อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 6 วันที่ 6 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 6 วันที่ 6 ต.ค. 57

"ลองแบบนี้นะ เสน่หา ร้อนแรง ไม่อาจละสายตา ไม่อาจควบคุม"
ช้องนางบอกพยาบาล
"viennese waltz"
ทองทาเปลี่ยนท่า ตามเพลง
ช้องนาง คอยสอน

"อันนี้ต้องรู้สึกแบบ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไม่ยอมให้สิ่งใดแยกเราออกจากกัน... ใช่ แบบนั้นล่ะ เยี่ยมมาก"
ทั้งสองเต้นกันจนจบท่อน ทองทาและหนูมาลี ยังไม่ยอมคลายมือจากกัน ต่างหยุดสบตากันด้วยความรัก ด้วยความรู้สึกแปลกๆภายในที่ก่อตัวแน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ จนช้องนางต้องเดินไปบอกคนทั้งคู่


"ดีใจด้วยนะ พวกเธอเจอคู่แท้แล้ว"
ทั้งสองสะดุ้ง รีบเอามือออกจากกัน
"คู่แท้อะไรแม่"
"คู่เต้นไง คนที่จะเต้นรำกับเราไปได้ตลอดชีวิต ดีจะตาย" ช้องนางกระซิบทองทา "ไม่ได้เจอง่ายๆ อย่าปล่อยให้หลุดมือเชียวนะ"
ทั้งสองมอง ยิ้มแห้งให้กัน งงๆกับเรื่องเคลิบเคลิ้ม มือถือทองทาดังขึ้น ทองทา รับสาย

อธิแอบมาคุยโทร. หลังบ้าน
"แกบอกเขาหรือยัง"
"บอกอะไร"
การะเกดเดินมาข้างหลังโดยที่ อธิไม่รู้เรื่อง เพื่อมาทำงานอะไรสักอย่าง
"ก็บอกว่าแกชอบผู้หญิงไง เขาจะได้ไปบอกการะเกด"
การะเกดถามไป อธิก็หลับหูหลับตาคุยโทร.อยู่นั่น ไม่สนใจเลยว่าเสียงใคร
"บอกว่า" การะเกดถาม
"ก็บอกว่า แกกับฉันไม่ได้เป็นแฟนกัน แกชอบผู้หญิง ฉันก็ชอบผู้หญิง"
"อ๋อ"
ทองทาถาม
"ทำไมฉันต้องบอกด้วย ถ้าแกเดือดร้อน แกก็บอกการะเกดเองสิ"
"ก็ฉัน ... แบบว่า ไม่รู้ล่ะ บอกเขาด้วย สั่งเขาด้วยนะ ให้ไปบอกการะเกด ไม่งั้น ฉันจะโทร.ตามแกทุกชั่วโมงเลยคอยดู"
"เข้าใจแล้วค่ะ"
อธิจอมเหวอเพิ่งได้สติ หน้าซีด ค่อยๆหันไปด้านหลัง สะดุ้ง
" เฮ้ย !... มาตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ตั้งแต่แรก"
"ได้ยินหมดแล้วสิ"

การะเกดพยักหน้ายิ้มเขิน อธิก็เขิน จู่ๆ ก็ได้เปิดเผยความในใจ ทั้งสองมอง ความรักผลิบาน
ทองทา มาลี นั่งมองช้องนางเต้นรำไปกับนางพยาบาล

"ดนตรีบำบัดช่วยได้จริงๆ หมอบอกว่า ท่านดูมีความสุขขึ้น เที่ยวไปสอนทุกคนเต้นรำหมดเลย ถ้าแม่เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ แม่จะหายไหมนะ"
"คนเราต้องมีความหวังสิคะ"
ทองทายิ้มแล้วมองหน้ากำลังจะบอกเรื่องสำคัญคือ เรื่องที่ตนจะไม่เป็นเกย์
"หนูมาลี เอ้อ ไอ้อธิน่ะ คือ พี่มีอะไรจะบอก"
ซีโร่ส่งข้อความมาหา สัญญาณดังขึ้น หนูมาลี กดอ่าน แล้วแทบจะกรี๊ดออกมา
"อ๊าย..."
"เฮ้ยอะไร ใครเหยียบหาง"
"มีข้อความมา บอกว่า นี่คือเบอร์มือถือส่วนตัวของพี่ซีโร่เอง พี่ทองทาว่ามันจะจริงไหมอ่ะ ใครล้อหนูเล่นหรือเปล่า"
"ก็โทร.กลับไปสิ"
"ยกมือไหว้ เพี้ยงๆๆ"
หนูมาลีกดโทร.ออก

