อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนทีี่ 7 วันที่ 5 พ.ย. 57

อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนทีี่ 7 วันที่ 5 พ.ย. 57

“เกี่ยวสิ เพราะเมเป็นแฟนพี่” ชายชาติกระชากแขนเมษาเข้าหาตัว เธอโกรธมากถามว่าพูดไม่รู้เรื่องหรือ ก็บอกแล้วไงว่าตนไม่ได้ชอบเขา ชายชาติตะแบงว่า “แต่พี่รักเมนะ”

เมษาบอกว่าถ้ายังพูดกันเรื่องนี้อีกก็ให้กลับไปเสีย ชายชาติไม่ยอมกลับจนกว่าเธอจะบอกว่ารักตน ย้ำดุดันว่า


“เมยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เมต้องตอบว่าเมรักพี่ จะอยู่กับพี่” เมษาผลักเขาออกหันตัวยกปืนจ่อ สั่งให้ ปล่อย ถ้าไม่ปล่อยจะยิงจริงๆ ชายชาติจำต้องปล่อยแต่ยังพูดอาฆาตว่า

“แต่พี่ก็จะบอกให้เมรู้ พี่จะไม่ยอมให้ไอ้ขั้นเทพมันแย่งเมไปจากพี่แน่” พูดแล้วออกไปปิดประตูปัง พอเมษาลดปืนลง ประตูก็เปิดอีก เธอยกปืนจ่อทันที ที่แท้เป็นปึก ปึกตกใจบอกว่าเมื่อกี๊สวนกับผู้กองชายชาติที่หน้าลิฟต์มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า เมษาบอกว่าไม่มีแล้วเดินเข้าห้อง ปึกมองตามบ่นอุบอิบว่า ไม่มีแล้วทำไมต้องชักปืนมาขู่ด้วย

ooooooo

ขณะเทพกำลังขับรถกลับบ้านนั้น ได้รับโทรศัพท์จากชายชาติบอกว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันอยากคุยด้วยแต่อยากคุยกันแบบเห็นหน้ากัน นัดพบกันที่คอร์ตแบดตำรวจ

ฟังเสียงชายชาติแล้วเทพบ่น “ไอ้นี่ท่าทางจะเมา มันจะคุยเรื่องบ้าอะไรวะ” แล้วเทพก็โทร.บอกไมค์ที่รอกินข้าวอยู่ว่าไม่ต้องรอตนมีนัดคุยกับเพื่อนที่คอร์ตแบดตำรวจ

เมษาขึ้นไปที่ห้องนอนแล้วก็คิดเครียด ปึกมาถามว่าจะกินอะไรไหมก็ไม่กิน บอกว่าจะออกไปข้างนอก

เทพไปถึงคอร์ตแบดเห็นปิดไฟมืดมีเพียงแสงไฟจากข้างนอกสาดเข้ามา เขาร้องเรียกชายชาติ ครู่หนึ่งจึงเห็นชายชาติเดินลงจากอัฒจันทร์ในมือถือปืนมาด้วย เทพเห็นท่าไม่ดีจะชักปืน

“อย่านะไอ้เทพ ถ้ามึงชักปืนกูยิงหัวมึงแน่”

“นี่มันเรื่องอะไรกันไอ้ชาย”

ชายชาติหาว่าเทพกำลังจะแย่งเมษาไปจากตน วันนี้ก็เห็นเมษาไปที่บ้านเขา เทพชี้แจงว่าเราคุยเรื่องงานกัน ชายชาติไม่เชื่อ จนเทพเตือนว่าเราเป็นเพื่อนกันอย่าทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงเลย

ไม่ว่าเทพจะชี้แจงอย่างไรชายชาติก็ไม่ฟังยังคงหาว่าเทพจะแย่งเมษาไปจากตน

“ไอ้ชาติ กูว่ามึงกำลังเสียสตินะ เก็บปืนซะ”

