อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 18 วันที่ 19 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 18 วันที่ 19 ต.ค. 57

ธรรพ์ได้ยินก็ผละจากอรองค์ทันที อย่างคนมีปมในใจ “แค่สงสารแขไขหรือกำลังคิดหาลู่ทางให้ตัวเอง”
อรองค์หน้าร้อนวูบเมื่อเห็นสายตาจากธรรพ์ “คุณธรรพ์หมายถึงเรื่องอะไรคะ”
“นายจ้างที่เป็นพ่อเลี้ยง .. มีลูกติด มันก็น่าสนใจไม่ใช่เหรอ”
“กรุณาอย่าดูถูกดิฉันค่ะ ดิฉันมาที่นี่เพื่อทำหน้าที่ครูอย่างเดียว”

“หน้าตาก็ดี การศึกษาก็สูง กลับมาหมกตัวกลางป่ากลางเขา” อรองค์มองธรรพ์ที่ยิ้มหยัน แววตาธรรพ์คิดถึงเรื่องในอดีต “เพราะความรัก..สุดท้าย...ต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ ถูกคนที่เขาเกลียดชัง ฆ่าตาย” ท้ายเสียงธรรพ์มีแต่ความเจ็บช้ำ
อรองค์มองแล้วค่อยๆ ลดเสียงตะล่อมถามธรรพ์ “ใครคะ...ใครที่เกลียดคุณแข”


“คนที่เกลียด..แข ..ไข” ธรรพ์พูดกับตัวเอง ไม่สนใจอรองค์ เดินเซกลับไปทางห้องตัวเอง
อรองค์มองด้วยความผิดหวัง เกือบจะรู้ว่าใครเกลียดแขไขจากปากธรรพ์

เนื้อนางกับคำฝายเดินขึ้นมาบนเรือนสำนักงาน ณไตรตามหลังมา
แสงคำเดินดูบัญชีกับม่อนดอยออกมาจากด้านใน แสงคำพอเห็นเนื้อนางก็วางสมุดบัญชีทันที “เนื้อนาง” แสงคำเข้ามาใกล้เนื้อนางด้วยความดีใจ
“คำฝาย” ม่อนดอยวิ่งมาโดดกอดคำฝาย คำฝายกอดตอบม่อนดอย
“หายไปไหนมา แกรู้มั้ย..ฉันกับแสงคำเป็นห่วง” ม่อนดอยถึงกับปาดน้ำตาดีใจประสาคนซื่อ
คำฝายก็ปาดน้ำตาตื้นตัน “เออ..ฉันกับเนื้อนางก็คิดถึงพวกแก อยู่ที่ไหนมันก็ไม่มีความสุขเท่าอยู่กับพวกแก”
ณไตรมองคำฝายกับเนื้อนาง ม่อนดอย แสงคำที่ยิ้มดีใจที่พบกันอีกครั้ง
“เนื้อนางจะไม่ไปไหนอีกแล้วใช่มั้ย”
“จ้ะ อ้ายแสงคำ เนื้อนางจะอยู่ที่นี่” เนื้อนางหันไปมองณไตร
ณไตรทำหน้าเหมือนไม่ยี่หระพูดท้าทายขึ้น “ให้มันแน่อย่างที่พูด ถ้าเธอหนีไปจากที่นี่อีกก็เท่ากับเธอยอมรับความผิดทุกข้อหา”
เนื้อนางมองค้อนณไตรที่ดักคอขึ้นมาทันที

