อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 8/3 วันที่ 9 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 8/3 วันที่ 9 ต.ค. 57

อธิหน้าเครียดเดินมา หงุดหงิดเรื่องการะเกด
"เรื่องแต่งเพลง ไอ้ทองทาก็แต่งเป็น ให้มันแต่งให้หนูมาลีสิ"
"แต่งให้หนูทำไม พี่ทองทา เขาคงอยากให้แต่งให้" มาลีมองไปที่อธิที่หน้ามุ่ย... "
แฮะๆ กุหลาบแดงตัวแทนของหนู ... ออกดอกสวยเลย เอาไปใส่แจกันดีกว่า"

มาลีตัดกุหลาบแดงสองสามดอกแล้วเดินเข้าบ้านไป อธิเซ็ง
"วันนี้แกต้องบอกรักหนูมาลี"
"เฮ้ย ไอ้บ้าพูดอะไร"
ทองทากลัวหนูมาลี ได้ยิน
"การะเกด ปฏิเสธฉัน หน้าฉันเขายังไม่อยากจะมองเลย อารมณ์เสียโว้ย แกควรบอกรักเขาไปเสียที"


"เฮ้ยมาเกี่ยวอะไร"
"ก็คนมันพาล แกบ้าหรือเปล่า ไปนั่งพับดาวให้เขา ตอนนี้เขาจะงาบแฟนแกแล้ว บอกหนูมาลีไปซะ...ว่าแกรักเขา"
"เด็กมันก็แค่ชื่นชมศิลปิน ฉันก็เลยช่วยๆเขา"
"หนูมาลี ทั้งสวยทั้งน่ารัก ตอนนี้เจอกับไอ้ซีโร่บ่อยๆ แล้วถ้าซีโร่จีบหนูมาลีล่ะ"
ทองทาอึ้งไปนิดๆ
"หนูมาลี เชื่อว่าแกเป็นตุ๊ด เพราะฉะนั้น เขาอาจจะโอเคกับซีโร่ โดยที่แกไม่
รู้ตัวก็ได้ ฉันอกหักคนเดียวพอแล้วโว้ย นี่เตือนดีๆแล้วนะ"
ทองทาชักเครียดมากขึ้น ที่อธิเตือนก็มีมูล

การะเกดกำลังจัดจานอยู่ โทรศัพท์เข้ามา
"ว่าไงโต้ง"
"พี่เกดช่วยด้วย แม่โดน คานหล่นทับ"
เกดทำจานที่มือหลุดหล่นแตก
"อีการะเกด. กูจะเก็บมึงใบละร้อย" โรสโพล่งและเปลี่ยนท่าทีเมื่อเห็นหน้า "เกด มีอะไรหรือเปล่า"
เกดร้องไห้โฮออกมา ระหว่างโทรศัพท์ โรสตกใจ
"ฮือ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมต้องเป็นแบบนี้"

การะเกดร้องไห้เล่าให้ โรส บอยและมาลี ฟัง
"แม่เกดเลิกยาบ้าได้เป็นเดือนแล้วนะ ตั้งแต่เกดเข้ารอบซุปเปอร์สตาร์ เขากลัว ลูกที่กำลังจะเป็นดาราอายเขา... บ้านเรากลับมามีความสุข น้องได้ไปโรงเรียนทุกคน มีข้าวกินทุกวัน"
"ใจเย็นๆนะทุกปัญหามีทางออก" บอยบอก
"เกดคิดนะ ถ้าเป็นแบบนี้ เกดไม่ต้องชนะหรอกรางวัล แค่นี้เกดก็มีความสุขแล้ว แล้วทำไม ต้องมาเกิดเรื่องแบบนี้ เกดทำบาปอะไรมานักหนา ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้"
"โฮ้ย มัวแต่ฟูมฟาย โทษบาป โทษกรรม มันจะได้อะไรขึ้นมาวะ แล้วหมอเขาจะเอาเงินเท่าไหร่"
"สามแสน ถ้าไม่ผ่าตอนนี้ แม่จะเดินไม่ได้อีก"
"คานทั้งอันหล่นมาทับ เขาไม่มีประกันเลยหรือ แล้วเจ้านายทำไมไม่รับผิดชอบ ไม่ใช่ความผิดเรานี่ หนูมาลีเคยดูทีวี เขาต้องรับผิดชอบนะ"
"เราเป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว รับเหมางานกันมาเป็นทอดๆ มีประกันที่ไหน ...ไอ้คนที่พาเราไป ก็ญาติกันนี่ล่ะ เขาก็ไม่มีเงินเหมือนกัน"
"แล้วตอนนี้แม่อยู่ไหน" โรสถาม
"อยู่โรงพยาบาลประจำอำเภอ แต่หมอเขาไม่รับประกันว่า จะกลับมาเดินได้ไหม ถ้าไม่หาเงินมาส่งเข้าจังหวัดไปผ่าตัด เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะช่วยได้"
ทั้งหมดกลุ้ม ซูซี่แอบฟัง ยิ้มร้าย

