อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 3 วันที่ 22 พ.ย. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 3 วันที่ 22 พ.ย. 57

“มึงเป็นใคร! เข้ามาที่ของกูได้ยังไง กูจะทำลายวิญญาณทุกตนที่เข้ามาบุกรุก ออกไปเดี๋ยวนี้” ลมพายุพัดกระหน่ำ ข้าวของแถวนั้นล้มระเนระนาด ฟ้าผ่าเปรี้ยงๆ

น้ำรินกำลังจะดีใจที่ป้าเห็นตน ก็ตกใจกลัว...

ชาวบ้านหวาดผวาตะโกนว่า ผีป้าปริกอาละวาด ต่างวิ่งหนีกันโกลาหล ปริกผลักร่างน้ำรินล้มคว่ำ ไล่ให้ออกไปจากที่ที่ตนอยู่มาเป็นร้อยปี น้ำรินเห็นร่างปริกยืนตระหง่านน่ากลัวก็วิ่งตามชาวบ้านไปด้วย


เหยี่ยวกำลังกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้น้ำริน ชาวบ้านวิ่งแตกตื่นขึ้นกุฏิหาหลวงตา ละล่ำละลักฟ้องว่า ผีป้าปริกอาละวาดอีกแล้ว ทันใด หน้าต่างกุฏิปิดปัง หลวงตาและชาวบ้านสะดุ้ง ชาวบ้านบ่นว่ากลางวันแสกๆ ยังอาละวาด เฮี้ยนจริงๆ เหยี่ยวหันมาถาม

“ผียายปริก...ยังไม่ไปเกิดอีกเหรอครับหลวงตา ผมได้ยินมาตั้งแต่เด็กแล้วนะครับ”

“ยัง...มันเหมือนกำลังรออะไรสักอย่างอยู่ แต่ไม่เฮี้ยนแบบนี้มานานแล้ว”

เหยี่ยวถามแล้วทำไมถึงได้อาละวาด หลวงตาเดาว่าคงมีใครแหยมไปที่เขา เหยี่ยวนึกห่วงน้ำรินทันที...น้ำรินวิ่งหนีร้องเรียกเหยี่ยวให้ช่วยด้วย ลมพัดกระโชกตามหลังเธอมาตลอดทาง เสียงปริกคำราม จะหนีไปไหน...ขณะที่เหยี่ยวเรียกหาน้ำริน พลันเธอวิ่งผ่านเขาไปฟิ้ว...ไม่ทันไร

ก็เหมือนโดนดูดกลับมายืนติดกับตัวเขา น้ำรินโวย “จะมาเรียกอะไรตอนนี้ ผีมาแล้ว วิ่งหนีเร็ว”

เหยี่ยวมองด้านหลังไม่เห็นใคร เสียงปริกดังมา “หล่อนหนีฉันไม่พ้นหรอก...”

น้ำรินโวยเหยี่ยวไม่เห็นก็ช่าง แต่ตอนนี้ต้องวิ่งก่อน เหยี่ยวแกล้งกวนว่าตนไม่เห็นก็ไม่กลัว ให้เธอวิ่งไปคนเดียว หญิงสาวโวยอีก “ฉันวิ่งไปไหนไม่ได้ ตัวฉันติดกับคุณเนี่ย วิ่งเร็ว!”

