อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 3 วันที่ 24 พ.ย. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 3 วันที่ 24 พ.ย. 57

“เอาวะ ป้าก็ป้า...หล่อนไม่อยากเจอฉันก็ไม่เป็นไร แค่ฉันอยากเจอหล่อนก็พอ” น้ำรินถามอยากเจอทำไม ปริกพูดจริงจัง “แม้กายจะดับสูญแต่ความรักในหัวใจไม่เคยสลาย” น้ำรินมองทำนองพูดอะไร “เออ...นั่นสิ พูดอะไรวะฉันไปดีกว่า” ปริกพัดขนนกไปมา ตัวถอยห่างน้ำรินไปอย่างช้าๆ น้ำรินมองอย่างงงๆ

“ไล่ตั้งนานไม่ไป นึกจะไปก็ไปซะง่ายๆ อะไรกันเนี่ย”

ปริกเคลื่อนตัวกลับมาอีกครั้ง น้ำรินผวามองหวาดๆ ปริกเอ่ย “ที่มาก็เพื่อจะให้รู้ว่าฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายหล่อน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุผลในตัวของมันเอง หล่อนกับฉันผูกพันกัน หล่อนหนีฉันไม่พ้นหรอก เพราะฉะนั้นเลิกกลัวฉันได้แล้ว” ปริกเอื้อมไปเด็ดดอกไม้ข้างๆส่งให้ น้ำรินรับแต่จับดอกไม้ไม่ได้ ปริกหัวเราะ “ฮึๆ คราวนี้ไปจริงล่ะ บ๊ายบาย”


ก่อนไปปริกวางดอกไม้ลงในมือน้ำริน เธอรับได้ แต่พอร่างปริกลอยจากไป ดอกไม้ก็ร่วงผ่านมือน้ำริน

ลงพื้น เธองงกับภาพที่เห็น

ooooooo

เย็นวันนั้น พอยายนวลรู้ว่าเหยี่ยวไปงานวันเกิดจ่านกน้อยก็แปลกใจทำไมไม่บอกกันบ้าง น้ำรินพึมพำคงกลัวต้องดูแลยายจนไม่มีเวลาจู๋จี๋ แล้วนึกอะไรได้ชวนยายนวลไปร่วมงาน ยายเกรงจะเป็นภาระหลาน น้ำรินรีบบอกว่า เหยี่ยวพูดเสมอว่าการดูแลยายคือความสุข ยายยิ้มปลื้ม

น้ำรินรบเร้าจะเป็นคนพาไปเอง แต่รบกวนให้ยายโทร.บอกเหยี่ยวให้เรียกตน เพราะตนไปไหนไม่ได้ถ้าเขาไม่เรียก ยายรับปาก พลันปลาทูกับปูอัดเดินเข้ามาขอข้าวยายนวลกิน ยายแกล้งบอกว่าเทให้สุนัขหมดแล้ว ทั้งสองจะไปแย่งสุนัข ยายนวลร้องเฮ้ย น้ำรินจึงบอกยายนวลให้ชวนสองคนนี้ไปด้วยกัน ยายเห็นด้วย ทั้งสองจึงเป็นคนจูงยายนวลเดินไป น้ำรินยิ้มย่อง

“หมวดเก๊ก...อย่าหวังจะหาความสุขได้เลย ชิ...”

ขณะที่จ่านกน้อยกำลังแต่งบ้านติดสายรุ้ง สีหน้ามีความสุข พูดให้กำลังใจตัวเองว่าแก่ไปอีกปี แต่การแก่ก็ไม่ผิด เหมือนอย่างขิง ยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดร้อน ทันใดเสียงปลาทู ปูอัดดังร่ายเป็นกลอน

“สุขสันต์วันเกิด วันเตลิดเพลิดจิตแสนสุขี สุขเกษม เปรมจิตแสนโสภี กินอยู่ดีสุดชีวิต นิจนิรันดร์” เสียงทุกคนอวยพรให้จ่านกน้อยมีความสุขในวันเกิด

