อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 5/4 วันที่ 5 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 5/4 วันที่ 5 ต.ค. 57

"หน้าอกน่าจะไปทำอีกนิด สะโพกด้วย มันต้องตึงๆ แน่นๆ มิน่าแขกไม่ค่อยมี"
มาลีที่ทำงานแถวนั้น ได้ยินเต็มๆ นิ่วหน้ามองไม่ชอบที่วานิชพูด
"ไปตามเด็กสามคนที่เข้าประกวดมาให้ดูที"
มาลีตกใจ รีบหลบชะแว้บกลับไป แต่หูยังฟังอยู่

"เด็กสามคนหรือคะ"
ซูซี่งงๆ เพิ่งรู้ว่าวานิชมาเพราะเรื่องนี้
"อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ ฉันกดโหวตมันไปตั้งหลายพัน"
"เอ้อ พวกนั้นเขาแค่เด็กเสิร์ฟ คนละชั้นกับเรานะคะ"
"อยู่ไหม ถ้าไม่อยู่จะได้กลับ"
"เอ้อ อยู่ค่ะอยู่ ไปหาที่นั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวซูซี่จัดให้ค่ะ"
วานิชพยักหน้าเดินนำไป ซูซี่รีบตาม มี่กับเกรซเซ็ง มาลีเริ่มหวั่นใจ


วานิชเดินไป มองร้านไป วิจารณ์ไป คนอื่นเดินตาม
"ร้านอยู่หลังซอย ขายอาหารธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น"
"มีห้องหนึ่ง ไม่ธรรมดาค่ะ ซูซี่ดูแลเอง เป็นห้องที่ลูกค้ามีน้องๆดูแลใกล้ชิดสนิทแนบ อยากทำอะไรก็ได้ เราไปห้องนั้นกันไหมคะ"
มี่บอก
"หนูสองคนจะดูแลพี่ๆให้ดีเลยค่ะ"
ซูซี่ทำหน้าให้รู้ว่าเป็นห้องประเภทไหน
"มีห้องหนึ่ง แปลว่ามีห้องเดียวหรือ"
"ค่ะ ทางนี้ค่ะ"
วานิชคิดเล็กน้อยเดินไปอีกทาง วันนี้อยากกินข้าวธรรมดา
"เอ้าไปไหนอ่ะคะ คุณวานิช"
ซูซี่หันมา วิ่งตามกลับมาแทบไม่ทัน