เหยี่ยวถามจะให้วิ่งทางไหน น้ำรินบอกทางไหนก็ได้ เหยี่ยวจึงเริ่มวิ่งไปทางปริก น้ำรินร้องลั่น จะวิ่งไปหาผีทำไม เหยี่ยวโวยกลับก็ตนไม่เห็นจะวิ่งทางไหนก็บอกมา เธอจึงชี้ไปนอกวัด ปริกตามมาถึงเห็นหน้าน้ำรินชัดเจน ชะงักเล็กน้อยก่อนจะกล่าว “หล่อนหนีฉันไม่พ้นหรอก”

ทั้งสองวิ่งออกมาหน้าวัด ต่างเหนื่อยหอบ น้ำรินหันมองไม่เห็นปริกตามมา จึงบอกว่าหยุดวิ่งได้แล้ว เหยี่ยวถามไปทำอีท่าไหนถึงโดนผีไล่

“จะไปรู้เหรอ ฉันคุยโน่นคุยนี่อยู่ดีๆ ใครจะไปรู้ว่าในโลกนี้จะมีผีหวงอาณาเขตด้วย เพราะคุณนั่นแหละ ฉันถึงต้องเจอแบบนี้” น้ำรินพาลใส่เหยี่ยว

“เฮ้ย! มาโทษอะไร ผมไม่ได้จุดธูปให้ผีมาหลอกคุณสักหน่อย เออวันหลังถ้าคุณเยอะกับผม ผมจุดธูปเรียกผีมาหลอกดีกว่า มีเรื่องสนุกให้ทำแล้วเว้ย”

“ไม่ตลกเลยนะ รู้ไหมว่าฉันกลัวขนาดไหน ถ้าฉันเป็นคนก็ยังพอมีคนมาช่วยได้ แต่นี่ฉันเป็นดวงจิต แถมยังมีคุณคนเดียวที่มองเห็น ถ้าฉันเป็นอะไรไป ใครจะรับผิดชอบ...บางทีพ่อแม่ฉันอาจจะรอให้ฉันฟื้นอยู่ก็ได้ ฉันยังไม่อยากเป็นอะไรโดยที่ไม่ได้ลาพ่อแม่นะ”

เหยี่ยวชะงักรู้สึกผิดที่พูดเล่นมากไป พอดีจ่านกน้อยโทร.เข้ามา บอกว่ายอดชัดไม่ยอมให้การอะไรสักอย่าง น้ำรินได้ยินบอกเหยี่ยว ถ้าความฝันเมื่อคืนเป็นความจริง ยอดชัดเป็นหุ้นส่วนกับแม่ตน ยอดชัดต้องรู้แน่ว่าตนเป็นใคร ให้เขารีบไปสอบสวนยอดชัด เหยี่ยวครุ่นคิดตาม

เหยี่ยวมาสำนักงานสืบสวน เข้าไปสอบปากคำ ยอดชัดเอง น้ำรินกับจ่านกน้อยยืนประกบ เหยี่ยวเปิดฉากถามยอดชัด “ฉันรู้ว่าเดอะชลาธารยังมีหุ้นส่วนสำคัญอีกคนหนึ่ง เป็นใคร”

ยอดชัดมีท่าทางกวนๆปฏิเสธไม่มี เหยี่ยวถามเน้นหุ้นส่วนที่มีลูกสาวชื่อน้ำ ยอดชัดชะงัก ทำทีไม่รู้จักน้ำไหน แล้วบ่นหิวขอกินของเยี่ยมก่อนสมองไม่ทำงาน เหยี่ยวหงุดหงิด ข้างๆยอดชัดมีถาดใส่แฮมเบอร์เกอร์ เฟรนฟรายด์และเครื่องดื่มวางอยู่ ยอดชัดหยิบน้ำมาดูด เหยี่ยวหมั่นไส้กระชากคอเสื้อยอดชัด จ่านกน้อยดึงเหยี่ยวออกเตือนให้ใจเย็น อย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

ooooooo

พอยอดชัดดื่มน้ำที่ญาติส่งมาให้ ก็เกิดอาการชักน้ำลายฟูมปาก น้ำรินตกใจรีบสะกิดบอกเหยี่ยว เหยี่ยวกับจ่านกน้อยเข้าจับชีพจร แต่น้ำรินเห็นพื้นห้องแยกออก ควันดำพวยพุ่งพร้อมแสงสีส้มราวกับลาวาเดือดผุดขึ้นมา มีมือหลายมือดึงทึ้งร่างเขาให้ลงไป ท่าทางเขาเจ็บปวดทรมาน

เหยี่ยวสั่งเรียกรถพยาบาล น้ำรินยังตกตะลึงบอกเหยี่ยว ไม่ทันแล้ว ตนเห็นวิญญาณยอดชัดโดนฉีกลากลงนรกไปแล้ว ประจวบกับจ่านกน้อยรายงานเหยี่ยวว่า ยอดชัดตายแล้ว...

