อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 19/2 วันที่ 20 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 19/2 วันที่ 20 ต.ค. 57

เนื้อนางค่อยๆได้สติ ฟื้นขึ้นมา ทุกคนมองเบาใจไปเปลาะหนึ่ง คำฝายประคองเนื้อนางนั่ง เนื้อนางเอามือแตะที่คอ คำฝายมองตามมือเนื้อนางแล้วสะดุ้ง “คอๆตั๋ว”
แสงคำ ม่อนดอยรีบเข้ามาใกล้ สามคนมองเห็นจ้ำเขียวเป็นรอยมือที่คอเนื้อนาง
“เนื้อนางโดนบีบคอ ...แขไข .. “

ม่อนดอยออกความเห็น “ผีแขไขนี่มันร้ายจริงๆ ตีไอ้แสงคำแล้วยังตามมาบีบคอเนื้อนาง”
“ไม่ใช่ผีแขไขอย่างคราวก่อน” ทุกคนมองเนื้อนาง “คราวนี้หน้าตาเหมือนคุณแขไขจริงๆ”
สีหน้าแสงคำตกใจกว่าทุกคน


“หน้าตาเหมือนแขไข เนื้อนาง ตั๋วแน่ใจนะว่าตาไม่ฝาด”
“เนื้อนางไม่มีวันลืมหน้าคุณแขไข เค้าบีบคอ แล้วก็จะฆ่าเนื้อนาง” เนื้อนางหันไปทางแสงคำ “จริงๆนะ อ้ายแสงคำ”
สีหน้าแสงคำหนักใจ แต่พอเห็นทุกคนมองมา ก็ปฏิเสธเสียงแข็งทันที “เป็นไปไม่ได้หรอก เนื้อนาง ผีที่เที่ยวหลอกไปทั่ว หน้าตามันไม่ใช่แขไข”
“แต่เนื้อนางเห็นกับตานะ อ้ายแสงคำ ผีหน้าตาเหมือนคุณแขไข แววตาก็ใช่”
“ตกลงยังไงกันแน่ มีผีแขไขสองตัว” ม่อนดอยสงสัย
แสงคำตัดบท “คำฝาย ม่อนดอย ดูเนื้อนางไว้ ฉันต้องไปรายงานพ่อเลี้ยง” แสงคำรีบออกไป
ม่อนดอย คำฝายมองเนื้อนางที่มีสีหน้าไม่สบายใจ เพราะมั่นใจว่าตัวเองตาไม่ฝาดแน่นอน

ณไตรขับรถมาผ่านป้ายปาง แสงคำวิ่งเร็วมาจากด้านในปาง ณไตรพอเห็นแสงคำก็หยุดรถทันที แสงคำวิ่งมาข้างรถณไตร “เมื่อคืนผีแขไขออกมาหลอกเนื้อนางอีกแล้ว”
“เนื้อนางเป็นอะไรหรือเปล่า”
“มีรอยถูกบีบคอตอนนี้คำฝายดูอยู่ แต่ที่ผมต้องรีบมาบอกพ่อเลี้ยงก่อน เพราะเนื้อนางยืนยันว่าผีที่เห็นหน้าตาเหมือนแขไข”
“บ้าเอ๊ย!!! ขึ้นรถมาเลย แสงคำ” แสงคำโดดขึ้นรถณไตร ณไตรพุ่งรถออกไปทันที