เนื้อนางเดินเข้าไปในเรือนแล้วมองไปรอบๆ ด้วยสายตาคุ้นเคย คำฝาย แสงคำเดินตามเข้ามา
“ที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ทุกอย่างยังรอเนื้อนาง”
“ขอบคุณมาก อ้ายแสงคำ ที่รักษาทุกอย่างไว้ให้เนื้อนาง”
“เนื้อนาง ตั๋วแน่ใจเหรอว่าจะอยู่ที่นี่” คำฝายถาม
“เนื้อนางต้องพิสูจน์ตัวเอง ไม่อย่างนั้น เราก็ต้องหนีไปชั่วชีวิต”
แสงคำเชื่อมั่นในตัวณไตร “ดีแล้วเนื้อนาง ยังไงพ่อเลี้ยงก็ต้องปกป้องเนื้อนาง”
“ปกป้องอะไร้ .. มีเมียใหม่มารออยู่ทั้งคน” คำฝายบ่นขึ้น แสงคำมอง คำฝายพูดขึ้น “ก็ครูอรองค์คนสวยที่ดูแลคุณหนูนั่นไง สวย แสนดี”
คำฝายทำเสียงเลียน “อรช่วยเองค่ะ เฮอะ น้ำตาลใกล้มด ผู้ชายที่ไหนจะไม่หวังชิม”
“พ่อเลี้ยงไม่รักใครหรอก” แสงคำมองเนื้อนาง “แต่ครูอรองค์น่ะ .. ไม่แน่”
“โอ๊ย ... สันดานผู้ชาย ไม่รักแล้วจะมีเนื้อนาง มีแขไข ..มีครูอรองค์ไว้ใกล้ตัวทำไม แกไม่ต้องมาเข้าข้างผู้ชายด้วยกันเลย” คำฝายเน้นแบบหมั่นไส้ “ไอ้ทั่นผู้จัดการแสงคำ”
แสงคำมองเนื้อนาง เนื้อนางเอ่ยบอกแสงคำเสียงอ่อยๆ “ท่าทางครูอรองค์เค้าจะไม่ชอบเนื้อนางจ้ะ”
“เนื้อนางอยู่ห่างๆ ไว้เลย... อรองค์ ผู้หญิงอะไรวุ่นวายทุกเรื่อง”
เนื้อนางมองแสงคำที่แสดงว่ารำคาญอรองค์อย่างเปิดเผย

ณไตรหยิบปืนออกมาเช็ค ม่อนดอยยืนใกล้ คอยรายงาน “เมื่อวานผีแขไขออกมาอะละวาด ครูอรองค์เธอวิ่งตาม อยากจะเห็นให้ได้”
“ไม่มีผีแขไขทั้งนั้น” ณไตรยกปืนขึ้นเล็ง ม่อนดอยมองเสียว “คอยดูครูอรองค์ให้ดี ถ้าเธอมาที่นี่ อย่าให้เธอคลาดสายตา”
“พ่อเลี้ยงกลัว..เหมือนตอนคุณแขไขใช่มั้ย”
ณไตรลดปืน สีหน้าครุ่นคิด “เรื่องแขไขยังเอาผิดคนลงมือไม่ได้ เนื้อนางกลับมาคราวนี้ก็ดีแล้ว เรื่องทุกอย่างจะได้จบสักที”

เนื้อนางปัดที่นอนในเรือน คำฝายช่วยอยู่พูดขึ้น “ตั๋วทำไปก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปหาข้าวมาให้กิน”
“รีบไปรีบมานะ พี่คำฝาย” คำฝายออกจากเรือนไป เนื้อนางหันมาจัดข้าวของวางให้เป็นระเบียบ

