อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 18 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 18 ต.ค. 57

“เนื้อนางมีความจริงอย่างเดียว คือ เนื้อนางไม่เคยทรยศความรักของคุณ” ณไตรมองเนื้อนางที่สบสายตาตรงๆ “ถ้าคุณไม่เชื่อว่าชีวิตเนื้อนางยึดถือความซื่อสัตย์กับคุณ ก็ขอให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เห็นหน้ากัน” เนื้อนางรวบรวมกำลังผลักอกณไตรออกหันหลังจะลงจากเตียง เดินออกไป

“มันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย” ณไตรพูดสวนขึ้นทันที เนื้อนางหันขวับกลับมาจ้องมองณไตร “ผมไม่ให้คุณหนี แล้วทิ้งให้ผมเป็นไอ้โง่คนนึงที่โดนหัวเราะเยาะ เฝ้าตามหาคุณเหมือนคนบ้า อยู่กับความผิดหวัง อยู่กับการรอคอยว่าเมื่อไหร่คุณจะกลับมาชดใช้สิ่งที่คุณกับน้องชายทรยศผม” ณไตรจ้องมองเมียรักด้วยสายตาทั้งรักทั้งเจ็บปวด


เนื้อนางมองณไตรด้วยรอยยิ้มสมเพช “ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คุณก็ยังจมอยู่กับความเชื่อต่ำๆ โสมมว่าฉันผิด”
“ถ้าคุณไม่ผิดอย่างที่คุณพูด คุณก็ต้องกล้าสู้ความจริงอยู่ที่นี่”
เนื้อนางที่ถูกท้าทาย นิ่งคิดแล้วเปลี่ยนใจไม่เดินออกไปจากห้อง มองสู้ณไตรด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว ณไตรกับเนื้อนางเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

อรองค์วิ่งมองหาไปรอบ “ไหนล่ะ ผีแขไข ออกมาสิ ออกมา ฉันอยากเห็น”
ม่อนดอย แสงคำวิ่งตามมาด้านหลัง
แสงคำก้าวพรวดประชิดตัวอรองค์แล้วดุขึ้นทันที “อย่าเที่ยววิ่งไม่รู้ทิศรู้ทาง ที่นี่ป่า เธอมีสิทธิ์หลงมีสิทธิ์ตายอยู่ที่นี่” อรองค์มองไม่พอใจแสงคำ แสงคำไม่สนใจสายตาอรองค์หันมาบอกม่อนดอย “ฉันจะไปส่งเค้าที่บ้านหิมวัต”
“ไม่ ... ฉันอยากเจอผีแขไข”
แสงคำหันขวับกลับมาถาม “ทำไมถึงอยากเจอผีแขไขนัก”
อรองค์ชะงัก แสงคำ ม่อนดอยมองอรองค์ “ฉันไม่กลัวผีหรอกนะ และฉันต้องการพิสูจน์ว่าอะไรคือผีแขไข”
“ผม ไอ้ม่อนดอย ไม่มีใครกลัวผี แต่ไม่มีใครร่ำร้องอยากเจอผีแขไขเหมือนคุณ คุณเพิ่งมา ... ทำไมถึงอยากเจอแต่ผีแขไข” แสงคำสงสัยในท่าทีของอรองค์
“ฉันคนมาใหม่ ก็ต้องอยากรู้เรื่องที่นี่”
“แล้วทำไมต้องเจาะจงแต่เรื่องเมียพ่อเลี้ยงกับผีแขไข” แสงคำเดินเข้าใกล้จ้องหน้าอรองค์อย่างคาดคั้น
ม่อนดอยมองแล้วสงสารอรองค์ รีบปรามแสงคำ “เฮ้ย แสงคำ .. อย่าเพิ่งซักตอนนี้ พาครูอรองค์ไปส่งบ้านหิมวัตก่อน”
“ขอบใจมาก ม่อนดอยที่ช่วยเตือนสติคนบางคนให้รู้ว่าอะไร” อรองค์เน้น “ควร อะไรไม่ควร”
แสงคำได้ยินแล้วขยับถอยห่างออกจากอรองค์
“ทางนี้ครับ ครูอรองค์” ม่อนดอยเดินนำอรองค์ อรองค์เดินเชิดตามออกไป
แสงคำมองแล้วเดินตามไปอย่างสงสัย

