อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 20 พ.ย. 57

อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 20 พ.ย. 57

“ผมบอกให้ทิ้งปืน อย่าให้ผมต้องจับตายคุณนะ”
สถิตย์ยุทธมองขั้นเทพ แล้วยกปืนขึ้นจะยิง ขั้นเทพเหนี่ยวไก กระสุนทะลุหลังสถิตย์ยุทธล้มลง
ตายตาค้าง ปึกวิ่งเข้ามาดูเมษา
“คุณเม”
“ผู้กองช่วยคุณเมด้วย”

ไมค์ โจ๊กเกอร์หันไปตะโกนเรียกขั้นเทพ ขั้นเทพได้สติวิ่งโผเข้ามา
“เม”
ขั้นเทพประคองร่างเมษา กระชากเสื้อเกราะออก เห็นเลือดไหลเลอะเต็มตัวเมษา
“เม คุณได้ยินผมมั้ย”


เมษาไม่ได้สติ ขั้นเทพพยายามเขย่าเรียก ไมค์ โจ๊กเกอร์ วิ่งเข้ามาชะงักมอง ปึกมองเมษาแล้วส่ายหน้าร้องไห้ กลัวเมษาตาย ขั้นเทพอุ้มเมษา เดินออกไปอย่างรีบเร่ง เลือดไหลทะลักจากหลังคอลงพื้น
“คุณต้องไม่ตายนะเม”

หน้าห้องไอ.ซี.ยู.ขั้นเทพนั่งคอตกน้ำตาไหล ปึกกอดไมค์ โจ๊กเกอร์ ร้องไห้ หมอเปิดประตูออกมา
ส่ายหน้า แล้วหันกลับเดินเข้าไปในห้อง ทั้งหมดจะวิ่งตามเข้าไป พยาบาลขวางไม่ให้เข้า ปึกมองไมค์ โจ๊กเกอร์แล้วร้องไห้
“ไม่นะพี่ไมค์ คุณเมต้องไม่ตาย ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อ”
ปึกทรุดลงนั่งกอดเข่าร้องไห้ ไมค์ โจ๊กเกอร์น้ำตาไหล อึ้ง มองขั้นเทพ ขั้นเทพน้ำตาไหลเช่นกัน

