อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 6 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 6 ต.ค. 57

"ฉันว่าไม่เป็นไรหรอก สมัยนี้มันก็อย่างงี้แหล่ะ นางเอกเขาก็ถ่ายกันนะ"
"เราไม่ชอบ เราไม่ถ่าย การะเกด กลับเถอะ" มาลียืนยัน
หนูมาลี เดินออก
การะเกด ชงโคยืนงง เอาไงดี เจ้าหน้าที่เดินมาขวางมาลี
เจ้าหน้าที่ 1บอก

"นี่ เดี๋ยวคุณวานิชจะมาแล้ว เดี๋ยวพวกฉันก็โดนเล่นงานกันพอดี กลับไปถ่ายซะให้มันเสร็จๆ"
เจ้าหน้าที่เข้าไปจับ หนูมาลีดิ้น


"นี่ อย่ามาจับ"
เจ้าหน้าที่ 1 บอก "ก็อย่าเรื่องมากสิ"
เจ้าหน้าที่พยายามผลักมาลีกลับเข้าไป มาลีดิ้น เตะที่หน้าแข้งเจ้าหน้าที่
"เฮ้ย เจ็บนะ"
มาลี วิ่งไปเปิดประตู
"หนีเร็วการะเกด ชงโค"
การะเกดกับชงโคขยับ เจ้าหน้าที่ เข้ามาขวาง
เจ้าหน้าที่ 2 ถาม "จะไปไหน ใจเย็นก่อน"
เจ้าหน้าที่ 1ตะโกนออกไป "พวกข้างนอก จับผู้หญิงไว้"
เจ้าหน้าที่ 1 ตั้งตัวได้ก็ออกไป
มาลี วิ่งออกมา ร.ป.ภ วิ่งมาจากที่ไกลๆ
"เฮ้ยจะไปไหน กลับมา"

มาลี วิ่งหาทางออกต่อไป
ทองทากับโรส ยืนคุยกับยาม ที่ไม่ยอมเปิดประตู

"มีผู้หญิงมาถ่ายแบบใช่ไหมวันนี้ ผมขอเจอพวกเธอหน่อย"
"สามโมงค่อยมา" ยามบอก
"งั้นก็เปิดประตู ขอเข้าไปคุยกับเด็กๆเขาหน่อยได้ไหม ผมเป็นพ่อเขา" โรสบอก
"ก็บอกว่าสามโมงไงล่ะ กลับไปก่อนไป๊"
ยามเดินเข้าป้อมไม่สนใจอีก โรสกับทองทากระซิบกัน
"มันแปลกๆนะ เอาไงดี"
"ผมจะอ้อมไปดูประตูหลัง พี่อยู่ตรงนี้ไปก่อน"
โรสพยักหน้า ยืนอยู่ที่เดิม ทองทาเดินหนีไป หาทางอ้อม
ทองทาเจอประตูหลัง พยายามหาทางเข้า พบประตูล็อก ก็เลยปีนเข้ามา
เสียงช่วยด้วยดังขึ้นมาจากในบ้าน
"ช่วยด้วย"
ทองทารีบวิ่งไป
ร.ป.ภ.จับมาลีไว้ได้ทัน
มาลีดิ้นสู้
"ปล่อย ปล่อยนะ"

การะเกด ชงโค ร้อนรน
"เสียงหนูมาลี... ทำไมต้องทำรุนแรงกันด้ว เอาไว้คราวหน้าค่อยมาถ่ายแล้วกันนะ"
การะเกดจะออกไป เจ้าหน้าที่ 2 คนมาขวางประตูไว้ไม่ให้ใครออกทั้งนั้น
"ออกไปไม่ได้ เดี๋ยวคุณวานิชจะมา พวกเธอต้องอยู่คุยกับท่านก่อน"
ชงโค การะเกดชักวิตก

