อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 7/3 วันที่ 8 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 7/3 วันที่ 8 ต.ค. 57

"เฮ้ยนั่น เหมือนคุณเบลมาก"
"สวัสดีค่ะ ดิฉันระรินค่ะ ดิฉันก็คือ คนที่อยู่ในชุดนั้น ที่ถ่ายอยู่ในรูปของคุณนุ่น นี่ค่ะ นี่ดิฉันเอง ไม่ใช่คนอื่นค่ะ"
นักข่าวฮือเข้ามาถ่ายรูปมากมาย

"จริงหรือคะคุณนุ่น"
"คือตอนที่โพสต์ภาพนี้ นุ่นไม่ได้จะแฉเรื่องคุณเบลนะคะ แต่คนที่เข้ามาเมนต์เขาเป็นคนทักขึ้นมาแล้วก็เอาไปแชร์กัน ที่จริง นุ่นก็ไม่เคยแน่ใจเลยว่าใช่คุณเบล แต่พอมาเห็นคุณคนนี้ ก็นึกได้ว่า เออจริง คนนี้ใช่แล้วที่อยู่ที่สนามบินด้วยกันวันนั้น"
บุษบาบัณดีใจมาก ร้องไห้โฮ


"เฮ้ยมันเป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง"
"ระรินเพิ่งทราบข่าวค่ะ พอเห็นภาพตัวเองก็ตกใจ ก็เลยติดต่อมา สงสารน้องน่ะค่ะ ถูกสังคมพิพากษา"
"ขอบคุณจริงๆค่ะ ขอบคุณพี่ทั้งสองคน ที่ออกมาปกป้องเบล ไม่เคยนึกเลยว่าจะมีคนดีแบบนี้ คุณยายขา เบลรอดแล้ว"
"โฮ้ยไม่ต้องร้องไห้ลูก คนดีพระต้องคุ้มครองสิลูก"
ทั้งหมดเซตฉากละครขึ้นมาให้นักข่าวดูแนบเนียนมาก
กลุ่มสามสาว คุยกันเอง
"คุณเบลแก้ข้อกล่าวหาได้แบบนี้ เขาจะยังอยู่และคะแนนอาจจะดีขึ้นกว่าเดิม" ชงโคบอก
"พูดอย่างนี้อีกแล้ว กว่าจะตัดสินอีกตั้งเดือน เรายังมีเวลาเก็บคะแนน เดี๋ยวพี่ทองทาก็หาวิธีให้เธอชนะเองแหล่ะ"

ชงโคคิดหนัก
สามสาวเดินเซ็งกันมาตามทาง

"กลับกันเถอะ ไปเซ็งต่อที่บ้าน" การะเกดบอก
มือถือชงโคดัง มีข้อความมาจากซูซี่ ชงโคกดอ่านข้อความ
"ฉันมารับแก รอตรงทางเข้า คุณวานิชเขาเตรียมสัญญาไว้แล้ว เงินแสนรอแกอยู่นะ"
ชงโคคิดเล็กน้อย
"ชงโค มีอะไรหรือ"
"กลับกันไปก่อนนะ ฉันมีธุระ"
ชงโคเดินแยกไป
"วันนี้ชงโคดูแปลกๆ" การะเกดบอก
"เวลามันทำท่าคิดๆ นี่ดูไม่ใช่ชงโคเลย เดี๋ยวเขากลับ จะลองคุยกับเขาดู"
การะเกดพยักหน้า สองสาวเดินต่อไปอีกทาง

