อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 21 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 21 ต.ค. 57

“เห็นแล้ว ยังเฉยอยู่ได้เนี่ยนะ” เบลทำเสียงไม่พอใจ
“นังนี่ไม่เหมือนคนอื่นนะ ฉันโทรไปถามหนังสือพิมพ์ ทางโน้นว่าผู้หญิงคนนี้แหละ เป็นคนส่งรูปตัวมันเองให้นักข่าว มันจงใจบอกทุกคนว่ามันคบเศรษฐีอยู่” บุณฑริกเอ่ยขึ้น สองสาวตกใจมากที่ได้ยิน
“จริงหรือ” โยทะกาแทบไม่อยากเชื่อ

“อีพวกเอาเต้าไต่ ... หนอย” เบลร้องด่าออกมาไม่พอใจ
“อีพวกสงบเสงี่ยมให้เขาฟันเล่นสนุกๆ ได้เงินแล้วเก็บไปเงียบๆ ผู้หญิงพวกนี้เธอทำเฉยฉันไม่ว่า แต่พวกลองของแบบนี้ ฉันไม่ทน เธอรู้จักมันใช่ไหม มานี่ ไปกับฉัน”
บุณฑริกเอ่ยกับโยทะกาดึงมือหญิงสาวนให้ลุกขึ้นไปกับตน


ที่คอนโดของเมืองแมน เลขาจ๋าเดินออกมาจากห้องน้ำ เจอสามสาวที่ไขกุญแจเข้ามา
“คุณโย !” จ๋าตกใจเมื่อเห็น ร้องอุทานออกมา
“เมื่อก่อน ใช้มือเท้าหาเงิน ก็ดีอยู่แล้ว ตอนนี้หันมาใช้ไอ้นั่นหาเงินฉันจะบอกให้นะว่ามันเสี่ยง!” บุณฑริกเอ่ยขึ้นอย่างดูถูก
“คุณไม่เกี่ยว เรื่องของฉันกับคุณเมืองแมน ขนาดคุณโยทะกาเขายังไม่เคยว่าฉัน คุณเป็นใคร” จ๋าที่เคยเรียบร้อยกลายเป็นสาวแรงเพราะความทะเยอทะยาน เอ่ยขึ้นมาไม่เกรงใจ
เบลตาเขียวหันขวับมองหน้าจ๋า ความกราดเกรี้ยวดุร้ายของเบล นับวันจะมากขึ้นจนกลายเป็นอำมหิต
“อ๊า แรงส์แบบนี้สินะ มิน่าถึงกล้าส่งรูปให้นักข่าว พ่อแม่ เพื่อนฝูง ไม่อายเลยใช่ไหม อยากมากใช่ไหมเป็นเมียน้อยเนี่ย” บุณฑริกเอ่ยขึ้นอย่างดูถูก
“แล้วรู้ได้ไง ว่าฉันจะเป็นเมียน้อยไปตลอดชีวิต คุณโยแก่แล้ว อาจจะตาย อาจจะป่วย หรืออาจจะหย่า ใครจะไปรู้…” จ๋าเอยทำหน้าเชิดใส่
โยทะกาอึ้งช็อกทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าจ๋าจะคิดกับตนแบบนี้
“ตกลงแกจะเอาให้ได้ใช่ไหม แกไม่ยอมหยุดใช่ไหม” บุณฑริกถามย้ำ
“คุณก็ไปบอกคุณเมืองแมนสิ ว่าให้หยุด อ้อ ถ้าบอกแล้วเขาไม่หยุด ฉันก็ช่วยไม่ได้นะ” จ๋ายักไหล่ทำท่าไม่แคร์ โยทะกาได้ฟังก็รู้สึกเจ็บปวดที่คนใกล้ตัวทำกันได้
“กรี๊ดด อีบ้า !” เบลร้องกรี๊ดสั้นๆ แล้วหยิบกระถางขึ้นมาทุ่มใส่จ๋า โชคดีจ๋าหลบทัน
“นี่จะฆ่ากันหรือไง” จ๋าร้องขึ้นอย่างตกใจ
“ผู้หญิงอย่างแกนี่มันเยอะจริงๆ ต่อไปนี้ฉันไม่ใช้ใครแล้ว ฉันจะจัดการด้วยตัวฉันเอง” เบลเดินไปหยิบไม้กอล์ฟแถวนั้นขึ้นมา วิ่งไล่ตีจ๋า จ๋าร้องกรี๊ด วิ่งหนีหลบเบล
โยทะการีบเข้าไปจับตัวเบลไว้ “คุณเบล หยุดนะ หยุด”
“ฉันไม่ได้เป็นพระอิฐพระปูนเหมือนคุณ นังปลวกหน้าหนาแบบนี้ ทนเข้าไปได้ยังไง ยายก็เหมือนกัน เอาแต่พูดแต่ขู่ มันจะได้อะไรขึ้นมา คนแบบนี้ต้องเอาให้เข็ด”
เบลบุกเข้าไปหาอีก จ๋าวิ่งหนี เบลฟาดกระถางแถวนั้น แตกกระจาย
โยทะกาตามขวางอีก “ตั้งสติหน่อยสิ อยากเป็นข่าวหรือไง ซูเปอร์สตาร์น่ะไม่อยากเป็นหรือถามหน่อย ถ้ามีข่าวแบบนี้จะได้เป็นไหม หา” ได้ผล เบลอึ้งไปยอมหยุด
“ก็มัน ก็มัน ... ฮึ่ย !” เบลยอมหยุด จ๋าไปแอบหลังเก้าอี้ ท่าทางกลัวมากหายซ่าส์ไปเลย