“ไม่ วันนี้มึงกับกูต้องตายกันไปข้างนึง” ชายชาติจ่อปืนใส่เทพ

บังเอิญแม่บ้านเข้ามาชายชาติเหลือบมอง เทพได้จังหวะเตะมือที่ถือปืนของชายชาติจนปืนลั่น แม่บ้านตกใจวิ่งออกไป

ชายชาติยังยิงเทพแต่เทพก็หลบได้ ฝีมือระดับผู้กองกับผู้กองไม่มีใครด้อยกว่ากัน ผลัดกันพลาดผลัดกันได้เปรียบ เมื่อเทพพลั้งชายชาติเข้าล็อกคอประกาศ

“กูบอกแล้วไงว่ากูจะหักคอมึง! มึงต้องตายไอ้เทพ!!”

ชายชาติคว้าเหล็กมากดคอเทพจนหายใจไม่ออก โชคดีที่เมษาเข้ามาพอดี เอาปืนจ่อชายชาติสั่งให้หยุดปล่อยผู้กองขั้นเทพเดี๋ยวนี้ ชายชาติไม่ยอมปล่อย เมษาบอกว่าถ้าไม่ปล่อยตนก็จำเป็นต้องยิง เขาท้าว่าถ้าเธอรักเทพก็ยิงตนเลย

เมษาตัดสินใจยิงที่แขนชายชาติจนเขาต้องปล่อยเหล็กที่กดคอเทพอยู่ เขาตัดพ้อเมษาว่าไม่คิดเลยว่าเธอจะเห็นเทพดีกว่าตน เมษาโต้ว่า “ที่เมต้องยิง ก็เพราะพี่กำลังจะฆ่าคนต่างหาก”

ชายชาติกล่าวอาฆาตเทพแล้วกุมแผลที่แขนเดินออกไป เมษาถามเทพว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เทพบอกว่านิดหน่อยขอบคุณที่เธอมาช่วยตนไว้ทัน เมษาบอกว่าตนมีเรื่องชายชาติอยากคุยกับเขาไปที่บ้านจึงรู้ว่าเขามาที่นี่

ooooooo

ผู้กองขั้นเทพกับผู้กองเมษาพากันไปนั่งคุยในผับเหงาๆแห่งหนึ่ง หลังจากเมษาเล่าเรื่องที่ชายชาติแสดงความหึงหวงตนกับเขาให้ฟังแล้ว เทพตั้งข้อสังเกตว่า

“ไม่อยากเชื่อเลยว่า ไอ้ชายจะหึงผมขนาดนี้ แสดงว่าคุณต้องแสดงท่าทีที่ชอบผมให้มันเห็น”

“บ้าเหรอ ฉันไม่ได้ชอบคุณฉันจะไปแสดงท่าทีอะไร เขากำลังพาลมากกว่า ก็เลยไปลงที่คุณ”

“นั่นน่ะสิ ผมก็เลยซวยเกือบตายฟรี ถ้าตายเพราะรักคุณผมจะไม่ว่าสักคำ”

“ฉันว่าคุณอย่าพยายามจีบฉันเลย เพราะถึงยังไงฉันไม่ชอบคุณแน่” เมษาพูดชัดถึงเพียงนี้แล้ว เทพก็ยังย้ำอีกว่า

“ผมรู้แล้วผมก็แค่บอกความรู้สึกในใจให้คุณรู้ว่า ถ้าผมตายเพราะรักคุณผมจะไม่เสียใจเลย”

ไม่รู้จะทำอย่างไรกับการตื๊อของเทพ เมษาเลยจะกลับ เทพติงว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ เธอประชดว่ากลัวอยู่ต่อฟังเขาพล่ามมากๆ ตนอาจจะอ้วกออกมาก็ได้ เทพตื๊อให้ดื่มหมดแก้วค่อยไป สัญญาว่าจะไม่จีบเธออีกแล้ว เมษาเลยนั่งลง จังหวะนั้นเจ้าของร้านเดินมาทัก

