อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 17/3 วันที่ 18 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 17/3 วันที่ 18 ต.ค. 57

อัศดายุตกใจตามเสียงห้ามของวันดี “อย่ามาจับเรา” อัศดายุปาบอลใส่เนื้อนาง เนื้อนางไม่ทันตั้งตัว โดนบอลอัดเข้าหน้า ล้มลง หัวกระแทกพื้น
ธรรพ์ตกใจรีบวิ่งมา “เนื้อนาง”
“ใครก็ไม่รู้ เค้าจะจับผม”

“ไม่ใช่ ตาอัศเค้าไม่ได้ทำร้ายหนู” ธรรพ์บอกลูกชาย
วันดีรีบเข้ามาดึงอัศดายุออกห่างเนื้อนาง
ธรรพ์รีบช้อนร่างเนื้อนางที่สลบ มีเลือดอาบที่ขมับขวาขึ้นมา“เนื้อนาง... เนื้อนาง”


คำฝายวิ่งลงมาจากด้านบนในบ้านพัก มารวมกลุ่มรัญจวนที่กำลังนั่งกินผลไม้อย่างสบายอารมณ์ “พวกแกเห็นเนื้อนางมั้ย”
กำปุ้งรคาญ “อย่ามารบกวนเวลาพักผ่อนของพวกฉัน”
สร้อยฟ้าประชด “แกเฝ้าประสาอะไรของแก ทุกทีเห็นตัวติดกัน”
แมงมันเดินถือถุงกล้วยแขกเข้ามา คำฝายรีบหันไปทางแมงมัน “พี่แมงมัน เห็นเนื้อนางมั้ย”
แมงมันส่ายหน้าเพราะกำลังกัดกล้วยแขก
“เนื้อนาง เนื้อนางหายไปไหน .. หรือว่า” คำฝายสังหรณ์ใจ “บ้านหิมวัต”

ธรรพ์อุ้มเนื้อนางเข้ามาวางบนที่นั่ง
วันดีจูงอัศดายุ เดินเร็วตามหลังมา “โยนมันออกไปเถอะ คุณธรรพ์อย่าให้มันเข้ามาในบ้านเราอีก”
“เห็นหรือเปล่า ป้าวันดี เนื้อนางหัวแตกเลือดอาบอย่างนี้ จะจับเค้าโยนออกไปได้ยังไง ให้คนไปรับหมอเทพทัตมา” วันดียังยืนนิ่ง ธรรพ์ตวาดซ้ำ “ยืนเฉยอยู่ทำไม ... ไปสิ” วันดีต้องถอยออกไป
ธรรพ์หันมามองเนื้อนางที่สลบด้วยสายตาแปลกใจที่เห็นเนื้อนางกลับมาอีกครั้ง
ณไตรกับม่อนดอยเดินออกมาจากปางด้านใน
ม่อนดอยถามขึ้น “พ่อเลี้ยงจะกลับหิมวัตเลยมั้ย”
“กลับเลย ป่านนี้ครูอรองค์คงให้แสงคำไปส่งแล้วล่ะ” ณไตรเดินเลี้ยวม่อนดอยตามไป
ที่เรือนสำนักงาน อรองค์นั่งรอชะเง้อมองรอณไตร
แสงคำมองความมืดแล้วพูดขึ้น “กลับได้แล้ว”
“ก็บอกว่าฉันจะรอกลับพร้อมคุณณไตร”
“ไม่รู้พ่อเลี้ยงจะออกมาเมื่อไหร่ฉันไปส่งก็ได้ พ่อเลี้ยงสั่งไว้”
“ฉันไม่รีบ รอได้”
“ไม่ต้องรอ กลับเดี๋ยวนี้”
“เอ๊ะ แล้วทำไมนายต้องมาเร่งให้ฉันกลับด้วย” แสงคำท่าทางอึดอัด อรองค์มอง
แสงคำพูดออกมา “ที่นี่ผีดุ”
“ในปางมีผีด้วยเหรอ”
“มี หลอกคนงานจับไข้หัวโกร๋น อยู่ไม่ได้หลายคนแล้ว”
อรองค์หัวเราะเบาๆอย่างไม่เชื่อ “ผีใคร ดุจัง”
“ผีผู้หญิงชื่อแขไขเค้าตายที่นี่” อรองค์หยุดหัวเราะทันที มองแสงคำ
“คนงานเชื่อกันว่าวิญญาณตายโหงของแขไขยังไม่ไปไหน วนเวียนอยู่แถวเรือนเนื้อนางเก่า ใกล้ๆโรงเรียนที่เธอสอนนั่นแหละ” อรองค์ลุกขึ้น แสงคำมองยิ้มๆ “กลัวล่ะสิ จะกลับเลยใช่มั้ย”
“ฉันไม่กลับ ฉันอยากเห็นว่าที่นี่มีผีแขไขจริงๆ” อรองค์มองด้วยสายตาดื้อดึง แสงคำสีหน้าอ่อนใจ

