อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 21 ต.ค. 57

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 21 ต.ค. 57

แม่นายประชดทันที “แขไขก็ตายไปแล้ว ที่แกทำทั้งหมดเพราะแกจะล้างคาวให้เนื้อนางที่มันเป็นชู้กับธรรพ์ต่างหาก”
วันดีเดินตามเข้ามาเงียบๆ มองจ้องไปที่ณไตร

“ผมกำลังทำให้หิมวัตพ้นจากเรื่องอัปยศ คนตายทั้งคนแต่ฆาตกรยังลอยนวล ไม่ว่าแขไขหรือเนื้อนาง ชีวิตเค้าสองคนก็ไม่ควรต้องมาสังเวยความชั่ว หยาบช้าจากน้ำมือใครทั้งนั้น แล้วถ้าวันนี้ใครไม่ไปที่ปางกับผม ผมจะถือว่าคนนั้นเป็นหนึ่งในฆาตกร” ณไตรประกาศสีหน้าเอาจริง กวาดตามองทุกคน


แสงคำสะพายปืน มองอรองค์ที่เดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย
“เธอรู้ใช่มั้ยว่าคนฆ่าแขไข เป็นใคร คนที่อยู่ในกระท่อมนั่นหรือเปล่า” แสงคำนิ่ง อรองค์เขย่าตัวแสงคำ “แสงคำ บอกฉันหน่อย บอกฉันเถอะ”
“ไหนๆ วันนี้ พ่อเลี้ยงก็กำลังจะบอกความจริงทั้งหมดแล้ว ผมจะพาคุณไป ให้คุณเห็นด้วยตาตัวเองว่า ใครอยู่ในกระท่อม”
อรองค์ดีใจ แสงคำเดินนำ อรองค์เดินตามไปข้างๆทันที

กระท่อมค่อยๆ เปิดออก อรองค์เดินตามแสงคำเข้าไป อรองค์เลื่อนสายตามองไปที่ร่างคุดคู้อยู่มุมห้อง สายตาอรองค์มองอย่างนึกไม่ถึง ค่อยๆ เดินเข้าไปหา แล้วย่อตัวลงแตะแขนแขไขที่คุดคู้อยู่
แขไขสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมา อรองค์มองเห็นแขไขเต็มตา “พี่แข”
แสงคำได้ยินอรองค์เรียกว่าพี่แข ก็มองจ้องอรองค์ แขไขมองอรองค์ สายตาว่างเปล่าจำไม่ได้
อรองค์มองสภาพพี่สาวแล้วน้ำตาร่วง “พี่แข” อรองค์สะอื้น โผเข้ากอด “พี่แขของดาว ดาวคิดถึงพี่แขเหลือเกิน คิดถึงทุกลมหายใจ” อรองค์กุมมือพี่สาวไว้ ร้องไห้สะอื้นออกมา ด้วยความสงสารและคิดถึงจับใจ
แสงคำตกใจ “คุณดาวเด่น”
อรองค์หันมามองแสงคำที่เดินมาใกล้ “ใช่ ฉันเอง... ดาวเด่น”
“ทำไมคุณไม่บอกพ่อเลี้ยงว่าคุณคือ คุณดาวเด่น”
อรองค์หันไปมองแขไข แล้วน้ำตาหยด “ฉันไม่เคยลืมเรื่องที่พี่แขตาย และฉันก็ไม่เคยเชื่อว่าศพที่พบคือ พี่แข” แขไขมองอรองค์ อรองค์ยิ้มกับแขไขทั้งน้ำตา “ฉันเปลี่ยนชื่อ ใช้นามสกุลใหม่ ตั้งใจว่าจะต้องกลับมาหาตัวคนที่ฆ่าพี่สาวฉันให้ได้ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร มันต้องชดใช้ความผิดที่ทำกับพี่แข”
“ผมเจอคุณแขไขเมื่อ 2 ปีก่อน พ่อเลี้ยงให้คุณแขไขอยู่ที่นี่ พาหมอมารักษาคุณแขไข เพราะหวังว่าวันนึง คุณแขไขจะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นคืนนั้น แล้วชี้ตัวฆาตกรได้”
“ขอบใจนะ แสงคำ ฉันเคยสงสัยว่าเธออาจจะทำร้ายพี่แข เพราะช่วยเนื้อนาง”
แสงคำยิ้ม “เนื้อนางฆ่าใครไม่ได้หรอก”
แขไขมองอรองค์ แล้วถาม “ใคร”
“ดาวเอง พี่แขดาวมาหาพี่แขแล้ว ... ดาวจะดูแลพี่แขเอง”
“ดาว”
แสงคำเอ่ยบอกแขไข “น้องสาวคุณชื่อดาวเด่น เค้ามาตามหาคุณ”
แขไขหันไปแตะหน้าดาวเด่น แล้วยิ้มให้อย่างไม่รู้ความ “น้อง ..ดาว .. น้องดาว”
อรองค์ฟังแล้วสะอื้นในอก โผเข้ากอดแขไขด้วยความดีใจ
แสงคำมองแล้วยิ้มที่แขไขกับอรองค์ได้พบกันอีกครั้ง