มาลีพยายามดิ้นตี ร.ป.ภ.คนนั้น ทองทาเข้ามาจับร.ป.ภ.คนนั้น แล้วต่อยจน ร.ป.ภ.คว่ำไปกับพื้น ทองทาเจ็บมือมาก เพราะเกิดมาไม่เคยต่อยใคร สะบัดมือเร่าๆ
"โฮ้ย เจ็บๆ"
ทองทาลากหนูมาลี หนีไป ระหว่าง ร.ป.ภ. เค้เก้ที่พื้น
รถตู้ใหญ่ขับมาที่หน้าบ้านพอดี โรสมองตาม วานิชนั่งบนรถ ยามเปิดประตูให้ โรสใช้จังหวะนั้นวิ่งตามรถไปทันที
"เฮ้ยไปไหนวะ ห้ามเข้าโว้ย"
ทองทา พามาลี วิ่งออกมาจากในบ้านรวดเร็ว มาประจันหน้ากับรถที่เข้ามา โรสตะโกนลั่น เพราะดูราวกับว่ารถจะพุ่งชนใส่ทั้งสองคน
"อ๊าย ระวัง"
ทั้งสองล้มลงกับพื้นหน้ารถเพราะตกใจ รถก็เบรกเอี๊ยดเสียงดังสนั่น วานิชลงมาดู
"นี่มันอะไรกันนี่"
เจ้าหน้าที่ 1 ตามมาฟ้อง
"นังเด็กนี่มันไม่ยอมถ่ายรูป อาละวาดจะหนีจนวุ่นวายไปหมด"
เจ้าหน้าที่ 2 พาการะเกด ชงโคมาต้อนรับวานิช
"พวกคุณทำหนังสือโป๊" ทองทาบอก
"หนังสือโป๊ .... นึกแล้ว" มาลีว่า
"ทำไมคุณไม่บอกเราตรงๆ จงใจปิดบังแบบนี้ จะหลอกกันใช่ไหม" โรสว่า
โรสเอาหนังสือเขวี้ยงไปกับพื้น ชงโคการะเกดรีบหยิบมาดู
"โป๊จริงๆด้วย" ชงโคยิ้มแห้งจ๋อย
"พี่โรส พี่ทองทา พาพวกเรากลับบ้านที" มาลีบอก
"ไป... ทุกคนกลับ"
โรสเดินนำทุกคน วานิชพยักหน้าเรียกนักเลงมาล้อม ไม่ให้โรสออกไป
"เข้ามาแล้วกลับไม่ได้ !"
"นี่มันอะไรกัน บ้านเมืองมีขื่อมีแปนะโว้ย พวกแกเป็นใครกันแน่"

วานิชยิ้มร้าย พวกโรสไม่เข้าใจ มันจะห้ามเราทำไมวะ
ภายในห้องประชุม มีภาพดาราเซ็กซี่ ภายใต้โลโก้ เลดี้ชาร์ล็อตประดับข้างฝาเต็มห้อง

วานิช นั่งกับพวกของโรส แท้จริงก็แค่จะเชิญมาคุยกัน เพื่อหว่านล้อม ไม่ใช่คนเลวอะไร เจ้าหน้าที่เอาน้ำมาเสิร์ฟอย่างดีทุกคน สาวๆใส่เสื้อผ้ามิดชิดแล้ว
"ผมก็คนทำธุรกิจธรรมดานี่แหล่ะ เด็กๆของผมมันก็แค่จะกักตัวหนูๆไว้ให้คุยกับผม ก็แค่นั้น ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายอะไรสักหน่อย แต่ถ้าทำให้ตกอกตกใจ ก็ขอโทษ"
"ยังไงหนูก็ไม่ถ่าย" มาลีบอก
"พวกคุณไปอยู่ไหนกันมา ถึงไม่รู้จักเลดี้ชาร์ล็อต" วานิชชี้รูปข้างฝา "ผู้หญิงพวกนี้ดังมากนะ ทุกคนได้ขึ้นปกหนังสือ มีผู้จัดการดูแลบริหารให้ไปร้องเพลง ถ่ายละคร"
ทองทาบอก
"ถ่ายรูปวับๆแวมๆ ร้องเพลงสองแง่สองง่าม ถ่ายหนังเกรดบี ที่เน้นฉากอย่างว่า"
"แต่ทุกอย่างถูกกฎหมาย คุณไม่รู้อะไร ผู้หญิงพวกนี้ออกงานโชว์ตัวทุกวัน
มีรายได้ดีกว่าดาราหลายคนเลยนะ"
การะเกดมองรูป คิดตา
"ขายเรือนร่าง ไม่ได้ขายความสามารถ"
"แหกแข้งแหกขา ไม่มียางอาย ขายศักดิ์ศรีแบบนี้ หนูมาลี ทำไม่ได้"
มาลี ประจันสายตากับวานิช วานิชนิ่งดุ ครู่หนึ่ง ก่อนจะอ่อนลง
"ไม่เป็นไร จะไปกัดก้อนเกลือกินกับไอ้ทีวีช่องเล็กๆนั่นก็ตามใจ แต่บอกก่อนนะ เครือข่ายของฉันมีเงินหมุนเวียน มากกว่าเอ็มเอ็มแชนนัลสามเท่า ฉันจะให้โอกาสพวกเธอไปคิดดู"
วานิชพยักหน้า เจ้าหน้าที่เอาสัญญามาให้สามซอง
โรสบอก
"ฮึ ธุรกิจใต้ดินกับบนดิน กำไรมันต้องมากกว่าอยู่แล้ว"
"เอกสารสัญญา แค่เซ็นกริ๊กเดียว ไม่ต้องประกวด ไม่ต้องร้องเพลง พวกเธอจะได้ขึ้นปกฉบับหน้า ได้เงินทันที หนึ่งแสนบาท"
ชงโคโพล่ง
"หนึ่งแสน"
"แต่ต้องยกเลิกการเข้าประกวดร้องเพลง ยกเลิกทันที"
ทุกคนมองหน้ากัน
"เอาเอกสารไปคิดดู ผมให้เวลาแค่เจ็ดวัน ถ้าเลยอาทิตย์หน้า ไม่ต้องมาคุยกันอีก"