เนื้อนางเอียงคอให้คำฝายทายาเบามือ
ม่อนดอยที่นั่งอยู่ด้วย หน้าตาสงสัย “ผีตัวนึงตีหัวไอ้แสงคำ อีกตัวหน้าเหมือนแขไขมาบีบคอเนื้อนาง ตกลงตัวไหนเป็นผีแขไขกันแน่”
คำฝายทายาเสร็จมองม่อนดอย “จะตัวไหนก็เหอะ ปล่อยไว้ไม่ได้เพราะมันจะเอาชีวิตเนื้อนาง”
“ถ้าเมื่อวานผีคุณแขไขจะฆ่าเนื้อนางจริงๆ เนื้อนางคงตายไปแล้ว”
“ตั๋วสงสัยอะไร”
“ถ้าคนที่บีบคอเนื้อนางเมื่อคืนไม่ใช่ผี แต่เป็นคุณแขไขที่ยังไม่ตาย”
“จะเป็นไปได้ยังไง เนื้อนาง พ่อเลี้ยง ไอ้แสงคำ ไอ้ม่อนดอยก็เห็นกับตา ศพแขไขตายอยู่ที่ก้นเหว”
เนื้อนางสีหน้าสงสัย

ประตูกระท่อมเปิดออกเร็ว เห็นณไตร แสงคำพุ่งเข้ามาด้านใน ณไตรมองไม่เห็นใครอยู่ในกระท่อม
แสงคำมองไปเห็นมีดวางอยู่ที่พื้น แสงคำรีบเดินไปหยิบขึ้นมา “เนื้อนางบอกว่าผีแขไขจะแทง”
“รีบตามตัวให้เจอ” ณไตรสั่งแล้วพุ่งออกไปอย่างเร็ว แสงคำถือมีดตามออกไปทันที

เนื้อนางยืนมองไปนอกหน้าต่าง แล้วหันกลับมา จะเดินไปที่ประตู คำฝาย ม่อนดอยพากันขวาง
“เนื้อนางอยากเข้าไปดูในป่า”
ม่อนดอยถาม “จะไปหาผีแขไขเหรอ”
“ใช่ ในป่าต้องมีอะไรที่พ่อเลี้ยงกับอ้ายแสงคำปิดบังอยู่”
“ตั๋วสงสัยพ่อเลี้ยงกับอ้ายแสงคำว่าจะเกี่ยวกับผีแขไข”
“พ่อเลี้ยงกับอ้ายแสงคำพูดไม่ตรงกันเรื่องที่อ้ายแสงคำหายไปในป่าทุกวัน แล้วอ้ายแสงคำก็ยืนยันกับเราทุกครั้งว่าไม่มีผีแขไข”
“แล้วอยู่ๆ ผีหน้าเหมือนแขไขก็โผล่มาเมื่อคืน” คำฝายต่อ
“เอาล่ะ เอาล่ะ สงสัยได้ แต่ยังไงก็ต้องรอพ่อเลี้ยงหรือไอ้แสงคำกลับมาก่อน เพราะถ้าในป่า มีอะไรที่ไม่ใช่ผี .. คราวนี้เนื้อนางอาจจะไม่โชคดีเหมือนเมื่อคืน” ม่อนดอยเตือน
คำฝายเห็นด้วย หันไปแตะแขนเตือนเนื้อนาง “ใช่ตั๋ว ใจเย็นๆ ก่อน คนอย่างไอ้แสงคำมันปิดอะไรตั๋วไม่ได้นานหรอก” เนื้อนางเชื่อคำฝายที่เตือนด้วยความห่วงใย

ณไตร แสงคำวิ่งเร็ว มองหาไปรอบๆ ณไตรสีหน้ากังวล สั่งแสงคำ “แยกกันหาให้เจอ ก่อนที่คนอื่นจะเห็น” แสงคำแยกกับณไตรไปอีกด้าน ณไตรวิ่งลึกเข้าไปด้านใน
แขไขยืนอยู่ตรงปากเหว สายตาแขไขมองลงไปที่ก้นเหว ย้อนนึกภาพเหตุการณ์คืนที่แขไขถูกบุญลือตบตีจนหัวกระแทก แขไขถูกบุญลือผลักตกเหว แขไขมองเห็นทุกอย่างเหวี่ยงวูบไหวขณะที่กลิ้งลงมาตอนยังไม่ตาย
แขไขนึกถึงเหตุการณ์ต่อจากคืนที่ถูกผลักลงมา เมื่อ 5 ปีก่อน