ซูซี่จอดรถรออยู่หน้าสถานีโทรทัศน์ ชงโคเดินมาถึงหลบมองซูซี่ แล้วนึกถึงคำทัดทานของ อธิ และทองทา
อธิบอก
"ธุรกิจที่เขาเล่าก็แค่เริ่มต้น ดูนี่ เว็บไซต์รับงานของเลดี้ชาร์ล็อต รับงานเซอร์ไพร์สทานข้าว งานวันเกิด งานสละโสด แต่งตัววับๆแวมๆไปคุยกับหนุ่มๆ แกฟังดูคุ้นๆไหม"
ทองทาบอก
"ก็เหมือนเด็กของเจ๊ซูซี่ แตกต่างที่หีบห่อ"
ชงโคเกิดลังเลขึ้นมาอีก คิดหนัก
ข้อความมือถือดังมา ชงโคกดฟัง
เสียงทองทาบอก
"ชงโค พี่เตรียมเพลงที่เหมาะกับเธอไว้ให้ เอาไว้ร้องคราวหน้านี้ แวะมาฟังที่บ้านพี่นะ จะได้ดูว่าชอบไหม"
ชงโคหยุดคิด แล้วตัดสินใจไปหาทองทา ไ
ซูซี่เซ็ง มองนาฬิกา รอคอยต่อไป

ในสวน ทองทามองดูต้นชงโคที่ใบเหลืองลำต้นซีด
"ต้นชงโคปรกติ มันเลี้ยงไม่ยากนะ"
"เปลี่ยนที่วางก็แล้ว ใส่ยาบำรุงก็แล้ว ยังร่อแร่อยู่" ป้าแตงบอก
อธิตะโกนมาจากในบ้าน
"ทองทา มาดูนี่เร็ว"
อธิเรียกทองทามาดูการแถลงเมื่อครู่ที่ผ่าน
"รอดไปจนได้" ทองทาบอก
"พ่อแกนี่แก้ข่าวเก่งมากเลยนะ ถึงขนาดจ้างคนมาเล่นละคร" อธิบอก
"ทำเพื่อเงิน เขาทำได้ทุกอย่าง"
"แล้วแกมีหลักฐานไหมว่า เบลไม่อยู่ที่นั่น"
"ตัวฉันนี่ไง พยานที่ดีที่สุด เพราะฉันเห็นมากับตา ว่าวันนั้นเบลไม่อยู่ ขึ้นอยู่กับว่าจะพูดหรือไม่พูดเท่านั้น"
"แล้วแกจะพูดไหม ความยุติธรรมกับกตัญญู ถึงนาทีนี้แกจะเลือกอะไร"
ทองทาคิดเล็กน้อย
"กระแสสังคมมากขนาดนี้ ถ้าฉันลุกขึ้นมาพูด พ่อฉันอยู่ไม่ได้แน่ สถานีทั้งสถานีนั่นด้วย เขาเป็นพ่อของฉัน เบลเองถึงจะเป็นน้องสาวต่างแม่ แต่เราก็พี่น้องกัน"
"คนโกง คนโกหกก็อยู่ต่อไปสินะ"
เสียงโป๊ง ดังขึ้น อธิ ทองทาหันไปมอง มีแจกันกลิ้งตกอยู่ ตกมาจากมุมห้อง ทองทาลุกไปดู หยิบแจกันมาวางที่เดิม
"สงสัยนังเหมียวของป้าเขาน่ะ"
ทองทาเดินกลับไปนั่งดูทีวีกับอธิต่อ
มุมห้องที่เดิม ชงโคยืนน้ำตาไหลอยู่ ทองทามองไม่เห็น
ชงโคเดินออกมาจากบ้านทองทา ร้องไห้
มือถือดัง ชงโครับสาย
"นังชงโค ยังไม่ทันดัง แกก็เบี้ยวฉันแล้วหรือ ฉันรอแกอยู่ตรงนี้มาชั่วโมงกว่าแล้วนะ แกจะแกล้งฉันใช่ไหม"
"มารับฉันที่นี่ มาตอนนี้เลย"
"แกร้องไห้หรือ"
"มาตอนนี้นะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจอีก ฉันจะบอกที่อยู่ให้"

ชงโคร้องไห้ไปบอกสถานที่ไป
ภายในบ้านวานิช เวลากลางคืน วันเดียวกัน ชงโคเซ็นสัญญา วานิชเอาซองเงินให้