เนื้อนางนอนสลบอยู่ธรรพ์ยืนใกล้ อัศดายุมองสงสัย ถามขึ้น “ใครครับ อาธรรพ์”
ธรรพ์มองอัศดายุแล้วบอก “แม่นมของอัศครับ”
อัศดายุสงสัย “แม่นม .. แปลว่าแม่เหรอครับ”
ธรรพ์สะท้อนใจ ยังไม่ตอบ วันดีเดินเข้ามากับหมอเทพทัต ธรรพ์หันไปมอง “พี่หมอ ช่วยดูเนื้อนางด้วย”
หมอเทพทัตมองเนื้อนางแล้วถามธรรพ์ “ณไตรรู้หรือยังว่าเนื้อนางอยู่ที่นี่”
“ยัง เดี๋ยวผมจะให้คนไปบอก แต่ตอนนี้พี่ดูเนื้อนางก่อน”
หมอเทพทัตเปิดกระเป๋า เอาผ้ากอซออกมากดแผลห้ามเลือด
ธรรพ์หันไปสั่งวันดี “พาอัศไปที่ห้อง”
สีหน้าวันดีเครียด มองจ้องที่เนื้อนาง เดินไปจูงมืออัศดายุไปทางห้อง แต่ก็ไม่วายเหลียวหลังมามองเนื้อนางด้วยสายตากังวล
ธรรพ์มองเนื้อนาง หมอเทพทัตกำลังล้างแผลถามธรรพ์ “แล้วแม่นายล่ะ”
“ไปพระนครกับจันตา น่าจะอีกหลายวันถึงจะกลับครับ”
“ดีแล้ว ไม่งั้นเป็นเรื่องแน่”
หมอเทพทัตกับธรรพ์มองเนื้อนางอย่างไม่สบายใจ เพราะรู้ว่าจะเกิดเรื่องถ้าเนื้อนางมาที่นี่อีก

ในเรือนสำนักงาน อรองค์หน้าตาดื้อดึง
แสงคำมองอรองค์อย่างหงุดหงิด “ไม่ใช่เรื่องสนุกนะ ที่จะมาตามหาผี”
“ฉันไม่เชื่ออะไรที่ไม่เห็นด้วยตาตัวเอง”
“ถ้าคุณกลัวผีจนจับไข้ คนที่เดือดร้อนไม่ใช่คุณ”
“ฉันจะบอกคุณณไตรเองว่าฉันเต็มใจจะอยู่ที่นี่ รอเจอผี” อรองค์มองไปรอบๆ บรรยากาศความมืด เงียบ สงัด ใบไม้พัดตามแรงลม
“เออ..อยากอยู่ก็อยู่ ฉันจะได้สมน้ำหน้าตอนกลัวผี วิ่งหนีไปไหนไม่รอด” แสงคำมองหมั่นไส้ หันหลังให้
อรองค์ไม่สนใจ วิ่งลงจากเรือนไป แสงคำหันมามองตกใจ รีบตามไป