ณไตรกับเนื้อนางยังนั่งหันหลังให้กันอย่างหมางเมิน แสงแดดยามเช้าส่องผ่านเข้ามาในห้อง ณไตรขยับจะเข้ามาใกล้เนื้อนาง แต่เนื้อนางลุกขึ้นก่อน ไม่ยอมให้ณไตรถึงตัว
“ถึงเช้าแล้วคุณก็ไปไหนไม่ได้ ต้องอยู่ที่นี่”
“ถ้านี่คือคำสั่ง เนื้อนางก็ขอย้ำว่าคุณห้ามเนื้อนางไม่ได้อีกแล้ว พ่อเลี้ยงณไตร”
“เรียกหนานไตรสิ เรียกเหมือนที่คุณเรียกผม ... บนเรือนหอของเรา” ณไตรเอ่ยขอ น้ำเสียงขุ่นมัว
“ที่นี่.ไม่มีหนานไตร..ผู้ชายที่เนื้อนางเคยรัก” เนื้อนางตอบโต้ด้วยท่าทางห่างเหิน
ณไตรมองด้วยสายตาผิดหวัง

อรองค์ที่ยืนชมวิวอยู่ เห็นวันดีเดินถือแก้วกาแฟมาก็รีบเล่า “เมื่อวาน ฉันเจอผีคุณแขไข” วันดีหันขวับมองอรองค์ “ทำไมวิญญาณคุณแขไขถึงยังไม่ไปผุดไปเกิดคะป้าวันดี มีแต่ผีตายโหงเท่านั้นที่จะดุ คอยอาละวาดหลอกคน คุณแขไขเธอตายยังไงคะ”
“เรื่องบางเรื่องมันเกินหน้าที่ครูอย่างคุณ อย่าซอกแซกมากไป ครูอรองค์”
“อรกลัวค่ะ” อรองค์ ทำท่ากลัวมาก “ที่อรถามเพราะอรกลัวผีคุณแขไขจะมาที่บ้านหิมวัตนี่หรือเปล่าคะ”
อรองค์หน้าตากลัวผี จนวันดีเสียงอ่อนลง “ถ้าคุณกลัวผี ก็อยู่ใกล้คุณหนูอัศดายุไว้ คุณแขไขเธอคงไม่มาหลอกลูกชายของเธอ”
“ค่ะ ค่ะ ขอบคุณป้าวันดีนะคะที่เตือนอร”
วันดีมองเห็นอรองค์หน้าตากังวลใจจริงๆ ก็เดินออกไป อรองค์มองตามวันดีสายตาสนใจทุกเรื่องของหิมวัต

ธรรพ์กำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม วันดีวางแก้วกาแฟที่ชงมาให้แล้วดึงแก้วเหล้าออกมาจากมือธรรพ์
“เราให้เนื้อนางอยู่ที่นี่ไม่ได้นะเจ้า เนื้อนางมันตัวเสนียดจะพาความพินาศมาให้คุณ เราต้องไล่มันออกไป” วันดีวางแก้วลง
ธรรพ์มองไม่พอใจ “พอซะทีเถอะ เนื้อนางเค้าไม่ใช่ตัวเสนียดที่ไหน เค้าก็คนเหมือนผมเหมือนพี่ณไตร”
“แต่มันทำให้คุณแขไขตาย มันฆ่าคุณแขไข คุณธรรพ์ลืมหมดแล้วเหรอเจ้า”
“ฉันไม่เคยลืมว่าแขไขตายยังไง เพราะฉะนั้น ถ้าเนื้อนางเป็นคนทำ เราจะปล่อยให้เค้าหนีอีกไม่ได้ เค้า ต้องอยู่ที่นี่”สายตาธรรพ์กระด้าง วางแก้ว เดินออกไปจากตรงนั้น
สายตาวันดีวาบด้วยความคิดชั่วร้าย กำจัดเนื้อนางขึ้นมาทันที