เมษานอนอยู่บนเตียงในห้องไอ.ซี.ยู. ที่คอมีผ้าปิดแผลผ่าตัด มีสายน้ำเกลือ เครื่องช่วยหายใจ
เครื่องวัดระดับความดันชีพจร ขั้นเทพ ไมค์ โจ๊กเกอร์ และปึกยืนอยู่ในห้อง ปึกร้องไห้สะอื้น
“นี่คุณเมจะเป็นเจ้าหญิงนิทราไปตลอดหรือคะผู้กอง”
ขั้นเทพมองเมษา ไม่มีคำตอบ นอกจากความเจ็บปวดและเสียใจ
“เป็นเพราะหนูปึกคนเดียว ถ้าคุณเมไม่ช่วยหนูปึก คุณเมก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้ เป็นเพราะหนูปึกคนเดียว เพราะหนูปึกคนเดียว”
ปึกตบหน้าทุบหัวตัวเอง ไมค์ โจ๊กเกอร์ เข้ามาดึงไว้
“อย่าทำร้ายตัวเองเลยหนูปึก”
ไมค์ โจ๊กเกอร์ ดึงปึกมากอด ปึกร้องไห้สะอึกสะอื้น ขั้นเทพจับมือเมษา
“คุณต้องตื่นนะเม สัญญากับผมว่าคุณจะตื่นกลับมาหาผม เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะนะเม”
เมษายังนอนนิ่ง
“คุณได้ยินใช่มั้ย ผมรู้ว่าคุณได้ยิน แต่คุณแกล้งผมใช่มั้ย คุณกำลังแกล้งทรมานผมใช่มั้ยเม”
ขั้นเทพน้ำตาไหลริน ปึกกับไมค์ โจ๊กเกอร์ มอง เศร้า
“คุณเมไม่ตอบพวกเราเลย พี่ไมค์”
“อย่าทำแบบนี้สิ คุณก็รู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน ถ้าไม่มีคุณผมจะอยู่ได้ยังไง”
“หมอบอกว่าคุณเมยังมีโอกาสฟื้นนะผู้กอง ถึงแม้จะมีแค่เปอร์เซ็นต์เดียว ฮือ ฮือ ฮือ”
ไมค์ โจ๊กเกอร์ ร้องไห้สะอื้น ขั้นเทพน้ำตาไหล จับมือเมษาขึ้นมาจูบ
“คุณได้ยินผมใช่มั้ย บอกให้ผมรู้สิเมว่าคุณจะตื่นขึ้นมาหาผม คุณจะไม่ทิ้งผมไป”
น้ำตาขั้นเทพไหลลงที่มือเมษา เมษาน้ำตาไหลซึมออกมา ปึก กับ ไมค์ โจ๊กเกอร์ มองตะลึง
“คุณเมร้องไห้ คุณเมรู้สึกตัวแล้ว”
“ใช่ น้ำตาไหลจริง ๆ ด้วย ผู้กอง คุณเมเขาได้ยินเราแล้ว”
“เม ผมอยู่นี่ ในที่สุดคุณก็ฟื้น”
“คุณเมคะ หนูปึกอยู่นี่ค่ะ”
“ผมก็อยู่นี่ครับ ลืมตาสิครับคุณเม”
หมอเดินเข้ามา ปึกหันไปเรียก
“หมอคะ คุณเมฟื้นแล้วค่ะ”
หมอเดินเข้ามา เห็นเมษาน้ำตาซึม หมอส่ายหน้า
“เธอยังไม่รู้สึกตัวหรอก”
“แต่เธอร้องไห้นะครับ เมื่อกี้น้ำตาเธอยังไหลอยู่เลย” ไมค์ โจ๊กเกอร์ รีบบอก
“เธอไม่ได้รับรู้ที่พวกคุณพูดหรอก มันเป็นปฏิกิริยาทางร่างกายที่เธอคงเจ็บปวดจากบาดแผลมากกว่า”
ขั้นเทพอึ้ง ผิดหวัง
“คุณเมจะไม่ฟื้นจริง ๆ หรือคะ”
“ก็อย่างที่ผมบอก จะว่าไม่ฟื้นเลยมันก็ไม่ใช่ แต่การที่เธอจะฟื้นขึ้นมาได้มันก็มีเปอร์เซ็นต์น้อยมากไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ ผมว่าตอนนี้มันขึ้นอยู่กับบุญกรรมที่เธอทำแล้ว ถ้าให้ผมพูด ผมว่าคงมีแค่ปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะช่วยเธอได้”
หมอเดินออกไป ปึกโผเข้ากอดไมค์ โจ๊กเกอร์ ร้องไห้ ขั้นเทพกำมือเมษาแน่น
“ไม่ว่านานแค่ไหนผมก็จะรอคุณนะเม ได้โปรดตื่นขึ้นมาหาผมเถอะนะ”

ขั้นเทพกุมมือเมษาขึ้นมาจูบ
เช้าวันรุ่งขึ้น ขั้นเทพมาเฝ้าเมษาอยู่ข้างเตียง เอื้อมมือไปจับแก้มเธอ

“เมื่อไหร่คุณจะตื่นซะทีล่ะเม เมื่อเช้าผมไปใส่บาตรให้พ่อกับแม่คุณแล้วนะ แล้วผมก็ไปไหว้พระ อธิษฐานขอให้คุณตื่นขึ้นมาพบผมเร็ว ๆ ตื่นเถอะนะ เม รู้มั้ยว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน”
ขั้นเทพจับมือเมษาขึ้นมาจูบ พยาบาลเปิดห้องเข้ามา
“ผู้กองคะ บ่ายนี้จะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักชั้นบนนะคะ”
“แต่เธอยังไม่รู้สึกตัวเลยนะครับ”
“ค่ะ แต่คุณหมอบอกว่าตอนนี้อาการโดยรวมปลอดภัยดีแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ห้องไอ.ซี.ยู.แล้วค่ะ”
“แต่ผมอยากให้เธออยู่ห้องไอ.ซี.ยู.มากกว่านะครับ เผื่อเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”
“ดิฉันเข้าใจนะคะว่าผู้กองเป็นห่วงแฟน แต่อย่างที่คุณหมอบอกล่ะค่ะ ว่าตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้ว ต้องขอห้องไอ.ซี.ยู.ไว้ให้ผู้ป่วยคนอื่นนะคะ”
“ถ้างั้นก็ได้ครับ แต่ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาเราจะช่วยเธอทันใช่มั้ยครับ”
“ทันค่ะ ไม่ต้องห่วง”
ขั้นเทพพยักหน้า พยาบาลออกไป เขามองเมษา เอื้อมมือเขี่ยผมให้
“ถึงแม้คุณจะต้องเป็นเจ้าหญิงนิทรา ผมก็จะดูแลคุณไปตลอดชีวิต ผมสัญญา”
ขั้นเทพจูบมือเมษาอีกครั้ง เมษาน้ำตาไหลซึม