หน้าเรือนเนื้อนาง เนื้อนางในชุดขาวนั่งรอณไตรอยู่ คำฝาย ม่อนดอยอยู่ใกล้ ทุกคนเตรียมไปวัดเรื่องศพประกาย เนื้อนางตัดสินใจ “ไปวัดกันเถอะ พ่อเลี้ยงคงไม่มาแล้ว”
เนื้อนางลุกขึ้น คำฝาย ม่อนดอยขยับ ณไตรเดินนำแม่นาย จันตา ธรรพ์ วันดีรั้งท้ายมาหยุดที่หน้าเรือน
เนื้อนางมองแม่นาย แม่นายมองจ้องเนื้อนางด้วยสายตาหยามเหยียด เกลียดชัง วันดียืนหลังมองจ้องทุกคนด้วยสายตาระแวง

แสงคำมองอรองค์ที่กำลังจับมือแขไข “ไปกับดาวนะ พี่แข ดาวจะพาพี่แขกลับบ้าน”
แขไขมองแสงคำ แสงคำช่วยปลอบ “ไปได้ ... ไปกับน้องคุณ”
แขไขลุกตามอรองค์ แสงคำคอยดู “กลับ ..บ้าน” แขไขทวนคำ
อรองค์ยิ้ม ประคองพี่สาว กำลังจะเดินไปที่ประตู
ทันใดนั้น ประตูเปิดออก บุญลือโผล่พรวดเข้ามาพร้อมปืนในมือ “ไม่มีบ้านให้พวกมึงหน้าไหนกลับทั้งนั้น ตายซะเถอะ” บุญลือจ่อปืนเล็งไปที่อรองค์ แล้วเหนี่ยวไก แขไขร้องกรี๊ด
แสงคำพุ่งเอาตัวเข้าบังอรองค์ กระสุนโดนไหล่
“แสงคำ” อรองค์หวีดร้องด้วยความตกใจ

ณไตรยืนอยู่ตรงกลางระหว่าง กลุ่มเนื้อนางกับกลุ่มแม่นาย
แม่นายจ้องเนื้อนาง “สะใจพวกแกหรือยังที่ให้ณไตรลากฉันมาที่นี่”
“ไม่มีใครสะใจทั้งนั้นครับ แม่นาย มันถึงเวลาแล้วที่มลทินของเนื้อนางจะต้องถูกลบล้าง” ทุกคนมองณไตร ณไตรเดินมาข้างเนื้อนาง “เมื่อ 5 ปีก่อน ครั้งแรกที่สอบสวนเรื่องนี้ มีคน 2 คนที่ยืนยันว่าไม่เกี่ยวข้อง ไม่รู้ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ คนสองคนที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้”
ณไตรหยุดสายตาไปที่วันดี วันดีสีหน้าเครียดเขม็ง “วันนี้ผมตามจนเจอคนที่ทำร้ายแขไขเมื่อ 5 ปีก่อน คนแรกมันคือบุญลือ” วันดีสีหน้าตกใจสุดขีด