“อ้าว...ผู้กองขั้นเทพ มานานแล้วหรือ ไหนวันก่อนสัญญาว่าจะมาร้องเพลง สาวๆเขาทวงนะ”

“เพิ่งดื่มน้ำมะนาวไปแก้วเดียวเอง ได้เลยเดี๋ยวจัดให้” แล้วหันบอกเมษา “รอผมเดี๋ยวนะ” เมษาถามว่าจะไปร้องเพลงจริงๆหรือ เทพก็ไม่วายหยอดว่า “ถึงคุณจะไม่รักผม แต่คุณอาจจะหลงเสียงผมก็ได้นะ”

เทพขึ้นเวทีไปร้องเพลง ระหว่างร้องเพลงหวานๆ ตาก็มองเยิ้มมาทางเมษาตลอดเวลา เธอแสยะยิ้มให้ พอเขาทำปากถามว่า เป็นไง เธอทำท่าโอเค ประชดว่า เพราะมาก

เพลงเป็นสื่อให้เมษาผ่อนคลายลง แต่พอเทพร้องจบลงมาถามว่าเสียงตนใช้ได้ไหม เธอก็ทำเมิน บอกว่าก็งั้นๆ พอฟังได้ เทพเลยหยอกว่าเธอน่าจะไปให้หมอตรวจสักทีเกรงว่าหัวใจเธอจะผิดปกติ พอถูกถามเสียงเขียวตาขวางว่าผิดปกติยังไง เทพก็ทำหน้าตายบรรยายว่า

“ก็มันด้านชาไร้ความรู้สึก ขนาดผมส่งออกไปเกินร้อยแล้วนะ” เลยถูกดักคอว่าไหนว่าจะไม่จีบตนไง “นี่...ผมไม่ได้จีบนะ ผมแค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อนร่วมงาน กลัวว่าคุณจะไร้หัวใจเกินไป”

“ขอบคุณนะที่เป็นห่วง ฉันไม่ได้ไร้หัวใจอย่างที่คุณคิด เพียงแต่ฉันไม่มีหัวใจให้กับคุณต่างหาก” พูดยิ้มๆ แล้วลุกจะกลับ เทพบอกเดี๋ยว เธอไม่สนใจบอกว่า “ดึกแล้ว...ฉันง่วง เชิญคุณอยู่กับสาวๆที่หลงผิดแล้วกัน” พูดแล้วเดินออกไปเลย

“สวยร้ายจริงๆ” เทพมองตามพูดอย่างมันเขี้ยว

ooooooo

เควินสมิธโทรศัพท์บอกนิโคลัสคนที่ต้องการเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงอย่างลิงโลดว่าอยากให้เขามาเห็นของจริงมากเพราะงามสมราคาเหลือเกิน นิโคลัสติงว่าราคาที่เสนอสูงไปหน่อย

แต่พอเควินบรรยายถึงความล้ำค่าที่มีประวัติมาเป็นร้อยปีและเป็นที่สักการบูชาของชาวบ้านทางอีสานแล้ว นิโคลัสก็ยอมจ่าย ถามว่าจะส่งของให้ได้เมื่อไร

“ไม่เกินสองอาทิตย์คุณได้รับของแน่ อ้อ...อย่าลืมโอนเงินที่เหลืออีกครึ่งล่ะ” เควินมองเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงที่โต๊ะแสยะยิ้มเอ่ย “ลาก่อนหลวงพ่อคำเกลี้ยง”

คืนนี้ ปึกนอนรอเมษาที่โซฟาหลับฝันไปว่า เข้าไปนั่งพนมมืออยู่หน้าหลวงพ่อคำเกลี้ยงได้ยินเสียงท่านก้องมาว่า

“อีปึก เอ็งผิดคำสาบานกับข้า เอ็งไม่ปกป้องช่วยเหลือข้า เอ็งปล่อยให้คนชั่วมาทำลายข้า”

ปึกพร่ำขอโทษยืนยันว่าตนไม่ได้ผิดคำสาบาน แต่เสียงหลวงพ่อก็ยังย้ำก้องไปทั่วโบสถ์ว่า

“เอ็งผิดคำสาบาน...เอ็งผิดคำสาบาน...เอ็งผิดคำสาบาน...”