จ่านกน้อยมองทุกคนงงๆ ยายนวลต่อว่าวันเกิดทั้งทีจะไม่มาอวยพรได้อย่างไร เขาถามรู้จากใคร ยายนวลชี้ไปทางน้ำริน “ก็รู้จากยัยหนูนี่ไง”

นกน้อยยิ่งงงเพราะไม่เห็นใคร ปลาทูกับปูอัดเดินขึ้นบ้านไปแล้ว ไม่ทันไรเหยี่ยวกับแนนถือกล่องของขวัญเดินเข้ามา ทั้งสองตกใจเมื่อเห็นยายนวล เหยี่ยวเห็น

น้ำรินยืนข้างยายจึงถามมาได้อย่างไร ยายนวลตอบว่าโทร.หาเหยี่ยวแล้ว เขาโอเค เหยี่ยวงงบอกตอนไหน น้ำรินเล่าเยาะเย้ย ตอนที่ยายนวลโทร.หาเขา แล้วเขาบอกยายว่า

“จะพาเยอะไปงานวันเกิดใครนะครับ ฮัลโหล...ยาย ผมไม่ค่อยได้ยินฮัลโหล...เอาอย่างนี้ ตามใจยายแล้วกัน ผมยอมให้เยอะไปกับยายด้วย”

เหยี่ยวนึกออกโวยลั่น “เฮ้ย! ก็ตอนนั้นมือถือมันไม่มีสัญญาณ ลักไก่นี่หว่า”

ยายนวลโวยว่าเหยี่ยวกล้าว่าตน เขารีบปฏิเสธไม่ได้ว่า ถ้ารู้ว่ายายมางานนี้ตนไม่ให้มาเด็ดขาด น้ำรินต่อว่า “อกตัญญู กลัวยายจะมาเป็นก้างขวางคอ ไอ้หลานเห็นแก่ตัว”

เหยี่ยวบอกไม่ใช่อย่างนั้น น้ำรินหาว่าเขาแก้ตัว ทันใดมือถือนกน้อยดังขึ้น เขาหยิบมาดูต้องตกใจเมื่อเห็นชื่อหน้าจอ นกยูงโทร.เข้ามา ทั้งเหยี่ยวและแนนมองหน้ากันตกใจ น้ำรินสงสัย

ในห้องนอนนกยูง มีรูปถ่ายตั้งวางอยู่หลายรูป เป็นรูปตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมเป็นเชียร์ลีดเดอร์ นกยูงเกาะแขนจ่านกน้อย ถัดมาเป็นรูปตอนมหาวิทยาลัย ยืนถ่ายคู่กันแต่ท่าทางห่างเหินกัน อีกรูปนกยูงดูผ่ายผอมไม่มีชีวิตชีวายืนถ่ายรูปคนเดียว วางคู่กับโกศใส่กระดูกตัวเธอเอง

จ่านกน้อยนำทุกคนเข้ามาในห้อง เห็นปลาทูยืนถือโทรศัพท์นกยูงอยู่ ปลาทูร้องเซอร์ไพรส์! แนนต่อว่าปลาทูทำบ้าอะไร

“ก็ให้ของขวัญวันเกิดจ่านกน้อยไงพี่แนน ฉันว่าจ่าคงคิดถึงนกยูง ก็เลยใช้เบอร์นกยูงโทร.ไปอวยพรจ่า ความคิดฉันเจ๋งไหม”

เหยี่ยวกับแนนเห็นสีหน้าปลาทูซื่อๆก็ด่าไม่ออก นกน้อยเข้าไปดึงมือถือกลับมาแล้วกดปิดเครื่องกำไว้แน่น บอกทุกคนงานเลี้ยงเลิกแล้ว ขอให้ทุกคนกลับไป ตนอยากอยู่คนเดียว ปลาทูกับปูอัดไม่ยอมจะกินเลี้ยงก่อน นกน้อยจึงบอกว่า วันนี้ไม่ใช่วันเกิดตนเป็นวันเกิดนกยูง

