อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนทีี่ 8 วันที่ 8 พ.ย. 57

อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนทีี่ 8 วันที่ 8 พ.ย. 57

“ฉันรู้ว่าถึงยังไงเขาก็ไม่มีวันชอบนายอยู่ดี” ไมค์ถามว่าตนเสียหายตรงไหน “ไม่ได้เสียหายหรอก เพียงแต่ ฉันหล่อกว่านาย” ทำเอาไมค์โอดว่าตั้งแต่เล่นตลกมาไม่เคยเห็นใครหลงตัวเองเท่าผู้กองเลย สุดท้ายไมค์ก็ยอมแพ้บอกว่า เทพเหมาะสมกับเมษา ส่วนตนก็เข้ากับปึกได้ไม่มีที่ติ

อึดใจต่อมาเทพทนไม่ได้จึงโทร.ไปหาเมษา

เมษาเห็นรูปเทพโชว์ที่หน้าจอ เธอหยิบมากดรับเสียงเนือยๆ เขาถามว่าตื่นหรือยัง ทำอะไรอยู่

เธอบอกว่ากำลังแต่งตัว เทพถามว่ามีงานเข้าหรือ เธอตอบเนือยๆว่าใช่ เทพถามว่ามีอะไรหรือเปล่าดูเสียงไม่ค่อยดี แล้วเมื่อคืนมีปัญหาอะไรไหม ทำไมโทร.หาแล้วไม่รับสาย


เมษาสะเทือนใจกับเรื่องของพ่อกับแม่จนเงียบไป พอเทพถามว่าทำไมเงียบไป เธอตัดบทว่า

“เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟังทีหลังแล้วกัน ฉันต้องรีบแล้ว”

พอวางสาย เทพพึมพำกังวล “ทำไมดูแปลกๆ”

เมษารีบออกไปแม้แต่กาแฟกับขนมปังที่ปึกเตรียมไว้ให้ก็ไม่กิน ปึกสงสัยว่ามีงานด่วนอะไรถึงกับไม่กินอาหารเช้า

ooooooo

ชายชาติเข้าพบผู้การสถิตย์ยุทธแต่เช้ารายงานว่า

“น้องเมยืนยันว่าเธอจะไม่ยอมช่วยเหลือใครทั้งนั้นครับ”

“แม้แต่พ่อแม่เขางั้นหรือ” ชายชาติรับว่าใช่ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะคุยกับเขาเอง” ผู้การเครียด ชายชาติก็หนักใจ

เมษาไปถึงสำนักงานแต่เช้า เดินผ่านส่วนงานต่างๆ เพื่อนตำรวจพากันปรบมือเอ่ยชมตลอดทาง

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะจ๊ะน้องเม เก่งมาก”

“ร้ายนะเนี่ย ทำงานอยู่วิหคเวหาแต่ไปร่วมมือกับหน่วยเฉพาะกิจ 911 จับเควินสมิธ”

“เรื่องราวมันเป็นยังไง เล่าให้ฟังบ้างสิ”

เมษายิ้มให้กับทุกคน บอกคนสุดท้ายว่า “เรื่องมันยาวน่ะค่ะ เอาไว้ให้ทางโน้นเขาสรุปคดีก่อนแล้วเมจะเล่าให้ฟังนะคะ”

ขณะนั้นเอง ตำรวจคนหนึ่งมาบอกว่า

“ผู้กองเมคะ ผู้การเชิญพบที่ห้องค่ะ”

เมษาอึ้งเพราะรู้แก่ใจดีว่าผู้การสถิตย์ยุทธเรียกทำไม ตำรวจคนหนึ่งคาดว่า

“หัวหน้าคงจะแสดงความยินดีด้วยล่ะสิ รีบไปเลยจ้ะน้องเม” อีกคนบอกว่า “สงสัยสิ้นปีได้ติดนายพันแน่เลย”

เมษาฝืนยิ้มให้เขาเหล่านั้น แล้วขอตัวไปห้องผู้การสถิตย์ยุทธ ท่ามกลางสายตาที่มองตามอย่างชื่นชมของเพื่อนตำรวจ

ooooooo

เมษาเดินเข้าไปในห้องผู้การสถิตย์ยุทธ เห็นชายชาตินั่งอยู่ก่อนแล้ว ผู้การมองหน้าเธอนิ่งบอก ให้นั่ง ถามว่า