ปึกสะดุ้งตื่นเด้งขึ้นนั่งหายใจหอบถี่เหงื่อท่วมตัว บอกกล่าวท่านว่า “ข้อยขอโทษหลวงพ่อ...ข้อยขอโทษ...” พอมองไปรอบตัวจึงรู้ว่าฝันไป รีบพนมมือก้มกราบ “หลวงพ่อ ลูกบ่ได้ลืมคำสัญญาเด้อ อีหนูปึกคนนี้จะต้อง ตามหาเศียรหลวงพ่อกลับมาให้ได้”

พอดีเมษากลับมาถามว่ายังไม่นอนอีกหรือ แล้วทำไมตัวเปียกอย่างนั้น ปึกบอกว่าตนฝันร้าย ถามเมษาว่าไปไหนมากลับเสียดึก เมษาบอกว่าไปคุยเรื่องงาน บอกปึกให้ไปนอนเสีย พอปึกลุกไปเมษาก็เดินเข้าห้องตัวเอง

ooooooo

ผู้กองขั้นเทพเข้าพบผู้การเสวี เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและผู้กองเมษาตัดสินใจร่วมมือกับเราแล้ว เพราะเธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองถูกหลอก ผู้การสถิตย์ยุทธฆ่าเสี่ยเล็กเพื่อปิดปากและเอาเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงไป

ผู้การเสวีซักถามจนแน่ใจแล้วบอกเทพว่า “งั้นก็ดี เราจะได้ให้เธอสอดแนมสถิตย์ยุทธอีกที” แต่ก็ย้ำเตือนว่า “จำไว้อย่าง ถ้าเราจะจับสถิตย์ยุทธให้ได้ เราต้องมีหลักฐานมัดตัวเขาให้ดิ้นไม่หลุด เพราะไม่อย่างนั้นล่ะก็ คุณ ผม ผู้กองเมษา ไม่รอดแน่”

ออกจากห้องผู้การเสวี เทพเจอกับชายชาติตรงประตูทางเข้าหน่วย เทพจะออกส่วนชายชาติจะเข้า ต่างจับที่ประตูพร้อมกันและไม่มีใครยอมถอย จ้องหน้ากันอึดใจเดียวก็ทำท่าจะจับปืน ผู้การเสวีออกมาเห็นทั้งสองท่าทางตึงเครียดต่อกันถามว่ามีอะไรกันหรือ ทั้งสองบอกว่าไม่มีอะไร แล้วชายชาติก็ถอยเปิดทางให้ผู้การเสวีออกไป

พอผู้การเดินลับไป ชายชาติก็เดินอ้าวตามเทพไป ต่างจ้องหน้ากันที่ประตูด้านหลัง ทันใดนั้นเมษาเดินเข้ามาทัก

“ผู้กองขั้นเทพ นึกว่าจะไม่เจอคุณเสียแล้ว” ชายชาติเห็นเช่นนั้นยิ่งแค้นจ้องทั้งสองเขม็ง เมษาเห็นแต่ไม่สนใจ หันกลับคุยกับเทพต่อว่า “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

“ผมว่าไปคุยด้านนู้นดีกว่า” เทพชวน

ชายชาติจิกตามองตาม มือปลดปืนที่เอว คำราม “อย่าอยู่เลยไอ้เทพ” พลางยกปืนขึ้นเล็ง ยามเดินมาถามว่ามีอะไรหรือ ชายชาติชะงัก ปรับสีหน้าเป็นปกติ บอกยามว่าจะเอาปืนไปให้เขาล้าง พอยามกลับไปยืนประจำที่ ชายชาติก็จ้องไปที่เทพกับเมษาอีก

ooooooo

ระหว่างนั่งคุยกัน เมษาเห็นชายชาติจ้องมาตลอดเวลา เธอบอกเทพว่าเขาคงบ้าไปแล้ว เทพออกอุบายว่า ชายชาติคิดว่าเธอชอบตนถึงได้โกรธแค้น เราไม่อาจห้ามความคิดเขาได้แต่ก็ไม่อาจไปชี้แจงกับเขาได้ว่าเรามาคุยกันเรื่องอะไร แล้วเสนอว่า