ที่บ้านเมืองแมน เมืองแมนที่ได้รู้ข่าวจากจ๋าว่าเบลไปอาละวาดถึงที่คอนโดก็ไม่พอใจ
“เบล เมื่อก่อนหนูไม่ได้เป็นแบบนี้ ตอนนี้เป็นอะไร เหี้ยมโหดขึ้นทุกวัน” เมืองแมนโวยวายกับเบล จับแขนลูกสาวไว้ร้องถามขึ้น
“อย่ามาแตะต้องตัวหนู คุณก็แค่คนที่ทำให้หนูเกิดมาเท่านั้นแหละ” เบลเอ่ยขึ้นอย่างรังเกียจ
“เบล !” เมืองแมนตกใจกับสายตาเกลียดชังของเบล
“หนูเกลียดพ่อ!” เบลพูดเสร็จ เดินออกไป ทิ้งให้เมืองแมนยืนอึ้ง
“ผู้หญิงคนนี้มันงูเห่า เธอต้องเลิกกับนังนี่” บุณฑริกเอ่ยเตือนผู้เป็นลูกเขย
“ได้ ถ้ามีนิสัยส่งภาพให้นักข่าวแบบนั้น ผมก็ไม่โง่คบต่อหรอก ผู้หญิงมีเยอะแยะ” เมืองแมนรับปาก
“ผู้หญิงมีเยอะแยะ แปลว่าหมดนังนี่ก็จะมีอีกใช่ไหม” บุณฑริกถามอย่างรู้ทัน
“ผมไม่ใช่หลานคุณ! ไม่ใช่เด็ก! ผมจะมีหรือไม่มี ไม่เกี่ยวกับคุณ” เมืองแมนเดินมาเหวี่ยงใส่บุณฑริก ไม่มีความเคารพ
“นี่แก” บุณฑริกโกรธจนพูดแทบไม่ออก
“แก่แทนที่จะอยู่ส่วนแก่...หาเรื่องตลอด เบื่อโว้ย!” เมืองแมนด่าเสร็จเดินหนี เบื่อบุณฑริกสุดๆ
บุณฑริกด่าไล่หลัง ตะโกนลั่นบ้าน “เบื่อก็เลิกเจ้าชู้เสียทีสิวะ ลูกสาวฉันฆ่าตัวตายเพราะแกมันเจ้าชู้ ฉันจะตามจองล้างจองผลาญแกจนตายไปข้าง คอยดูไอ้เมืองแมน”
โยทะกาเบื่อหน่ายเต็มทีจะลุกไปด้วยอีกคน
“นี่จะไม่พูดอะไรสักคำเลยหรือ” บุณฑริกเหวี่ยงใส่โยทะกา โยทะกาได้แต่มองมา เงียบไม่ตอบคำถามอีกฝ่ายสักนิด “ผู้หญิงหรือท่อนไม้วะ ผัวประกาศปาวๆ ว่าจะมีเมียน้อยมันยังเฉย ดูมัน”

