อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 9/3 วันที่ 10 ต.ค. 57

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 9/3 วันที่ 10 ต.ค. 57

ซีโร่มองตาเชื่อมแล้วเดินออกไป พิสมัยงงๆ รีบตาม โรสยิ่งแค้นหยิบปังตอแถวนั้นขึ้นมาโบก เกือบโดนพุงซีโร่กับพิสมัย
"กลับแล้วหรือ เชิญๆ"
พิสมัยหลบมีดวูบวาบ เกาะซีโร่

"นี่ ถือมีดอะไรระวังหน่อยสิ หน้าแหกกันพอดี"
"ก็ส่งแขกไง กลับบ้านดีๆนะ"
พิสมัย ซีโร่ มองโรส ทำไมกวนตีนอย่างนี้วะ เดินจากไป ทองทามองหน้า ถามเสียงเข้ม งอนๆ
"เขาชวนขนาดนั้นแล้ว จะไปเรียนกับเขาไหม"


"ไปค่ะ"
"ทำไมตอบเต็มปากเต็มคำนัก"
"พี่ล่ะคะ ... คุณเบลมาเรียนต่อหรือยัง เตรียมเพลงอะไรให้ล่ะ"
อธิ บอย โรส เซ็งไป
"ถ้าพูดกันแบบนี้คงไม่มีวันจบ พี่ขออวยพรให้หนูมาลีกับเขามีความสุข...ลาก่อน"
ทองทาเดินหนีไป ทุกคนอึ้งหมด
"เอ๊า ทองทา"
มาลี เศร้าลง ทุกคนก็อึ้ง โรสเดินตามทองทาไป

ทองทาเดินมานั่งระงับอารมณ์ที่มุมหนึ่ง เศร้า เครียด โรสเดินมาหา
"หมดหล่อเลยนะ สำหรับเธอก็หนักใช่ไหม"
"ผมชอบเพาะต้นไม้ ถ้าต้นไม้มันมีชีวิตมันคงอยากขอบคุณผม ที่ผมให้ชีวิตมัน แต่มันไม่รู้หรอก มันต่างหากที่ให้ชีวิตผม ถ้าไม่มีพวกมัน ชีวิตผมต่างหากที่ไม่มีความหมาย"
ทองทาน้ำตาคลอ โรสหันมามองหน้าชัดๆ แปลกใจมาก ไม่เคยนึกว่าทองทาจะอกหักไปด้วยขนาดนี้
"นี่เธอร้องไห้หรือ"
บอยเดินเข้ามาแล้วหลบข้างๆ เพราะได้ยินว่าเขาร้องไห้
"ตอนนี้เสื้อผ้าผมอยู่ร้านซักรีดไหนผมก็ไม่รู้ แก้วกาแฟผมอยู่ลิ้นชักไหน ผมก็หาไม่เจอ ช่วงที่ผ่านมา เขาเข้ามาในชีวิต จนจะกลายเป็นชีวิตเดียวกัน แล้วตอนนี้จู่ๆเขาก็ไป"
โรสช็อก งง เช่นเดียวกับบอย
"นี่เธอกับหนูมาลี"
"ผมให้โอกาสหนูมาลี แต่หนูมาลีให้โลกทั้งโลกกับผม"
บอยสงสาร เดินออกมาบอก เริ่มเข้าใจทุกอย่างแล้วแต่โรสยังช็อกอยู่
"ซีโร่กับหนูมาลี แค่เริ่มต้นเท่านั้นนะผมว่า"
"เป็นเรื่องดีมากเลยนะครับ คนที่เขารักมากอย่างซีโร่ รักเขาเหมือนกัน ผมต้องดีใจกับหนูมาลีถึงจะถูก ผมต้องทำให้ได้"
ทองทาเช็ดน้ำตาแล้วเดินออกไป โรสรำพึงออกมาถึงสิ่งที่คาใจ
"ทองทาไม่ใช่เกย์ ไม่ใช่เกย์หรือวะนี่"
"แล้วนี่หนูมาลี รู้ไหมเนี่ย" บอยว่า