ณไตร ม่อนดอย แสงคำกำลังนั่งคุยกันอยู่ในเรือนสำนักงาน
ม่อนดอยมองบรรยากาศยามเย็นแล้วเอ่ยถามขึ้น “พ่อเลี้ยงว่าคืนนี้ผีแขไขมันจะมามั้ย”
ณไตร แสงคำมองหน้ากัน แสงคำพูดขึ้นเอง “ผีเผอที่ไหนวะ ไอ้ม่อนดอย อยู่ที่นี่มาตั้งแต่หัวเท่ากำปั้น เอ็งเคยเห็นผีจริงๆ สักครั้งมั้ย”
“ไม่เห็นก็ใช่ว่าจะไม่มีน่ะเว้ย ไม่งั้นคนงานจะโดนผีหลอก แห่กันลาออกจนปางแทบร้างเหรอวะ”
หน้าตาม่อนดอยยังไม่วางใจ มองแสงคำกับณไตร “แล้วถ้าผีแขไขเกิดเฮี้ยน เพราะเนื้อนางกลับมาที่ปางล่ะ”
“เพ้อเจ้อน่ะ ม่อนดอย” ณไตรทำท่าจะลุกขึ้น
ม่อนดอยถามทันที “จะไปเรือนเนื้อนางเหรอพ่อเลี้ยง”
“ก็จะผ่านไปดูหน่อย”
“วันนี้พ่อเลี้ยงจะอยู่เฝ้าเนื้อนางที่ปางใช่มั้ย” แสงคำถาม
“ก็คิดว่าอย่างนั้น จะมืดแล้ว ไม่อยากขับรถกลับ”
“ไปได้เรื่อยเลยนะ พ่อเลี้ยง ห่วงเมีย คิดถึงเมีย อยากเขี่ยถ่านไฟเก่า ก็รับมาตรงๆ ดีกว่า”
ณไตรหันมามองม่อนดอย แกว่งขาแหย่จะเตะ ม่อนดอยหัวเราะที่ได้แหย่

เนื้อนางปัดที่นอนเสร็จ มองไปข้างนอกเรือน เนื้อนางยิ้ม “ยังไม่มาอีก มัวแต่แวะโม้อีกล่ะสิ พี่คำฝาย”
เนื้อนางหันมาทางที่นอน จัดตบหมอนเบาๆ แล้วเอนหลังลงนอนพัก เนื้อนางท่าทางเหมือนใกล้จะหลับ เสียงพื้นดังออดแอด เนื้อนางทักขึ้น “มาได้แล้วเหรอ พี่คำฝาย”
เนื้อนางลุกขึ้น เอี้ยวตัวหันมามอง แต่กลับเห็นผีหน้าตาเละในชุดขาว พุ่งเข้ามาจากทางปลายเท้า เนื้อนางกำลังจะกรี๊ด ผีแขไขพุ่งเข้ามาบีบคอเนื้อนาง เนื้อนางพยายามจะมองหน้าผีแขไข แต่ผีแขไขบีบคอเนื้อนางจนหน้าแหงนขึ้น มองไม่ถนัด
เนื้อนางสำลักอากาศ กำลังจะหมดลม มือขวาเนื้อนางที่เปะปะไปคว้าคนโทน้ำบนโต๊ะ เนื้อนางกำคนโทแล้วเหวี่ยงไปสุดแขน คนโทโขกเข้ากับหัวผี มือผีหลุดจากคอเนื้อนาง
เนื้อนางพลิกร่างตะกายหนี ร้องสุดเสียง “ช่วยด้วย”

คำฝายที่กำลังถือถาดกับข้าวเดินมา ได้ยินเสียงร้องเนื้อนาง “พี่คำฝาย ช่วยด้วย”
“เนื้อนาง” คำฝายตกใจรีบวิ่งไปทางเรือนทันที

เนื้อนางถอยหนี แต่ผียังพุ่งเข้ามาบีบคอเนื้อนาง คำฝายถือถาดอาหารวิ่งขึ้นเรือนมา ผีหันขวับ
คำฝายเห็นผีแววตาแดงก่ำ หน้าขาวซีด “ผี” คำฝายตกใจโยนถาดอาหารในมือไปทางผี แกงร้อนสาดโดนร่างผี ผีผละจากเนื้อนางทันที
คำฝายปิดตาร้องกรี๊ด พุ่งพรวดโดดกอดเนื้อนาง ผีพุ่งออกประตูไป
เนื้อนางดันคำฝายออกเพื่อจะดูผีให้เต็มตา “ปล่อยก่อน พี่คำฝาย มันไม่ใช่ผี ตามมันไป”
คำฝายกอดแน่นจนเนื้อนางไม่เห็นอะไร “ไม่ๆ เนื้อนางอย่าทิ้งพี่” คำฝายแหกปาก “ช่วยด้วย ผี ผีหลอก”

