อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 18/3 วันที่ 19 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 18/3 วันที่ 19 ต.ค. 57

“ท่าทางก็ฉลาด ถ้าไม่แกล้งโง่ ก็ต้องรู้ว่า...ธุระส่วนตัว” อรองค์ชักสีหน้ามองแสงคำทันที
แสงคำมองกวนตอบโต้
เนื้อนางเดินลึกมาในป่า มองไปรอบๆ เห็นผ้าขาวที่เคลื่อนไปข้างหน้าเหมือนคนกำลังวิ่ง “นี่ล่ะสิ ผีแขไขที่เที่ยวหลอกคนทั้งปาง” เนื้อนางหน้าตาไม่ยอมแพ้ วิ่งเร็วตามไปทันที

ณไตรเดินมาที่เรือน วิ่งขึ้นเรือนไปดู ไม่เห็นเนื้อนาง ก็รีบลงมา ตะโกนเรียก “เนื้อนาง เนื้อนาง”

เนื้อนางวิ่งตามผ้าขาวมาจนใกล้ เห็นหายเข้าไปในพุ่มไม้หนา เนื้อนางหยุดวิ่งหันไปมองรอบๆ รู้ตัวเองกำลังยืนอยู่ปากเหว เนื้อนางชักเท้าถอยกลับมาด้วยความระวัง


บุญลือโผล่ขึ้นด้านหลังเนื้อนาง เนื้อนางกำลังจะหันมา บุญลือผลักร่างเนื้อนางเต็มแรง เนื้อนางลอยละลิ่วลงไปด้านล่าง เสียงกรีดร้องของเนื้อนางดังยาวก้องป่า
ในป่าหลังเรือนเนื้อนาง ณไตรวิ่งมองหามาอย่างเร็ว “เนื้อนาง”

เนื้อนางหล่นลงไปติดที่หินก้อนใหญ่ ยังร่วงไปไม่ถึงก้นเหว บุญลือคนผลักชะโงกหน้ามอง แล้วหันไปสั่งปิง คนงานหนุ่มที่ใช้ให้ปลอมเป็นผีแขไข “ปีนลงไป ... ผลักมันลงไปให้ตายที่ก้นเหว”
ปิงมองลงไปที่เนื้อนาง แล้วถอดเสื้อผ้าที่คลุมเป็นผี หันหลังทำท่าจะปีนลงไปตามคำสั่งบุญลือ
เนื้อนางที่เจ็บ ได้สติขึ้นมา กำลังขยับตัว

แสงคำร่างสูงใหญ่ยืนข่มร่างเล็ก ขวางอรองค์ที่กลางสะพาน
อรองค์เงยมองแสงคำ “ถอย ฉันจะไปหาคุณณไตร”
“พ่อเลี้ยงเค้ามีธุระกับเนื้อนาง เข้าใจบ้างสิ” แสงคำ สายตามีความหมาย “ธุระของคนเป็นผัวเมียกัน”
อรองค์หน้าร้อนผ่าวด้วยความอาย “หยาบคาย”
“เวลามีผู้หญิงด่าแบบนี้ รู้มั้ยว่าผมทำยังไง” แสงคำตีหน้าดุ ก้าวเข้าหา อรองค์มองกลัวถอยจนหลังติดราวสะพาน

เนื้อนางรู้สึกตัวกำลังขยับร่าง ปิงกำลังจะปีนลงไป บุญลือชะโงกมอง เห็นเนื้อนางกำลังขยับตัวก็กลัวจะเงยขึ้นมามองเห็น สั่งปิงอย่างเร็ว “รีบๆ ลงไป มันกำลังจะฟื้น”
เนื้อนางกัดฟัน เอี้ยวตัว เงยขึ้นไปมอง แง่งหินบังทำให้เนื้อนางยังไม่เห็นปิงกับบุญลือด้านบน เนื้อนางตัดสินใจตะโกนสุดเสียง “ช่วยด้วย”
ปิงที่กำลังจะปีนลง ชะงักเท้า บุญลือหน้าเสีย เมื่อได้ยินเสียงร้องของเนื้อนางที่จะเรียกคนมา
“ช่วยด้วย ฉันอยู่ที่เหว ช่วยด้วย”