“ถ้างั้นผมว่าเราควรจะปล่อยเลยตามเลย ให้เขาคิดไปเลยว่าเราเป็นแฟนกัน เวลาคุณมาพบผมคุณจะได้ไม่ต้องกลัวคนสงสัย” เมษาอึกอักลังเล เทพย้ำว่า “ผมเอางานเป็นที่ตั้งนะ รับรองไม่มีเรื่องส่วนตัว”

เมษาไม่ทันตั้งตัว เทพก็ทำสีหน้าตึงเครียดบอกว่าชายชาติออกมาดูเราอีกแล้ว เขาอ้างสถานการณ์ตึงเครียดนี้ ทั้งจับมือถือแขน หอมแก้มกระทั่งหลอกให้เธอหอมตัวเองด้วย

พอเมษาจะกลับ เทพบอกว่าเธอเดินไปคนเดียวไม่ดีแน่ ว่าแล้วก็โอบเอวเธอเดินไปด้วยกัน ชายชาติเห็นแล้วแทบจะคลั่ง พอดีผู้การเสวีเดินมาเห็นเทพโอบเอวเมษาเดินอยู่ ถามชายชาติว่านั่นแฟนขั้นเทพหรือ เขาบอกว่าไม่ทราบ

“ดูสมกันดีนะ นายว่าไหม แล้วนายล่ะเมื่อไหร่จะพาแฟนมาเปิดตัวกันบ้าง” ชายชาติบอกว่าคงไม่ช้านี้ “เอาให้สวยกว่าแฟนขั้นเทพนะ” ผู้การแซวแล้วเดินผ่านไป

ชายชาติยังจิกตามองเทพที่โอบเอวเมษาเดินกันไปอย่างแค้นใจ

เพราะมัวแต่เล่นแง่หยอกเย้าและหลอกล่อชายชาติ จนเมษาลืมเรื่องที่จะมาคุยกัน พอเทพนึกได้ถามว่าเธอจะมาคุยอะไรหรือ

“ฉันจะมาคุยกับคุณเรื่องผู้การสถิตย์ยุทธ ฉันว่าเราจะจับเขาเราต้องวางแผนให้รัดกุมนะ”

“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วง ผมมีแผนอยู่ในใจแล้ว” พอเธอถามว่าแผนอะไร เทพก็ทำกรุ้มกริ่มบอกให้เอียงหูมา เมษารู้ทันบอกว่าถ้าต้องกระซิบตนไม่อยากฟัง ถามว่าจะบอกหรือไม่บอก “คุณนี่นะ ใครก็หลอกไม่ได้จริงๆ” เทพบ่นอุบอิบ

ooooooo

พากันกลับไปที่บ้านแล้วเทพเล่าแผนการของตนให้ไมค์ฟัง ว่าจะให้ปึกทำทียอมไปนอนกับเควินสมิธแล้วเอายานอนหลับให้กิน จากนั้นก็ไปค้นหาว่ามันเอาหลวงพ่อคำเกลี้ยงไปซ่อนไว้ที่ไหน

ไมค์ไม่เห็นด้วยไม่ยอมให้ปึกไปเสี่ยง เทพชี้แจงว่าไม่ต้องห่วงเพราะพวกเราจะอยู่ด้านนอกเตรียมพร้อมที่จะช่วยเหลือปึกถ้าความแตก หว่านล้อมไมค์ว่า

“ถึงยังไงเราก็ต้องเสี่ยง เพราะเป็นหนทางเดียวที่เราจะจับเควินสมิธได้”