ณไตร ม่อนดอย แสงคำยังนั่งดื่มกันอยู่ ได้ยินเสียงคำฝายกรี๊ดดังยาว “ผีหลอก ช่วยด้วย ผีหลอก”
“เสียงทางเรือนเนื้อนาง” ณไตรคว้าไฟฉายกับปืนวิ่งลงจากเรือน
แสงคำคว้าปืน ม่อนดอยคว้าไฟฉายวิ่งตามกันไปทันที

ผีในชุดขาววิ่งลัดเลาะมาอย่างเร็วแล้วถอดหน้ากากผีออก เห็นเป็นบุญลือที่ปลอมตัวเป็นผี
บุญลือหันไปมองทางปาง สีหน้าเจ็บใจที่ลงมือฆ่าเนื้อนางไม่สำเร็จ

เนื้อนางวิ่งลงจากเรือน คำฝายวิ่งตามรั้งเนื้อนางไว้สุดแรง “ผีนะเนื้อนาง อย่าตามมันไป”
ณไตร แสงคำ ม่อนดอยวิ่งฉายไฟมา คำฝายรีบบอกทันที “ผีมันจะฆ่าเนื้อนาง มันบีบคอเนื้อนาง จะฆ่าฉันด้วย โอ๊ย... น่ากลัวมาก”
“ผีแขไข” ม่อนดอยรีบบอก
“ไม่ใช่ผี” เนื้อนางพยายามบอกทุกคน
คำฝายตัดบท “โอ๊ย กลัวจนเพ้อ นี่ไงไอ้ม่อนดอยบอกอยู่เดี๋ยวนี้ว่าผีแขไข”
แสงคำบอกม่อนดอย “วันนี้ฉันจะจับผีให้ได้ ไป ... ไอ้ม่อนดอย” แสงคำวิ่งออกไปทางในป่า ม่อนดอยฉายไฟวิ่งตาม
ณไตรถือปืนมองเนื้อนางกับคำฝาย “ขึ้นเรือนไป ปิดประตูหน้าต่าง .. อย่าลงมา”
เนื้อนางลากคำฝายที่ตัวสั่นงั่กๆ ขึ้นเรือนไปทันที
ณไตรวิ่งตามแสงคำ ม่อนดอยไปทางป่าด้านหลังทันที

บุญลือวิ่งหัวซุกหัวซุน ตั้งหน้าวิ่ง อาศัยความมืดกำบังกาย ลัดเลาะพุ่มไม้หนาไปอย่างเร็ว

แสงคำถือปืน ม่อนดอยฉายไฟ วิ่งมามองหาไปรอบๆ ด้านหลังณไตรถือไฟฉายวิ่งมา “ได้ร่องรอยมั้ย”
“มันไม่น่าหายไปเร็วขนาดนี้” แสงคำสงสัย
“ผีนะ ไอ้แสงคำ มันหายตัวได้” ม่อนดอยยังยืนยัน
“ก็บอกแล้วว่าไม่มีผีแขไข” ณไตรเสียงเข้ม ยกปืนขึ้น แสงคำเล็งไปอย่างเตรียมพร้อม ม่อนดอยส่องไฟกราดไปทั่วๆ

บุญลือหลบในพุ่มไม้หนาเห็นแสงจากไฟฉายแว่บผ่านไปเป็นลำ บุญลือตาวาวด้วยความแค้น

เนื้อนางนั่งรอกังวล คำฝายนั่งหลับตาสวดมนต์ “พุทโธ ธัมโม สังโฆ อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย”
ณไตร เดินนำแสงคำ ม่อนดอยเข้ามา เนื้อนางถามขึ้นทันที “จับได้มั้ย”
“ผีนะ เนื้อนาง จะจับได้ยังไง” ม่อนดอยตอบ
“ไม่ใช่ผี” ทุกคนมองเนื้อนางเป็นตาเดียว
“ไม่ผีอะไร ตัวขาว ตาแดง ถลนออกมานอกเบ้า ผี..ผีแขไขแน่ๆ” คำฝายบรรยาย
“ใช่ ... มันอาละวาดมานานแล้ว” ม่อนดอยยืนยัน
“ผีแขไขจะมาฆ่าเนื้อนาง”
“ไม่ใช่ผีแขไขหรอก พี่คำฝาย ดูนี่ ... รอยที่คอเนื้อนาง” เนื้อนางชี้รอยนิ้วขึ้นที่คอ ทุกคนมอง “มันไม่ใช่ผี มันบีบคอเนื้อนางจนเป็นรอย พอเนื้อนางเอาคนโทตีหัว มันเจ็บ มันถึงปล่อยเนื้อนาง คนที่มาบีบคอเนื้อนางไม่ใช่ผี” เนื้อนางยืนยันต่อหน้าทุกคนด้วยเสียงเชื่อมั่น
ณไตรมองสบตาแสงคำสีหน้ากังวล