ณไตรวิ่งเร็ว มาได้ยินเสียง “ช่วยด้วย มีคนจะฆ่าฉัน”
ณไตรหยุดฟัง “เสียงที่เหว” ณไตรแน่ใจวิ่งเร็วใจร้อนกว่าไฟ ฝ่าพุ่มไม้หนาทึบไปทันที

อรองค์มองแสงคำที่อยู่ใกล้ ขู่ออกไปทันที “ถ้านายแตะฉัน ... ฉันจะฟ้องคุณณไตร”
แสงคำเหยียดยิ้มไม่สน เดินเข้ามาประชิด อรองค์หลังติดสะพาน หนีไปไหนไม่รอด แววตาทั้งประหม่าทั้งกลัวแสงคำ
เนื้อนางร้อง พยายามมองหาทางปีนกลับขึ้นไปด้านบน “ช่วยด้วย ฉันอยู่ตรงนี้ ช่วยฉันที มีคนจะฆ่าฉัน”
ณไตรวิ่งมาถึง มองชะโงกลงไป เห็นเนื้อนางที่กำลังจะปีนขึ้นมา “เนื้อนาง อย่า.. อย่าขยับ หยุดอยู่ตรงนั้น”
เนื้อนางเงยขึ้นมา พอมองเห็นณไตรก็รีบตะโกนเตือน “ระวังหนานไตร มีคนผลักฉันลงมา”
ณไตรมองไปรอบๆ ทันที แต่ไม่เห็นใคร ก็รีบหันมาสั่งเนื้อนางด้วยความเป็นห่วง “เนื้อนางอยู่นิ่งๆ ผมจะลงไปช่วย” ณไตรก้มมองหาทางลงไป เนื้อนางเงยมองณไตรด้วยสายตาเป็นห่วง
ด้านหลังพุ่มไม้หนา บุญลือซ่อนตัวอยู่กับปิง บุญลือมองจ้องไปที่ณไตรด้วยสายตาเคียดแค้น “วันนี้มึงต้องชดใช้ที่ไล่กูออก ไอ้พ่อเลี้ยง” บุญลือหยิบปืนออกจากเอว เล็งไปที่ณไตร

แสงคำมองจ้อง เอาแขนเท้าสะพานทั้งสองข้าง ยิ่งทำให้อรองค์ขยับหนีไปไหนไม่ได้ “พ่อเลี้ยงเค้าไม่สนใจคุณหรอก ครูอรองค์ ผมจะบอกให้ว่าผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในใจพ่อเลี้ยง คือเนื้อนาง”
“แล้วคุณแขไขล่ะ ... คุณแขไขก็เป็นเมียคุณณไตร”
“เนื้อนางกับพ่อเลี้ยงเค้ารักกันมาก่อน ฝ่าฟันปัญหาทุกอย่างจนได้แต่งงานกัน แล้วแขไขก็มาทำลายครอบครัวเค้าสองคนด้วยคำว่า ลูก”
อรองค์แววตาเจ็บปวดวูบขึ้นมากับคำพูดของแสงคำ
“สำหรับพ่อเลี้ยง แขไขคือความรับผิดชอบที่ผู้ชายคนนึงยอมทำเพื่อรักษาชื่อเสียงให้ผู้หญิง แต่กับเนื้อนาง เนื้อนางคือความรักที่บริสุทธิ์” อรองค์มองแสงคำที่เอ่ยเน้นทุกคำ “คุณรู้จักบ้างมั้ยครูอรองค์ ...ความรักที่ตายแทนกันได้”