บุญลือกำลังจะเหนี่ยวไกซ้ำ แสงคำหันมากระแทกร่างบุญลืออัดติดผนัง “ดาวเด่น พาแขไขหนีไป” แสงคำตะโกนบอก
อรองค์กุมมือพี่สาวแน่น จะวิ่งไปทางประตู บุญลือเอาปืนในมือตบหน้าแสงคำ อรองค์เห็นบุญลือหันปืนมาก็รีบดึงแขไขหลบ บุญลือเหนี่ยวไก แต่แสงคำเอาปืนปัดมือบุญลือขึ้นสูง กระสุนยิงขึ้นฟ้า
แสงคำเอาปืนตัวเองกระแทกหน้าบุญลือกลับ บุญลือถึงกับเซ แสงคำตามเข้าไปถีบกลางอกบุญลืออย่างแรง ปืนบุญลือยังไม่หลุดมือ
อรองค์กับแขไขหลบมองอยู่ห่างๆด้วยความกลัว แสงคำตามมาจะเอาปืนกระแทก บุญลือตาไว หลบแล้วงัดจนปืนหลุดมือแสงคำ
แสงคำเซ บุญลือเข้ามาจะยิง แสงคำม้วนแขนคว้าปืนบุญลือหล่นพื้นไป สองคนไม่มีปืนในมือ แสงคำ เข้าไปชกบุญลือ บุญลือสวนหมัดแล้วกระแทกลงแผลที่แสงคำถูกยิงตรงไหล่ แสงคำร้อง อรองค์กลัวแสงคำพลาดท่า
บุญลือเหวี่ยงแสงคำกระแทกอัดผนังจนแสงคำทรุดแล้วเดินเข้าหาอรองค์ อรองค์เอาร่างบังแขไขทันที บุญลือก้มลงจิกหัวอรองค์ดึงขึ้น แสงคำโดดเข้าล็อคคอบุญลือแล้วลากออกมาห่างอรองค์ทันที
บุญลือดิ้น แสงคำล็อคแน่นขึ้น บุญลือเริ่มขาดอากาศ มือเหวี่ยงสะเปะสะปะไปเจอปืนบนพื้น บุญลือรวบปืนยกขึ้นจะยิงแขไข แสงคำจับแขนสองข้างประสานกันแล้วบิดคอบุญลืออย่างแรง เห็นบุญลือตาเหลือกคอหักดังกร๊อบ อรองค์ แขไขมอง
แสงคำปล่อยร่างบุญลือที่คอหักลงกับพื้น อรองค์กอดแขไขมองศพบุญลือที่ตายลงตรงหน้า