เนื้อนางยังนอนสลบ ธรรพ์มอง หมอเทพทัตทำแผลให้เสร็จ มีผ้ากอซเล็กๆ ปิดที่ขมับขวา เนื้อนางลืมตาฟื้นขึ้นมา
วันดีที่ยืนมองอยู่พูดขึ้นทันที “มันฟื้นแล้ว จับมันส่งตำรวจเลยเจ้า” เนื้อนางได้สติ มองไปรอบๆ วันดีพุ่งเข้าไปจับยึดข้อมือเนื้อนาง “ต้องล่ามโซ่มันส่งให้ตำรวจ”
เนื้อนางปัดป้อง “อย่า” เนื้อนางปัดป้อง วันดีไม่ยอมบีบข้อมือเนื้อนางแน่น
“ปล่อยเนื้อนางก่อน ป้าวันดี” หมอเทพทัตสั่ง
“ปล่อยไม่ได้เจ้า มันเป็นฆาตกร มันฆ่าคุณแขไขที่ปาง”
“เนื้อนางไม่ได้ฆ่าใคร เนื้อนางถูกใส่ร้าย” เนื้อนางสะบัดแรง หลุดจากมือวันดี ก็หันหลังวิ่งทันที
“เนื้อนาง ... อย่าหนี” ธรรพ์ร้องห้าม
วันดีวิ่งตามเนื้อนางไปก่อน ธรรพ์วิ่งตามไป หมอเทพทัตมองตาม สายตาเครียด

เนื้อนางวิ่งหนี ด้านหลังวันดีวิ่งตามมา “หยุดนะ นังเนื้อนาง”
ธรรพ์วิ่งแซงวันดีขึ้นไป “เนื้อนาง กลับมา เนื้อนาง”
วันดีรีบวิ่งตามธรรพ์กับเนื้อนาง

อรองค์วิ่งมาที่หน้าเรือน เนื้อนาง แสงคำวิ่งตามมาด้านหลัง “ครูอรองค์ กลับบ้านหิมวัตได้แล้ว”
อรองค์ไม่ฟัง อยู่ๆลมพัดแรง ต้นไม้โอนเอน เสียงหวีดหวิวดังไปรอบๆ “ผีแขไข ผีแขไขมาแล้วใช่มั้ย”
แสงคำมองระวัง ต่างกับอรองค์ที่ท่าทางตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็นมาก
เนื้อนางวิ่งเร็ว แต่เริ่มอ่อนแรงช้าลง ธรรพ์วิ่งเข้ามาใกล้ เนื้อนางเหลียวหลังเห็นธรรพ์ก็รีบวิ่ง แต่ธรรพ์พุ่งเข้ารวบตัวเนื้อนางไว้ทันที “ปล่อยฉัน ปล่อย” เนื้อนางสะบัด แต่ธรรพ์รัดแน่นไม่ปล่อย
“เธอต้องอยู่ก่อน เนื้อนาง เราต้องการความจริง”
ณไตรที่มาถึง ก้าวเข้ามามองธรรพ์ที่กอด ยื้อยุดเนื้อนางไว้ “นี่สินะ ความจริง .. ของหญิงร้ายชายเลว”
เนื้อนางหันขวับไปมองณไตร ธรรพ์ปล่อยร่างเนื้อนางทันที วันดีวิ่งมาด้านหลัง ทุกคนมองณไตรที่เจอเนื้อนางอีกครั้ง
ณไตรก้าวเข้ามา สายตาจับจ้องมองที่เนื้อนาง เนื้อนางมองณไตร สองสายตาประสานกันหลากอารมณ์ทั้งคิดถึง ทั้งเจ็บปวด “เนื้อนาง เธอหายไปไหนมา ฉันตามหาตัวเธอ กี่ปีกี่เดือนฉันไม่เคยลืมว่าเธอทำอะไรไว้บ้าง”
“เนื้อนางก็ไม่เคยลืมว่าคนบ้านหิมวัตทำลายชีวิตเนื้อนางมากแค่ไหน” ณไตรพุ่งเข้าไปกระชากข้อมือเนื้อนาง เนื้อนางที่ยังอ่อนเพลียพยายามดึงแขนออก “ปล่อย”
“ฉันปล่อยเธอหนีไม่ได้อีกแล้ว”
“ปล่อย....เนื้อนาง... เนื้อนาง ... ไม่ผิด”
ณไตรกระชากแรง ร่างเนื้อนางปลิวมาปะทะในอก ณไตรจ้อง เนื้อนางหมดแรง ทรุดลง ณไตรรีบช้อนร่างเนื้อนางขึ้นมา
วันดีพูดขึ้นทันที “วางมันลงเถอะเจ้า รีบจับมันส่งไปให้ท่านนายพลยศกร”
“เราต้องได้สะสางคดีแขไขแน่ๆ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ รอให้เนื้อนางฟื้นขึ้นมาก่อน เค้าจะไม่มีวันหนีไปไหนได้อีก” ณไตรอุ้มเนื้อนางที่สลบออกไปท่ามกลางสายตาธรรพ์กับวันดี