“คุณคงได้คุยกับพ่อแม่คุณแล้วใช่ไหม” เมษา ตอบสั้น ค่ะ ผู้การถามว่าแล้วเธอตัดสินใจอย่างไร เมษาบอกว่ายังไม่ได้ตัดสินใจ “หมายความว่าคุณอาจจะยอมให้พ่อแม่คุณติดคุกก็ได้ใช่ไหม”

เมษาอึ้ง ชายชาติเหลือบมองเธออย่างเห็นใจ ส่วนผู้การจ้องเขม็ง ถามย้ำ “ว่าไง คุณยังไม่ตอบผมเลย”

“ค่ะ”

“งั้นคุณก็คิดจะจับผมด้วยสิ”

“ถ้าคดีความซัดทอดไปถึงใครที่ผิด ดิฉันก็ต้องจับค่ะ”

“หึ!” ผู้การโกรธพูดประชด “นับว่าคุณเป็นตำรวจที่ดีจริงๆ”

“ที่หัวหน้าเรียกดิฉันมาเพื่อจะถามเรื่องนี้หรือคะ”

“ใช่ ผมอยากรู้จุดยืนของคุณ แต่ผมจะบอกให้คุณรู้ว่า คุณไม่มีวันจับผมได้หรอก คุณเป็นแค่มดตัวเล็กๆตัวนึง ทำได้แค่กัดให้ผมคัน ระวังนะ ผมอาจจะบี้ให้คุณตายเลยก็ได้”

เมษานิ่ง แต่ในใจทั้งโกรธ อึดอัดใจ แค้นใจ แต่ก็อยู่ในภาวะที่ทำอะไรไม่ได้ ผู้การยังจ้องหน้าเมษาอย่างสำแดงอำนาจของตัวเอง แล้วบอกให้ไปได้แล้ว แต่พอเมษาลุกเดินไปก็เรียกไว้

“เดี๋ยว ผู้กองเมษา ผมลืมบอกไปอีกอย่าง ถ้าพ่อแม่คุณติดคุกก็คงไม่ต่ำกว่าสิบปี ไม่แน่อาจจะยี่สิบ สามสิบหรือไม่ก็ตลอดชีวิต เพราะผมจะแฉว่า พ่อแม่คุณลักลอบตัดเศียรพระมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันองค์แล้ว!”

เมษาอึ้ง กลั้นน้ำตาไว้อย่างเจ็บปวด แต่พอหันหลังให้ผู้การน้ำตาก็ไหลพราก ชายชาติมองเธออย่างห่วงใย พอผู้การมองมาชายชาติก็หลบตาวูบ ผู้การจิกตาไปข้างหน้าพึมพำอำมหิต

“คิดหรือว่าคนอย่างฉันจะให้เธอจับง่ายๆ”

ooooooo

เมษาน้ำตาไหลพรากออกจากห้องผู้การเดินมาตามทาง บรรดาเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งอวยชัยให้พรแสดงความยินดีกับเธอเมื่อครู่นี้ ต่างพากันมองอึ้ง...งง...

ลงลิฟต์ไปถึงชั้นล่าง พอประตูลิฟต์เปิดเมษาก้าวออกมาก็เจอเทพเดินขึ้นบันไดมาพอดี เขายิ้มให้ พลันก็ชะงักเมื่อเห็นเธอร้องไห้ เทพสาวเท้าเข้าหาถามว่าเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม เมษาก้มหน้า ร้องไห้อย่างสุดที่จะอดกลั้นได้

“คุณเม...บอกผมว่าคุณเป็นอะไร มีเรื่องอะไรหรือ”

เมษาเอาแต่ร้องไห้พูดไม่ออก พอดีผู้การกับชายชาติลงลิฟต์มา ผู้การยิ้มให้เทพแล้วเดินผ่านไปขึ้นรถกับชายชาติเทพมองตาม ถามเมษา “เขาทำอะไรคุณหรือ” เธอทำได้แค่ส่ายหน้าน้ำตายังไหลไม่หยุด...