ณไตรเอ่ยขึ้นต่อหน้าทุกคนที่สีหน้าสงสัย “บุญลือร่วมมือกับคนๆ นึงที่เราไม่เคยรู้มาก่อน ผู้หญิงที่ฉาบหน้าด้วยความเยือกเย็น ผู้หญิงที่ทุกคนให้ความเคารพ นั่นก็คือป้าวันดี”
ทุกคนหันไปมองวันดี ธรรพ์หันขวับมองวันดี “ป้าวันดี ป้าฆ่าแขไขเหรอ”
จันตาไม่เชื่อ “แกเหรอ วันดี เป็นไปไม่ได้ นังนี่มันโง่จะตาย”
“คนที่ทำตัวโง่ๆ ไม่สะดุดตาใครนั่นแหละที่ทำให้ทุกคนหลงทาง” ณไตรมองธรรพ์ “นายบอกว่าอยู่กับป้าวันดีเป็นคนสุดท้ายก่อนจะกินชาแล้วหลับไป”
“ใช่”
“ป้าวันดีนี่แหละที่หลอกฉันลงไปในเมือง” คำฝายเสริม
“แล้วก็หลอกเนื้อนางให้มาเจอคุณแขไขที่ปาง” เนื้อนางช่วยยืนยัน
“วันดี แกมันอสรพิษ แกฆ่าแขไขทำไม” แม่นายด่าทอ
วันดีมองตอบโต้ทุกสายตาที่จ้องมาอย่างไม่สะทกสะท้าน “ทำไมน่ะเหรอ เพราะผู้หญิงอย่างแขไขมันไม่ควรจะอยู่ขวางอนาคตคุณธรรพ์ มันทำให้คุณธรรพ์เสียใจ มันบอกว่ารักณไตร แต่มันให้ท่า มันยอมเป็นเมียคุณธรรพ์จนตั้งท้อง”
“ไม่จริง แขไขไม่ได้สมยอม ผมข่มขืนแขไขเพราะผมรักเค้า รักทั้งๆ ที่แขไขไม่เคยรักผมเลย ผมขืนใจจนเค้าตั้งท้อง แต่เค้าไม่ยอมให้ผมเป็นพ่อของอัศดายุ เค้าเลือกให้พี่ณไตรเป็นพ่อของลูกผม”
ทุกคนมองอึ้ง ธรรพ์สะอื้นกับความจริงที่เก็บกดไว้มานาน
แขไขมองแสงคำที่เลือดไหลจากแผลที่ไหล่ อรองค์กำลังเอาผ้าพันแขนให้แสงคำ “ไหวมั้ยคะ”
“ผมไหว รีบพาคุณแขไขไปชี้ตัวฆาตกรอีกคนที่ปาง”
อรองค์เห็นด้วย รีบประคองพี่สาวออกห่างจากศพบุญลือ
แสงคำคว้าปืน แล้วนำอรองค์ แขไข ออกประตูไปอย่างเร็ว

วันดีสายตากราดเกรี้ยว กรีดเสียงเอ่ยความจริงท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน “อัศดายุไม่ใช่ลูกนังแขไข ไม่ใช่ลูกคุณธรรพ์”
เนื้อนางสังหรณ์ใจ “หมายความว่าอะไร”
“หมายความว่า อัศดายุคือลูกของคุณณไตรกับเนื้อนาง” ณไตรกับเนื้อนางยืนอึ้ง
“เป็นไปไม่ได้ แกโกหก ฉันอยู่ตรงนั้น” แม่นายไม่เชื่อ
“แต่ฉันเป็นคนทำคลอดให้ลูกเนื้อนาง คืนนั้นเด็กที่ตายไม่ใช่ลูกเนื้อนาง แต่เป็นลูกแขไขกับธรรพ์”
“คุณหนู ... คุณหนูเป็นลูกเนื้อนาง”
“ป้าวันดี จิตใจป้าทำด้วยอะไร ถึงให้เนื้อนางกับผมคิดว่าลูกตายไปแล้ว” ณไตรไม่เข้าใจว่าทำไมวันดีถึงทำเช่นนี้
“ก็ถามแม่แกสิว่าใจมันทำด้วยอะไร นี่คือเวลาที่ฉันรอคอยมาทั้งชีวิต ตลอดเวลาที่ฉันต้องก้มหัวรับใช้แก แม่นาย” วันดีจ้องแม่นายมองหยามอย่างสะใจ “แกเกลียดเนื้อนาง ฉันก็เลยให้แกได้อุ้มชูเลี้ยงดูลูกเนื้อนางมาตั้งหลายปีเพราะคิดว่าเป็นลูกแขไข ฉันก็ใช้ความแค้นที่แกมีทำลายตัวแกเอง”
วันดีหัวเราะหยัน ตรงข้ามกับแม่นายที่จ้องวันดีแทบจะเข้าไปฆ่าให้ตายคามือ “ฉันชุบเลี้ยงแกมาไม่ดีหรือไง วันดี แกถึงเนรคุณฉันได้ขนาดนี้”
“นี่คือการแก้แค้นของแม่อย่างฉันไงล่ะ แม่นายศรีวัลลา ฃแกพรากลูกไปจากอกฉัน”
แม่นายใจหายวาบ มองวันดี “แก...”
“จำได้หรือยัง ผู้หญิงชาวบ้านที่พ่อเลี้ยงกัศยะได้เป็นเมีย ตอนหนีคดีอยู่ในป่า ผู้หญิงที่คลอดลูกชายแบเบาะ แล้วแกก็ให้คนมาพรากลูกชายไปจากอกฉัน”