วานิชลุกออกไป สามสาวมองเอกสารตรงหน้า
ทั้งหมดกลับมานั่งคุยกันที่เซอร์ไพร์สคาราโอเกะ อธิลนลานเพิ่งมาถึง

"การะเกด เป็นอะไรไหม ผมรู้เรื่องตกใจแทบแย่"
"ฉันจัดการแล้ว ถ้าแกเห็นฉันต่อยพวกนั้น ... โอ๊ย"
"อย่าไปเซ็นสัญญากับเขานะ กิจการพวกนี้คือกิจการค้าผู้หญิงที่ถูกกฎหมาย" อธิบอก
ทุกคนตกใจ
"เป็นยังไงคะ"
"ธุรกิจที่เขาเล่าก็แค่เริ่มต้น ดูนี่ เว็บไซต์รับงานของเลดี้ชาร์ล็อต รับงานเซอร์ไพร์ส ทานข้าว งานวันเกิด งานสละโสด แต่งตัววับๆแวมๆไปคุยกับหนุ่มๆ แกฟังดูคุ้นๆไหม" อธิเอารูปให้ดู
"ก็เหมือนเด็กของเจ๊ซูซี่ แตกต่างที่หีบห่อ"
อธิพยักหน้า
โรสบอก
"ออหรี่ตลาดนัด ... ออหรี่บนห้างหรู แต่มันก็ออหรี่เหมือนกัน"
"ยิ่งนึกยิ่งสกปรก ยี้" มาลีว่า
"ก็แบบห้องเก้าของคุณ .....ร้านข้างนอกถนนโลกีย์ทั้งสาย สินค้าที่ดังไปทั่วโลกของประเทศเรา ....มันคืออะไรเอ่ย ติ๊กต่อกๆ"
"ผู้หญิงที่ติดป้ายราคา มีเต็มไปหมด ทุกหย่อมหญ้า" ทองทาบอก
"ทุกอย่างเป็นไปตามสมัครใจ ตำรวจจะจับตรงไหน จะผิดกฎหมายตอนไหนล่ะครับ มันมีใบเสร็จที่ไหนกันเล่า"
"ถ้าจะผิด ก็ผิดที่ผู้หญิงเดี๋ยวนี้มันตีราคาความสาวเป็นเงิน"
จู่ๆมาลีก็หงุดหงิดขึ้นมา
"พูดออกมาได้ ตัวเองนั่นล่ะ ที่เปิดห้องนั้น !"
"นี่พูดดีๆนะ จะมาหาเรื่องอะไรฉันอีก" โรสว่า
มาลีมองไป ห้องเลขเก้าที่ประตูเปิดอยู่ครึ่งๆ มี่ เกรซ นั่งตักเสี่ย นัวเนีย ซูซี่ ยืนคุยกับเสี่ยอีกกลุ่ม
"ก็หนูมาลีเกลียดนี่ ผู้ชายในห้องเก้านั่น ทั้งเมา ทั้งหิว ตะกละ มูมมาม จับตรงไหนได้เป็นจับ พยายามไม่มองแล้วนะ แต่มันก็ต้องได้ยินเสียง แค่คิดว่าเขาจะไปทำอะไรต่อ ก็ขยะแขยงแล้ว"
"แกก็รู้ว่า ร้านเป็นหนี้ขนาดไหน โรสมันก็แค่ให้นังซูซี่เช่า พาเด็กๆมารับลูกค้าผู้ชายที่มันหลุดเข้ามา มันก็แค่ห้องเดียว ห้องอื่นก็ร้องเพลงคาราโอเกะตามปรกติ โฮ้ย ดีได้วันสองวัน ...ป่วนพ่อมันอีกละ" สมศรีบอก
โรสน้อยใจ มองมาลี
"ฮึ แกเกลียดที่นี่ ทั้งที่มันหารายได้ส่งแกเรียน ใช่สิ ฉันทำอะไรก็ไม่ถูกใจแกไปหมด แกนั่นแหล่ะที่เริ่มไปประกวดบ้าบอนั่น แกก็ขายความสวย ขายความสาวของแกเหมือนกัน"
"เหมือนกันที่ไหน"
"ฉันพูดจริง ผู้ชายใช้เหงื่อทุกเม็ดแลกเงิน แต่ผู้หญิงทาแก้ม ทาปาก ใช้ความสวยเพื่อแลกบางอย่างเสมอ แล้วพอถึงเวลา ก็มาด่าว่าโดนดูถูก โดนเอาเปรียบ ก็ใครล่ะวะ มันวางเบ็ดล่อ พอปลากินเหยื่อก็มาโทษปลา โถ อีพวกชะนี !"
"เราแต่งตัวเพราะเรารักสวยรักงาม เพราะเรารักตัวเอง ที่หนูโกรธพี่ มันมีเหตุผล ตอนเด็กๆ พี่สอนอะไรหนูล่ะ"