"เงินแสนหนึ่ง เกิดมาเคยจับไหมวะ ฮะฮะฮ่า"
ชงโครีบรับมา ซูซี่จะดึงแทนแต่ไม่ทัน เลยแก้เก้อทำเป็นเอามือไปจับผม
"บอกก่อนนะทั้งสองคน แค่ถ่ายรูป ร้องเพลง เล่นละคร ไม่ขายตัวนะ"
วานิช-ซูซี่บอก "เออ"
"ไม่มีการบังคับอยู่แล้ว " แล้วซูซี่ก็เสียงเบาลง "ประเดี๋ยวมันก็ยอมเองทุกรายแหล่ะ"
ชงโคเปลื้องเสื้อถ่ายรูป เห็นแค่ชุดที่หล่นลงพื้น

มาลีทำงานเก็บโต๊ะอาหาร บอยเดินมาถาม ทำงานไปด้วย
"ป่านนี้แล้วทำไมชงโคยังไม่มาอีก"
"ฉันโทร. เข้ามือถือเป็นร้อยหนแล้วจ้ะ เขาไม่รับสาย ใครโทร.ไปเขาก็ไม่รับ"
มาลี คิดๆ

ซูซี่พาชงโคมาที่ห้อง พร้อมเอากุญแจให้
"ห้องพักใหม่ของแก คุณวานิชเขาเปิดให้ โฮ้ย ฉันขอนอนกับแกเลยได้ไหมเนี่ย"
ซูซี่พูดพลางลงนอนบนเตียง
ชงโคมองโทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ หน้าจอข้อความว่ามาจากหนูมาลี ซูซี่มองตาม
"ไม่ต้องไปสนใจไอ้ร้านกระจอกๆนั่นหรอก ข้าวของเก่าๆในห้องพวกนั้นก็ไม่ต้องกลับไปเอา แกมีเงินแล้ว ไว้ฉันพาแกไปช็อปปิ้งเอง"

ภายในบ้านโรส เช้าวันใหม่ โรสกับบอยอยู่ในบ้าน เพิ่งจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ มาลี กับการะเกด เดินเข้ามา
"พี่โรสเอาไงดี ไปแจ้งตำรวจไหม"
"ยังไม่มาอีกหรือ"
สองสาวส่ายหน้า
"ไปตามหาที่บ้านเพื่อนเขาก่อน ชงโคเขามีเพื่อนอยู่ปากซอย"
บอยเดินออกไป
"เราไปด้วย"

มาลี กับการะเกดตามบอยไป โรสคิดเล็กน้อยเดินตามไป
ซูซี่จอดอยู่ที่หน้าร้านคาราโอเกะ บีบแตรดังลั่น สมศรี บุญมา วิ่งออกมาดูด้วยความตกใจ