สายตาวันดีย้อนนึกถึงความหลัง วันดีกำลังถูกคนงานชายดึงทารกน้อยออกจากอก เสียงร้องวันดีคร่ำครวญน่าเวทนา “อย่าเอาลูกชายฉันไป”
คนงานดึงทารกถอยห่าง วันดีตาม คนงานไม่ยอมให้วันดีจับ วันดีทรุดลง ยกมือไหว้ “ขอลูกฉันคืนเถอะ ลูกฉันยังไม่หย่านม”
กัศยะที่ยืนอยู่เข้ามาประคองวันดีแล้วพยักหน้าให้คนงานรีบเอาตัวทารกออกไป
“พ่อเลี้ยงกัศยะ ... อย่าให้คนเอาลูกวันดีไปเลยเจ้า ลูกของเรานะพ่อเลี้ยง” วันดีอ้อนวอนกัศยะ น้ำตานองหน้า
“ศรีวัลลาเค้าอยากได้น่ะ”
“ไม่ อย่าเอาลูกวันดีไป เอาลูกวันดีกลับมา” วันดีร้องไห้น้ำตานองหน้า ใจแทบขาด

สีหน้าวันดีเจ็บปวดนึกถึงอดีต หันไปมองธรรพ์ “ธรรพ์ ... แม่ไงลูก แม่นี่แหละแม่แท้ๆของลูก”
“ไม่จริง”
“แม่นายมันเอาตัวลูกไป แม่คิดถึงลูกแทบขาดใจ ถึงต้องมาสมัครเป็นคนงานบ้านหิมวัต ให้ได้เลี้ยงดูลูกชายของแม่” วันดีกางแขน ธรรพ์ถอยหนี “ธรรพ์ แม่กับน้าบุญลือทำทุกอย่างเพื่อลูก แขไขมันไม่เหมาะกับลูก แม่จัดการให้มันตาย แล้วโยนความผิดให้เนื้อนาง ไล่มันออกไปเพราะเนื้อนางมันรู้ว่าลูกกับแขไขมีอะไรกัน แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกมาตลอด... ธรรพ์... เรียกแม่สักคำนะลูก”
“คุณไม่ใช่แม่ผม ผมเป็นลูกแม่นาย” ธรรพ์ไปยืนข้างแม่นาย
วันดีมองแล้วเจ็บแค้น “มันไม่ใช่แม่ มันเลี้ยงลูกไว้รองมือรองเท้า มันรักณไตรมากกว่า”
“ยังไงแม่นายก็เลี้ยงผมมา แม่ผมต้องไม่ใช่คนใจร้ายทำลายชีวิตผู้หญิงที่ผมรัก”
สิ้นเสียงธรรพ์ อรองค์ประคองแขไขมา แสงคำเดินตามมาใกล้ ทุกคนหันไปมอง
“แขไข” แขไขมองวันดี “แก!! แก.. ตีหัว .. เนื้อนาง” แขไขนึก “บุญลือ .. ผลัก ผลักฉัน สองคน...สองคน .. กลัวแล้ว กลัว ... อย่า ฆ่า ฉัน”
“นังแขไข แกกลับมาทำลายอนาคตลูกชายฉันอีกทำไม”
แม่นายด่าทอ “พอได้แล้ว วันดี ฉันไม่น่าเลี้ยงอสรพิษอย่างแกไว้ใกล้ตัว ให้มาคอยแว้งกัดฉันกับลูกเลย แกมันเลว”