บนทางเดินในโรงพยาบาล คงคาปลอมตัวเป็น บุรุษพยาบาล โทรศัพท์รายงานว่าจัดการยอดชัดเรียบร้อย กำลังจะจัดการรายต่อไป บังเอิญมีพยาบาลเรียกให้คงคาไปรับคนไข้ คงคามีหน้ากากปิดปาก ก้มหน้าบอกว่าตนกำลังไปรับคนไข้อยู่ ว่าแล้วก็เดินหลบหน้าออกไป...คงคาเดินมาหน้าห้องพักธารา หันซ้ายหันขวาไม่มีใครก็เปิดประตูเข้าไป เขาล้วงกระเป๋าเสื้อเอาซีรินจ์ออกมามียาพิษ เต็มหลอด จะฉีดเข้าสายน้ำเกลือ แต่แล้วต้องชะงักรีบหลบ เมื่อมีพยาบาลเข้ามาตรวจเช็กความดันและการเต้นของหัวใจธารา ทุกอย่างปกติจึงกลับออกไป

คงคาออกจากที่ซ่อน จะลงมือใหม่ พลันได้ยินเสียงพยาบาลสวัสดีท่านผู้การหน้าห้อง ก็ตกใจรีบร้อนดึงเข็มออก เข็มฉีดยาตกลงไปใต้เตียง เขาจำเป็นต้องรีบหลบซ่อนตัว ...สงครามเปิดประตูเข้ามามองธาราที่ยังหลับสนิทอยู่ เขาล้วงหยิบบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อ โดนปากกาหล่นลงใต้เตียง จะก้มเก็บ ทันใดเกิดเสียงของหล่นในห้องน้ำ สงครามชะงักหันมองแล้วเดินไปหน้าห้องน้ำ ผลักประตูเข้าไปสำรวจ คงคาใช้จังหวะนั้นวิ่งเข้ามาจากระเบียงรีบเก็บเข็มฉีดยาใต้เตียงแล้วออกไป คงคากดโทรศัพท์รายงาน

“ขอโทษครับนาย คราวหน้าผมไม่พลาดแน่ครับ”

สงครามเดินออกจากห้องน้ำเก็บปากกาที่หล่นใส่กระเป๋า หยิบดอกแก้วออกมาตั้งใจจะวางที่มือธารา แต่แล้วรู้สึกปวดใจจึงเปลี่ยนเอาไปวางโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะกลับออกไป ทันใดมือถือดังขึ้น ปลายสายรายงานเรื่องให้เขาต้องตกใจ

เมื่อสงครามกลับมาถึงห้องทำงาน เหยี่ยวรายงานเรื่องยอดชัดถูกวางยาพิษ จ่านกน้อยขอโทษคิดว่าอาหารได้รับการตรวจจากจ่าพนาแล้ว สงครามโวย เหยี่ยวออกรับแทน “เป็นความผิดของผมเอง ถ้าผมตรวจสอบละเอียดกว่านี้คงไม่เกิดเรื่อง ท่านลงโทษตามวินัยได้เลยครับ”