ห้องแต่งตัว ภายในสถานีเอ็มเอ็มแชนนัล ซีโร่แต่งชุดสวย กำลังจะถ่ายเอ็มวี ช่างผม ดูความเรียบร้อยของทรงผมอยู่
ซีโร่กดรับสาย
"ฮัลโหล"
"ใครคะ"
"หนูมาลีโทรหาใครล่ะคะ"
"พี่ซีโร่ พี่ซีโร่จริงๆด้วย"
"อย่าบอกเบอร์นี้กับใครนะ ความลับ"
"ค่ะ"
"นี่... วันนี้พี่จะใช้ผ้าของหนูมาลีถ่ายเอ็มวีด้วย คอยดูดีๆ นะ"
พิสมัยผู้จัดการส่วนตัว วัย 30 เอาผ้าพันคอของมาลี มาให้ซีโร่ ช่างทำผมรับไปจัดการพันคอให้สวยงาม
"พี่จะใช้ผ้าพันคอจริงหรือคะ"
ซีโร่มีแววเศร้า เพราะชื่อเสียงที่เริ่มหดหายลง
"ชีวิตช่วงนี้มันวุ่นๆ น่ะ พี่ต้องการกำลังใจ แล้วที่เราเจอกันวันนั้น ก็ทำให้พี่รู้สึกดีมาก ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจากใจ"
ซีโร่ส่งความจริงใจมาให้ จนมาลีซาบซึ้ง และรับความรู้สึกนั้นได้
"ค่ะ แล้วหนูโทร.หาพี่ได้ไหมคะ"
"ได้สิ แล้วพี่ โทร.หาหนูมาลีได้ไหมคะ"
"หา...พี่จะโทร. หาหนู เอ้อ ได้ค่ะ ได้"
มาลี เหวอ ตกใจ แทบทำอะไรไม่ถูก
"แล้วคุยกันค่ะ"
มาลีกดสายทิ้งแล้ว ร้องกรี๊ดๆ
"อ๊าย พี่ซีโร่จะโทร.หาหนู พี่ทองทา พี่ซีโร่บอกจะโทร.หาหนู"
"ชอบเขามากขนาดนี้เลยหรือ"
"เขาให้เบอร์มือถือ เขาใช้ผ้าพันคอหนูด้วยด้วยอ่ะพี่ เขาคิดอะไรกับหนูป่ะ แต่หนูอ่ะคิดนะ พี่ทองทา พี่ทองทา เขาจะทำแบบนี้กับหนูแล้วทิ้งๆขว้างๆหนูไม่ได้นะ เพราะหนูคิด หนูคิดจริงๆ"
มาลี เป็นบ้า มองมือถือ นั่งพร่ำเพ้อ ทองทาอึ้ง ใจเจ็บปวด
ซีโร่มองโทรศัพท์และจับผ้าเช็ดตัว
"ชอบเด็กคนนี้หรือ จะจีบเขาหรือ ดูแปลกๆนะเรา" พิศมัยบอก
ซีโร่ตอบกลางๆ ดูไม่รู้ว่าชอบจริงไหม
" เด็กคนนี้น่ารักดี"
ซีโร่หันไปสนใจมองตัวเองในกระจก

ทองทาเดินมาเก็บปิ่นโตอาหารที่เอามาจากบ้าน หนูมาลี เดินมาช่วย ปากก็พูดไป
"หนูไม่ได้บ้าดารา หนูน่ะตามเชียร์พี่ซีโร่มาตั้งแต่ต้น เขาเป็นคนเชียงใหม่ ไม่ได้เรียนเต้น เรียนร้องอะไรแบบหนูนี่แหล่ะ แต่พี่เขาพยายามสุดๆ จนครูๆทั้งหลาย ยังทึ่งที่เขามีพัฒนาการสูงมาก คนแบบนี้ไม่รักได้ยังไง"
"หน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้ว"
"ฮิฮิ... เออ เมื่อกี๊พี่จะพูดอะไรกับหนูนะ พี่อธิอะไรน่ะ"
ทองทาคิดเล็กน้อย
"ไม่มีอะไร ไม่สำคัญอะไรหรอก นั่งฝันหวาน เรื่องพี่ซีโร่ต่อไปเถอะ เชอะ"