“แกต่างหากที่เลว ใจอำมหิตพรากแม่พรากลูกพรากความสุขของทุกคน ต่อไปนี้ ฉันจะทวงลูกชายฉันคืน ฉันจะไม่ให้ธรรพ์รักแกมากกว่าฉัน”
วันดีโกรธจัด ชักมีดที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อออกมาพุ่งเข้าไปจะแทงแม่นาย
เนื้อนาง คำฝายกรีดร้อง ณไตรขยับ แต่ธรรพ์ที่อยู่ใกล้แม่นายกว่า เอาตัวบังร่างแม่นาย มีดในมือวันดีปักเข้าที่ท้องธรรพ์ แม่นายตะลึง เห็นธรรพ์ที่กั้นร่างแม่นายกับวันดีไว้
วันดีชักมีดออก ตกใจมองมือที่เปื้อนเลือด “ไม่ ธรรพ์ แม่ไม่ได้ตั้งใจ”
แขไขเห็นเลือดในมือ ก็มองตกใจตัวสั่น “ธรรพ์”
วันดีพุ่งเข้ามาจะแทงแขไข ใช้แรงทั้งหมดเสือกมีดไป เกือบจะโดนร่างแขไขห่างเพียงคืบเดียว มีคนเข้ามากระชากวันดีอย่างแรงให้ห่างจากแขไข
วันดีหันหลัง ตวัดมีดไป “อย่ามายุ่ง ณไตร” วันดีเสือกมีดไปเต็มแรงเพราะคิดว่าเป็นณไตร แต่พอเห็นว่าเป็นใคร วันดีตาเบิกโพลง “ธรรพ์” มีดวันดีตวัดปักเข้ากลางอกธรรพ์ ธรรพ์ทรุดลง
ณไตรรีบเข้ามาประคองหัวธรรพ์ไว้ “แข็งใจไว้นะ ธรรพ์”
“ธรรพ์ แม่ไม่ได้ตั้งใจ”
อรองค์ แสงคำ รีบเข้ามาดึงแขไขให้ห่างวันดี เนื้อนาง คำฝาย ม่อนดอยตกตะลึง
“ธรรพ์ .. แม่ไม่ได้ฆ่าลูก”
“แกฆ่าธรรพ์ วันดี แกนั่นแหละฆ่าธรรพ์” แม่นายตอกย้ำ
“ไม่จริง ฉันรักลูก ฉันรักธรรพ์ ฉันไม่ได้ฆ่าลูกชายฉัน ไม่ได้ฆ่า” วันดีทิ้งมีด ช็อคที่เห็นธรรพ์เลือดทะลัก
“จับไว้ จับป้าวันดีไว้” เนื้อนางร้องบอกทุกคน
วันดีได้ยินก็ถอยหลังวิ่งหนีเตลิดเข้าไปในป่า ม่อนดอยกับแสงคำวิ่งตามจับทันที
ณไตรช้อนหัวน้องไว้ “ธรรพ์อดทนไว้” ธรรพ์มองพี่ชาย หายใจรวยริน

วันดีวิ่งเตลิดเข้าไปในป่า แสงคำ ม่อนดอยพยายามไล่ตามจับ “กลับมา ป้าวันดี”
“ไม่ ฉันไม่ได้ฆ่าลูกฉัน ฉันไม่ได้ฆ่าธรรพ์”
วันดีวิ่งหนีอย่างคนควบคุมสติไม่อยู่ แสงคำกับม่อนดอยวิ่งตามไป

ณไตรช้อนหัวน้องชายไว้สูง แม่นายจับมือธรรพ์ร้องไห้ อรองค์พาแขไขย่อตัวลงมาใกล้
ธรรพ์ยื่นมือไปหาแขไข หวังจะแตะมือแขไขครั้งสุดท้าย “แขไข ผมเอง .. ผมคิดถึงคุณมาก”