ผ่านเวลามา วานิชนั่งโต๊ะรวมกับแขกอื่นกลางร้าน ฟังดนตรีที่อยู่บนเวทีตามปรกติ กินอาหารไปหลายจานแล้ว
ซูซี่ เดินนำสามสาวเสิร์ฟมาหาตามคำสั่ง
"นี่คุณวานิช รวยมาก" ซูซี่บอกแนะนำ
"รวยจากอะไรคะ" มาลีถาม
"เอ๊ะไอ้นี่ คนสมัยนี้เขาไม่สนหรอกว่ารวยจากอะไร ขอให้รวยจริงก็พอ"
วานิชเพ่งมองหุ่นทั้งสามคน แบบดูหมอนวด
"อืม ไหนสามคนหมุนตัวหน่อยซิ"
สามสาวงง
"ไม่ต้องมองหนูแบบนั้นหรอกค่ะ หนูไม่ศัลยกรรมอะไรทั้งนั้น หน้าอก ตะโพก หนูพอแล้ว"
วานิชอึ้งไปนิด ...
"อีบ้านี่ แกพูดอะไรของแก"
วานิชหัวเราะลั่น
"นึกแล้วว่าต้องเป็นเด็กแบบนี้ มันต้องบ้าๆหน่อย ไม่งั้นจะตะกายดาวไปถึงตรงนั้นได้ยังไง"
"คนนี้ชื่อ..."
ยังไม่ทันที่ซูซี่จะแนะนำ วานิชก็ชี้บอก จำได้
"ชงโค การะเกด หนูมาลี ฉันรู้จักทั้งสามคน กดโหวตไปหลายพันให้ไอ้พวกนี้มันช่วยกดด้วย"
การะเกดยกมือไหว้
"ขอบคุณมากค่ะ วันนี้เราสามคนจะร้องเพลงตอบแทนคุณ อยากฟังเพลงอะไรคะ"
"ไม่อยาก อยากชวนหนูไปทำงาน ฉันทำโมเดลลิ่ง"
วานิชพยักหน้า สมุนยื่นนามบัตรให้
"มิน่า ต้องผ่า ต้องยัด ต้องเสริม" มาลีบอก
"ดนตรีธรรมดา อาหารก็งั้นๆ" วานิชโยนช้อนกินไม่หมด เลิกกิน "เอางี้ วันศุกร์หน้า ไปถ่ายรูปตามที่อยู่ที่ให้ไป เก็บประวัติ ถ่ายรูป เอาไว้ก่อน ส่วนใหญ่เราเริ่มจากการลงหนังสือนะ ถ้าฟีดแบ็คดีก็ทำอัลบั้ม เล่นละคร"
"โห .....ได้เล่นละครด้วย หนูขอเมมเบอร์ไว้นะคะ" ชงโคบอก
ชงโคเอามือถือมาเมมเบอร์ตามนามบัตร วานิชมองมือถือพันสก๊อตเทปของชงโคแล้วโยนมือถือตัวเองไปกลางโต๊ะทันที
"นั่นเรียกมือถือหรือ เอาของฉันไป นี่เพิ่งซื้อมาสองวันนะ เฮ้ย เปลี่ยนซิมให้น้องเขาหน่อย"
สมุนดึงมือถือชงโคมาจัดการให้ทันที
"รุ่นใหม่เพิ่งออก ให้ฟรีเหรอคะ"
"อีกสองคนเอาไหม เซ็นสัญญากับฉันสิ ฉันจะให้มากกว่านี้"
สมุนส่งมือถือใหม่ให้ ชงโคดีใจสุดๆ
"เจ๋งอ่ะ ขอบคุณค่ะ ... อ๊าย"

ชงโคเต้นเบาๆ ชื่นชมดีใจกับมือถือใหม่มาก
ซูซี่พาวานิชเดินผ่านเคาน์เตอร์ เข้าไปทักโรสที่ทำงานอยู่

"เจ้าของร้านหรือ"
"ครับ มีอะไรก็แนะนำได้นะครับ"
"คุณมาเกือบจะถูกทางแล้วนะ แต่ถ้าจะให้ดี ควรจะขยายห้องของเจ๊คนนี้ให้มันเยอะกว่านี้ ทุกห้องเลยยิ่งดี"
ซูซี่ยิ้มดีใจ
"โอ๊ย จริงค่ะจริง"
"ขอโทษนะ ผมทำธุรกิจมามาก ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ ไม่เกินสามปี คุณแย่แน่"
โรสอึ้ง วานิชเดินจากไป