ทองทาเก็บปิ่นโตออกไป หนูมาลี ยังเคลิ้มสายตาชวนฝันต่อไป
ซีโร่ ร้องเพลงท่อนสุดท้าย บันทึกเอ็มวีจนเสร็จ พิสมัยหน้าเครียดเดินถือโทรศัพท์มา

ช่างแต่งหน้าเข้ามาซับหน้า
"ข่าวร้าย"
"ไม่ได้หรือพี่"
"เขาเลือกคนอื่นเป็นพรีเซนเตอร์ หมู่นี้เป็นอะไร ชวดพรีเซนเตอร์มาสามเจ้าติดกันแล้ว"
"แหมพี่ ดาราเกิดใหม่เป็นดอกเห็ด ซีโร่นี่ก็ปีกว่าแล้ว หนัง ละคร อัลบั้มทำมาหมดแล้ว คนดูมันก็ต้องไปดูของใหม่ๆบ้างสิ" ช่างหน้าบอก
ซีโร่ปัดมือช่างคนนั้น ออก มองดุทันที มีความร้ายอยู่ในตัว
"เป็นอะไร พูดแค่นี้โกรธหรือ"
ซีโร่อ่อนลง
"ขอโทษครับ"
ช่างแต่งหน้าเดินออกไป งอนๆค้อนๆ
"เพลงชุดใหม่ก็ไม่เปรี้ยง งานเดือนนี้ก็ไม่เต็มเดือน เมื่อก่อนแทบไม่มีเวลานอน ผ่านไปแค่ปีกว่า เฮ้อ เกิดเป็นดาราสมัยนี้อยู่ยากจริง อายุงานสั้นลงทุกวัน เอาไงดีน้า" พิสมัยว่า
ซีโร่เครียด กำมือแน่น ซีโร่เป็นคนจำพวกบ้าความสำเร็จ ยินดีทำทุกอย่างเพื่อความสำเร็จ และเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาพักหนึ่ง จึงดูเศร้าและเครียด พยายามหาวิธี

วันใหม่ ที่หน้าบ้านพักคนงาน ชงโคมาเคาะประตูห้อง มาลีเพิ่งตื่น เปิดออกมา
"ตื่นๆๆ... วันนี้ต้องไปถ่ายรูปโมเดลลิ่งคุณวานิช จำได้ไหม"
"ต้องไปแต่เช้าเลยหรือ"
"ฉันนัดพี่ร้านเสริมสวยไว้ ต้องจัดเต็มเสียหน่อย..." ชงโคเดินไปอีกห้อง "การะเกดๆๆ ตื่นเร็ว"
ชงโคกระตือรือร้นอยากไปมาก

บริษัทของวานิชเป็นบ้านหลังใหญ่ ลึกลับ ประตูไม่ได้เปิดไว้ต้องมีคนคอยโทร.บอกให้เปิด ยามเปิดประตูออกมาปุ๊บ เห็นสามสาว แต่งตัวเวอร์ มีดอกไม้เต็มหัว เครื่องตกแต่งซับซ้อน ยืนโพสต์ท่าอยู่ ก็ตกใจ สะดุ้งโหยง
"เฮ้ย"
การะเกดคอตก หมดความมั่นใจทันทีฃ
"ฮือ ขนาดยามยังตกใจเลย"
"ยังไม่นับแท็กซี่คันเมื่อกี๊ ที่นั่งอมยิ้มตลอด" มาลีบอก
"เฮ้ยมั่นๆหน่อย ไปไป๊ ...ที่นัดไว้ ว่าจะมาถ่ายรูป มีคนโทร.บอก แล้วใช่ไหมคะ"
"ครับๆ"
สาวๆเดินเข้าไป ยามกดปิดประตู
"ดูลึกลับเนอะ" มาลีบอก
"ความลับทางบริษัทครับ ถ้ามีคนแอบถ่ายไปลงโซเชียลก่อนเราก็แย่สิครับ พวกคุณเองก็เหมือนกัน จะเข้าไป ต้องฝากมือถือไว้ตรงนี้ครับ เพราะข้างในห้ามบันทึกภาพเด็ดขาด"
สามสาวแปลกใจขึ้นทุกทีมองหน้ากัน แล้วยอมเอามือถือให้ ยามรับมือถือใส่ซอง
"เซ็นชื่อฝากมือถือตรงนี้ครับ"
สามสาวมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าที่ดูเงียบเชียบ