ณไตรกำลังจะลงไปช่วยเนื้อนาง บุญลือเล็งปืนเตรียมพร้อมลั่นไก
“พ่อเลี้ยง” เสียงม่อนดอยร้องเรียก บุญลือตกใจ ลดปืน หลบวูบ ม่อนดอยวิ่งตามมา ตรงมาที่ณไตร
บุญลือเห็นท่าไม่ดี พยักหน้าให้ปิง เห็นทั้งคู่รีบหลบออกไปอย่างเงียบกริบ
ณไตรมองแล้วบอกให้ม่อนดอยรู้ “เนื้อนางอยู่ข้างล่าง” ม่อนดอยชะโงกลงไป เนื้อนางมองขึ้นมาเห็นม่อนดอยกับณไตร
“เนื้อนางตกลงไปได้ยังไง”
“อย่าเพิ่งถามมาก ไปเอาคนงานมา เอาเชือกมาด้วย ฉันจะลงไปช่วยเนื้อนาง ไปเร็ว” ม่อนดอยรีบวิ่งกลับไป ณไตรก้มมองลงไป “เนื้อนาง ไม่ต้องกลัวนะ”
เนื้อนางมองสบตาณไตร สายตาเชื่อมั่นว่าปลอดภัยแล้วเมื่อเห็นณไตร

แสงคำยังมองจ้องตากับอรองค์ “คุณนี่เหมือนใครคนนึงที่ผมเกลียดมาก”
อรองค์ชักสีหน้า หลบสายตาไปมองทางอื่น แสงคำมอง อรองค์หันกลับมาสั่ง “เอาแขนออกไป”
แสงคำขยับ แต่ไม่ปล่อยแขน แค่ขยับขาสลับท่ายืน
อรองค์ฉุน “นายตั้งใจจะกวนประสาทชั้นใช่มั้ย ... ไอ้ ...ไอ้บ้าแสงคำ”
แสงคำขยับปล่อยแขนมองจ้องอรองค์ สายตาไม่พอใจ “เป็นครูประสาอะไร ทำไมไม่มีเหตุผล ระงับอารมณ์ไม่ได้ เอาแต่ดูถูกคนอื่น”
“ก็นายตั้งใจหาเรื่องชั้นก่อน นายเข้ามาใกล้ นายจะลวนลามชั้น” อรองค์พลั้งปากด้วยอารมณ์โมโห ไม่ยอมแพ้ ยิ่งทำให้แสงคำโกรธ
“คนที่นี่ ถึงจะเป็นแค่ชาวบ้านในสายตาคุณ แต่เราก็สั่งสอนกันว่าห้ามทำร้ายผู้หญิง” แสงคำถอยออกห่างสองสามก้าว “ถ้าทำให้คุณกลัว ผมก็ขอโทษ”
อรองค์มองแสงคำ แล้วขยับเดินออกไป แสงคำมองสายตาทอดลง เดินตาม

ณไตรห้อยตัวลงไปด้วยเชือกที่ม่อนดอยกับคนงานผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่ ม่อนดอย คนงานคอยระวังเชือก
ม่อนดอยก้มมอง ณไตรลงมาถึงตัวเนื้อนาง ทั้งสองโผเข้ากอดกันทันที เนื้อนางสีหน้าอุ่นใจ
ณไตรกอดเนื้อนางไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง “ไม่ต้องกลัว เนื้อนาง ผมอยู่กับคุณแล้ว”
ม่อนดอยมองลงไป ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ ณไตรเอาเชือกผูกเอวเนื้อนางไว้ แล้วกอดร่างเนื้อนางไว้แน่น
ม่อนดอยกับคนงานทั้งหมดช่วยกันดึงสองร่างขึ้นมา เนื้อนางแนบชิด ปลอดภัยอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงของณไตร ทั้งสองถูกดึงขึ้นจากก้นเหว