โรสยังอึ้งไม่หาย
อธิเดินมาหาการะเกดที่ทำงานอยู่

"แม่เป็นไงบ้าง"
"รอเช็คจากลูกค้าเจ๊แคที่ออกจ้ะ พอเจ๊แคที่ได้เงิน เอามาให้เกด เกดก็จะ
กลับหนองคายทันที"
"ให้พี่ไปส่งไหม"
"อย่าเลยค่ะ เกดไปเอง"
การะเกดทำงานไม่มองหน้า อธิน้อยใจ
"แม้แต่ความเป็นพี่เป็นน้องก็ให้ไม่ได้หรือ"
"แค่นี้เกดก็ทำให้ทุกคนลำบากมากพอแล้ว ดูร้านนี้สิ มันเปลี่ยนไปเยอะเลย ร้านที่เคยมีแต่เสียงดนตรี ตอนนี้มันเหมือนแดนสนธยา คนทำงานแทบไม่มีความสุข เกดไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ใครอีกแล้ว"
การะเกดมองขอความเห็นใจ เข้าใจ อธิถอนใจ

ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่ง พิสมัยกับซีโร่เข้ามานั่งในร้านอาหาร ตรงมุมลับตา
พิสมัยบอกเด็กเสิร์ฟที่มารับออเดอร์
"เอาเหมือนเดิมแล้วกัน คอยดูคนอย่าให้เข้ามาวุ่นวายนะ วันนี้เหนื่อย ขอเวลากินข้าวหน่อย"
พิสมัยหันมาถามซีโร่
"ถามจริง ชอบหนูมาลีจริงหรือ"
"พรุ่งนี้จัดเวลาให้ผมใหม่ ผมจะไปสอนหนูมาลีเตรียมขึ้นคอนเสิร์ต"
"เป็นโสดมาตั้งนาน เด็กนั่นมีอะไรดี"
"ปล่อยข่าวออกไปด้วย ว่าผมแต่งเพลงให้หนูมาลี"
"หา ... เฮ้ย เอางั้นเลยหรือ"
"ผมต้องชิงพื้นที่สื่อมาให้ได้ ข่าวมีแฟนนี่ล่ะ ดีที่สุด สื่อก็สนใจแค่เรื่องนี้อยู่แล้ว พอผมมีพื้นที่สื่อ เดี๋ยวโฆษณา เอ็มวีก็ออกมาเยอะเอง"
พิสมัยเข้าใจ ยิ้มกว้าง
"ที่แท้ก็ทำเพราะธุรกิจ งั้นถามหน่อยทำไมต้องเป็นหนูมาลี"
"เพราะเขาชอบผม เขาไม่มีวันโกรธ ถ้าผมบอกเลิก ถ้าจะใช้แผนนี้ ต้องมั่นใจว่าผู้หญิงจะไม่เอาเรื่องผม จะไม่ตลบหลังไปให้ข่าวกับสื่ออีกอย่างหนึ่ง เด็กบ้านนอกซื่อๆ "
ซีโร่เพิ่งแสดงให้เห็นมิติความร้ายกาจอย่างเต็มที่
"โง่ๆแบบนี้แหล่ะ เหมาะที่สุด"

ภายในสวน ทองทานั่งเศร้าอยู่มองกุหลาบแดงในกระถาง บุษบาบัณ ยาหยี นีน่ามาถึง
"พี่ทองทา เบลมาแล้วค่ะ เดี๋ยวเรามาเรียนร้องเพลงกันนะ"
ทองทาไม่ตอบนั่งมองกุหลาบต่อไป
"เธอไปเก็บกวาดทำความสะอาดในบ้านที รกอย่างกับรังหนู"
นีน่าหน้าเสีย
"หา... ต้องทำด้วยหรือ"
"เมื่อก่อนเด็กนั่นทำ เพราะฉะนั้นฉันก็ต้องทำเหมือนกัน …ไปสิ"
นีน่ายาหยี เซ็งๆออกไป บุษบาบัณมองพี่ชาย ยิ้มไม่ยอมแพ้ จะทดแทนมาลี ให้ได้