ภายในห้องจัดเป็นมุมถ่ายแบบเล็กๆ ช่างภาพเตรียมกล้องอยู่ เจ้าหน้าที่มองสามสาว ที่หุ่น หัวจรดเท้า หน้าหลัง ท่าทางพอใจ
เจ้าหน้าที่ 1บอก "สวยๆกันทุกคนเลย"
"ไม่เยอะไปใช่ไหมคะ" มาลีว่า
"เยอะไปมากๆเลยค่ะ" เธอบอกเจ้าที่หญิงอีกสองคน "มาช่วยกันถอดออก"
ทุกคนเข้าไปรุมถอดเครื่องประดับมากองที่พื้น ถอดเยอะจนสามสาวเริ่มงง
"เอ้อ อันนี้ก็ต้องเอาออกหรือคะ"

เจ้าหน้าที่ มุ่งมั่นถอด จนมาลีหน้าเครียดไม่ชอบ
ทองทามาจอดรถ เดินมาซื้อหนังสือพิมพ์ ที่ร้านหนังสือริมถนน ทองทาเห็นหนังสือชื่อ “lady charlotte" ปกเป็นสาวสวยเซ็กซี่ในชุดว่ายน้ำ

ทองทาเห็นโลโก้บนหนังสือ นึกไป... มันเหมือนโลโก้ที่อยู่ในนามบัตรวานิช
อธิเคยบอกว่า "โลโก้บริษัทเขาคุ้นๆ แต่นึกไม่ออก"
"หนังสือโป๊ แย่แล้ว"
ทองทารีบกดมือถือ
เสียงมือถือ ดังออกมาจากลิ้นชักในป้อมยามที่ล็อคกุญแจไว้
"ไม่มีใครรับสายเลย"
ทองทารีบจ่ายเงินค่าหนังสือเล่มนั้น แล้ววิ่งขึ้นรถ

โรสทำงานในร้านเซอร์ไพร์สคาราโอเกะ ทองทาวิ่งเข้ามา
"พี่โรส พวกหนูมาลีอยู่ไหน ออกไปหรือยังครับ"
"ไปแล้วนี่ นั่งแท็กซี่ไปสักชั่วโมงแล้ว"
ทองทาโชว์หนังสือ "บ้าจริง พวกนายวานิชทำหนังสือโป๊ แล้วเขาไปออดิชั่นกันที่ไหนเนี่ย"
โรสตกใจ
"หนังสือโป๊หรือ"
ทองทาเปิดหาที่อยู่ในหนังสือ
"ไม่มีที่อยู่แฮะ"
"เดี๋ยวๆ มีนามบัตรอยู่นี่..." โรสค้นแถวเคาน์เตอร์แล้วยื่นให้ "นี่ไง"
"ผมจะไปดู"
"พี่ไปด้วย"
ทั้งสองขึ้นรถออกไป

สามสาวถูกปลดทุกอย่างออกจนเหลือแต่เชิ้ตยาวเกือบถึงเข่า อวดขาสวย เจ้าหน้าที่หญิงจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของมาลีอีก
เจ้าหน้าที่ 1บอก "ปลดกระดุมอีกสักสองสามเม็ดนะหนู"
"นี่มันถ่ายรูปโป๊แล้วนะพี่"
เจ้าหน้าที่ 2 บอก "ไม่โป๊หรอก ไม่งั้นมันไม่เห็นหุ่นสวยๆน่ะ เห็นเนินอกนิดๆพอเซ็กซี่ก็แค่นั้น สองคนนี้ด้วย จัดการซะ"
เจ้าหน้าที่ 1 บอก "อย่าเรื่องมากได้ไหม จะถ่ายหรือไม่ถ่าย"
"พวกคุณทำธุรกิจอะไรกันแน่"
เจ้าหน้าที่ 1 บอก "ถ้าไม่ถ่าย ก็เชิญกลับได้ เฮ้ยเก็บของ"
ชงโคหน้าเสีย
"ฉันว่าไม่เป็นไรหรอก สมัยนี้มันก็อย่างงี้แหล่ะ นางเอกเขาก็ถ่ายกันนะ"
"เราไม่ชอบ เราไม่ถ่าย การะเกด กลับเถอะ" มาลียืนยัน
หนูมาลี เดินออก

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 6 วันที่ 6 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