"เฮ้ย หนวกหู จะบีบแตรทำไมอีซูซี่"
บอย มาลี และการะเกดเดินออกมาพอดี ตามด้วยโรส
"มากันให้ครบๆ ออกมากันให้หมด ฉันมีอะไรจะให้ดู"
ชงโคเสื้อผ้า หน้าผม ลุคเซ็กซี่ ชุดคว้านอก เดินลงมาจากรถ
"ขอเชิญพบกับเชอร์เบ็ต เลดี้ชาร์ล็อต นัมเบอร์ 22"
ทุกคนตกตะลึง
"เธอไปเซ็นสัญญากับวานิชมาหรือ" การะเกดถาม
มาลีมีแววเสียใจ หมดกำลังใจ หมดแรง
"ทำไม... บอกเหตุผลมาที"
ชงโคหลบตา ละอายใจต่อมาลี โรสยิ้มๆ เดินไปมองชงโคหัวจรดเท้า
"ไอ้เสื้อผ้าแพงๆ นี่มันช่วยให้คนสวยได้จริงๆ อีกทีซิชื่ออะไรนะ"
"เชอร์เบ็ต เลดี้ชาร์ล็อต นัมเบอร์ 22" ซูซี่ย้ำ
"ติดเลขแล้ว อีมี่ อีเกรซ ยังไม่ติดเลย"
ชงโคหน้าเสีย
"เหมือนกันที่ไหน เลดี้ชาร์ล็อตเขาออกมาหลายคนแล้วดังทุกคน เขาก็ต้องมีเลขซีรีส์อะไรอย่างนี้สิวะ"
"ชื่อก็เพราะ น่ากิ๊น น่ากิน งานดี เงินแยะ แต่ใช้ชื่อจริงไม่ได้ อายโคตรเหง้าใช่ป่ะ"
ชงโคยิ่งก้มหน้า
สมศรี บุญมาแอบยิ้ม สะใจกับปากเลาะร้ายของโรส
ซูซี่ผลักโรสออกไปจากยั่วชงโค
"พี่โรส เขาเป็นเด็กของฉันแล้ว อย่ามายุ่ง"
มาลีถาม
"เธอหมดศรัทธาเพราะอะไร ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ บอกฉันที"
"เบลโกงการแข่งขัน" ชงโคบอก
"เธอรู้ได้ยังไง"
"แหล่งข่าวของฉันเชื่อถือได้ ขนาดเป็นญาติกันเลยล่ะ"
"ใครแหล่งข่าวเธอ"
ชงโคอึ้งไปนิด
"เธอไม่อยากรู้หรอก สิ่งที่ฉันสนใจคือ เขาโกงและจะโกงต่อไป ยังไงเบลก็ต้องชนะ ยังไงเราก็แพ้"
"ถึงเราจะแพ้ แต่เราไม่ต้องเลือกเส้นทางนี้ก็ได้นี่"
"นี่เป็นโอกาสเดียวในชีวิตฉัน ถ้าฉันแพ้ ฉันจะกลับไปเป็นเด็กเสิร์ฟ ถ้าไม่ฉวยโอกาสตอนนี้จะไม่มีอีกแล้ว"
"ไม่จริง เธอถามฉันว่าศักดิ์ศรีแปลว่าอะไรใช่ไหม คำตอบก็เหมือนเดิม กฎข้อ ที่ 1 ของพี่ทองทา รักตัวเอง ความรู้สึกนั้น ที่ทำให้เธอมาอยู่ตรงนี้ไงล่ะ นี่คือความหมายของคำว่าศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง แต่วันนี้เธอทิ้งมันไปแล้ว"
ชงโคน้ำตาไหลลงมา
"ชงโค คิดผิดแก้ไขใหม่ได้นะ "
"ไม่ได้ๆ เงินมันรับไปแล้ว ฉันพามันไปเปิดบัญชีแล้ว" ซูซี่บอก
" วันนี้ฉันแวะมาขอบคุณพี่โรส มาขอโทษพี่โรส มาลาทุกคน"
"ไม่ต้องหรอก... ขอให้แกเจริญๆขึ้นเถอะ นับจากนี้ไป คนจะไม่มองหน้า
แก มันจะมองอะไรน่ะหรือ" โรสพูดพลางมองลงมาใต้เข้มขัด " ฮึๆ หนีบต้นขาแกเอาไว้ให้แน่นๆก็แล้วกัน… ฉันจะเอาใจช่วย"
มาลีเสียงเครือ
"ชงโค เราเดินมาไกลแล้วนะ เดินมาด้วยกันสามคน จะทิ้งเราสองคนได้จริงหรือ"
ชงโคร้องไห้อีก มองร้านอย่างอาลัย
ชงโคยกมือไหว้
"ขอบคุณนะพี่โรส ฉันลานะทุกคน พี่ซูซี่ไปเถอะ"
มาลีบอกเสียงดัง ตามหลัง
"เพราะคะแนนพวกนั้นใช่ไหม ทำไมไม่เชื่อมั่นในตนเอง ถ้าฉันทำได้ เธอก็ต้องทำได้"
ชงโคหันมาตอบประโยคสำคัญ
"ไม่หรอก เราไม่เหมือนกัน เธอทำได้ เพราะเธอมีพ่อแม่"
ชงโคมองโรสกับหนูมาลี สองพ่อลูกอึ้งไป

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 7/3 วันที่ 8 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