"นังการะเกด แกเสร็จฉันแน่"
ภายในบ้านบุณฑริก บุษบาบรรณกำลังออกกำลังกาย ด้วยการซ้อมเต้นไปมา ยาหยี นีน่า เอาแท็บเล็ตมาให้ดูคะแนน

"ตอนนี้ คนที่คะแนนรั้งท้ายสุด ยืนปากเหว คือ ยายการะเกด เราสบายแล้ว ไปเที่ยวญี่ปุ่นกันไหมคะ เดี๋ยวค่อยกลับมาซ้อมใหม่"
"ไม่ เอาแต่เที่ยว กินๆ นอนๆ ว่างก็แชท สมองจะกลวงหมดแล้ว แทนที่จะช่วยกันคิด"
"คิดเรื่องอะไรคะ"
บุษบาบัณหยุดคิด ตรึกตรอง
"ฉันต้องขึ้นเป็นที่หนึ่งให้ได้ ตั้งแต่นี้ หาข้อมูลของทุกคนมาให้ฉัน ถ้าเรารู้จุดอ่อนของแต่ละคน เราก็จัดการมันที่จุดอ่อนนั่นล่ะ ขึ้นคอนเสิร์ตคราวหน้า มันต้องร้องเพลงพลาด คะแนนโหวตฉันต้องขึ้นที่หนึ่งให้ได้"
ยาหยี นีน่าเข้าใจแผนแล้ว พยักหน้ากัน

ร้านเปิดไปพักหนึ่งแล้ว แต่คนยังน้อย การะเกดทำงานกวาดพื้นอยู่มุมหนึ่ง ซูซี่เดินมาหา
"เวลาอย่างนี้ ความฝันสวยหรู ช่วยอะไรไม่ได้ เงินต่างหากโว้ย ที่จะช่วยแก"
"มาคนเดียวหรือเจ๊ ชงโคล่ะ"
"ชงโคมันเข้าห้องอัดโว้ย เดี๋ยวมันก็จะออกเทป เขาเรียกงี้หรือป่าววะ เอาเถอะๆ ว่าแต่แกเถอะ เรื่องแม่จะทำยังไง"
การะเกดเดินหนี เอาขยะไปทิ้ง ซูซี่เดินตามไปตอแย กล่อมต่อ
ซูซี่มองซ้ายมองขวาก่อนบอกเสียงเบา
"ฉันคุยกับคุณวานิชแล้ว เขายินดีจ่ายแกสองแสนมากกว่านังชงโค"
"จ่ายเงินให้ฉันเนี่ยนะ"
"เซ็นสัญญาอาทิตย์หน้า ลงปกเล่มใหม่ เป็นเลดี้ชาร์ล็อตคนต่อไปทันที"
โรสโผล่มาโยนขวดน้ำมาแถวๆที่ซูซี่ยืนอยู่
"เฮ้ย อะไรวะ"
"เอ๊า นึกว่าถังขยะ โทษที โทษๆ เห็นมันเหม็นๆออกมา" โรสบอก
"แกแกล้งฉันนี่หว่า … หนอย"
ซูซี่บุกเข้ามาด่าโรส กะลุย โรสรีบบอกเสียงเข้ม
"ฉันจะยกห้องแปดให้แก แต่แกต้องเลิกยุ่งกับการะเกดและ หนูมาลี"
ซูซี่อึ้ง คาดไม่ถึง
"พี่ยอมแล้วหรือ"
"ห้ามมาพูดคุยกับเด็กผู้หญิงของร้านฉันอีก ทำเป็นไม่รู้จักกันไปเลยยิ่งดี"
"นี่ เยอะไปไหม ฉันไม่ใช่ไส้เดือนกิ้งกือนะ"
"คนเราน่ะ อยู่ใกล้ถังขยะ เราไม่เหม็น สักวันหนึ่งมันก็ต้องเหม็น แต่ถ้าอยู่ใกล้คนดี เราไม่ดี สักวันมันก็ต้องได้ดี ฉันจะไม่ยอมให้เด็กคนไหน มีชีวิตเหมือนชงโคอีก"
"เอาอีกแล้วนะ ดูถูกฉันอีกแล้ว ได้ …ถ้าแกอยากให้ฉันเลิกยุ่งกับแก ห้องแปดห้องเดียวไม่พอ ฉันต้องการทุกห้อง ! ฉันจะทำที่นี่ให้เป็นคาราโอเกะที่มีระดับ แกกับคนของแก แค่ดูแลแขกของฉันก็พอ"
โรสโมโห โวยลั่น
"อีซูซี่ นี่มึงกล้าขอหรือ"
"นี่ ยอมรับความจริงเถอะ ที่พี่มีแต่หนี้เพราะไอ้ร้านคาราโอเกะ ที่ไม่มีผู้หญิงแบบนี้ ...มันไม่มีกำไร พี่ไม่ปรับเปลี่ยน ช้าเร็ว ร้านนี้ก็ต้องโดนเจ้าหนี้มันยึด"
"มึงไม่ต้องมาสอนกู"
"ก็เพราะดื้ออย่างนี้ไง เพราะไม่ยอมรับความจริงไง ทู่ซี้ทำอยู่ได้ นังกะทกรก เจ้าหนี้พี่น่ะมันจะมายึดเอาวันสองวันนี้อยู่แล้ว ยังไม่รู้ตัวกันอีก ฮู้ย … ไปคิดดูแล้วกันนะ"