ปึกกับไมค์ โจ๊กเกอร์ นำเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงมาที่โรงพยาบาล โดยมีตำรวจเดินตามมาด้วย 1คน บุรุษพยาบาลเข็นเตียงเมษาออกมาจากห้องไอ.ซี.ยู. ขั้นเทพเดินตามออกมา เจอไมค์ โจ๊กเกอร์กับปึก
“อ้าว ไมค์ ปึก ไหนว่าจะเอาเศียรหลวงพ่อกลับไปวัดไง”
“ก็กำลังจะไปแล้วล่ะ แต่หนูปึกเขาบอกว่าอยากจะให้คุณเมได้ส่งหลวงพ่อกลับวัดด้วย”
“ใช่ค่ะ เผื่อบางทีหลวงพ่อคำเกลี้ยงอาจจะช่วยให้คุณเมฟื้นขึ้นมา”
ขั้นเทพมองที่พระหลวงพ่อ แล้วมองเมษา
“อืม ก็ดี เม หนูปึกกับไมค์ โจ๊กเกอร์กำลังจะพาเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงกลับไปวัด พวกเราอยากให้เมรับรู้ด้วย”
ขั้นเทพจับมือเมษาเข้ามาประกบที่องค์พระให้พนมมือ ปึกยกมือไหว้
“หลวงพ่อคะ หลวงพ่อช่วยคุณเมให้หายและฟื้นกลับขึ้นมาด้วยเถอะนะคะ สาธุ”
พยาบาลเดินเข้ามา
“ขอโทษนะคะ เราต้องพาคนไข้ขึ้นห้องแล้วนะคะ”
“ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”
“ฉันไปก่อนนะผู้กอง”
“เดินทางปลอดภัย ฝากด้วยนะจ่า”
“ครับผู้กอง”
บุรุษพยาบาลเข็นเตียงเมษาออกไป ขั้นเทพเดินตาม ปึกกับไมค์ โจ๊กเกอร์ มองตามอย่างหดหู่
“สงสารคุณเมจังเลยนะ พี่ไมค์”
“ขอให้บารมีของหลวงพ่อช่วยคุณเมด้วยเถอะ”
ไมค์ โจ๊กเกอร์ ยกมือไหว้เศียรพระ