จ่านกน้อยมองเหยี่ยวอย่างปรามๆ น้ำรินตำหนิเหยี่ยวท้าทายหัวหน้าทำไม สงครามเอ็ด ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมาแสดงตัวเป็นพระเอก ต้องมีการตั้งกรรมการสอบสวน เพราะความมักง่ายไม่กี่วินาที ทำให้พวกค้ายา ลอยนวลอยู่ได้ ไม่เกิดขึ้นกับญาติตัวเองไม่มีวันรู้สึก จ่านกน้อยสะอึก เหยี่ยวหันมองด้วยความห่วงใย เพราะรู้ว่าจ่านกน้อยมีปมในใจ จึงต่อว่าสงคราม

“ท่านไม่พูดเกินไปหน่อยเหรอครับ...ท่านคงลืมไปแล้วว่า พวกผมเสี่ยงลูกปืนไปจับไอ้ยอดชัดมา พวกผมคงไม่บ้าอยากให้มันตายไปต่อหน้าต่อตาหรอก คิดว่าท่านทุกข์ร้อนกับเรื่องที่เกิดขึ้นคนเดียวเหรอ ยังมีคนอื่นที่เป็นทุกข์ยิ่งกว่าท่าน ท่านแค่เสียผลงานแต่คนอื่นเขาเสีย...”

“ผมบอกให้พอไงครับหมวด!” จ่านกน้อยปรามหลายครั้งทนไม่ไหว ตะเบ็งเสียงขึ้น เหยี่ยวชะงัก น้ำรินมองจ่านกน้อยอย่างตกใจ ไม่เคยเห็นคนขี้เล่นอย่างเขาโกรธ นกน้อยเดินออกจากห้อง เหยี่ยวตามออกมา เขาหันมาขอโทษที่เสียงดังใส่ เพราะไม่อยากให้มีเรื่องกับผู้การ เหยี่ยวรู้ว่าไม่แค่นั้น นกน้อยอ้างว่าตนไม่เป็นอะไรโดนด่ามาเกือบ 20 ปีของการทำงานเหยี่ยวจะแย้ง นกน้อยตัดบท “ไปก่อนนะหมวด ต้องรีบไปจัดงานวันเกิดกับครอบครัว”

เหยี่ยวจะตาม น้ำรินขวางจะต่อความยาวสาวความยืดทำไม จ่านกน้อยจะไปจัดงานวันเกิดกับครอบครัว เหยี่ยวโวยเธอไม่เข้าใจ น้ำรินผงะ...เหยี่ยวเดินหงุดหงิดหนีน้ำริน แนนเข้ามาหาท่าทางร้อนรน ว่าตนเพิ่งรู้เรื่อง ถามถึงจ่านกน้อยอย่างห่วงใย เหยี่ยวตอบว่ากลับบ้านไปจัดงานวันเกิดแล้ว แนนท้วงปล่อยไปคนเดียวได้อย่างไร น้ำรินยิ่งงง ประชดให้ชวนกันไปให้หมดสำนักงานเลย ประชาชนจะได้ดูแลตัวเอง เหยี่ยวเอ็ด “ถ้าไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า”

แนนงงถามตนพูดอะไรผิด เหยี่ยวนึกได้ว่าลืมตัวพยายามตั้งสติบอกแนนว่าตนพูดกับตัวเอง แนนชวนไปหาจ่านกน้อย เหยี่ยวให้เธอไปรอที่รถก่อน

จากนั้นเขาก็หันมาขอร้องน้ำริน

“ขอร้องล่ะ เรื่องบางเรื่องซับซ้อนกว่าที่คุณเห็น”

“ไม่เห็นจะซับซ้อน ก็แค่ข้ออ้างของผู้ชายที่จะไปพลอดรักกับผู้หญิง” น้ำรินหมั่นไส้

เหยี่ยวเอื้อมมือทำท่าอยากบีบคอน้ำริน แต่ทำไม่ได้จึงวกมาบีบคอตัวเองระบายความเครียด ร้องโฮ้ย...ก่อนจะเดินไป น้ำรินเดินตามมาถึงรถจักรยาน รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 3 วันที่ 22 พ.ย. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