“ตอนนกยูงอยู่ ฉันไม่มีเวลาเป่าเค้กวันเกิดกับลูก แต่ตอนนี้ฉันอยากอยู่กับลูก ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้ลูกฟัง ขอฉันอยู่กับลูกตามลำพังเถอะ”

ทุกคนอึ้ง น้ำรินสะเทือนใจมองเหยี่ยวอย่างรู้สึกผิดที่สร้างปัญหา...เหยี่ยวพายายนวลกลับบ้าน น้ำรินเดินตามจ๋อยๆ ยายนวลหันมากล่าวกับน้ำริน

“ยายไปนอนก่อนนะ แล้วไม่ต้องโทษตัวเองล่ะที่หนูชวนยายไปเพราะหนูไม่รู้ ยายก็หลงๆลืมๆว่าวันเกิดไอ้จ่ามันวันไหนกันแน่ อย่าคิดมากเลยนะ”

น้ำรินรับคำ เหยี่ยวเก็บรถเดินเข้ามาไม่พูดจาสักคำ น้ำรินอึดอัดใจทนไม่ไหวเอ่ยขอโทษที่เข้าใจผิด เหยี่ยวมองหน้าเธอแล้วสงสารกล่าว “บอกแล้วใช่ไหม ว่าเรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เห็น”

น้ำรินเผลอพูด นึกว่าเขาไม่ชวนใครเพราะจะแอบไปสวีตกับเพื่อนเลิฟ เหยี่ยวขำ

“อย่าบอกนะว่าพายายไปเพื่อไปขวาง ไม่ให้ผมกับแนนพลอดรักกัน คุณหึงผมเหรอ”

“จะบ้าเหรอ ใครจะไปหึงคุณ ที่ฉันทำก็เพราะจะแก้แค้นที่คุณไม่ยอมสืบประวัติฉันต่างหาก” เหยี่ยวกระเซ้าแน่ใจว่าไม่หึง “ฉันไม่มีวันหึงคนอย่างคุณหรอก...ชิ”

เหยี่ยวทำหน้าล้อจริงหรือ น้ำรินรู้สึกวูบวาบในใจ รีบเปลี่ยนเรื่องถามนกยูงตายอย่างไร เหยี่ยวถอนใจก่อนจะเล่าว่า ตายเพราะยาเสพติด...แม่ของนกยูงเสียไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน จ่านกน้อยเลี้ยงลูกมาด้วยความรัก ไปไหนไปด้วยกัน ฉลองวันเกิดด้วยกันทุกปี แต่พอเธอโตเรียนสูงขึ้น ค่าใช้จ่ายมากขึ้น นกน้อยจึงต้องทำงานหนักไม่มีเวลาให้ลูกเหมือนก่อน นกยูงเริ่มติดเพื่อน ติดยา เสพยาเกินขนาดจนตาย หลังจากนั้นนกน้อยก็โทษตัวเองเป็นต้นเหตุให้ลูกต้องตาย จึงชดเชยด้วยการจัดงานวันเกิดลูกทุกปี เรื่องนี้มีคนรู้แค่ตนกับแนน เพราะเหตุนี้แนนถึงเลือกตุ๊กตาหมีสีชมพู ไม่ใช่โมเดลรถ น้ำรินหน้าเจื่อน

“ก็ถ้าฉันรู้ว่าคุณซื้อของขวัญให้ลูกสาวจ่า ฉันก็เลือกตุ๊กตาสีชมพูเหมือนกัน”

เหยี่ยวแย้งไหนว่าชอบสีฟ้า น้ำรินบอกว่าก็ผู้หญิงชอบสีชมพูเหมือนกัน เหยี่ยวถามตกลงเธอชอบสีชมพูหรือ ว่าแล้วก็หยิบตุ๊กตาสีฟ้าที่น้ำรินเลือกตอนนั้นออกมา บอกว่าถ้าเธอไม่ชอบคงต้องให้คนอื่น น้ำรินตาโพลงดีใจที่เขาซื้อมันมาให้

“เปล่า ผมไม่ได้ซื้อให้คุณ แต่ผมซื้อให้คนที่ชอบสีฟ้า”