อรองค์นั่งชะเง้อมองไปด้านนอกเรือนสำนักงาน แสงคำยืนอยู่ใกล้ อรองค์มองรำคาญ “นายไม่มีงานทำเหรอ ถึงต้องมาคอยยืนเฝ้าฉัน”
“เฝ้าคุณ คืองานที่พ่อเลี้ยงสั่งไว้” แสงคำย้อน อรองค์ยิ่งมองไม่พอใจ
คำฝายวิ่งหน้าตาตื่นมาจากอีกทาง ตรงมาที่แสงคำ “ไปเร็ว ไอ้แสงคำ คนงานบอกว่าเนื้อนางตกลงไปในเหว พ่อเลี้ยงกำลังช่วยขึ้นมา”
แสงคำหันขวับ ไม่สนใจอรองค์ทันที อรองค์มองตกใจที่คำฝายบอก
“เนื้อนางตกลงไปได้ยังไง” แสงคำถาม
“ผีแขไขมันผลักน่ะสิ”
อรองค์ชักสีหน้าทันที “ไม่จริง”
“จริง ไม่จริงก็ไปดูด้วยตาเองเถอะคุณ คนทั้งคนจะตกลงไปได้ยังไง”แสงคำวิ่งลงจากเรือนไปก่อนอย่างเร็ว
อรองค์ตามไปติดๆอย่างอยากรู้ คำฝายมองแล้วสองคนแล้วรีบวิ่งตามไป
ณไตรอุ้มเนื้อนางวางลงที่แคร่ ม่อนดอยตามมากับคนงานถือเชือกยืนมองห่าง
“อย่าเพิ่งขยับมากนะครับ” เนื้อนางยิ้มมองณไตรที่ห่วงใย แสงคำ อรองค์ คำฝายวิ่งมาจากอีกทาง “เนื้อนาง เป็นยังไง เจ็บมากหรือเปล่า”
“ถลอกกับเคล็ดน่ะอ้ายแสงคำ” เนื้อนางยิ้มให้แสงคำ
คำฝายเข้ามาใกล้เนื้อนาง “ผีแขไขนี่มันร้ายจริงๆ”
“ไม่ใช่ผี เนื้อนางยืนยันได้ ที่ผลักเนื้อนางลงไป เป็นคน”
“เห็นหน้ามันมั้ย” ณไตรถาม
“ไม่เห็นจ้ะ มันเข้ามาด้านหลัง ... เร็วมาก”
“แล้วรู้ได้ยังไงคะว่าเป็นคน” อรองค์ไม่เชื่อ
“ใครบ้างจะไม่รู้ตัวว่าถูกผลัก ผีแขไขแค่ทำให้ฉันวิ่งตามไปถึงเหว มีคนรอจะผลักฉันลงไปอยู่แล้ว”
“แสงคำ ม่อนดอยเอาคนงานออกไปหา ใครแปลกหน้าลากตัวกลับมาที่นี่” ณไตรสั่ง
“มันอาจจะหนีไปไกลแล้วนะ หนานไตร”
“ยังไงก็ต้องค้น เราจะได้รู้ว่ามีทางไหนที่มันจะเล็ดรอดเข้ามา” แสงคำแย้ง
ม่อนดอยเร่ง “งั้นรีบไปเถอะ”
แสงคำหันกลับมามองเนื้อนางแล้วกำชับ “เนื้อนางอย่าออกไปไหนให้พ่อเลี้ยงคอยดูไว้ มันไม่กล้าเข้ามาใกล้เนื้อนางหรอกถ้าพ่อเลี้ยงอยู่ด้วย” แสงคำสั่งแล้ววิ่งออกไป ม่อนดอย คนงานตามออกไป
เนื้อนางเหลือบมองณไตร คำฝายเห็นก็รีบพูดขึ้น“ไปพักในเรือนดีกว่า”
ณไตรพยุงเนื้อนางลุกขึ้น เนื้อนางเห็นสายตาอรองค์ที่จ้องอยู่ ณไตรไม่สนใจใคร พยุงเนื้อนางขึ้นเรือนไป
อรองค์ขยับจะตามณไตร คำฝายกระแอม “จะตามติดขึ้นไปด้วยทำไมคะคุณครู หรือว่าเป็นหมอ”
“ฉันช่วยเช็ดตัว ล้างแผลได้”
“ไม่ต้องหรอก พ่อเลี้ยงเค้าก็ทำให้” คำฝายเน้น “เมียเค้าได้”