อรองค์เดินออกมามองไปรอบๆ สายตามองหา
ธรรพ์เดินมาจากด้านหลัง มองเห็นอรองค์ก็เอ่ยขึ้น “ถ้ามองหาพี่ณไตร.. เค้าพาเนื้อนางไปอยู่ปาง”
อรองค์หันไปมองธรรพ์ที่ตื่นเช้ายังไม่ได้กินเหล้าเข้าปาก ก็ทำเป็นถามขึ้นด้วยแววตาสุกใส “ที่จริง ปางก็ตั้งกว้าง ต้นไม้ร่มรื่น คุณณไตรไม่คิดจะพาคุณอัศดายุไปเที่ยวที่ปางบ้างเหรอคะ”
“พี่ไตรไม่ให้อัศดายุไปที่นั่นหรอก พี่ไตรเอาแต่ปิดหูปิดตา ไม่ยอมให้รับรู้ความจริงอะไรเลย”
“กระทั่งเรื่องที่แม่คุณอัศดายุตายเหรอคะ” อรองค์ทำเสียงเห็นใจมาก ธรรพ์จ้อง อรองค์สีหน้าเศร้า “คุณแขไข เธอคงไม่มีความสุขเลยนะคะ เธอคงรอคนที่เธอรัก วิญญาณเธอถึงยังวนเวียนที่ปาง ไม่ไปไหน”
“คุณว่าอะไรนะ”
“คืนก่อนที่ปางน่ะค่ะ อรเจอผีคุณแขไข”
“เป็นไปไม่ได้”
“ตอนแรกอรก็ไม่อยากจะเชื่อหรอกค่ะ จนเห็นด้วยตาตัวเอง แสงคำกับม่อนดอยบอกว่า ที่ปางมีผีคุณแขไข เธอยังอยู่ที่นั่น จนคนงานพากันลาออก” ธรรพ์พอได้ยินเรื่องแขไข ก็หันหลังเดินออกไป อรองค์ถามขึ้นทันที “คุณธรรพ์จะไปไหนคะ”
“ฉันจะไปที่ปาง” ธรรพ์แก้ตัว “ไปรอดูผีแขไข”
“อรไปด้วยสิคะ” ธรรพ์เดินนำไปอย่างเร็ว อรองค์รีบตามไปทันที

วันดีกำลังยกถาดกาแฟขึ้นมา มองเห็นธรรพ์เดินผ่านออกไปกับอรองค์
วันดีมองสงสัย “คุณธรรพ์พาครูอรองค์ไปไหน” สายตาวันดีนิ่งคิดแวบเดียวก็นึกออก “ปางหิมวัต”

ณไตรกำลังยืนสั่งงานแสงคำ “รีบไปทำให้เรียบร้อย อย่าให้ใครเห็น โดยเฉพาะเนื้อนาง”
“พ่อเลี้ยงคิดว่าจะปิดไปได้นานสักแค่ไหน ตอนนี้ผีแขไขก็อาละวาดหนักขึ้นทุกวัน”
“ก็จนกว่าเราจะกำจัดผีแขไขได้จริงๆ” ณไตรมองแสงคำ แสงคำรับฟังอย่างรู้กันว่าหมายความว่าอะไร ก็คว้าปิ่นโตบนโต๊ะที่เตรียมไว้เดินเร็วลงจากเรือนไป

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 18 วันที่ 19 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