เทพยังพยายามถาม จนเธอบอกว่าไม่มีอะไร เพียงแต่มีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อย

“เกี่ยวกับผู้การสถิตย์ใช่ไหม เขาพูดอะไรกับคุณ เขาข่มขู่อะไรคุณหรือเปล่า บอกผม ผู้การเขาข่มขู่คุณใช่ไหม”

“เปล่า...มันเป็นเรื่องครอบครัวฉัน”

“บอกผมเถอะ มีอะไรที่ผมช่วยเหลือคุณได้ผมอยากช่วยนะ ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณ อะไรที่ทำให้คุณเสียใจหรือไม่มีความสุข มันก็ทำให้ผมไม่มีความสุขด้วย”

“ฉันขอบคุณนะที่คุณดีกับฉัน...ถ้าวันนึงฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด คุณยังจะรักฉันอยู่ไหม” เมษากุมมือเขาแน่น

“รักสิ ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง ผมก็จะรักคุณตลอดไป” เทพพยายามถามว่าเธอมีเรื่องอะไรในใจ เมษาบอกว่าตนบอกไม่ได้ แล้ววันหนึ่งเขาจะรู้เอง แล้วจะผละไป เทพถามว่าไปไหนตนจะไปส่ง

“ฉันขออยู่คนเดียวได้ไหม...ฉันขอโทษ ฉันเพียงแต่อยากมีเวลาทบทวนอะไรหน่อย”

“แต่ผมอยากให้คุณรู้นะ ไม่ว่ายังไง ผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณ” เทพมองตามเธอไปอย่างเป็นห่วง พอเมษาเดินเลี้ยวไปแล้ว เทพก็ได้แต่พึมพำ “มันเรื่องอะไร ทำไมเธอถึงบอกเราไม่ได้”

ooooooo

คืนนี้ ผู้การสถิตย์ยุทธโทรศัพท์จากที่บ้านคุยกับทนาย ให้ทนายบอกเควินสมิธได้เลยว่าไม่ต้องห่วง ตนรับรองเขาจะไม่ติดคุกแน่

“ถ้าผู้การยืนยันอย่างนั้น ผมค่อยเบาใจหน่อย เพราะตามรูปคดีแล้ว ผมว่าคุณเควินไม่น่ารอด”

“แต่เกมนี้ต้องรอด! เอาล่ะ มีอะไรคืบหน้าก็ส่งข่าวผมแล้วกัน” สถิตย์ยุทธตัดบท แล้ววางสาย

เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้การเสวีเข้าไปในห้องสอบสวน เควินนั่งรออยู่มีแก้วกาแฟเปล่าวางอยู่ตรงหน้า ทักทายกันแล้วผู้การถามว่าจะเอากาแฟอีกไหม

“ไม่ล่ะ ผมกินไปหลายแก้วแล้ว ผู้การมีอะไรก็ว่ามา แต่ถ้าเป็นเรื่องที่จะให้ผมรับสารภาพ ผมบอกก่อนนะ ผมไม่สารภาพอะไรทั้งนั้น”

“คุณเควิน ผมจะบอกให้คุณรู้นะว่าไม่ว่าทนายคุณ หรือใครที่บอกกับคุณว่าเขาจะช่วยเหลือคุณได้ในคดีนี้ละก็ ผมบอกได้เลยว่าไม่มีทาง เพราะตอนนี้หลักฐานที่ผมมีอยู่ทั้งหมด สามารถส่งให้อัยการฟ้องคุณติดคุกได้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีแน่”

เควินมองหน้าผู้การชะงัก

“ผมว่าคุณควรจะให้ความร่วมมือกับผม ผมจะได้ช่วยเหลือคุณจากยี่สิบปีอาจเหลือแค่สามปีหรือห้าปี คิดดีๆนะ ผมจะให้เวลาคุณจนถึงเย็นนี้ ถ้าคุณยังยืนกรานที่จะไม่ให้ความร่วมมือกับผม พรุ่งนี้ผมจะให้เขาส่งคุณเข้าคุก วันจันทร์ผมจะให้อัยการส่งฟ้องคุณ”

ผู้การเสวีพูดทิ้งไว้ให้เควินคิดแล้วจะออกไป เควินถามว่า “แล้วจะให้ผมช่วยอะไร?”

“คุณแค่บอกว่ายังมีใครที่อยู่ในขบวนการของคุณ บอกผมมาให้หมด”

พอผู้การออกไป เควินถามตัวเองอย่างสับสนว้าวุ่นใจว่า “เอาไงดีวะเรา...เราจะเชื่อใครดีวะ?”