เนื้อนางเปิดประตูออกจากห้อง
ณไตรเดินตามติดมาด้านหลัง “ถ้าคุณไปก็เท่ากับคุณยอมรับว่าตัวเองผิด เพราะคนทำผิดจะหนีหน้า ไม่กล้าสู้ความจริง”
เนื้อนางมองณไตรที่ก้าวออกมาขวางไว้ “ที่คุณรั้งเนื้อนางไว้ ไม่ใช่เพราะความเห็นใจ ไม่ใช่เพราะต้องการพิสูจน์ว่าเนื้อนางถูกใส่ร้าย” เนื้อนางจ้องลึกลงไปในตาณไตร “คุณทำเพราะอยากทรมานเนื้อนาง”
“ก็เพราะอะไรล่ะ เนื้อนาง..ผมเห็นด้วยตาผม..คุณนอนกอดไอ้ธรรพ์น้องชายผมที่เรือนในปาง..วิมานฉิมพลีของคุณกับไอ้ธรรพ์”
“เนื้อนางไม่ใช่กากี ผู้หญิงมากชู้หลายผัวอย่างที่คุณประณาม เนื้อนางไม่ใช่ฆาตกรฆ่าคุณแขไข”
“ก็ถ้าคุณจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ทุกอย่าง นี่คือโอกาสสุดท้าย คุณต้องอยู่ที่นี่แล้วสารภาพความจริงว่าเมื่อ 5 ปีก่อนเกิดอะไรขึ้น”
“เนื้อนางพูดไปหมดแล้ว เนื้อนางมาที่นี่เพื่อเห็นหน้าคุณหนู ไม่ได้มาเพื่อเปลี่ยนความคิดของคนใจดำทุกคนที่บ้านหิมวัต” เนื้อนางสะบัดหน้าเดินออกไป
ณไตรมองไม่พอใจเดินตามทันที

วันดีลอบนัดพบบุญลือในมุมลับตาคน สายตาวันดีมีแต่ความอาฆาต “นังเนื้อนางมันเป็นเสี้ยนหนามชีวิตคุณธรรพ์ กลับมาคราวนี้ มันจะทำลายทุกอย่างที่เราเตรียมไว้ให้คุณธรรพ์”
“เสียดายที่มันไม่ตายตามแขไข ถ้าพี่ปล่อยให้ฉันฆ่ามันตั้งแต่คืนนั้นเหมือนที่ฉันฆ่าแขไข ป่านนี้ไอ้พ่อเลี้ยงมันคงคลั่งจนเป็นบ้าไปแล้ว”
“ฉันแค่อยากจะโยนความผิด ความเลวให้เนื้อนางมันรับไปคนเดียว แผนกำจัดแขไขจะได้ดูแนบเนียน ไม่นึกเลยว่าเนื้อนางมันจะกล้ากลับมา บุญลือ แกต้องรีบจัดการเนื้อนางให้พ้นทางของเรา”
บุญลือยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผีแขไขไงล่ะพี่ เรามีผีแขไขที่จะกำจัดศัตรูของเราทุกคน”
บุญลือยิ้มร้ายกับวันดี สองพี่น้องสายตาร้ายกาจพร้อมลงมือทุกอย่างอีกครั้ง