อรองค์มองบรรยากาศที่ลมพัดแรง ใบไม้ปลิวว่อน ก็หันมาถามแสงคำ “ไหนล่ะ ผีแขไข”
“เธอบ้าหรือเปล่า ถามหาผีอยู่ได้”
“ฉันไม่กลัวหรอกนะ ฉันอยากเห็นเมียคุณณไตรที่ถูกฆ่าตาย”
แสงคำได้ยินก็พรวดเข้ามากระชากมือ จ้องอรองค์ “ใครบอกว่าแขไขถูกฆ่า”
“คุณแขไข เมียคุณณไตรถูกฆ่าตายที่นี่ ที่เรือนนี้ใช่มั้ย” อรองค์ซัก
แสงคำมองจ้องอรองค์อย่างไม่พอใจ

ณไตรวางร่างเนื้อนางลงบนเตียง เนื้อนางค่อยๆได้สติ ลืมตาขึ้นมามองเห็นณไตรอยู่ตรงหน้า “หนานไตร”
ณไตรมองเนื้อนางแล้วจับไหล่ขึ้นมา “เธอหายไปไหนมา”
เนื้อนางมองเห็นสายตาคาดคั้นของณไตรก็นึกน้อยใจ “คุณอยากให้เนื้อนางตอบว่าอะไร”
“เธอหายไปอยู่กับคณะรำ”
“ใช่ เนื้อนางมีผู้ชายมาโค้งขอรำ ขอเต้นด้วยทุกคืน”
ณไตรบีบไหล่เนื้อนางด้วยความเจ็บใจ “อย่าท้าทายฉัน เนื้อนาง เธอทำอะไรผิดไว้บ้างรู้ตัวมั้ย”
“ไม่ เนื้อนางไม่ผิดอะไรเลย เนื้อนางไม่ได้ฆ่าคุณแขไข เนื้อนางไม่ได้นอนกับคุณธรรพ์”
ณไตรโมโห กระชากเนื้อนางขึ้นเผชิญหน้า “ปากแข็ง ไม่ว่ากี่ปีกี่ปี เธอมันก็ผู้ร้ายปากแข็ง”
“เนื้อนางจะไม่ยอมรับผิดในสิ่งที่เนื้อนางไม่ได้ทำ”
“แต่ก็หนีหายไปซะหลายปี แล้ววันนี้ที่เธอกลับมา กลับมาหาใคร ฉันหรือไอ้ธรรพ์” ณไตรเหวี่ยงเนื้อนางลงไปกับเตียงอย่างแรงด้วยความโมโหสุดขีด

อรองค์มองแสงคำที่อยู่ใกล้แค่ลมหายใจรดกัน “มีคนบอกว่าคุณแขไข เมียคุณณไตรถูกฆ่าตายที่นี่”
“ไม่ใช่!! เมียพ่อเลี้ยงชื่อเนื้อนาง” แสงคำเสียงเข้มอย่างเดือดร้อนแทน
“เนื้อนางเป็นใคร... คนฆ่าคุณแขไขใช่มั้ยที่ชื่อเนื้อนาง”
แสงคำมองอรองค์โกรธจัด “เนื้อนางไม่เคยฆ่าใคร” สิ้นเสียงแสงคำ ฟ้าผ่าดังเปรี้ยง อรองค์สะดุ้ง กรี๊ดดัง
แสงคำรวบอรองค์มาใกล้ มองระวังไปรอบๆ เห็นเงาหลังเรือนเนื้อนางวูบไหว แสงคำหันไป “แขไข”
อรองค์เงยหน้าจากอกแสงคำ มองตามไปทางหลังเรือนทันที ม่อนดอยวิ่งมา ยกปืน เล็งไปทางหลังเรือน แล้วยิงเปรี้ยง เงาวูบหายไปในความมืดอย่างเร็ว อรองค์ในอกแสงคำตกใจ ปิดหู
แสงคำหันมองม่อนดอย “ผีแขไขอาละวาดอีกแล้ว”