ที่ร้านเซอร์ไพร์ส ซีโร่มีหูฟังคนละข้างกับหนูมาลี กำลังจะสอนร้องเพลง ซีโร่กดเลื่อนเพลงเรื่อยๆ หาเพลงที่เหมาะ
"เพลงนี้พี่ก็ชอบนะเอาเพลงนี้ไหม"
"มันสดใสไปค่ะ"
"ถ้างั้นเพลงนี้ล่ะ"
"ร้องยากไปค่ะ หนูไม่ถนัด"
"เอ...เอาเพลงไหนดีนะ"
มาลีหน้าเศร้า มองเหม่อ การเรียนการสอนก็ไม่ราบรื่น เธอคิดถึงตอนเรียนกับทองทา

เวลาเดียวกัน ทองทาแนะการร้องให้น้องสาวเริ่มฝึก ทองทา คิดถึงอดีต ที่เคยสอนมาลี

การะเกดร้องเพลง "หนาวแสงนีออน ตั๊กแตน ชลลดา" ออกมาหนึ่งท่อน
"เอ๊ะ มันยังไม่ถูกนะ" ซีโร่บอก
"ไม่ถูกยังไงคะ"
ซีโร่ตอบไม่ถูกเพราะไม่เก่งจริง งุนงง ครุ่นคิด
"อืม เอ่อ"
"มันผิดตรงไหนนะหนูมาลี" การะเกดถาม
"ถามฉัน ฉันจะรู้ไหมนี่"
เสียงสมศรี ร้องเพลงหนาวแสงนีออนที่ถูกต้อง ไพเราะสุดๆดังออกมาออกมาท่อนหนึ่ง
ซีโร่ถาม
"เสียงใครน่ะ เพราะมากเลย"
สมศรีเดินร้องออกมา
"เป็นไงอ้าปากหวอกันไปเลยเด่ะ" บุญมาบอก
บอยทำงานไป แสดงความเห็นไป
"ลุงเขาเป็นนักดนตรี ป้าเขาก็ร้องเพลง ดาบคมน่ะ มันมักจะชักเมื่อจำเป็นเท่านั้น"
สมศรีเข้ามาบอก การะเกดตั้งใจฟัง พยักหน้าเข้าใจ
"ป้าสอนหนูด้วยสิ เพลงของหนูล่ะ"
"บุญมา มานี่ มาจัดการนังหนูมาลี นังการะเกดนี่ข้าจัดการเอง ฟังแล้ว รำคาญโว้ย ทำให้มันเสร็จๆไป"
มาลีร้องดีใจ "เย้"
มาลี และการะเกดวิ่งจากซีโร่ เดินหายเข้าไปในครัวกับสมศรีและบุญมา

ซีโร่จ๋อยไป ชักไม่ได้เป็นฮีโร่ของหนูมาลีแล้ว เพราะไม่เก่งจริง
ทองทาขับรถเข้ามาจอดที่สถานีฯ บุษบาบัณวิ่งออกมาต้อนรับ เกาะแขนอย่างรักใคร่

"ขอบคุณนะคะที่มา วันนี้เปลี่ยนบรรยากาศ มาเรียนที่นี่บ้างนะ เบลจองห้องซ้อมไว้แล้ว"
"เตรียมเพลงไว้หรือยัง"
"เรื่องเพลงเดี๋ยวค่อยคุยค่ะ เข้ามาข้างในก่อน"
ทองทามาที่นี่เพราะเธออยากเปลี่ยนบรรยากาศ ไม่รู้อะไรมากกว่านี้