อรองค์กำลังเล่นวิ่งไล่จับอยู่กับอัศดายุที่สนามบ้านหิมวัต เสียงหัวเราะสดใส ธรรพ์เดินโซเซอย่างคนยังไม่สร่างเมา เข้ามามองลูกชายที่กำลังวิ่งเล่น
เนื้อนางเดินเร็วมาเห็นอัศดายุ ก็หยุดมองด้วยสายตาคิดถึง ณไตรเดินตามมา
“คุณหนูของเนื้อนาง” เนื้อนางย่อตัวยื่นมือไปจะแตะอัศดายุ อรองค์เข้ามาดึงอัศดายุห่างเนื้อนางทันที เนื้อนางมองแปลกใจ
อรองค์ส่งสายตาไม่พอใจมาทันทีที่เจอหน้ากัน “นี่เหรอคะ เนื้อนางที่ทุกคนในบ้านบอกว่าเป็นผู้หญิงที่ทำร้ายเมียพ่อเลี้ยง”
เนื้อนางหน้าเสีย ณไตรหันไปห้ามอรองค์ทันที “ครูอรองค์ครับ ผมไม่ต้องการพูดเรื่องนี้ต่อหน้าอัศดายุ”
“อรขอโทษค่ะ”
“คุณหนู” เนื้อนางเรียก อัศดายุไม่ยอมเข้าใกล้
อรองค์ดึงอัศดายุออกห่างเนื้อนางเบาๆ เนื้อนางชะงัก เห็นสายตานิ่งของอรองค์ ก็บอกขึ้น “เนื้อนางเคยเป็นแม่นมของคุณหนู”
อรองค์ตอบเนื้อนางด้วยคำพูดสุภาพ ท่าทางนิ่มๆ ภายใต้ใบหน้ายิ้มน้อยๆ “ฉันทราบแล้วค่ะ แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว คุณอัศดายุเองก็คงจำไม่ได้ ถึงไม่ยอมเข้าใกล้คุณ”
เนื้อนางหน้าเสีย มองอรองค์ที่ยังคงมีรอยยิ้มในหน้า
ธรรพ์ที่ยืนฟังอยู่ เดินเข้ามาหัวเราะหยันๆ “คุณไม่รู้อะไร ครูอรองค์ พวกเราที่นี่นับวันนับคืนรอเนื้อนางกลับมาทั้งนั้น”
ณไตรหันขวับมองธรรพ์ที่สีหน้ากวนประสาท หน้าตายังไม่สร่าง ก็รีบหันไปบอกอรองค์ “พาอัศดายุไปที่อื่นก่อนครับ ครูอรองค์”
อรองค์ดึงอัศดายุเดินผ่านเนื้อนาง สายตาอัศดายุกลัวจนเนื้อนางใจเสีย
เนื้อนางขยับจะตามอัศดายุ แต่ณไตรเข้ามาดึงแขนเนื้อนางไว้ “อย่าเข้าใกล้อัศดายุ”
“พี่ณไตรไม่ต้องกีดกันเนื้อนางกับอัศดายุหรอกครับ ยังไงอัศดายุก็เคยโตมาเพราะน้ำนมของเนื้อนาง”
“แกหุบปาก แล้วเอาสารรูปขี้เมาหยำเปของแกออกไปให้พ้นสายตาฉันดีกว่า หรือว่า” ณไตรเหลือบมองเนื้อนาง “มารอร่ำลากัน”
เนื้อนางเห็นสายตาณไตรก็สะบัดแขนออกอย่างแรง “ความคิดคุณก็ไม่พ้นเรื่องบัดสี”
“จะให้ฉันคิดยังไงได้อีก คนสองคนที่ร่วมมือกันหักหลังฉัน แล้วยังปากแข็งทั้งคู่” ณไตรมองเนื้อนางกับธรรพ์ด้วยสายตาคับแค้นใจเรื่องในอดีต

อรองค์พาอัศดายุเดินลงไปหน้าบ้าน อัศดายุวิ่งนำไป วันดีกำลังเดินมาจากอีกทาง
อัศดายุเห็นเข้าก็วิ่งไปหาวันดีอย่างคุ้นเคย “วันดี วันดี” วันดีอ้าแขนรับอัศดายุที่วิ่งมา
อรองค์มองเห็นอัศดายุอยู่กับวันดีก็ค่อยๆ หลบ หันหลังเดินกลับไปทางสนาม