"สอนอะไร"
ในอดีต ที่บ้านหลังเขา โรสเพิ่งช่วยมาลีในวัยเด็กอาบน้ำเสร็จ กำลังทาแป้งให้ แล้วหวีผมให้ โรสสอน

"พ่อทุกคน เวลาอาบน้ำให้ลูกสาว เขาทำด้วยความรัก สิ่งที่เขาคิดคือ ขอให้ผู้ชายคนต่อไปที่จะแตะต้องตัวหนู กระทำกับหนูด้วยความรัก แค่ครึ่งหนึ่งของพ่อ พ่อก็ดีใจแล้ว เพราะฉะนั้น โตขึ้น ต้องรักร่างกายหนูให้มากๆนะ"
โรสมองลูกสาวด้วยความรัก อบอุ่น
ทุกคนฟังเรื่องจากมาลีแล้ว
"สอนลูกได้ดี จริงที่สุด" บุญมาบอก
"เพราะหนูจำคำสอนนี้ได้ หนูถึงเกลียดในสิ่งที่พี่ทำ เพราะมันเหมือน พี่ทรยศต่อคำสอนของพี่เอง"
โรสอึ้งไป พูดไม่ออก
"แกนี่สมกับโตบนเขานะ ดูแต่ทีวี จนไม่รู้จักโลกที่แท้จริง ความจริงในโลกนี้ คือ พรุ่งนี้ เดี๋ยวอีกระทกรกนั่นมันก็มาทวงหนี้ มายืนทะเลาะกันที่หน้าร้านเหมือนเคย นี่ล่ะความจริงที่สุดโว้ย" สมศรีบอก
"คนที่ทำผิด มีเหตุผลหลอกตัวเองทั้งนั้น แต่ความถูกต้อง มันไม่มีข้อแก้ตัว ไม่งั้นมันจะเรียกความถูกต้องได้ไง หนูจะเป็นของหนูอย่างนี้ ไม่เปลี่ยน !"
มาลี เดินไปรับออเดอร์ ทำงานต่อ สมศรีโกรธ
"หนอย...ไม่ฟัง นังเด็กคนนี้นะ เวลามันเชื่ออะไร มันหัวชนฝาจริงๆ"
"แต่ครั้งนี้ มันเชื่อในสิ่งที่ถูกโว้ย ถ้าฉันเป็นพ่อแม่มัน ฉันดีใจตาย หาไม่ได้แล้วนะผู้หญิงแบบนี้"
ทองทายิ้มปลื้มมองตาม ยิ่งรักมากขึ้น รีบบอก
"ผู้หญิงที่รักตัวเอง ผู้หญิงอย่างนี้คือของมีค่า มีคุณค่าที่จะเป็นเมีย เป็นแม่"
อธิขำออกมา ทองทาสะดุ้ง พูดเบี่ยงไป
"เอ้อ หมายถึงทั่วๆไปน่ะครับ"
ทองทาเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง แต่คนอื่นไม่สนใจ อธิกระซิบได้ยินกันสองคน
"หนูมาลี ยังเวอร์จิ้น !"
"ไอ้อธิ"
"เวอร์จิ้นอีกนาน เหมาะกับแกนะ เวอร์จิ้นทั้งคู่ คู่สุดท้ายของมนุษยชาติ
น่ายกย่อง"
ทองทาเอามือมาตบหัวอธิ ที่ล้ออยู่นั่น อธิขำ
โรสคิดหนัก อึ้งไปเหมือนกัน ชงโคคิดหนักที่สุดตลอดเวลา