เธอควงแขนพี่ชายเข้ามาเจอ เมืองแมน บุณฑริก และโยทะกาที่นั่งรออยู่
"นี่มันอะไรกันครับนี่"
บุณฑริกไม่ชอบขี้หน้า มองค้อนทองทา
"ถ้ายายเบลไม่บังคับ ฉันไม่มีวันมาเด็ดขาด... ตัวตั้งตัวตีไม่เข้าเรื่อง"
"ต่อไปนี้เราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่ทองทา จะเป็นพี่ชาย เป็นครูของเบล และเป็นผู้บริหารสถานีเอ็มเอ็มแชนนัล เอ เริ่มต้นด้วยตำแหน่งอะไรดีคะคุณพ่อ"
"แกอยากทำงานอะไร ขอมาได้เลย"
"ขอหรือ... ตำแหน่งคนนอก โอเคไหมล่ะครับ"
เมืองแมนชวนเพราะบุษบาบัณจัดการ
"พี่ทองทา อย่าทิฐินักเลยค่ะ ชีวิตพวกเราขัดแย้งกันมาพอแล้ว คุณพ่อก็แก่ลงทุกวัน ยอมๆท่านหน่อยเถอะนะคะ"
"นี่ฝีมือเราจัดการหรือเบล"
"เขาก็ไม่ได้อยากทำซักหน่อย ไปบังคับเขาทำไมกัน" บุณฑริกว่า
บุณฑริก กลัวเสียผลประโยชน์ของหลานสาวเหมือนเคย เธอเสียงเข้ม
"คุณยายคะ เบลต้องขึ้นคอนเสิร์ต อีกไม่กี่วันนี้ ไม่อยากกรี๊ดให้กล่องเสียงพังนะคะ"
บุณฑริกโวยหลานสาว
"นี่กล้าขู่ยายหรือ .... ฮึ่ย"
บุณฑริกได้แต่สะบัดหน้าหนี หันข้างให้ ไม่กล้าขัดใจมากไปกว่านั้น
"ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายศิลปินดีไหมคะ" โยทะกาบอก
"พี่โย" ทองทาส่ายหน้าบอก ให้เข้าใจว่าตนไม่อยากทำ
"ตกลง พ่อเห็นด้วย"
"ตกลงคนเดียว คงไม่มีผลมั้ง"
"ไม่รู้ล่ะ เอาตามนี้ ประกาศแต่งตั้งออกไป พี่ทองทาสบายใจเมื่อไหร่ก็มาทำ ไม่สบายใจก็ไม่ต้องทำ แต่พี่ทองทาเป็นคนของเอ็มเอ็มแชนนัลแล้ว ต่อไปนี้ต้องดูแลเบล ดูแลสถานีของเรา ห้ามไปเข้าข้างคนอื่น โอเคไหมคะ"
ทองทาถอนใจในความวุ่นวายของบุษบาบัณ

การะเกด เก็บข้าวของลงกระเป๋าเตรียมเดินทาง พร้อมคุยโทร.
"โต้งหรือ วันนี้แม่เป็นไงบ้าง พี่กำลังจะออกไปเอาเงินจากเจ๊แคที่ แล้วเดี๋ยวจะขึ้นรถทัวร์ไปหาโต้งคืนนี้เลยนะ"
การะเกดเดินออกจากห้อง ล็อกประตูแล้วเดินออกไป

การะเกดหิ้วกระเป๋าเดินเข้ามาดู บริเวณที่จอดรถ มีตำรวจ กำลังคุยกับแคที่ที่ยืนร้องไห้อยู่ แคที่ร้องไห้โฮเสียงดังใส่ตำรวจ
"ฮือ... มันทรยศฉัน ฉันจะฆ่ามัน ฮือ แค้นใจ แค้นจนอยากจะ... อยากจะ ..."
แคที่นึกคำพูดไม่ออก เลยกรี๊ดออกมา กึ่งร้องไห้ กึ่งระบายอารมณ์ ตำรวจต้องเอามือปิดหู แคที่นั่งที่เก้าอี้ ร้องไห้สติแตกต่อไป
"คุณตั้งสติดีๆนะครับ แล้วค่อยๆเล่าเรื่องว่าเขาเอารถไปได้ยังไง" ตำรวจว่า
"เจ๊แคที่ เป็นอะไรไปคะ" การะเกดถาม
"เกด ฮือ เกดช่วยด้วย มันเอารถเบนซ์เจ๊ไป ขนข้าวขนของที่เจ๊ซื้อให้มัน มือถือ แหวนเพชร มันเอาไปหมดเลย"
"แล้วมันนี่ใครครับ"

อ่านละคร มาลีเริงระบำ ตอนทีี่ 9/3 วันที่ 10 ต.ค. 57

ละคร มาลีเริงระบำบทประพันธ์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์
ละคร มาลีเริงระบำกำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ
ละคร มาลีเริงระบำผลิตโดย บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด
ละคร มาลีเริงระบำ ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ที่มา ไทยรัฐ