เนื้อนางกับธรรพ์ ยืนตรงข้ามณไตร
ธรรพ์มองพี่ชายแล้วเหยียดหยิ้มหยัน “กี่ปีกี่ปี ... พี่ก็คิดได้แค่นี้ ผมกับเนื้อนางคบชู้ กินบนเรือนขี้รดบนหัวพี่”
“ไอ้ธรรพ์” ณไตรพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อธรรพ์
ธรรพ์มองกวน “อยากชก อยากเตะผมก็เอาเลย ชีวิตผมมันด้านชากับความเจ็บปวดทุกอย่างแล้ว”
ณไตรเงื้อหมัด เนื้อนางพูดขึ้น “ชกคุณธรรพ์จนตาย เนื้อนางกับคุณธรรพ์ก็ยังไม่พ้นมลทิน เนื้อนางก็ยังเป็นผู้หญิงหลายใจที่นอนกับน้องชายคุณ”
ณไตรง้างหมัดค้างหันมามองเนื้อนาง ธรรพ์เองก็หันมามอง เนื้อนางแววตาเด็ดเดี่ยว อรองค์เดินมาหลบมองเหตุการณ์ทั้งหมด
“ถ้าอย่างนั้น เนื้อนางก็ขอเปลี่ยนใจ ในเมื่อตราบาปมันติดตัวเนื้อนาง ไม่ว่ากี่ปีๆ ก็ลบล้างไม่ได้ เนื้อนางก็จะอยู่ที่นี่อยู่ที่หิมวัตอยู่รอให้คุณเอาตำรวจมาจับ เนื้อนางอยากให้เรื่องคุณแขไขถูกฆ่า สอบสวนใหม่อีกครั้ง”
ณไตรกับธรรพ์มองเนื้อนาง เนื้อนางตัดสินใจแน่วแน่ที่จะสู้กับข้อกล่าวหาทั้งหมด

หน้ารั้วบ้านหิมวัต คำฝายวิ่งมาถึงหน้าประตู คำฝายมองทาง “เนื้อนาง ตั๋วมาที่นี่แน่ๆ จะมาอีกทำไม”
คำฝายรีบวิ่งขึ้นเนินไปอย่างเร็วเพื่อตามหาเนื้อนาง