โยทะกาเดินกลับเข้ามาในห้อง รู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงสายตารังเกียด ชิงชังจากหนูมาลีผู้เป็นลูก โยทะการ้องไห้ เปิดลิ้นชักหยิบยาคลายเครียดมากิน แล้วล้มตัวลงนอน สิ้นหวังในชีวิต

ภายในครัวของร้าน หนูมาลีเอาขนมลูกชุบที่ทำเองลงกล่องเรียบร้อย เสียงมือถือดังขึ้น หนูมาลีรับสาย “จ้า กำลังจะออกจากบ้าน ลูกชุบที่พี่อยากกิน สูตรของแม่พี่เจ๋งจริงด้วย อร่อยมากเลย“ หนูมาลีหยิบกินไปด้วย

อีกด้านหนึ่ง ทองทากำลังขับรถจะไปทำงาน “อืม น้ำลายสอเลย เจอกันที่สตูดิโอนะ”
“หนูไม่อยากเข้าไปที่สตูดิโอนั่น”
“อ้าวทำไมล่ะ...” ทองทาถามแล้วนึกขึ้นได้ “ขนาดนั้นเลยหรือหนูมาลี”
หนูมาลีไม่อยากเห็นความร่ำรวยของโยทะกาอีก เลยไม่อยากไปเหยียบ “วันนี้ เจอกันที่ร้านกาแฟหน้าสถานีนะคะ”
“เออ ก็ได้จ้ะ ขึ้นรถระวังแล้วกันนะ” ทองทาไม่อยากขัดใจ
หนูมาลีหน้าเครียดๆ หันไปจัดขนมลงกล่องจนเสร็จ

ที่บ้านของเมืองแมน แม่บ้านเห็นสายมากแล้ว มาเคาะประตูห้องเรียกโยทะกา “คุณโยคะ คุณโย…. คุณโย”

ทองทากำลังขับรถ เสียงมือถือดังขึ้น ชายหนุ่มกดมือถือรับสายโทรด้วยสมอลทอล์ก
“ช่วยด้วยค่ะคุณทองทา คุณโย คุณโยนอนหลับแล้วปลุกไม่ตื่นค่ะ” แม่บ้านเอ่ยเสียงตกใจ
“อะไรนะ”
แม่บ้านมือหนึ่งบีบนวดโยทะกา อีกมือคุยโทรศัพท์ หน้าตาตื่น“โทรหาคุณเมืองแมนก็ไม่รับสาย คุณทองทามาช่วยหน่อยสิคะ ไม่มีใครอยู่บ้านเลย ดิฉันทำอะไรไม่ถูก”
“ตั้งสติดีๆ โทร 191 บอกเขาว่าจะเรียกรถพยาบาลนะครับ ผมจะกลับรถไปหาเดี๋ยวนี้”