ขั้นเทพยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องคนไข้ แล้วหันมามองเมษา จับมือเธอไว้
“เม ผมไม่รู้ว่าคุณได้ยินผมรึเปล่า แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้นะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าคุณจะตื่นหรือไม่ ผมก็จะรักคุณคนเดียวตลอดไป”
ขั้นเทพยกมือเมษาขึ้นมาจูบ น้ำตาไหล
“คุณพูดจริงหรือคะ”
เสียงเมษาแผ่วเบา ขั้นเทพชะงักมอง เห็นเมษานอนนิ่ง
“ผมคงคิดถึงคุณมากจนคิดไปเองว่าคุณตอบผม”
ขั้นเทพหลับตากุมมือเมษา น้ำตายังไหลริน
“คุณยังไม่ตอบฉันเลย”
ขั้นเทพลืมตาตกใจมองหน้าเมษา เมษายังคงหลับนิ่ง
“นี่ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย ผมได้ยินเสียงคุณพูด”
ขั้นเทพมองอย่างมีความหวัง
“ตอบผมสิเมว่าผมไม่ได้คิดไปเอง”
เมษายังนิ่ง ขั้นเทพมองส่ายหน้าหลับตาผิดหวัง กุมมือเมษาก้มหน้าร้องไห้
“ผมรักคุณนะเม ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน”
“ฉันก็รักคุณค่ะ”
ขั้นเทพค่อย ๆ ลืมตามอง เมษาหลับตาน้ำตาไหล
“เม”
เมษาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองขั้นเทพ
“นี่คุณฟื้นแล้วจริง ๆ ด้วย”
เมษามองยิ้มให้ขั้นเทพอย่างอ่อนแรงแล้วหลับตาอีกครั้ง ขั้นเทพเขย่ามือดีใจ วิ่งออกไปที่ประตู
ตะโกนเรียกหมอ
“หมอ หมอครับ เธอฟื้นแล้ว”
หมอและพยาบาลวิ่งเข้ามาในห้อง เห็นเมษามองยิ้มให้ หมอหยิบเครื่องวัดความดันขึ้นมาวัด ขั้นเทพเข้ามากุมมือเมษา ยิ้มดีใจ

ภายในรถ ปึกมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างแล้วหันมาเรียกไมค์ โจ๊กเกอร์
“พี่ไมค์”
“หือ”
“โทรกลับไปถามผู้กองทีได้มั้ยว่าคุณเมเป็นยังไงบ้าง”
“เอาไว้ให้เราถึงวัดค่อยโทรดีมั้ย”
“แต่หนูปึกมีความรู้สึกว่าคุณเมฟื้นแล้วนะ”
“ทำไมถึงรู้สึกอย่างงั้น”
“ไม่รู้สิ เมื่อกี้หนูปึกคิดเหม่อ ๆ เหมือนได้ยินหลวงพ่อบอกว่าคุณเมฟื้นแล้ว โทรไปถามหน่อยเถอะว่าเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ได้จ้ะ”
ไมค์ โจ๊กเกอร์ หยิบโทรศัพท์ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อน จนเขาสะดุ้ง
“อุ้ย ตกใจหมด ผู้กองขั้นเทพโทรมาพอดีเลย ฮัลโหล ว่าไงผู้กอง อะไรนะ คุณเมฟื้นแล้วหรือ”
“หา จริงหรือพี่ไมค์”
“จริง ไม่เชื่อถามผู้กองดู”
ไมค์ โจ๊กเกอร์ ส่งโทรศัพท์ให้ปึก
“พูดจริงรึเปล่าคะผู้กอง”
“ถ้าไม่เชื่อก็พูดกับผู้กองเมเขาดู”
ขั้นเทพส่งโทรศัพท์ให้เมษา
“ว่าไงหนูปึก”
“คุณเม คุณเมฟื้นแล้วจริง ๆ ด้วย”
“ฝากบอกหลวงพ่อคำเกลี้ยงนะ ถ้าฉันหายดี ฉันจะไปกราบท่าน”
“ค่ะ คุณเม นอนพักเยอะ ๆ นะคะ”
“จ้ะ”
เมษาปิดโทรศัพท์ส่งให้ขั้นเทพ ปึกปิดโทรศัพท์
“ไม่อยากเชื่อเลยพี่ไมค์”
“ใช่ พี่ก็ไม่อยากเชื่อเลย เป็นเพราะบารมีหลวงพ่อคำเกลี้ยงจริงๆ”
ทั้งสองหันไปยกมือไหว้พระหลวงพ่อ
“ขอบคุณหลวงพ่อคำเกลี้ยงเด้อค่ะ ที่ช่วยให้คุณเมหายจริง ๆ”