ณไตรดึงแขนเนื้อนาง ธรรพ์มองอยู่ใกล้อีกด้าน “ฉันไม่ให้เธออยู่ที่บ้านหิมวัต ที่ๆ เธอต้องอยู่คือปางไม้”
“ทำไม..หรือกลัวจะบาดใจตอนที่เห็นเนื้อนางกับคุณธรรพ์ใกล้ชิดกัน”
ณไตรหันขวับมองเนื้อนาง เนื้อนางแววตาท้าทายไม่ยอมแพ้ อรองค์หลบฟังอยู่ มองเนื้อนางด้วยสายตาสงสัย
“อย่าท้าทายฉัน เนื้อนาง”
“เนื้อนางก็เหมือนคุณธรรพ์นั่นแหละ” เนื้อนางหันไปมองธรรพ์ที่ยืนมองอยู่ แล้วหันกลับมาจ้องณไตร “เจ็บเสียจนไม่สะทกสะท้านกับความเจ็บปวดอะไรอีกแล้ว ทีนี้ลูกผู้ชายอย่างคุณจะทำยังไง ทุบตีเนื้อนางเหมือนที่
ทำกับน้องชายให้หายแค้นใช่มั้ย” เนื้อนางเยาะ “หรือว่าศักดิ์ศรีพ่อเลี้ยงณไตรมันต้องอยู่เหนือกว่าทุกคน คุณถึงได้มาตัดสินชีวิตเนื้อนาง”
เนื้อนางจ้อง “เนื้อนางจะไม่ทนให้ใครข่มเหงอีกแล้ว เพราะน้ำตาเนื้อนางมันแห้ง หัวใจเนื้อนางมันไร้รัก ตั้งแต่วันที่ถูกสามีหาว่ามีชู้” สายตาเนื้อนางปะทะกับณไตรอย่างคนที่ผ่านความเจ็บช้ำมาอย่างแสนสาหัส
คำฝายวิ่งขึ้นมา “เนื้อนาง”
อรองค์มองไปที่คำฝาย เนื้อนางพอเห็นคำฝาย ก็สะบัดออกไปยืนข้างคำฝาย
“ตามมาปกป้องเนื้อนางอีกเหมือนเดิม”
“พ่อเลี้ยงจะทำอะไรเนื้อนางไม่ได้ ที่เนื้อนางหนีเพราะฉันเป็นคนพาเนื้อนางไปเอง” คำฝายกางแขนปกป้องเนื้อนางเต็มที่
อยู่ๆ ธรรพ์ก็หัวเราะโพล่งขึ้น “สนุกจังโว๊ย มากันครบ”
ทุกคนหันมามองธรรพ์ที่ยิ้มหยัน เหมือนกำลังสนุกเสียเต็มประดา
“แขไข .. คุณอยู่ไหน แขไข ได้ยินผมมั้ย มารำลึกอดีตอันแสนหวานกันดีกว่า” คำฝายมองแปลกใจสภาพธรรพ์ที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน อรองค์มองไปที่ธรรพ์ อย่างจับจ้องทุกอาการ
“คุณรักบ้านหิมวัต ชีวิตคุณ..มีเพื่อ ..ผู้ชาย...หิมวัต” ธรรพ์เปลี่ยนอารมณ์ ยืนไหล่ตกน้ำตาคลอ ทุกคนมอง “แขไข” เสียงธรรพ์เบาลงบอกกับตัวเอง “คุณกลับมาหาผมสิ”
อรองค์มองธรรพ์ที่พร่ำพรรณนาด้วยสายตาสังเกต ธรรพ์ทรุดตัวลงอย่างไม่อินังขังขอบสภาพตัวเอง
เนื้อนาง คำฝายมองสลดใจ เนื้อนางจะขยับเข้าไปช่วยธรรพ์
ณไตรพูดขึ้นทันที “อย่าคิดแม้แต่จะแตะตัวมัน”
เนื้อนางชะงัก มองจ้องณไตร สายตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความขมขื่น
อรองค์มองแล้ว ตัดสินใจทำเป็นเหมือนเพิ่งเดินกลับมาถึง “คุณธรรพ์ เป็นอะไรคะ” ทุกคนหันไปมอง อรองค์ทำเป็นวิ่งไปประคองร่างธรรพ์ขึ้นมา
“ครูอรองค์ครับ ผมรบกวนครูช่วยเรียกคนงาน พาธรรพ์กลับไปที่ห้อง”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอรช่วยคุณธรรพ์เอง” อรองค์ดึงธรรพ์ขึ้นมา พยุงเดินออกไป
เนื้อนางหันกลับมาทางณไตร “ให้เนื้อนางกับพี่คำฝายไปที่ปางได้หรือยัง”
ณไตรมองสองคนอย่างไม่พอใจ

อรองค์เดินประคองธรรพ์มา อรองค์มองสังเกตแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ “สงสารคุณแขไขเธอนะคะ ชีวิตเธอเศร้าเหลือเกิน ต้องจากคนรัก จากลูกชายที่น่ารักอย่างคุณอัศดายุ”
ธรรพ์ได้ยินก็ผละจากอรองค์ทันที อย่างคนมีปมในใจ “แค่สงสารแขไขหรือกำลังคิดหาลู่ทางให้ตัวเอง”
อรองค์หน้าร้อนวูบเมื่อเห็นสายตาจากธรรพ์ “คุณธรรพ์หมายถึงเรื่องอะไรคะ”
“นายจ้างที่เป็นพ่อเลี้ยง .. มีลูกติด มันก็น่าสนใจไม่ใช่เหรอ”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 17/4 วันที่ 18 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