“แล้วทำไมคุณเมไม่ยอมเสี่ยงล่ะ ปลอมตัวไปเอง ผมว่าคุณเมจะแสดงได้สมบทบาทมากกว่านะ เพราะตอนที่หลอกผม ผมยังเชื่อเลย”

“นายลืมไปแล้วหรือว่าเควินสมิธมันเคยเจอผู้กองเมษาที่สนามมวยแล้ว”

หว่านล้อมกันอย่างไรไมค์ก็ไม่เห็นด้วย เมษาเสนอว่าให้ปึกเป็นคนตัดสินใจเองดีไหม ไมค์ขอเป็นคนคุยกับปึกเอง

รุ่งขึ้น ไมค์นัดปึกไปนั่งคุยกันที่สวนสาธารณะ ไมค์บอกว่าผู้กองเทพจะให้ปึกไปเป็นสายลับที่บ้านเควินสมิธ ทำทีหลอกว่าจะยอมไปนอนกับมัน ปึกตกใจไม่กล้าไป แต่พอไมค์บอกว่าต้องการให้ปึกไปสืบว่าเควินสมิธเอาเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงซ่อนไว้ที่ไหนเท่านั้น ปึกตัดสินใจทันที บอกไมค์ว่า

“อ้ายกลับไปบอกผู้กองเลยว่าหนูปึกยินดีค่ะ” ไมค์ติงว่าอันตรายนะ “ต่อให้ตายหนูปึกก็ยอม เพราะหนูปึกต้องเอาเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงกลับไปบ้านเกิดให้ได้ อ้ายบ่ต้องห่วง หนูปึกไม่มีวันยอมให้เควินสมิธมันเจาะไข่แดงหรอก”

ปึกกลายเป็นฝ่ายให้กำลังใจไมค์ บอกว่าดีใจที่ไมค์เป็นห่วงตน ไมค์บอกว่าตนเป็นห่วงแบบพี่น้อง ปึกพูดอย่างผิดหวังว่านึกว่าไมค์ห่วงแบบคนรัก ไมค์ทำท่าจะชี้แจง ปึกตัดบทว่าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว กินส้มตำกันดีกว่า

พอหนูปึกกลับไป ไมค์นึกโมโหตัวเองว่าทำไมไม่บอกไปตรงๆว่าชอบปึก แต่แล้วก็ห่อเหี่ยว ถามตัวเองว่า

“ถ้าเราบอกว่าชอบ เราจะมีปัญญาเลี้ยงเขาหรือวะ...โธ่เว้ย!”

ooooooo

ชายชาติแค้นใจที่เมษาปฏิเสธตนและไปสนิทกับเทพ คืนนี้เขาแอบเข้าไปดักเธอในห้อง พอเมษากลับมาเขาจับเธอใส่กุญแจมือขึงพืดหวังทำลาย โชคดีที่ปึกมาเจอเอาไม้เบสบอลฟาดชายชาติจนหมดสติ เมษารีบโทร.เรียกตำรวจมาเอาตัวไป

ขณะถูกตำรวจหิ้วปีกไป ชายชาติฟื้นขึ้นมา กล่าวอาฆาตเมษาก่อนถูกพาออกจากห้องไปว่า

“เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้หรอก แกอีกคนนังปึก ระวังตัวให้ดี”

“ไม่ต้องกลัวเขานะ ฉันไม่ปล่อยให้เขาทำอะไรเธอหรอก” เมษาบอก ปึกบอกว่าไม่กลัว อย่างมากก็แค่ตาย

ครู่หนึ่ง เทพโทร.มาถามอย่างเป็นห่วง เมษาตัดบทว่าแค่นี้ก่อนเพราะตนมีเรื่องต้องคุยกับปึก

พอเทพวางสายจากเมษา ไมค์ก็เดินซึมเข้ามา เมื่อเทพรู้ว่าปึกยอมช่วยงานก็ขอบใจไมค์ที่ช่วยพูดให้ แต่ก็แปลกใจที่ไมค์ซึมผิดปกติ ถามอย่างไรไมค์ก็ไม่ยอมบอก พูดแต่ว่า “ผู้กองอย่ารู้เลย”