ผู้การเสวีกลับเข้าไปในห้องทำงานที่ผู้กองขั้นเทพนั่งอยู่ก่อนแล้ว เขาถามผู้การว่าเควินว่าอย่างไรบ้าง

ผู้การบอกว่าเควินยังไม่ยอมซัดทอดใคร เชื่อว่าสถิตย์ยุทธคงบอกว่าจะเอามันออกไปได้ เทพถามว่าแล้วจะช่วยได้จริงหรือ ผู้การบอกว่าไม่มีทาง เพราะหลักฐานมัดตัว ขอแต่ให้มันสารภาพว่ามีใครร่วมมือบ้างเท่านั้น ทุกอย่างก็จบ เทพได้แต่หวังว่าคงไม่มีอะไรทำให้พลิกล็อก

“ไม่มีทาง ยกเว้นว่าคุณจะถูกไอ้เควินซื้อตัว แล้วให้การว่ามันไม่เกี่ยว” เทพบอกว่าไม่มีวัน “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรพลิกล็อก”

ooooooo

วันนี้ไมค์ซื้อส้มตำไก่ย่างกับสปาเกตตีขี้เมามากินกับปึกที่ห้องของเมษา

ปึกบอกไมค์ว่าดีใจมากที่ตนทำภารกิจตามหาเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงสำเร็จจะได้กลับบ้านเสียที เพราะพ่อกับแม่ส่งข่าวมาว่าญาติเสี่ยเล็กยอมให้ผ่อนหนี้ ปึกเลยจะกลับไปช่วยพ่อแม่ทำนา ไมค์ถามหน้าละห้อยว่าจะทิ้งตนไปหรือ ปึกบอกว่าถ้าไมค์คิดถึงก็ไปเยี่ยมได้

ระหว่างคุยกันนั้น ประไพพรรณมาหาเมษา พอเจอปึกก็ถามว่ามาอยู่บ้านลูกสาวตนได้ยังไง ปึกบอกว่าคุณเมให้มาอยู่เป็นเพื่อน คุณนายบ่น “แกนี่ร้ายจริงๆ แล้วยัยเมก็ไม่บอกฉันเสียด้วย”

ประไพพรรณเดินเข้าห้อง เห็นไมค์นั่งอยู่ก็ชักสีหน้าถามปึกว่านี่ใคร ปึกบอกว่าเพื่อน ก็ถูกดุด่าว่าพาผู้ชายมาลักลอบได้เสียกันในห้องลูกสาวตน ปึกบอกว่าเมษาก็รู้จักไมค์

“คุณนายครับ ผมกับคุณเมเป็นทีมเดียวกันครับ เราร่วมกันจับผู้ร้ายนะครับ”

ปึกอยากช่วยไมค์ ถามว่า “คุณนายรู้หรือยังคะว่า เควินสมิธ ถูกผู้กองเมจับแล้วค่ะ มันเป็นโจรลักลอบตัดเศียรพระค่ะ” ไม่เพียงเท่านั้น ไมค์ยังอวดความเก่งกล้าของปึก บอกคุณนายว่า

“ใช่ครับ หนูปึกเป็นคนปลอมตัวเข้าไปหาเควินสมิธครับ แล้วพวกเราก็ร่วมกันจับมัน พร้อมเศียรหลวงพ่อคำเกลี้ยงครับ”

คุณนายช็อก ถามแทบไม่เป็นภาษาว่า “พวกแก เองงั้นหรือ”

ปึกกับไมค์ตอบหน้าบานว่า ครับ...ค่ะ...ก็พอดีเมษากลับมา เธอถามแม่ว่ามีอะไรหรือ คุณนายบอกว่ามีธุระจะคุยด้วย เมษาจึงให้ปึกกับไมค์ออกไปข้างนอกก่อน ตนขอคุยธุระกับแม่สักครู่

อ่านละคร สวยร้ายสายลับ ตอนทีี่ 8 วันที่ 8 พ.ย. 57

ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ บทประพันธ์โดย มีนมีนา
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ บทโทรทัศน์โดย วิลักษณา
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ กำกับการแสดงโดย บัวรัตนา (รัตนา แซ่ตั่น)
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ ผลิตโดย บริษัท ยูม่า99 จำกัด
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับโดยผู้จัด : ยุวดี ไทยหิรัญ ดำเนินงาน : วิไลลักษณ์ พูลประเสริฐ
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่องสวยร้ายสายลับ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอาทิตย์ที่ 26 ตุลาคม 2557
ที่มา ไทยรัฐ