แขไขในสภาพเนื้อตัวมอมแมม ฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความมืด บรรยากาศป่าเงียบสงัด น่ากลัว แขไขมองหาทางรอด พยายามคลานขึ้นไป เอามือจิกลงไปในดิน ประคองตัวเองที่เลือดอาบหัวขึ้นไปทีละน้อย แขไขคว้าเถาวัลย์ดึงตัวเองปีนขึ้นไป เสียงนกแสกร้องดัง แขไขตกใจปล่อยมือ ตกลงมานอนกับพื้น
แขไขน้ำตาไหลกลัวจนสุดชีวิต มองไปรอบๆ พยายามส่งเสียง “ช่วยด้วย .. ฉันอยู่ตรงนี้ ... ช่วยฉันออกไปที”
ดินก้อนยักษ์ตกลงมาเฉียดร่างแขไขแค่คืบ แขไขสะดุ้งหนี แขไขมองไปรอบๆ นกแสกร้องดังก้องไปรอบๆ แขไขกรีดร้อง ความกลัวเข้าจู่โจมจิตใจ สติขาดผึงไปด้วยความหวาดหวั่นที่สุดในชีวิต

แขไขตอนนี้เหยียบหมิ่นอยู่ที่ปากเหว เนื้อตัวสั่นเทาเพราะความกลัวที่หลอกหลอนจิตใจ ริมผีปากแห้งของแขไขเอ่ยเสียงแหบพร่าที่อยู่ในจิตใต้สำนึกมาตลอดนับตั้งแต่วันที่ถูกทำร้าย “อย่า ..ฆ่า... ฉัน”

แขไขนึกย้อนถึงตอนที่ปีนขึ้นมาได้ถึงปากเหว เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวมีแต่รอยแผล แขไขมองไปรอบๆ ด้วยความกลัว แขไขเดินกระเซอะกระเซิงอย่างคนเสียสติ เสื้อผ้าแขไขขาดมากขึ้น เท้ามีแผลจากโดนกิ่งไม้ทิ่มตำ
ปากแขไขพร่ำพูด “อย่า...ฆ่าฉัน ฉันกลัวแล้ว” แขไขมองไปรอบๆ แล้วคลานไปหาที่ซ่อนในพุ่มไม้ ด้วยความกลัว ปากก็พร่ำพูดอย่างคนไร้สติ “ฉันกลัวแล้ว ... อย่าทำฉัน ... อย่าฆ่าฉันเลย”
แขไขยังคงยืนหมิ่นตรงปากเหว ทวนคำซ้ำๆ แววตาสั่นระริกด้วยจิตใต้สำนึก “ฉันกลัวแล้ว อย่าฆ่าฉัน”

แขไขนึกถึงภาพถูกผลักตกเหว แขไขตัวสั่นกลัว ร่างแขไขโงนเงน “ฉันเจ็บ ฉันกลัว อย่า .. อย่าทำฉันเลย” แขไขกำลังจะร่วงไป ณไตรพุ่งเข้ามารวบร่างแขไขไว้แน่น ดึงห่างปากเหว
แขไขกรีดร้องทันที “ปล่อย .. อย่า...ฆ่าฉัน” ณไตรพยายามดึงแขไขที่ดิ้นรนสุดกำลัง
“แขไข นี่ผมเองณไตร แขไข มองผม”
แขไขมองณไตร แต่จำไม่ได้ ทั้งดิ้น ทั้งร้อง “ปล่อยฉัน แกจะฆ่าฉัน”
“แขไข ใจเย็นๆ ผมไม่ทำอะไรคุณ ผมมาช่วยคุณ” ณไตรพยายามรวบร่างแขไขไว้เต็มแรง
แสงคำที่ได้ยินเสียงแขไขรีบวิ่งมาจากอีกทาง มองเห็นณไตรกำลังลากแขไข
“แขไข .. อย่าดิ้น” แสงคำรีบบอกแขไข แขไขมองหน้าแสงคำ แสงคำเดินเข้าหาแขไขอย่างคุ้นเคย “ผมมารับกลับบ้าน” แขไขเอามือลูบหน้าแสงคำ ณไตรมองแขไข
“กลับไปกินข้าว ให้ผมป้อนข้าวคุณไง”
“กลับบ้าน” แขไขสงบและพยักหน้ากับแสงคำ แสงคำมองสบตาณไตร แล้วเดินนำแขไขเดินตามอย่างว่าง่าย ณไตรเดินรั้งท้าย ระวังไม่ให้แขไขหนีไปอีก