เวลาผ่านไป เมษากับขั้นเทพ ปึกและไมค์ โจ๊กเกอร์ มากราบองค์พระหลวงพ่อคำเกลี้ยงซึ่งขณะนี้เต็มองค์เหมือนเดิมแล้ว
“เป็นเพราะบารมีของหลวงพ่อที่ช่วยให้หนูฟื้นจากความตายมาได้”
เมษาก้มลงกราบ
“ขอบคุณหลวงพ่อคำเกลี้ยงมากครับ” ขั้นเทพก้มลงกราบ )
“คุณเมคะ นี่พูดแล้วหนูปึกยังขนลุกอยู่เลยนะคะ วันนั้นระหว่างทางที่ออกจากโรงพยาบาลมา อยู่ ๆ หนูปึกก็รู้สึกเหมือนหลวงพ่อคำเกลี้ยงมาบอกที่ข้างหูว่าคุณเมฟื้นแล้ว”
“จริงด้วยครับ ตอนหนูปึกบอกให้ผมโทรหาผู้กองผมยังไม่อยากเชื่อเลย”
“ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้นกับฉัน ฉันก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน ตอนที่ฉันหลับ ฉันไม่รู้สึกตัว ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น รู้แต่ว่ามันมืดเงียบแล้วก็หนาวมาก แต่อยู่ ๆ ก็มีแสงสว่างเล็ก ๆ ลอดเข้ามาในความมืด แล้วฉันก็เห็นเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงอยู่ข้างหน้า แล้วจากนั้นฉันก็รู้สึกตัวขึ้นมาอีกที ได้ยินเสียงขั้นเทพพูด”
“เป็นเพราะบารมีของหลวงพ่อคำเกลี้ยงจริง ๆ ที่ดลบันดาลให้คุณเมฟื้นขึ้นมาได้”
“คงเป็นเพราะความดีและความตั้งใจของพวกเราที่ช่วยกันปกป้องไม่ให้คนชั่วมันตัดเศียรพระทำลายพุทธศาสนา”
ทั้งหมดก้มลงกราบพระ

ทั้งสี่คนเดินออกมาจากโบสถ์
“เออ ผู้กอง เมื่อกี้ที่คุณเมเล่าว่าผู้กองพูดอยู่ข้างหูคุณเม ผู้กองพูดอะไรหรือ”
“นายอย่ารู้เลย”
“โธ่ ผู้กองบอกหน่อยเถอะ พวกเราอยากรู้ว่าพูดอะไรผู้กองถึงได้ฟื้น”
“ถามคุณเมสิ”
“คุณเมคะ ผู้กองพูดอะไรคะ”
“บอกไม่ได้”
“บอกเถอะค่ะ บอกหน่อยเถอะ เราสองคนอยากรู้จริง ๆ”
“ฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว ขั้นเทพคุณพูดว่าไงนะ”
ขั้นเทพมองหน้า
“บอกเถอะค่ะ ฉันก็อยากฟังชัด ๆ อีกครั้ง”
ขั้นเทพกุมมือเมษา
“ก็ได้ ผมบอกคุณว่า แต่งงานกับผมเถอะนะ”
“คุณไม่ได้พูดประโยคนี้”
“พูด แต่คุณไม่ได้ยิน”
“อ้าว แล้วตกลงยังไงกันแน่” ไมค์ โจ๊กเกอร์ งง
“ว่าไง คุณยังไม่ตอบผมเลย แต่งงานกับผมนะ”
“ค่ะ”
ขั้นเทพดึงเมษาเข้ามากอด
“พี่ไมค์ แล้วเราล่ะ”
ไมค์ โจ๊กเกอร์ คุกเข่าลง
“แต่งงานกับผมนะครับหนูปึก”
“ยินดีค่ะ”
ไมค์ โจ๊กเกอร์ ลุกขึ้นกอดปึกด้วยความชื่นใจ ทั้งสองคู่พากันเดินออกไปเป็นคู่อย่างมีความสุข

****** อวสาน *******

อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 20 พ.ย. 57

ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ บทประพันธ์โดย มีนมีนา
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ บทโทรทัศน์โดย วิลักษณา
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ กำกับการแสดงโดย บัวรัตนา (รัตนา แซ่ตั่น)
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ ผลิตโดย บริษัท ยูม่า99 จำกัด
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับโดยผู้จัด : ยุวดี ไทยหิรัญ ดำเนินงาน : วิไลลักษณ์ พูลประเสริฐ
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอาทิตย์ที่ 26 ตุลาคม 2557
ที่มา ไทยรัฐ