“ก็ฉันนี่ไง เอ๊ะ! ฉันจำได้อีกอย่างแล้วว่าฉันชอบสีฟ้า” น้ำรินนึกได้

เหยี่ยวดีใจด้วย น้ำรินถามจะมีประโยชน์อะไร “มีสิ อย่างน้อยเราก็ใช้หลักจิตวิทยามาช่วยวิเคราะห์ได้ว่าทำไมถึงชอบสีฟ้า เพราะเกิดวันศุกร์หรือชอบทะเล หรือเพราะผูกพันกับน้ำ”

“งั้นคุณก็รีบไปวิเคราะห์สิ ฉันจะได้กลับร่างซะที”

“รู้แล้วขอรับเจ้านาย” เหยี่ยวก้มหัวล้อๆ

น้ำรินขอบคุณสำหรับตุ๊กตา แต่เธอไม่สามารถจับได้ ออกอาการหงุดหงิด เหยี่ยวปลอบให้ใจเย็น ตนจะเก็บตุ๊กตาไว้ให้จนกว่าเธอกลับเข้าร่างแล้วค่อยมาเอาไป น้ำรินมองเหยี่ยวถือตุ๊กตาเดินเข้าบ้านอย่างซาบซึ้งใจ เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ความรักคือสิ่งที่ไม่มีวันดับสูญ แม้รูปกายภายนอกจะเปลี่ยน แต่หัวใจสำคัญไม่เคยสลาย” คำกล่าวของวินเซนต์ แวนโก๊ะห์ จิตรกรเอกของโลก

ooooooo

ระหว่างที่เหยี่ยวจะเข้าห้องไปเก็บตุ๊กตา จ่านกน้อยโทร.เข้ามาบอกว่ามีเรื่องด่วน ให้เขารีบออกมาพบ เหยี่ยวจึงวางตุ๊กตาไว้บนโต๊ะ บอกน้ำรินว่าให้เธอคุยกับตุ๊กตาอยู่ที่นี่ไม่ต้องตามไป น้ำรินมองตามอย่างสงสัยว่าเขารีบออกไปไหน

จ่านกน้อยให้เหยี่ยวมาพบที่สำนักงานตำรวจ เพื่อเอามือถือลูกสาวเปิดให้ดูภาพในนั้น

“ตอนที่ลูกตายผมยังทำใจไม่ได้เลยเก็บของนกยูงทุกอย่าง ปิดห้องไม่อยากเห็น ไม่อยากเจออะไรเกี่ยวกับนกยูง รวมทั้งมือถือเครื่องนี้ด้วย แต่วันนี้ผมตัดสินใจเปิดเครื่องดูรูปลูกสาวในมือถือ แล้วผมก็เจอรูปนี้” นกน้อยยื่นรูปให้ดู ภาพนกยูงถ่ายคู่กับเพื่อนเด็กเสิร์ฟเบียร์ด้วยกัน

เหยี่ยวเพ่งมองอย่างละเอียด เห็นผู้ชายที่นั่งโต๊ะทำงานมุมห้องด้านหลังเป็นยอดชัด นกน้อยคิดว่ายอดชัดเข้าไปอยู่ในร้านที่นกยูงทำงานได้อย่างไร หรือจะเกี่ยวข้องกับการตายของเธอ

ด้านน้ำรินนั่งเท้าคางมองตุ๊กตาสีฟ้า พึมพำ “ทำไมฉันถึงชอบสีฟ้านะ หรือว่าฉันเกิดวันศุกร์ โอ๊ย...หรือว่าตอนเด็กเราอยู่สีฟ้า...เฮ้อ ขนแกดูนุ่ม ถ้าได้กอดคงอุ่นนะ”

น้ำรินเอื้อมมือแตะตุ๊กตา แต่มือผ่านทะลุไปจนท้อใจ เสียงปริกดังขึ้น “ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มีเหตุผลในตัวเอง...หล่อนจะกลัวฉันทำไม บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ทำร้ายหล่อนหรอก”

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 3 วันที่ 24 พ.ย. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