ซูซี่เดินออกไป โรสกลุ้ม การะเกดมองอย่างเห็นใจ
ทั้งหมดนั่งคุยกันหน้าเครียด

"ยกห้องทั้งหมดให้ไป ที่นี่ก็กลายเป็น..." มาลีว่า
สมศรีบอก
"ซ่องที่ถูกกฎหมาย"
บุญมาส่ายหน้า
"เราต้องมีหน้าที่ทำงานรับใช้ไอ้พวกหื่นกามกับผู้หญิงสวยนอกเน่าในเนี่ยนะ"
แคที่บอก
"จะคิดมากไปทำไม ฉันบอกแล้วไง เรื่องเงินสามแสนของนังการะเกด ฉันจะให้ยืมก่อน"
"ใครๆก็รู้ว่าเจ๊หนี้ท่วมยิ่งกว่าฉันอีก จะโดนฟ้องล้มละลายอยู่แล้ว กิจการใหญ่โตก็กู้ธนาคารมา จ่ายดอกเดือนชนเดือน ยังทำหน้าใหญ่ใจโต" โรสบอก
"เอ๊ะอีนี่ ไม่ต้องเสียงดังประจานกูได้ไหม หา รมณ์เสีย"
"ฉันบวกลบคูณหารดูแล้ว ถ้ายกห้องทั้งหมดให้นังซูซี่ทำ จะมีกำไรสามเท่า การะเกด แกเอาเงินเจ๊แคที่ไปจัดการผ่าตัดแม่ก่อน แล้วฉันจะเอากำไร ไปจ่ายคืนเจ๊แคที่ให้ได้ภายในหนึ่งปี เจ๊แคที่ และทุกคนก็จะไม่กระทบกระเทือนอะไร"
"พี่จะช่วยหนูหรือจ๊ะ"
"แกก็ค่อยๆทำงานใช้เงินคืนฉัน เราทุกคนจะเปิดทุกห้องทำแบบนี้แค่ปีเดียว"
"นี่พี่โรสเอาจริงหรือ" บอยถาม
"นังซูซี่มันพูดถูก ฉันทู้ซี้ทำที่นี่ทั้งที่ไม่มีกำไร ขืนเป็นแบบนี้ก็ต้องปิดตัวลงในไม่กี่ปีนี้แหล่ะ ฉันขอความร่วมมือจากทุกคนนะ ถ้าโอเค เราก็เริ่มกันเลย"
"เฮ้อ ในที่สุด.... เอาก็เอาวะ"
บุญมา สมศรีพยักหน้า มาลีถอนใจ เศร้า หมดแรงเดินออกไป
"หนูมาลี เกลียดผู้ชายหื่นพวกนั้นอย่างกับไส้เดือนกิ้งกือ เฮ้อ เกดสร้างความวุ่นวายให้ทุกคนจริงๆ"
โรสมองตาม
"ถ้ามันไม่ยอม มันคงโวยแล้ว ปล่อยมันทำใจสักพักแล้วกัน "
มาลีนั่งแยกตัวคนเดียวอย่างเศร้าสร้อย เพลง “โลกแห่งความฝัน” ของมาลีดังเข้ามา แทรกเข้ามา

