นคนวางแผน จะด้วยเหตุผลอะไร กูไม่รู้ รู้อย่างเดียว มึงเลว มึงใส่ร้ายเนื้อนาง” แสงคำพุ่งเข้าไปชกบุญลือ วันดีตกใจร้องว๊าย
“หยุดก่อน แสงคำ” ณไตรห้าม
แสงคำชกบุญลือไปอีกหมัด แล้วถอยออกมา
ม่อนดอยดึงแสงคำไว้แล้วหันไปทางณไตร “มันน่าสงสัยหรือเปล่า ทำไมเนื้อนางต้องนอนกับคุณธรรพ์ ในเมื่อเนื้อนางรักพ่อเลี้ยง อยู่กับพ่อเลี้ยง เนื้อนางก็มีความสุขดีอยู่แล้ว”
บุญลือยังใส่ร้ายเนื้อนางต่อ “ผู้หญิงเลี้ยงไม่เชื่องอย่างเนื้อนาง ก็เคยทิ้งพ่อเลี้ยงไปอยู่กับเจ้าแสนพรหม ใครๆก็รู้”
แสงคำฉุนขาด ยกเท้าถีบเข้ากลางอก บุญลือก้นจ้ำเบ้าไปกับพื้นอีกที ม่อนดอยรีบยึดแสงคำไว้ให้ห่างบุญลือ
ณไตรหันไปมองบุญลือด้วยความโกรธ “แกไม่ต้องออกความเห็นเรื่องเนื้อนาง ฉันถามแค่ไหน ตอบแค่นั้น”
“พ่อเลี้ยงจะเชื่อใครหรือเจ้า ถ้าเนื้อนางไม่ผิด ไม่ได้ร่วมมือกับคำฝายทำร้ายคุณแขไข แล้วจะหนีกันไปทำไม”
“เนื้อนางต้องหนี เพราะมันมีพวกจ้องจะโยนความผิดให้” แสงคำรู้ทัน
วันดีบีบน้ำตา “ป้าจะโยนความผิดให้เนื้อนางทำไม ตอนท้องป้าก็ดูแลเธออย่างดี รักเธอ สงสารเธอ ไม่นึกเลย เธอจะตอบแทนด้วยการทำลายชื่อเสียง เอาเรื่องเสื่อมเสียมาให้ตระกูลหิมวัต”
วันดีทำสะอื้น ณไตรยิ่งอึดอัด ลำบากใจ

เนื้อนาง คำฝาย ประกาย กำลังรำตามที่แมงมันสอน สร้อยฟ้า กำปุ้ง รัญจวนยังยืนแอบมองอยู่
กำปุ้งยุ “จัดการมันก่อนเลยมั้ยคะ คุณพี่ ตัดไฟซะตั้งแต่ต้นลม อย่าให้มันตีเสมอมาแข่งกับพวกเรา”
“นี่แกดูถูกตัวเองมากเลยนะ นังกำปุ้ง สวยๆ อย่างเรา ยืนเฉยๆ ยังชนะพวกมันเลย”
สร้อยฟ้าเห็นด้วย “ก็มีแต่อีกำปุ้งนั่นแหละที่จะแพ้มัน เนื้อนางน่ะมันสวย ดูสิ .. ยิ่งมีผัวยิ่งสวย”
“ข้ามั่นใจความสวยของข้ามากกว่า” กำปุ้งหลงตัวเอง
รัญจวน สร้อยฟ้าเบะปาก รัญจวนด่า “นังโง่ โง่ โง่สองคน ขืนไปหาเรื่องเนื้อนางตอนนี้ มันก็ได้คะแนนสงสารไปหมดน่ะสิ” รัญจวนเดินเชิดสะบัดไปก่อน กำปุ้ง สร้อยฟ้าจำใจต้องเดินตาม
แมงมันสอนคำฝายรำ คำฝายรำตัวแข็ง แมงมันเอาพัดฟาดผัวะลงที่เอว “ให้มันอ่อนช้อย อ่อนหวานน่ะทำได้มั้ย เอวนะยะ ไม่ใช่เสาเรือน ถึงจะโค้งไม่ได้”
คำฝายหันมาทางเนื้อนางกับประกาย “ตีจนหลังจะหักแบบนี้ ใครจะรำได้”
“อดทนหน่อยน่ะพี่คำฝาย”
“อย่าบ่น ไม่มีที่ไปแล้ว” ประกายดุคำฝาย คำฝายมุบมิบ
แมงมันมอง คำฝายรีบหันมาฉีกยิ้ม รำตัวอ่อน “งามก่อเจ้า เอวอ่อน มืออ่อนหรือยังเจ้า”
แมงมันฟาดผัวะลงที่เอวคำฝายอีกที คำฝายสะดุ้ง “อันนี้ตีเพราะหมั่นไส้ ไม่เกี่ยวกับรำ”
คำฝายกัดฟันทน มองเนื้อนาง ประกายที่ส่งสายตาเอาใจช่วย

ที่ระเบียงบ้านหิมวัต ณไตรกำลังยืนใช้ความคิดเรื่องที่ได้ฟังมาทั้งหมด
ธรรพ์เดินมามองพี่ชาย “ให้ผมช่วยอะไรบ้างมั้ยครับ พี่ เรื่องตามหาเนื้อนาง”
ณไตรพูดทันที “ไม่ต้อง” ณไตรหันมองจ้องน้องชาย แววตายังกรุ่นเรื่องที่เห็นเนื้อนางกอดกับธรรพ์ “เนื้อนางเป็นเมียฉัน แล้วถ้าเนื้อนางกลับมาเมื่อไหร่ อย่าให้ฉันเห็นแกเข้าใกล้ผู้หญิงของฉันอีก”
ธรรพ์เห็นแววตาพี่ชายก็รู้ว่ายังโกรธ รีบถอยออกไป
ณไตรสายตามองไปไกล ทั้งกังวลทั้งคิดถึงเนื้อนาง

เนื้อนางกับคำฝายกำลังกวาดลานบ้าน
ประกายยกขยะจากในบ้านมาทิ้งริมรั้ว แล้วบ่นขึ้น “นี่เราต้องทนทำงานหนักอย่างงี้ไปถึงเมื่อไหร่”
“เอาน่า เดี๋ยวมีงาน เอ็งก็ได้แต่งตัวสวยๆ” คำฝายปลอบ
“แล้วถ้าพ่อเลี้ยงมาเจอล่ะ ฉันจะติดคุกด้วยมั้ย”
“เบาๆ หน่อย ประกาย อย่าให้ใครรู้ว่าเราหนีมา” เนื้อนางเตือน
ประกายหน้าตาเบื่อ “ถ้าเกิดเราไม่ได้ขึ้นเวทีล่ะ มาเจอพวกรัญจวนที่นี่ ฉันว่าลางไม่ดีแล้วล่ะ”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 16/2 วันที่ 17 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