อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 9 วันที่ 10 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 9 วันที่ 10 ต.ค. 57

"เขาเพิ่งมาขอให้สอน เรายื่นมีดให้คน คนๆนั้นใช้มันเป็นหรือเปล่า จะใช้มันฆ่าใคร ขึ้นกับคนๆนั้น พี่ก็เป็นได้แค่คนสอน คนที่จะทำให้ชนะ ก็คือเจ้าตัวคนร้องเองต่างหาก พี่สอนเบล พี่ก็สอนหนูมาลีได้ ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม"
"ถึงที่สุด เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ พี่ต้องช่วยเขา ไม่ใช่หนู"

"หนูมาลี อย่าเพิ่งหมดกำลังใจสิ"
มาลีโวยเสียงดัง จนทองทาตกใจ
"แต่พี่ช่วยเขาโกงการแข่งขัน ช่วยเขาโกงหนู แค่นี้ก็รู้แล้วว่าพี่เข้าข้างเขา"
"ไม่จริงหรอก ฟังพี่นะ"


มาลีชิงพูด
"ผู้หญิงคนนั้นกำลังทำทุกอย่างเพื่อเหยียบหนูให้จมดิน หนูคิดในใจว่าไม่เป็นไรหรอก หนูมีเทวดาของหนู เขาจะแก้ปัญหาให้หนูได้ทุกอย่าง แล้ววันหนึ่งหนูก็พบว่าเทวดาคนนั้นไม่มีอยู่จริง โลกทั้งใบของหนู เหมือนเหลือหนูอยู่แค่ตัวคนเดียว"
มาลีร้องไห้ออกมา
"มองหน้าพี่ พี่คือพี่คนเดิม อย่าเอาเรื่องอื่น คนอื่นมาเกี่ยวกับเรื่องเราได้ไหม"
"พี่เป็นความหวัง เป็นกำลังใจและเป็นเส้นทางสู่ความสำเร็จเพียงอย่างเดียวของหนู ทั้งหมดนี่ หนูคิดไปเองมาตั้งแต่ต้น ที่จริงแล้ว คนอย่างหนู มันไม่เคยมีอะไรมาตั้งแต่แรกและคงไม่มีอะไรต่อไป"
มาลีร้องไห้ออกไป
"หนูมาลีๆ"
ทองทาห่อเหี่ยว หมดสิ้นแล้วทุกอย่าง

โรส แคที่ บอย สมศรี บุญมา กินข้าวกลางวันกันอยู่ที่ร้านเซอร์ไพร์ส มาลีเดินร้องไห้เข้ามา โรสตกใจวางจานข้าวเดินมาหาทันที
"หนูมาลี ร้องไห้ทำไม"
"พี่ทองทา พี่ทองทา"
"ทะเลาะกันหรือ มีอะไรน่ะหนูมาลี"
มาลีโผเข้ากอดพ่อแล้วร้องไห้ โรสตะลึง เพราะเป็นกอดแรกที่หนูมาลีมอบให้ บอยยิ้มออกมาดีใจที่เขาทลายกำแพง การะเกด แคที่ บุญมา สมศรีงงกันไปหมด
แคที่ถาม
"เขาเคยกอดกันหรือ"
บุญมาบอก "ไม่เคย ไม่เคยเลย"
กอดกันครั้งแรกเป็นเรื่องใหญ่มากของคนทั้งสองคน โรสน้ำตาคลอ
"หนูอยากทำแบบนี้มานานแล้ว แต่ทำไมไม่ทำหนูก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้ ถ้าหนูไม่ทำ หนูคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ ตอนนี้ หนูมีแต่พี่ มีแต่พี่คนเดียวแล้ว"
โรสกอดตอบน้ำตาไหลลงมา
"โอ๊ยตาย" แคที่เอามือจับปากซาบซึ้ง แทบร้องไห้ไปด้วย เอามือปัดๆตา
ตัวเองไม่ให้ร้อง ราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง
"ไม่เป็นไร ฉันอยู่นี่ ฉันจะอยู่กับแกเสมอ มีอะไร เราจะค่อยๆแก้ปัญหาไปนะ"
สมศรีบุญมายิ้มคุยกันต่อเสียงเบา
"ฮึ คนเรานี่นะ ไม่มีตอนไหนหรอกโว้ย คิดถึงพ่อแม่เท่าตอนอกหัก"
บุญมากับบอยพยักหน้าว่าจริง
มือถือการะเกดดังขึ้น เธองงว่าเบอร์ใคร เดินออกไป