อีกด้านหนึ่ง ที่ร้านกาแฟ หนูมาลีเดินมาหาเจ้าของร้าน “พี่คะ ขอยืมจานหน่อยค่ะ”
เจ้าของร้านที่สนิทกันอยู่หยิบให้ ที่เคาน์เตอร์นั้นมีเบเกอรี่ พร้อมป้าย “เชิญชิม” วางอยู่ หนูมาลีเปิดกล่องแถวนั้น เทขนมลูกชุบใส่จานวางไว้ตรงนั้น
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หนูมาลีกดรับสาย “เดี๋ยวนะพี่ทองทา สัญญาณไม่ดี”
หนูมาลีเดินออกไปคุยโทรข้างนอก ทิ้งจานใส่ขนมลูกชุบไว้ปะปนกับเบเกอรี่เชิญชิม

หนูมาลีเดินออกมาที่นอกร้าน “ว่าไงนะคะ”
“เกิดเรื่องกับคุณ เอ้อ เอาว่าเดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง ตอนนี้พี่มีเรื่องด่วน หนูมาลีเข้าไปไปในสตูหนึ่ง บอกพี่ทีมงานนะว่า พี่ขอเวลาสักสองสามชั่วโมง”
“เรื่องด่วนที่ว่า เรื่องอะไรคะ”
“เอาว่า เดี๋ยวไปถึงเล่าให้ฟังนะ ตอนนี้พี่ต้องขับรถก่อน” ทองทาวางสาย หนูมาลีนึกสงสัย
ที่ร้านกาแฟ เจ้าของหายตัวไปด้านหลังร้าน เมืองแมนเดินเข้ามาในร้านคุยโทรกับเลขาไปด้วย เมืองแมนเห็นจานขนมลูกชุบแล้วหยิบกินทันที กินแล้วชอบมาก มองจานขนมหยิบกินต่ออีกจนเกือบหมด
“ใช่ใช่ อยู่ร้านกาแฟข้างหน้าที่ล่ะ เอาเอกสารลงมาแล้วกัน ขี้เกียจเดินขึ้นไป”
หนูมาลีเข้ามาเห็นโวยใหญ่ “เอ้าคุณ มากินขนมของฉันทำไม”
เมืองแมนวางสาย “เอ้า ไม่ใช่ขนมของร้านหรือ ไหนบอกว่าเชิญชิม”
เจ้าของเพิ่งเดินออกมา “เชิญชิม คือเบเกอรี่นี่ค่ะ อันนี้เราไม่ได้ขาย”
“แล้วคุณชิมประสาอะไรเกือบหมดเลย นี่ฉันทำเองนะคะ จะมาให้เพื่อน เฮ้อ” หนูมาลีมองขนม เซ็ง ตัดใจหยิบกล่องขนมแล้วออกไปเลย