แม่นายกับจันตาเดินเร็วจะออกไปขึ้นรถที่เตรียมไว้ “ที่ฉันสั่งแกทำเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”
“เรียบร้อยค่ะ แม่นาย ตำรวจจะไปรอแม่นายที่ปาง”
อรองค์เดินเร็วมา เห็นแม่นายกับจันตากำลังจะออกไปก็รีบเอ่ยถาม “ขออรไปด้วยคนได้มั้ยคะ”
แม่นาย จันตาหันมามอง ถาม “เธอรู้เหรอว่าแม่นายจะไปไหน”
“อรเห็นคุณณไตรออกไปตั้งแต่เช้ามืด แม่นายเองก็คงจะไปที่ปางเหมือนกัน”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ” แม่นายปฏิเสธ
“อรทราบค่ะ แต่อรเป็นห่วงแม่นาย” แม่นายกับจันตามองอรองค์ “ที่ปางมีแต่พวกของเนื้อนาง อรกลัวว่าถ้าพวกเค้าคิดจะปกป้องเนื้อนาง แล้วทำอะไรรุนแรงขึ้นมา” อรองค์ทิ้งท้าย
แม่นายสีหน้านิ่งคิด มองอรองค์ที่สงบเสงี่ยมอยู่ตรงหน้าอย่างตัดสินใจ

เนื้อนางนั่งไม่ติด ลุกขึ้นเดินกระวนกระวาย “พ่อเลี้ยงกับอ้ายแสงคำหายไปนานแล้วนะ”
คำฝาย ม่อนดอยมองกันไม่สบายใจ “ให้ไอ้ม่อนดอยตามไปดูดีกว่าเนื้อนาง”
ม่อนดอยอาสา “ฉันไปเอง”
“ทำไมต้องคอยห้าม ป่านี้เนื้อนางอยู่มาตั้งแต่เกิด”
“แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วนะ เนื้อนาง” คำฝายเสียงเข้มมองเนื้อนาง “แขไขตายในป่านั่น แล้วก็ยังมีผีที่มันโผล่มาจองเวรตั๋ว ตั๋วเกือบตายมากี่ครั้งแล้ว ถ้าตั๋วดื้อจะไปไม่สนใจความเป็นห่วงของพี่ ก็ขอให้นึกถึงพ่ออุ๊ยหมื่นหล้า พ่ออุ๊ยให้พี่ปกป้องตั๋ว ถ้าพี่ทำไม่ได้ พ่ออุ๊ยที่อยู่ในสวรรค์จะเสียใจสักแค่ไหน”
เนื้อนางเห็นแววตา น้ำเสียงห่วงใยของคำฝาย แล้วก็จำใจหยุดรอ