ดึกแล้ว ร้านปิด ไม่มีคนแล้ว มาลี เล่นอิเล็คโทนทีละโน้ต หน้าตาครุ่นคิด
"คนเชื่อมั่นในความถูกต้อง ต้องไม่เศร้านะ เดี๋ยวมันไม่น่าเชื่อถือ"
หนูมาลีจับมือทองทาที่ทำแผลแล้วมา ลูบด้วยความสนิทสนม
"เจ็บไหม"
"ทายาแล้ว เดี๋ยวก็หาย ต่อยคนนี่ไม่สนุกเลย ครั้งแรกนะเนี่ย"
"นั่นสิ เกย์เอ้อ ศิลปินอย่างพี่ ดูไม่ใช่เลย ทำได้ยังไงนะ"
ทองทามองมาลีด้วยความรัก
" ไม่รู้เหมือนกัน ทำไปได้ยังไงนะ"
มาลีเอียงตัวลงพิงไหล่ทองทา สนิทสนมกันมากขึ้นทุกที
"ขอบคุณนะ เทวดาของหนู"
ทองทายิ้มมีความสุขที่มีมาลีอิงแอบอยู่ข้างๆ

วันใหม่ ประตูห้องไม่ได้ปิด ชงโคมองซ้ายขวาก่อนเอาซองสัญญาออกจากกระเป๋าถือ
ชงโคเปิดอ่านทบทวน สนใจมาก
"สัญญาหรือนั่น แอบเอามาหรือ" เสียงซูซี่ดังขึ้น
ชงโคหันมาเจอ
"ตกใจหมด"
"เงินตั้งแสน แถมเซ็นสัญญา ลงปกฉบับหน้าทันที ไม่ดังตอนนี้จะไปดังตอนไหน"
"รู้เร็วดีนะ"
"กลับไปแข่งขันต่อ อันดับสุดท้ายอย่างเธอ รอบหน้าก็ต้องตกรอบ"
"จะพูดอะไรเจ๊"
"ถ้าแกไม่เอางานนี้แกก็โง่แล้ว"
ชงโคมองหนังสือเลดี้ชาร์ล็อตที่วางอยู่ ชั่งใจ ครุ่นคิด
"ต้องไปออกงานกับผู้ชาย ถ้าพวกนั้น อ้วนๆ แก่ๆ เฮ้อ ...จะอ้วก"
"แล้วไง ถ้าแข่งต่อ ชนะประกวดแกก็ได้แค่ล้านเดียวหารสาม เหลือแค่สามแสน ซื้อรถเก๋งยังไม่พอ"

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 6/2 วันที่ 6 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