วันดีวิ่งเตลิดไปจนถึงริมเหว แสงคำ ม่อนดอยวิ่งไล่หลัง
แสงคำร้องเรียก “กลับมา อย่าไปทางนั้น”
วันดีน้ำตานองหน้าอย่างคนใจสลาย สูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต มองเห็นปากเหวข้างหน้า ก็ตัดสินใจเสี้ยวนาที “ธรรพ์ ... รอแม่ด้วย” วันดีพุ่งตัว กระโดดลงเหว
แสงคำ ม่อนดอยหยุดวิ่ง มองตะลึง วันดีตกลงกระแทกหินหลายชั้นก่อนจะแน่นิ่งที่พื้น แสงคำ ม่อนดอยเข้ามาชะโงกมองสลดใจ เห็นร่างวันดีที่ตัดสินใจจบชีวิตตามลูกชายอยู่เบื้องล่างหุบเหว

ธรรพ์ยื่นมือไป อยากจะสัมผัสมือแขไขอีกครั้ง “แขไข ..ผมรักคุณ”
แขไขมองธรรพ์ ธรรพ์น้ำตาไหล หลับตาลงช้าๆ มือธรรพ์ตกลงข้างแขไข
ณไตรมองภาพน้องชายแล้วน้ำตาไหลนองหน้า แม่นายร้องไห้แทบขาดใจเมื่อต้องเสียลูกชายหัวอ่อนอย่างธรรพ์ จันตาต้องเข้ามาประคองแม่นายไว้ “ธรรพ์ ลูกแม่ ... ธรรพ์”
แขไขมองแล้วเลื่อนมือไปแตะมือเย็นชืดของธรรพ์ แล้วเอ่ยเรียกขึ้น “ธรรพ์”
อรองค์มองสงสารแขไขกับธรรพ์ แขไขเลื่อนนิ้วไปเกี่ยวมือธรรพ์ที่สิ้นลมหายใจไว้ด้วยแววตาว่างเปล่า ไร้ความทรงจำในอดีต เนื้อนางทรุดตัวลงซบหน้ากับไหล่ณไตร สะอื้น ร้องไห้กับการจากไปของธรรพ์
วันต่อมา แม่นายเสียใจจากการจากไปของธรรพ์ จนผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ เทพทัตมาดูแลแม่นายที่บ้านหิมวัต ชายหนุ่มกำลังฉีดยาให้ มีจันตาคอยรับใช้ใกล้ชิดเหมือนทุกครั้ง
ณไตรกับเนื้อนางเดินมา เทพทัต จันตามองเห็นก็ค่อยๆ ถอยออกไป ณไตรพาเนื้อนางเดินมาใกล้ แม่นายยังนั่งไม่ไหวติง
ณไตรมองแม่ แล้วก้มลงกราบที่ตัก เนื้อนางกราบลงที่ตักอีกข้าง “แม่นายครับ เนื้อนางอยากมาหาแม่นาย”
“เนื้อนางขอให้แม่นายอโหสิกับอดีตทุกเรื่องที่แม่จันทร์เป็งเคยทำให้หัวใจแม่นายเป็นทุกข์ ทำให้พ่อคุณ ณไตรต้องลำบาก”
แววตาแม่นายมองไปไกล ไม่รับรู้สิ่งที่ณไตรหรือเนื้อนางพูด ณไตรกับเนื้อนางนั่งข้างๆอยู่เป็นเพื่อนแม่นาย แม่นายปล่อยวางทุกอย่าง มีเพียงน้ำตาที่หยดหยาดลงอาบแก้มเมื่อนึกถึงรอยยิ้มของลูกชายที่จากไป

ที่สนาม เนื้อนาง ณไตรกอดหอมอัศดายุให้สมกับความรัก จันตาที่เป็นพี่เลี้ยงมองด้วยสายตามีความสุข แล้วเดินถอยไปด้วยรอยยิ้มสงบกว่าที่เคย ณไตรอุ้มอัศดายุขึ้นเหวี่ยงไปรอบๆ อัศดายุหัวเราะกางปีกบิน เนื้อนางหัวเราะ ยิ้มแย้มสดชื่น
เทพทัตยืนอยู่ห่างๆ อมยิ้มมองความสุขของเพื่อนแล้วก็ปลีกตัวออกไป
สามคนพ่อแม่ลูกกอดกันด้วยความรัก ความอบอุ่น