แสงคำเดินนำแขไขเข้ามาในกระท่อม พาแขไขไปนั่งที่แคร่เตี้ยๆ ณไตรตามหลังมาปิดประตู แสงคำสบตาณไตร
ณไตรเข้ามาใกล้แขไข “แขไข เมื่อคืนคุณออกไปหาเนื้อนางมาใช่มั้ยครับ” แขไขแววตาเลื่อนลอย ไม่รับรู้ ณไตรพยายามถามซ้ำกระตุ้นความจำแขไข “คุณไปเจอเนื้อนางมาแล้ว”
แสงคำเดินเข้าไปด้านใน หยิบโซ่กับกุญแจที่ซ่อนไว้ออกมา ณไตรเหลือบมองเห็นแสงคำเอาโซ่กับกุญแจเข้ามาใกล้เงียบๆไม่ให้แขไขรู้ตัว
แขไขมองไปไกล สายตานึกทวนคำของณไตร “เนื้อ..นาง”
แสงคำส่งโซ่ให้ณไตร ณไตรเอาโซ่ล่ามขาแขไขเบามือ แต่แขไขหันขวับมาเห็นก็ดิ้นทันที แสงคำรีบจับร่างแขไขไว้ “ผมขอโทษที่ต้องทำอย่างนี้กับคุณ คุณดูแลตัวเองไม่ได้ ถ้าคุณออกจากกระท่อมหลังนี้ คุณจะเป็นอันตราย”
แขไขมองโซ่ที่ณไตรล่ามแล้วเริ่มเกร็งร่างด้วยความกลัว “พวกแกจะฆ่าฉัน”
“ไม่ได้ฆ่า แขไข เรากำลังช่วยคุณ”
“ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ” แขไขทั้งดิ้นทั้งร้อง แสงคำรวบร่างรัดไว้แน่นกลัวแขไขดิ้นหลุด
ณไตรรีบใส่โซ่แล้วล็อคกุญแจที่ขา “ปล่อยฉัน” แขไขกรีดร้องดังยาว สุดเสียงแล้วหมดสติ คอพับ
ณไตรรีบอุ้มร่างแขไขมาวางลงบนเตียงนอน แสงคำเอาปลายโซ่อีกด้านล็อคไว้กับขาเตียง ณไตร แสงคำถอยห่างเตียง มองแขไขด้วยสายตาสงสาร แขไขที่ถูกล่ามโซ่ไว้ที่ขา นอนหมดสติบนเตียง น่าเวทนา

ณไตรเดินออกมากับแสงคำ แล้วเอ่ยสั่ง “นายรีบไปรับหมอ แล้วพามาที่นี่เลย ฉันไปดูเนื้อนางก่อน แล้วจะรีบกลับมาดูแขไข” ณไตรก้าวยาวๆออกไป
แสงคำมองกลับไปในเรือน สายตาห่วงแขไข แล้วรีบเดินตามออกไป