สองหนุ่มนั่งเล่นอยู่ที่ร้านด้วยในคืนนี้ มองนามบัตรที่วานิชให้ เห็นโลโก้อยู่ แต่ไม่มีข้อความว่าธุรกิจอะไร
การะเกดบอก
"ตอนนี้เราดังแล้ว เพราะพี่ทองทานะ ทำตัวไม่ถูกเลย"
ชงโคนั่งเล่นมือถือ เห่อมาก
"เขาให้มือถือฉัน ไม่เสียดายเลย เขารวยจริง ตั้งใจดูแลเราจริงๆ"
"โมเดลลิ่งที่ดังๆก็มีของพี่โอ ศุภโชค พี่เพชร อนันต์ พี่โคคาโคล่า ไม่เคยได้ยินชื่อวานิชแฮะ"
"โลโก้บริษัทเขาคุ้นๆ แต่นึกไม่ออก" อธิบอก
"ชงโค เวลาที่คนเอาเงินมากๆมาให้เรา ไม่ได้แปลว่าเขาเป็นคนดีนะ มันแปลว่า เขาต้องการบางอย่างจากเรา แล้วส่วนใหญ่น่ะ เอาคืนมากกว่าที่ให้ทั้งนั้น" ทองทาบอก
"ไม่รู้ล่ะ ต้องเอาไว้ก่อน"
"อืม หนูมาลีไม่ชอบสายตาแบบนั้นเลย สายตาคุณวานิชมองผู้หญิงที เหมือนมองหมา มองแมว สวยไหม ขายได้ไหม ยังไงไม่รู้"
"เขาคงเที่ยวอาบอบนวดจนเคยตัว ถนนทั้งเส้นเนี้ย มันเส้นอาบอบนวด แล้วร้านเราก็คาราโอเกะเหมือนไอ้ร้านข้างนอก คนมันก็มองอย่างนี้กันทุกคน"
หนูมาลี หน้าเบ้ ทองทาเห็นแล้วขำ
"เป็นไง อยู่มาสี่เดือน เจอคนเยอะขึ้น กรุงเทพยังเมืองเทวดาอยู่ไหม"
มาลี ยิ่งหน้างอเมื่อเจอคำพูดของทองทา

วันใหม่ ในตลาด มาลี การะเกด ขายข้าวกล่องกันอยู่ตามปรกติ พ่อค้าแม่ค้า เดินมาคุยด้วย
"ดังแล้วยังมาขายของอีกหรือหนู" พ่อค้าว่า
"แค่เข้ารอบ ยังไม่ได้เงินนี่ค้า" การะเกดบอก
"พวกเราในตลาดโหวตหนูหลายคนเลยนะ" แม่ค้าบอก
"จริงหรือคะ ขอบคุณมากเลย เอางี้หนูยกข้าว" มาลีชี้ข้าวกล่องของตนเอง "เอ้อ เงินลงทุนของพี่เขา ถ้ายกให้ฟรี เขาคงด่าหนูอีก"
ซีโร่เดินมาหา
"ไม่ได้ยกแล้วใช่ไหม งั้นขอซื้อนะ"
"ได้เลยค่ะ พี่เอาอะไรดีจ๊ะ มีข้าวไข่เจียว ข้าวผัดปู ข้าวกะเพรา"
"กินอะไรดีน้า"
มาลียื่นหน้าไปเพ่งมอง
"มีใครบอกไหม พี่หน้าเหมือนพี่ซีโร่มาก"
"อื้อมี มีคนบอกเสียงก็เหมือนนะ"
ซีโร่ร้องเพลงประจำตัว 1 ท่อน
"โอ้โห โคตรเหมือนเลย" มาลีบอก
ซีโร่ยิ้มๆชี้ให้มาลีดู ... ทีมถ่ายรายการเดินออกมาจากที่ซ่อน
"ถ่ายเราอยู่นี่" การะเกดบอก
"นี่หมายความว่า ....พี่ซีโร่ตัวจริง"
มาลีไม่คาดคิดว่าจะเจอผู้ชายในฝันถึงกับเซลง การะเกดร้องว้าย เข้าไปรับ ซีโร่รีบเข้าไปช่วยจับ
"หนูมาลี หนูมาลี"
มาลีเป็นลมไป เพราะพี่ซีโร่มาคุยด้วย

ที่ร้านเซอร์ไพร์สในเวลาต่อมา มาลีแอบอยู่ข้างหลังการะเกด ซ่อนหลังการะเกด เขินอาย แต่ตามองเขม็ง ชื่นชมซีโร่แต่ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ เพราะเขินมาก
ทีมถ่ายรายการก็ถ่ายไป ซีโร่ยิ้มๆ
การะเกดบอก
"วันที่เขาเจอพี่ตอนเราไปสมัคร เขาก็เป็นลมแบบนี้ค่ะ ถ้าพี่อยากรู้ว่าเขาบ้าพี่แค่ไหน พี่ไปดูในห้องเขาได้เลยค่ะ"
"ก็ดี งั้นไปกันครับ"
ซีโร่ลุกขึ้น การะเกด ทีมถ่ายทำเตรียมย้าย