วานิชนั่งบนเตียงในชุดเสื้อคลุม
"สวัสดีหนูการะเกด"
การะเกดตกใจ
"คุณวานิช... มีอะไรคะ"
"ฉันเพิ่งรู้เรื่องหนูจากซูซี่ เอาเป็นว่า ฉันจะเซ็นสัญญากับหนูในราคาที่ไม่เคยให้ใครมาก่อน...สามแสนบาท"
"อะไรนะคะ"
"สามแสน ค่าผ่าตัดแม่ใช่ไหม ฉันให้ มากกว่าชงโค มากกว่าเดิมสามเท่า แต่ต้องมาเซ็นสัญญาภายในอาทิตย์นี้ เพราะหนังสือฉันจะปิดเล่มแล้ว ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว"
วานิชกดวางสาย ซูซี่โผล่หน้าเข้ามากอดในชุดเสื้อคลุมเหมือนกัน
"พวกมันยอมยกร้านให้ซูซี่แล้วสะใจจริงๆ แต่ซูซี่ไม่พอแค่นี้หรอก ต้องเอาการะเกดมาเป็นเลดี้ชาร์ล็อตให้ได้ คุณวานิชต้องจัดการนะคะ ต้องสั่งสอนมันซะบ้าง"
"สามแสน เสียดายฉิบ เอาวะ เดี๋ยวค่อยหาทางเอาคืน"

วานิชยิ้มร้าย การะเกดคิดหนัก
ไฟหน้าร้านเซอร์ไพร์สดับ ... ปิดร้านแล้ว เกรซออกมาส่งแขกเสี่ยทั้งหลาย

"กลับบ้านแล้วหรือเสี่ย ไม่เอาหนูกลับไปด้วยจริงหรือ"
"บ๊ายบายจ้า จุ๊บุๆ" มี่บอก
เวทีกลางร้าน บอยมาตรวจสอบเครื่องเสียงที่เวที
บุญมาถาม
"เครื่องเสียหรือ"
"เสียงมันไม่ดี อ๊า นี่ไง สายอันนี้หลุด" บอยบอก
"บอยตรวจสอบเจอสาเหตุเลยซ่อมซะ"
"ไม่เห็นต้องซ่อม ไอ้พวกหื่น มันร้องเพลงทุเรศอยู่แล้ว เครื่องเสียงดีๆก็ไม่มีประโยชน์หรอก" สมศรีบอก
"จริงๆ คิดถึง พวกนักร้องเสียงดีๆขาประจำเราเนอะ พอร้านเราปรับปรุงหายหน้ากันไปหมดเลย" บุญมาว่า
"ก็พวกนั้นเขาเน้นมาร้องเพลง ไม่ได้มาดูโชว์โป๊นี่หว่า" สมศรีว่า
"ต่อเสร็จละ ใครจะมาเทสต์ล่ะ"
ทั้งสามคนมองหน้ากัน...ใครดี

มาลีนอนหลับไป ตรอมใจอยู่ในห้อง โรสเอาถาดอาหารมาให้ เธอ ตื่นขึ้นหันมามอง
"มีไข้ไหม หิวไหม ฝืนกินข้าวต้มหน่อยนะ"
"แขกเยอะไหมคะ ยุ่งมากไหมคะ หนูมาลี ไม่ได้ออกไปเลย"
"ช่างมันเหอะ อกหักครั้งแรก เจ็บให้มันสะใจไปเลยโว้ย กินข้าวหน่อยนะ ...เพื่อพี่"
โรสยกป้อน
มาลีมองอย่างซาบซึ้ง ขอบคุณ รับเข้าปากไป 1 คำ โรสยิ้มให้
เพลง "น้ำตาฟ้า" ดังมาจากข้างนอก
"เสียงใครน่ะ สุดยอดมากเลย"