ที่โรงเรียนในปางไม้ แขไขนั่งอยู่ที่ชิงช้า อรองค์แกว่งให้เบาๆ อีกด้านคือแสงคำ ม่อนดอยกับคำฝายยืนห่างออกมา
“ฉันจะดูแลพี่แข สักวันพี่แขต้องกลับมาเหมือนเดิม”
“ดูแลอยู่ที่นี่ใช่มั้ย คุณดาวเด่น” คำฝายถาม หญิงสาวและม่อนดอยมองล้อไปทางแสงคำ
ม่อนดอยกรุยทางให้ “ชวนครูเค้าสิ ผู้จัดการแสงคำ เห็นว่าอยากได้ครูมาสอนที่ปางไม่ใช่เหรอ”
อรองค์มองแสงคำ แสงคำท่าทางเขิน ถามขึ้นห้วนๆ “อยากสอนเด็กบ้านป่าบ้างหรือเปล่าล่ะ คุณดาวเด่น แต่ผมไม่มีเงินจ้างแพงๆหรอกนะ”
“ไม่มีเงิน ก็ต้องใช้หัวใจสิ ใจแลกใจน่ะ ผู้จัดการ” คำฝายว่า
คำฝายและม่อนดอยหัวเราะคิกคักที่ได้แซว
แสงคำมองอรองค์ อรองค์อาย หันไปแกว่งชิงช้าให้แขไขที่มองไปไกล แขไขคลี่ยิ้มในบรรยากาศสดชื่น
แสงคำช่วยอรองค์แกว่งชิงช้าให้แขไข สองคนยิ้มให้กันอย่างเริ่มต้นมิตรภาพที่ดี

เนื้อนางกับณไตรเกี่ยวก้อยกุมมือกันเดินไปตามสะพานทอดยาวในปาง
“ความทุกข์ทั้งหมดที่ได้เจอ มันคือบทเรียนที่ดีของชีวิต” เนื้อนางเปรยขึ้น ณไตรมองเนื้อนางที่ยิ้มอ่อนโยน “ชีวิตคนเราไม่ยืนยาว อาฆาตโกรธแค้นกันไป ก็เหมือนสุมไฟไว้มอดไหม้ชีวิตตัวเอง”
“อดีตมันจบไปแล้วครับ ต่อไปนี้จะมีแต่เรื่องของเรา”
เนื้อนางอมยิ้ม “แน่ใจหรือเปล่าว่าหนานไตรจะไม่โกรธ ไม่แค้นเนื้อนางอีก”
“ผมขอโทษนะเนื้อนางที่เคยว่าคุณเพราะเข้าใจผิด ผมหวงคุณมากจนไม่ฟังเหตุผล คุณจะลงโทษผมยังไงก็ได้”
เนื้อนางอมยิ้มมองณไตรที่กุมมือไว้ “หัวใจเนื้อนางไม่โกรธคนที่เนื้อนางรักที่สุดหรอกจ๊ะ”
“หนานไตรของเนื้อนางขอสัญญา ต่อไปนี้ จะไม่มีความแค้น ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเกลียดระหว่างเรา หัวใจของหนานไตรจะมีแต่เพลิงรักที่มอบให้เนื้อนางคนเดียว”
ณไตรโอบกอดเนื้อนางไว้ เนื้อนางซบลงในอกอุ่นของณไตร ทั้งสองกอดกันแนบแน่นด้วยรักและเสน่หาอย่างไม่มีวันพรากจากกันได้อีกต่อไป

****** อวสาน ******

อ่านละคร เพลิงฉิมพลี ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 21 ต.ค. 57

ละครเพลิงฉิมพลี บทประพันธ์โดย : อุมาริการ์
ละครเพลิงฉิมพลี บทโทรทัศน์โดย : พัญสร
ละครเพลิงฉิมพลี กำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี ผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ละครเพลิงฉิมพลี ควบคุมการผลิตโดย : นพพล โกมารชุน
ละครเพลิงฉิมพลี เตรียมออกอากาศให้ชมกันเร็ว ๆ นี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