อรองค์มอง คำฝายก้าวมายืนจังก้า ขวางบันได “แล้ววันนี้ไม่สอนหนังสือคุณหนูเหรอ ถึงได้มาอยู่ปางนานๆ อยู่ยังกับบ้านตัวเอง” คำฝายมองอรองค์สายตาไม่เป็นมิตร “ที่ปางมันไม่ค่อยเหมาะกับครูสาวๆ หรอกนะ คนงานผู้ชายมันเยอะ บางคนเกิดมามันก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงกรุงสวยๆ”คำฝายขู่เบาๆ
อรองค์มองไปรอบๆ เริ่มไม่แน่ใจ
“พ่อเลี้ยงเค้ายุ่งเรื่องเมียเค้าเจ็บ ก็ต้องรอแสงคำกลับมา ถึงจะไปส่งที่หิมวัตได้”
“บอกแสงคำด้วยว่าฉันรออยู่ที่เรือนคุณณไตร” อรองค์บอกแล้วเดินหันหลังกลับไปทางเรือนพัก
คำฝายมองเบะปากไม่ชอบหน้าอรองค์
ณไตรประคองเนื้อนางลงบนที่นอน เนื้อนางมองณไตรแล้วถามทันที “พ่อเลี้ยงเชื่อเนื้อนางมั้ย ไม่ใช่ผีแขไขที่ผลักเนื้อนางตกลงไป”
“ผมเชื่อว่าที่นี่ไม่มีผีแขไข เนื้อนาง ... คุณสงสัยใครบ้าง”
“เสียดาย เนื้อนางไม่ทันเห็นหน้ามัน”
“เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง ตอนนี้ห่วงตัวเองก่อน เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ณไตรถามแล้วแตะแขนเนื้อนาง “ตรงนี้เจ็บมั้ย”
“ไม่เจ็บจ้ะ”
ณไตรจับไปที่ไหล่ “ตรงนี้ล่ะ”
“ปวดๆ นิดหน่อยจ้ะ”
“คงกระแทกหิน นั่งพิงก่อนนะครับ” ณไตรประคองเนื้อนางนั่งพิงผนังเรือน
เนื้อนางมองณไตรที่สัมผัสทะนุถนอมห่วงใยเต็มที่ ณไตรหันมามองเห็นเนื้อนางที่มองอยู่ ระยะใกล้แค่ลมหายใจรดกัน สองสายตาลืมความบาดหมางชั่วครู่
ณไตรแตะหน้าผากลงที่หน้าผากเนื้อนาง “ตอนผมเห็นคุณ ..ที่เหว เนื้อนาง .. ผมอยากจะฆ่าคนที่มันทำร้ายคุณ”
“ตอนนั้น ... เนื้อนางกลัว”
ณไตรโอบเนื้อนางมาไว้ในอก “ผมจะลากตัวไอ้ชั่วนั่นมาให้ได้ ไม่ต้องกลัวนะครับ” ณไตรกอดเนื้อนางไว้ด้วยความรัก ความเป็นห่วงที่สุด

อรองค์ผุดลุกผุดนั่ง คอยมองทาง ยังไม่เห็นมีใครมา “ไปตามถึงไหนนะ แสงคำ ... ได้เรื่องผีแขไขหรือเปล่า” อรองค์อยากจะออกไป แต่มองเห็นบรรยากาศที่เริ่มเย็น ก็ตัดสินใจรอ

แสงคำกับม่อนดอยที่กลับมาหลังจากไปค้นในป่า ยืนอยู่ตรงหน้าณไตร
“ไม่มีร่องรอยอะไรเลย มันคงไม่ได้อาศัยอยู่ในป่า”
“แต่มันรู้ลู่ทางที่นี่ดี รู้ทางหนีให้รอดหูรอดตาเรา มันอาจจะเป็นคนงานเก่า”
“ผมจะสั่งคนงานเพิ่มเวรยามเฝ้าทุกด้าน” แสงคำมองไปในเรือน “เนื้อนางเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่เป็นไรมาก ฉันคอยดูอยู่ ยังไงนายช่วยพาครูอรองค์กลับหิมวัตด้วย”
“แล้วถ้าเกิดครูอรองค์ไม่ยอมกลับ”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 18/3 วันที่ 19 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