ณไตรจ้องเนื้อนาง สายตาเกรี้ยวกราด “คุณหายไปไหน ทำอะไรกับใครมาบ้าง”
“คุณจะอยากรู้ทำไม ในเมื่อคุณไม่เคยเชื่อใจเนื้อนาง”
“แล้วคุณทำตัวให้ผมเชื่อใจได้บ้างมั้ย ทำไมคุณไม่กลับมาหาผมก่อน ทำไมคุณต้องกลับมาเจอไอ้ธรรพ์เนื้อนาง ทำไมไม่เป็นผมที่คุณกลับมาเจอคนแรก”
“เนื้อนางมาหาคุณหนู เนื้อนางไม่ได้ตั้งใจมาเจอใครทั้งนั้น นอกจากคุณหนู”
“โกหก”
“ถ้าคิดว่าเนื้อนางโกหก ก็อย่าฟัง ปล่อยเนื้อนาง เนื้อนางไม่ได้มาหาคุณ” เนื้อนางดัน ณไตรไม่ยอม รวบเนื้อนางไว้ เนื้อนางมองจ้อง โต้กลับ “ตลอดเวลาที่หายไป เนื้อนางสบายดีมีความสุข ไม่เคยคิดถึงคุณเลย”
“แต่ผมคิดถึงคุณทุกลมหายใจ คิดถึงแววตาใสซื่อ คิดถึงใบหน้าหวานๆ ที่เอาไว้หลอกขยี้หัวใจผู้ชายทุกคน คุณไม่คิดถึงผม ลืมผมไปแล้วก็ไม่เป็นไร วันนี้ ที่นี่ผมจะทบทวนความทรงจำของเราให้คุณเอง” ณไตรก้มลงจูบเนื้อนางอย่างบดขยี้ด้วยความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดภายในใจ
อรองค์มองไปทางที่ม่อนดอยยิงปืน แล้วสะบัดตัวออกจากแสงคำทันที อรองค์วิ่งไปทางที่เงาหลังเรือนวูบหายไปอย่างเร็ว แสงคำม่อนดอยตกใจ
“อย่าไป” แสงคำห้าม
“กลับมา ครูอรองค์” ม่อนดอยเรียก
แสงคำ ม่อนดอยวิ่งตามอรองค์ไปอย่างเร็ว

ณไตรเงยขึ้นมองเนื้อนาง เนื้อนางมองณไตรสายตาเจ็บช้ำ “สะใจคุณหรือยัง ทำเหมือนเนื้อนางไม่มีชีวิต ไม่เจ็บไม่ปวด จะถูกเหยียบย่ำอีกกี่ครั้งก็ได้”
“เนื้อนาง” เนื้อนางน้ำตาปริ่ม
ณไตรสายตาอ่อนลงแต่ยังไม่ยอมแพ้ “ทุกอย่างจะไม่เป็นอย่างนี้ ถ้าคุณพูดความจริงกับผม”
“เนื้อนางมีความจริงอย่างเดียว คือ เนื้อนางไม่เคยทรยศความรักของคุณ” ณไตรมองเนื้อนางที่สบสายตาตรงๆ “ถ้าคุณไม่เชื่อว่าชีวิตเนื้อนางยึดถือความซื่อสัตย์กับคุณ ก็ขอให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เห็นหน้ากัน” เนื้อนางรวบรวมกำลังผลักอกณไตรออกหันหลังจะลงจากเตียง เดินออกไป

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 17/3 วันที่ 18 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