บุญมาเป่าขลุ่ย สมศรีร้องเพลง “น้ำตาฟ้า”
"เขาบอกว่าฟ้า ร้องไห้ออกมาเป็นน้ำฝน อยากรู้นักฟ้าที่เบื้องบน ต้องมาร้องไห้เพราะใคร หรือฟ้าสงสาร คนอย่างฉันถูกหลอกเรื่อยไป ถูกเขาลวงเขาล้วงหัวใจ เอาไปต้มยำทำแกง
ฝนฟ้ากระหน่ำ เสียงฟ้าคำรามดูน่ากลัว น้ำตาฟ้าหลั่งมารดตัว รดหัวใจฉันจนชา
ฉันคงผิดหวัง มีเคราะห์กรรมไร้วาสนา เขาเลยไม่รักไม่ยอมพูดจา หลอกลวงให้ฉันต้องตรม
ฉันมันคนซื่อ ไม่เคยฝึกปรือ ในเรื่องความรัก เพิ่งเคยได้รู้ เพิ่งเคยได้ลอง เพิ่งเคยรู้จัก
สุดท้ายต้องมาอกหัก ไม่รู้จะดามยังไง
เขาบอกว่าฟ้า ร้องไห้ออกมาให้ฉัน ฟ้าสงสารและคงผิดหวัง ที่ชักนำให้ฉันพบเธอ
น้ำตาที่ไหล จากความตั้งใจไม่ได้พลั้งเผลอ ชาตินี้เข็ดแล้วนะเออ ไม่อยากเจอหน้าเธออีกเลย"

บุญมาเป่าขลุ่ย สมศรีร้องเพลง โรสกับหนูมาลี ออกมาเดินดู
"ลุงบุญมากับป้าสมศรี"
"คงรำคาญเพลงติ๊ดชึ่ง ถึงลุกมาร้องเองแบบนี้ ปรกติเคยร้องที่ไหน" โรสบอก
ทุกคนเดินเข้ามาฟัง เพราะน้ำเสียงของสมศรีสะกดคนฟัง ทุกคนตะลึงกับเสียงของสมศรีและขลุ่ยของบุญมา
"แบบนี้สิวะ ค่อยเรียกว่าเพลง" โรสบอก
มาลีนึกถึงภาพอดีต ระหว่างเธอกับทองทาที่เคยมีกันและกัน
ฟ้าแลบเหนือร้านเซอร์ไพร์ส

เวลาเดียวกัน ทองทามองท้องฟ้า ฝนตกลงมา เขาเดินเศร้าออกไปตากฝน แล้วนั่งลงกับพื้น ร้องไห้ออกมากลางสายฝน นึกถึงภาพที่เคยมีกันและกัน
ทางด้านมาลีร้องไห้ออกมาอีก ขณะฟังเพลง โรสโอบไว้

เช้าวันใหม่ อธิมาที่บ้านทองทา ข้าวของอยู่ตามพื้น รกไปหมด
"ไม่ได้มาแค่อาทิตย์เดียว ทำไมเละอย่างนี้วะ"
อธิเจอทองทาในสภาพทรุดโทรมนอนอยู่บนโซฟา
"ทองทา ไม่สบายหรือเปล่า เฮ้ย"
ทองทางัวเงียตื่นขึ้น
"สภาพดูไม่ได้เลย แกเป็นอะไรของแกวะ"

มาลีทำงานไปแล้วก็หยุดเหม่อ คิดเรื่องทองทา ยังไม่หายเศร้า โรสทำงานที่เคาน์เตอร์เตือนสติ
"อกหักเรื่องเล็ก อกเล็กสิวะเรื่องใหญ่ ทำงานๆ"
มาลี ได้สติ ทำงานต่อ
พิสมัยเดินมาหาบอยที่ทำงานอยู่ห่างออกไป
"ฉันขอห้องวีไอพี"
โรสบอก
"ร้านเรายังไม่เปิดครับ"
"รอร้านเปิดไม่ได้ คนจะเยอะ คุณซีโร่จะมาทานข้าวที่ร้านนี้ หนูมาลี อยู่ไหม"
ซีโร่เดินตามมาถึง มาลีและโรสได้ยินหมดแล้ว ยิ้มออกมาทันที มาลีทิ้งของวิ่งผ่านหน้าโรสไปหา
"พี่ซีโร่"
"โฮ้ย เริงร่าเป็นนกติดปีกออกไปเลยนะ"