เนื้อนางสีหน้าร้อนใจ มองไป เห็นคำฝายกำลังชี้ให้ม่อนดอยดูที่หลังคาเรือน “ตรงนี้ มันมีรูนะ”
“เออ เดี๋ยวฉันมาซ่อมให้”
เนื้อนางอาศัยจังหวะที่ม่อนดอย คำฝายเผลอ ลุกพรวด พุ่งออกประตูไป
“เนื้อนาง” คำฝาย ม่อนดอยหันมามอง ตกใจ รีบตามออกไปทันที
เนื้อนางก้าวออกมา เนื้อนางมองไปเห็นแม่นายที่หน้าเรือน จันตา อรองค์ยืนอยู่ข้างๆ ตำรวจสองคนยืนอยู่ด้านหลัง แม่นายกับเนื้อนางจ้องกัน คำฝาย ม่อนดอยตามหลังมาชะงัก
“คนไหนชื่อเนื้อนางครับ” ตำรวจถามขึ้น
คำฝาย เนื้อนางตกใจมากที่เห็นตำรวจ
จันตาชี้ “นังคนนั้นค่ะ เนื้อนาง มันฆ่าคุณแขไข จับมันเลยค่ะ”
เนื้อนาง คำฝาย ม่อนดอยลงจากระเบียงมาเผชิญหน้ากับกลุ่มแม่นาย
คำฝายไม่ยอม “จับไม่ได้ เนื้อนางไม่ได้ฆ่าแขไข”
จันตไม่เชื่อ “ไม่ได้ฆ่า แล้วแกหนีหายหัวไปตั้ง 4-5 ปีทำไม พวกแกมันกลัวความผิด แต่วันนี้แกหนีไม่รอดแล้ว”
อรองค์มองเนื้อนางที่แววตาเชื่อมั่น ตอบโต้แม่นายทันที “เนื้อนางกับพี่คำฝายจะไม่หนีอีก พาตำรวจมาก็ดี เนื้อนางอยากให้ตำรวจสอบสวนเรื่องคุณแขไข”
“แกไม่ต้องท้า ฉันลากแกไปตายในคุกแน่ๆ”
“ข้อหาอะไรหรือคะ แม่นาย เนื้อนางไม่ใช่ฆาตกร” เนื้อนางหันไปบอกตำรวจ “คืนนั้น เนื้อนางก็ถูกทำร้ายจนเกือบตายอยู่ที่ปางนี้
“มันโกหก มันวางแผนทุกอย่าง ฆ่าแขไข แล้วเป็นชู้กับลูกชายชั้น” แม่นายบอกตำรวจ “จับมันไปสิ ขังมันให้ตายคุก ให้สมกับที่มันเอาชีวิตแขไข”
แม่นายจ้องเนื้อนางด้วยสายตาอาฆาต เนื้อนางมองตอบโต้ไม่กลัว

แขไขนอนสลบ ลืมตาเบิกโพลง ลุกพรวดขึ้นนั่ง ทวนคำที่ได้ยินก่อนสลบไป “เนื้อ ... นาง”
แขไขตกใจในภวังค์ความคิดขาดๆวิ่นๆของตัวเอง ลุกพรวดลงจากเตียงจะวิ่งหนี แต่ติดโซ่ล่ามขาไว้กับเตียงกระชากรั้งตัวแขไขไว้ แขไขสะดุดล้มลงกับพื้นหันมาพยายามดึงขาตัวเองออก
“แกจะฆ่าฉัน ฉันไม่อยู่แล้ว ฉันต้องหนี ปล่อยยยยย”
แขไขดึงขาตัวเองไม่สนความเจ็บปวด คิดแต่เพียงจะหนีออกไป ข้อเท้าแขไขขูดกับโซ่เลือดไหลซิบๆ แขไขพร่ำพูดซ้ำๆ หมอบลงกับพื้นคุดคู้ร่างยกมือท่วมหัวขอชีวิต “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันเจ็บ ฉันกลัวแล้ว อย่าฆ่าฉันเลย”

เนื้อนางกำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มแม่นาย
“คุณกล่าวหาว่าเนื้อนางเป็นคนฆ่า ทั้งๆ ที่เนื้อนางถูกตีหัวจนสลบ แล้วก็ถูกพามาอยู่ในเรือนนี้ ไม่ได้หนีไปไหน แถมยังถูกทำให้เข้าใจผิดว่านอนกับคุณธรรพ์”
“ไม่ต้องไปฟังนังคนนี้ มันมารยาเก่งเหมือนแม่”
“คุณว่าแม่เนื้อนางทำไม เนื้อนางทำให้คุณเสียใจคนเดียว ไม่เกี่ยวกับแม่เนื้อนางเลยสักนิด”
“คนมันพาลไงล่ะเนื้อนาง เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าไม่ทำความดีแล้วยังปากหาเรื่องเก่งแต่ด่าพ่อแม่คนอื่น”
จันตาไม่ยอม “อีคำฝาย แกอยากตายในคุกพร้อมเนื้อนางมันใช่มั้ย”
“เออสิวะ ใครทำเนื้อนาง อีคำฝายมันก็เจ็บเหมือนกัน”

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนทีี่ 19/2 วันที่ 20 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