“มันเป็นอะไรของมันวะ” เทพงง

เมษาขอบใจปึกมากที่ยอมช่วยงาน ปึกบอกว่าที่จริงเมษาบอกตนเองก็ได้ไม่ต้องให้ไมค์มาบอก เมษาบอกว่าไมค์เป็นห่วงปึกเขาขอคุยกับปึกเอง ปึกพูดงอนๆ ว่า “ก็เป็นห่วงแค่เห็นเป็นคนบ้านเดียวกันเท่านั้น”

“แต่ฉันว่าเขาชอบเธอนะ” ปึกบอกว่าไมค์พูดเองว่ารักตนแบบน้องสาว “แล้วปึกไม่ได้ชอบเขาหรือ”

“ชอบค่ะ แต่เขาไม่ได้ชอบหนูปึกนี่คะ เราเป็นผู้หญิงถ้าผู้ชายเขาบอกไม่ชอบ เราก็ต้องหยุดแล้วล่ะค่ะ”

“อืม...ก็ดี ที่เธอคิดได้ ถ้าเขาไม่ชอบเรา เราก็อย่าไปสนใจเลยนะ...งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

พอเมษาเดินไป ปึกก็ทำหน้าเง้า พึมพำงอนๆ “ใช่...ในเมื่อเขาไม่ได้ชอบเรา เราก็ควรจะตัดใจ”

คืนนี้ไมค์นอนไม่หลับรู้สึกตัวเองผิดจึงโทร.ไปเพื่อง้อปึก พอปึกเห็นเป็นสายจากไมค์ก็ปิดเครื่องปาทิ้งบ่นงอนๆ

“หึ! โทร.มาทำหยัง บ่ชอบข้อยก็บ่ต้องโทร.มา”

“หนูปึกคงโกรธเราจริงๆ” ไมค์มองโทรศัพท์ถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

การกระทำของชายชาติ ถูกผู้การเสวีสั่งพักงานหนึ่งเดือน ชายชาติขอโทษบอกว่าที่ทำลงไปเพราะโกรธที่ขั้นเทพมาแย่งแฟนตน ตนชอบผู้กองเมษาก่อนที่เธอจะรู้จักขั้นเทพด้วยซ้ำ

“แต่ถ้าผู้หญิงเขาไม่ได้รักเรา ไปรักคนอื่น เราก็ควรจะมีความเป็นลูกผู้ชายยอมรับความจริงนะ ยังไงผมก็ต้องตำหนิที่คุณทำเรื่องบัดสีแบบนี้ เอาล่ะ คุณเซ็นรับคำสั่งแล้วไปสงบสติอารมณ์ คิดทบทวนเรื่องที่ทำระหว่างพักงาน”

ชายชาติเซ็นเอกสารแล้วเดินออกไป พอเลี้ยวลงบันไดก็เจอเทพ เขามองเทพอย่างเกลียดชัง เทพเรียกหวังได้คุยกันในฐานะเพื่อน ถูกชายชาติปฏิเสธอย่างแค้นใจว่า “มึงกับกูไม่ได้เป็นเพื่อนกันนานแล้ว กูไม่นับมึงเป็นเพื่อน”

อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนทีี่ 7 วันที่ 5 พ.ย. 57

ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ บทประพันธ์โดย มีนมีนา
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ บทโทรทัศน์โดย วิลักษณา
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ กำกับการแสดงโดย บัวรัตนา (รัตนา แซ่ตั่น)
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ ผลิตโดย บริษัท ยูม่า99 จำกัด
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับโดยผู้จัด : ยุวดี ไทยหิรัญ ดำเนินงาน : วิไลลักษณ์ พูลประเสริฐ
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอาทิตย์ที่ 26 ตุลาคม 2557
ที่มา ไทยรัฐ