ขณะที่หนูมาลีตั้งใจจะกลับ เมืองแมนเดินตามมาเอาเงินให้สองพัน “เอ้อ ผมชดใช้ให้แล้วกันนะ นี่ครับ”
“เยอะเกินไป” หนูมาลีไม่รับ
“งั้นนี่” เมืองแมนหยิบออกเหลือหนึ่งพันส่งให้
“ก็เยอะเกินไปอีกนั่นแหละค่ะ ช่างเถอะๆ”
เมืองแมนยังดักหนูมาลีไว้อีก สนใจหนูมาลีขึ้นมา “ผมชอบกินลูกชุบมาก ไม่ได้กินมานานแล้ว แล้วรสชาติมันก็เหมือนที่ผมเคยกินมาตลอด ผมหากินที่ไหนไม่ได้ก็เลยเผลอน่ะ”
“แค่ลูกชุบ คนรวยอย่างคุณเนี่ยนะ หากินไม่ได้..” หนูมาลีมองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ ตกใจมาก “เอ๊ะคุณคือ คือ .... เจ้าของสถานี ขอโทษค่ะ หนูเพิ่งนึกออก”
เมืองแมนยิ้มกว้าง “ตอนแรกฉันก็จำหนูไม่ได้เหมือนกัน ปกติเห็นหนูแต่ในจอ แต่งตัวเยอะๆ น่ะ หนูมาลีตอนใสๆ แบบนี้น่ารักกว่าเยอะเลย...” เมืองแมนยิ้มกว้างสายตากรุ้มกริ่ม เน้นคำให้รู้ “น่ารักจริงๆ”
หนูมาลียังสงบเสงี่ยมเจียมตัว ขอโทษต่อ “แหะๆ อย่าถือสาเรื่องที่เกิดขึ้นเลยนะคะ หนูเสียมารยาทไป”
“คนที่เสียมารยาทคือฉันต่างหาก เอ้านี่ คราวนี้ต้องรับแล้วนะ นี่ค่าเสียหาย” เมืองแมนจับมือหนูมาลีนานกว่าปกติเอาเงินใส่ให้สองพัน เลขาจ๋าเดินมาเห็นอึ้งไป
หนูมาลีชักมือกลับ “ยังไงก็รับไม่ได้ค่ะ หนูขอโทษอีกครั้งค่ะ ขอตัวนะคะ” หนูมาลียกมือไหว้เดินจากไป
เมืองแมนมองตามสนใจจริงจังจนจ๋าต้องเรียก “คุณคะ คุณ”
“เอ้า มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตามมา” เมืองแมนสะดุ้ง เสียงเข้ม แล้วเดินเข้าไปในร้าน จ๋าหน้าบึ้งเดินเอาเอกสารตามไป

เมืองแมนเดินเข้ามาในร้านพร้อมจ๋า สั่งอีกฝ่าย “อีกสิบห้านาที ผมต้องออกไปประชุมที่กระทรวง ให้คนรถมารอหน้าร้านนะ”
“ได้ค่ะ”
“แล้วโหลดโปรไฟล์กับรูปของเด็กคนนั้น หนูมาลีน่ะ เข้ามือถือผมที”
“ทำไมคะ”
“เด็กเข้าประกวดของสถานี ผมเป็นเจ้าของสถานี ผมดูไม่ได้หรือ”
จ๋าหน้าเข้ม “คุณไม่เคยสนใจเด็กคนไหน คุณดูแต่เรตติ้งรายการ”
“เขาเป็นข่าวอยู่ ข่าวใหญ่เรื่องเขากับพ่อผมต้องดู ส่งมาด้วย เดี๋ยวนี้เลย” เมืองแมนสั่ง
จ๋าจำต้องทำตามหลีกเลี่ยงไม่ได้ เดินออกไป เมืองแมนมองลูกชุบที่เหลืออยู่ในจาน ยิ้มออกมา

ที่โรงพยาบาล ห้องพักคนไข้ โยทะกาในชุดคนไข้ งัวเงียตื่นขึ้น “ทองทา”
“พี่โย ตื่นซะทีเป็นไงบ้างครับ” ทองทาโล่งใจ
“นี่พี่” โยทะกามองไปรอบๆ
“พี่กินยาเกินขนาด แม่บ้านปลุกเท่าไหร่พี่ก็ไม่ตื่น นี่พี่ทำอะไรลงไปรู้ตัวหรือเปล่า” ทองทาเอ่ยตำหนิ
“พี่ไม่ได้ตั้งใจ“
“พี่จะฆ่าตัวตายใช่ไหม”
“เปล่านะเปล่า แค่ช่วงหลัง พี่นอนไม่ค่อยหลับเลยต้องกินยามากขึ้นเรื่อยๆ”
“กินยาพวกนี้มานานเท่าไหร่แล้ว” ทองทาถามรู้สึกกังวล
“ก็...กินมาตลอด เวลาที่มีเรื่องก็ต้องกินเยอะหน่อย กินแล้วถึงนอนหลับได้”
“พี่จะตายเพราะยาพวกนี้รู้ไหม ทำไมถึงทำตัวเองแบบนี้”
“แล้วหมอว่าไง”

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 16/5 วันที่ 21 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