เพลงเดียวกัน ชงโคนั่งเศร้า ฟังเพลงของมาลี โดยเสียบหูฟังที่ต่อจากมือถือ ชงโคในชุดเสื้อคลุมมองไป วานิชนอนบนเตียงกับมี่ และเกรซ เมื่อคืนมานอนที่นี่ กันสี่คน
ชงโคยกขวดจะดื่ม แต่เหล้าไม่มีแล้ว ชงโคโยนขวดทิ้งคิดหนัก ชีวิตกลายเป็นของบำเรอชายไปแล้ว

ช่างทำป้ายหลายคนกำลังติดตั้ง ป้ายร้านใหม่ ให้เป็นป้ายไฟนีออนรูปส่วนเว้าส่วนโค้งหญิงนุ่งน้อยห่มน้อย ตามด้วยขึ้นรูปถ่ายผู้หญิงต่างๆเช่น เกรซ มี่ ชงโค
ที่เก้าอี้ มีสาวเซ็กซี่ออกมานั่งเป็นแถว รอแขก ดูเป็นร้านกิจการอย่างว่าชัดเจนมาก
ซูซี่ออกมาต้อนรับแขกเสี่ยและกลุ่มชายหนุ่มที่ทยอยกันเข้ามาอย่างคึกคัก มีเกรซ มี่คอยช่วยเหลือรับแขก
เกรซบอก
"เชิญค่ะ ร้านเซอร์ไพร์สปรับปรุงใหม่ ขอต้อนรับทุกคนนะคะ"
เสี่ย 1 บอก
"เออ มันต้องออกมานั่งกันให้เต็มแบบนี้สิวะ ถึงจะสดใส สวยงาม ไอ้แบบเก่ามันหดหู่พิกล"
บอย โรส เทพ และแคที่ จับกลุ่มอยู่มุมหนึ่ง
"คนแน่นร้านตั้งแต่วันแรกเลย" บอยบอก
"รู้อย่างนี้ เปิดบาร์เกย์ไปนานแระ เจ๊รับแขกเอง จะจัดให้เหล่าปวงประชา
อิ่มกันถึงคอหอยเลยทีเดียว เทพไม่หึงเจ๊ใช่ไหมจ๊ะ"
แคที่โลมเลียเทพ เทพยิ้มให้ โอบเข้ามาแสดงความรักใคร่

"เฮ้อ อดทนไว้ ปีเดียวๆ"
มาลีทำงานวุ่นวาย หลับหูหลับตา หน้าบึ้งทำงานไป แขกเยอะมาก หนูมาลี ไม่กล้ามองรอบข้าง เอาแต่ทำๆๆ

บนเวที จากที่เคยมีคนร้อง มีเครื่องดนตรีก็กลายเป็นการเต้นของสาวเซ็กซี่ สไตล์ โคโยตี้
ในครัววุ่นวายทำงาน ท่ามกลางดนตรีโคโยตี้จากข้างนอก
"ดนตรีดีๆ เพลงดีๆ คงไม่ได้ฟังอีกแล้วสินะ เซ็งโว้ย อย่ามาด่านะ ถ้าฉันทำกับข้าวไม่อร่อย ดนตรีเฮงซวยพวกนี้ มันไม่ฟินโว้ย" สมศรีว่า
บุญมายืนมองออกไปที่เวที
"ดูไอ้พวกที่มาเต้นกันสิ ชวนเสพสังวาสกันท่าเดียวเลย"
สมศรีบอก
"แล้วมึงอยากเสพไหมล่ะ หนอย นั่งมองมาชั่วโมงหนึ่งแล้วนะไอ้แก่ น้ำซุปมึงน่ะเมื่อไหร่จะเสร็จ" สมศรีเข้าไปบิดหูมา "มานี่ มาทำต่อเลย"
"โฮ้ย เจ็บจ้าแม่จ๋า เจ็บๆ"

มาลียกถาดน้ำมาเสิร์ฟแขกผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่โต๊ะ
ชาย 1 บอก
"คนสวย คืนนี้เสร็จงานไปกินข้าวต้มกับพี่ไหม"
มาลีกำลังตักน้ำแข็งและรินน้ำให้ พอมือถูกจับ เลยสะบัดมือที่ถูกจับให้น้ำมันหกรดผู้ชายคนนั้น
"แหกตาดูสิ ฉันใส่ชุดเด็กเสิร์ฟ ไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นนะ"
ชาย 1 บอก "นี่มึงกล้าสาดน้ำใส่กูเหรอ"
บอยพุ่งเข้ามาจัดการ อ่อนน้อมต่อแขก

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 8/3 วันที่ 9 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