"เฮ้ยไปจริงเหรอ เฮ้ยมาก่อน กลับมาก่อน"
ในห้องพักของมาลี มีรูปถ่ายซีโร่ติดอยู่ที่ฝาบ้าน อัลบั้ม ซีดีเพลง วางเรียงมุมหนึ่งราวกับแท่นบูชา เพราะมีเทียนและกระจกอยู่ด้วย

"โห มีหมดเลย เอ แล้วนี่ เอาไว้ทำอะไรครับ" ซีโร่ชี้เทียนกับกระจก
"อ๋อ อันนี้เอาไว้..."
มาลีตามเข้ามาดึงเทียนกับกระจกไปซ่อนไว้ข้างหลัง ไม่ให้การะเกดพูด
"เฮ้ย อย่าๆ ... อย่าพูดนะ ขอร้อง อย่าบอก"
การะเกดหัวเราะ
จู่ๆ ชงโคโผล่เข้ามาประกาศเสียงดัง
"เขาเอาไว้ จุดเทียน แล้วท่องชื่อพี่ซีโร่ หน้ากระจกพันครั้ง แล้วพี่จะได้เป็นแฟนเขา"
"นังปากสว่าง ! ฉันจะฆ่าแก"
มาลีแทบกรี๊ด วิ่งไล่ตีชงโคไปรอบๆ ซีโร่หัวเราะ กล้องถ่ายไว้หมด

ความโกลาหลผ่านไป ทั้งหมดมาส่งซีโร่กลับ มาลีเอาผ้าพันคอสีดำให้ซีโร่ ด้วยท่าทางเขินเหมือนเดิม
"หนูถักเองค่ะ นั่งถักก่อนนอนตั้งสามเดือน ตั้งเป้าหมายว่า จะมอบให้พี่
กับมือ ตอนเข้ารอบ แล้วหนูก็เข้ารอบจริงๆ ได้ให้พี่จริงๆ ... ขอบคุณทุกเสียงโหวตค่ะ" มาลีพูดขณะมองกล้อง
"ขอบคุณ ขอบคุณมากครับ"
ซีโร่ดูจริงใจมาก ซาบซึ้งกับกำลังใจ เพราะซีโร่กำลังมีปัญหาในชีวิตอยู่ในช่วงนี้ ซีโร่จับผ้าคล้ายพูดไม่ออก คล้ายมีอะไรติดที่คอ
"อืม ไม่รู้สินะฮะ วันนี้ผมแวะมาเยี่ยมน้องๆทั้งสามคน ผมทึ่งมาก พวกเขายังทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟ แล้วผมก็พบว่า ผมคือแรงบันดาลใจของพวกเขา ผมประทับใจมาก และผมขอให้เธอชนะ"
ซีโร่และหนูมาลี ต่างมองด้วยสายตาลึกซึ้ง มากกว่าความชื่นชม