โรสมองตาม ประเมินทีท่าผู้ชายคนใหม่ของลูกสาว
มาลีเดินนำซีโร่กับพิสมัยเข้ามาในห้อง โรสตามติดมาด้วย

"เข้ามานั่งในห้องนี้ก่อนค่ะ ทานอะไรมาหรือยังคะ"
"ครัวยังไม่เปิด" โรสกวนๆ ไม่ชอบให้ลูกสาว วุ่นๆกับผู้ชาย
มาลี ไม่สนใจ นั่งมองซีโร่ชื่นชมมาก
"วันนี้มีแกงส้มที่ทำไว้ไปขายที่ตลาด อร่อยมาก ทานได้ไหมคะ"
"ทานได้ทุกอย่าง ที่จริง แค่เห็นหน้า ได้คุยกันก็ดีใจแล้ว"
มาลี ตะลึง พิสมัยงง เหวอเพิ่งรู้ว่า ซีโร่จะจีบมาลี โรสชักสีหน้า บึ้งทันที
"เอ้อ คือ... ค่ะ"
มาลีเขินก้มลงจับผ้ากระโปรงตัวเองบิดไปมา โรสหมั่นไส้
"เอากรรไกรไหมยะ เกะกะก็ตัดๆมันทิ้งไป จะได้ไม่ต้องบิด"
มาลีค้อนพ่อ กวนจังแฮะ พิสมัยเห็นท่าทางสองคนนี้แล้ว ก็เลยเปิดทาง มาไล่โรสไป
"คุณเจ้าของร้านไปจัดการเรื่องอาหารมาแล้วกันนะคะ ขอปิดประตูก่อน เดี๋ยวคนแห่กันมา ให้เขาสองคน อยู่กันส่วนตัว"
พิสมัยไล่โรสออกไป แล้วจะปิดประตู
"ประตูเสีย ปิดไม่ได้"
พิสมัยขยับประตู
"เอ๊ะก็ปิดได้นี่ นี่ไง เสียตรงไหน"
โรสหยิบของแข็งแถวนั้น ยกขึ้นสูง เตรียมจะฟาดประตู
"ตอนนี้ยังไม่เสียใช่ไหม โอเค"
พิสมัยร้องเสียงหลง รีบหลบ
"เฮ้ย"
มาลี วิ่งมาขวางแทบไม่ทัน
"อย่าๆ เอ้อ ขอเวลาสักครู่นะคะ พี่โรส วางลง วางสิ มานี่"
มาลี รีบมาจัดการให้โรสวางของแข็งลง แล้วลากพ่อออกไป
ซีโร่ถาม
"ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เจ้าของร้าน เจ้านายหนูมาลี ไม่ใช่หรือ"
พิสมัยยักไหล่ไม่รู้เหมือนกัน
"บ้าป่าววะ เหมือนจะเพี้ยนๆ" พิสมัยบอก
ซีโร่และพิสมัยรอที่ห้อง

มาลี ลากโรสมาคุย โรสโมโหอยู่ บอยเดินมาร่วมวง
"พี่เป็นอะไรของพี่ โมโหอะไร"
"มันจะจีบแกหรือ" โรสถามมาลี
"มีอะไรหรือพี่" บอยถาม
มาลีอึ้งงง
"เขาแค่มาคุยด้วย"
"สิ่งที่แกรู้สึกกับเขา แค่ภาพมายา หลงใหลดารานักแสดง ก็แค่จินตนาการ มันก็เหมือนขนมสวยๆในตู้ เห็นจากข้างนอกก็สีสดใส แต่พอเห็นใกล้ๆ อาจจะเห็นเนื้อหยาบ กินเข้าไป ก็ไม่จำเป็นต้องอร่อย"
"ก็ให้มันออกจากตู้มาให้หนูสัมผัสสักครั้งได้ไหมล่ะ ให้หนูสัมผัส ได้เห็นมันด้วยตาตัวเองก่อนได้ไหมล่ะ"

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 9 วันที่ 10 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