ทองทา อธิ นั่งดูภาพทีวีในบ้าน ถึงกับอึ้ง เพิ่งรู้
"เธอเป็นไปได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ"
มาลีและการะเกดเดินออกมา พร้อมจานอาหาร แวะมาทำอาหารให้สองหนุ่ม
"แหม คนเรามันต้องมีแรงบันดาลใช่ป่ะล่ะ"
สองสาววางเสร็จเดินเข้าไป กลับไปทำงานในครัว อธิรีบกระซิบ
"นี่ๆ แกบอกพวกเขาเรื่องแกไม่ใช่ตุ๊ดหรือยัง"
"เปล่าไม่เคยคุยกัน"
"สาวๆเขาเชื่อว่าเราเป็นตุ๊ด เป็นแบบ อี๊ แค่คิดก็ขนลุก"
ทองทากินอาหาร ไม่ค่อยสนใจ "อื้อ"
"แกอื้อเฉยๆไม่ได้นะ ถามจริงๆแกเป็นอะไรของแก ทำไมแกชอบปล่อยให้คนเข้าใจผิดวะ"
"เอางี้ลืมฉันไปก่อน คิดถึงผู้ชายคนอื่น ที่แกไปเจอในผับ ถ้าเขาบอกแกว่า เขาเรียนบัลเล่ต์"
"เป็นตุ๊ด !"
"แล้วถ้าเขาบอกแกว่า เขาไม่ได้เป็น"
"ไม่เชื่อ !"
"เห็นไหม แม้แต่พ่อฉัน เขายังไม่เชื่อ ฉันเลิกพูดเรื่องนี้ เลิกตอบใครๆ มานานแล้ว"
"แต่มันเดือดร้อนถึงฉันนะ การะเกด เขา เข้าใจผิดใหญ่แล้ว"
"นี่....บอกแล้วไงว่าห้ามมีเรื่องชู้สาว"
"อย่ามา... ทีแกกับหนูมาลีฉันดูออกนะ"
"เอ๊ะไอ้นี่ ฉัน...ฉัน"
"ไม่รู้ๆ วันนี้แกจะไปหาแม่กับหนูมาลี ใช่ไหม บอกเขานะว่าแกไม่ได้เป็น แกบอกหนูมาลี เดี๋ยวเขาก็บอกการะเกดเอง โอเคนะ ...ตามนี้"

อธิออกคำสั่งจริงจัง จนทองทาอึ้ง
ทองทาเต้นรำในจังหวะชะชะช่า กับรุมบ้ากับแม่สนุกจนจบเพลง

มาลี บอกช้องนาง
"หนูมาลีอยากได้แรงบันดาลใจจากคุณ ... หนูเรียนนะที่โรงเรียน ชอบมากๆ ครูชมตลอด ได้เต้นโชว์ด้วย ครูบอกว่า การเต้นรำเป็นการออกกำลังกายและส่งเสริมบุคลิกภาพ"
"ยิ่งกว่านั้นอีก การเต้นรำคือการรักตัวเอง หนูต้องรักร่างกายตัวเอง ต้องภูมิใจ ต้องรู้สึกว่ามีค่า สวยสง่างาม"
ทองทากดเพลงที่ไอโฟนให้ ช้องนาง นำหนูมาลี เต้น quick waltz หนึ่งท่อน มาลีพยายามฝึกให้เต้นสวยขึ้น
มาลีท่องตาม
"รักร่างกายตัวเอง รู้สึกว่า ตัวเองมีค่า สวย สง่างาม"
"ดีมาก จากนั้น ..... จงรักคนอื่น"
ช้องนางหมุน หนูมาลี ไปให้เต้นกับทองทา
"quick step"
พยาบาลกดเปลี่ยนเพลงให้ตามคำสั่งของช้องนาง
"เต้นรำก็เหมือนคู่รัก ร่าเริงไปด้วยกัน สนุกไปด้วยกัน"
ทั้งสองสดใสกับจังหวะที่รวดเร็วของดนตรี
"นั่น เต้นได้ดีขึ้นแล้วเห็นไหม ต้องรู้สึก สนุกไปด้วยกันอย่างนั้น"
ช้องนางชี้ให้พยาบาลเปลี่ยนเพลง
" tango"
ทองทานำหนูมาลี เต้นแทงโก้
ช้องนางคอยสอน
"ลองแบบนี้นะ เสน่หา ร้อนแรง ไม่อาจละสายตา ไม่อาจควบคุม"
ช้องนางบอกพยาบาล

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 5/4 วันที่ 5 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