อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 10/3 วันที่ 8 ธ.ค. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 10/3 วันที่ 8 ธ.ค. 57

“พี่ไม่คืน แล้วคืนนี้หงส์จะโทรหาพี่ยังไงล่ะคะ”
“ก็ไม่ต้องโทร มีอะไรก็คุยกันตอนนี้เลยดีกว่า”
พูดพลางโน้มหน้าลงมาหา แนนรีบชิ่งหลบ แต่ก็โดนล็อกตัวไว้ได่
แนนทำสีหน้าเซ็กซี่ ใช้สือไล้ไปตามใบหน้าลูกน้อง ยิ้มให้อย่างวาบหวาม
“จะทำโทษอะไรหงส์ ก็รีบทำสิคะ รออยู่”

ลูกน้องก้มลงเหมือนจะจูบ แนนใช้สันมือสับเข้าที่ต้นคอจนมันร่วงลงพื้นสลบไป แนนจับตัวมันลากเข้าไปเก็บในตู้เก็บของอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือคืนมาแล้วออกจากห้องไป
แนนย่องมาที่หน้าห้อง เห็นบุษบันเปิดประตูออกมาสั่งลูกน้องคนสนิท ก็รีบหลบวูบไปที่ข้างเสาต้นหนึ่ง



“บอสให้คนเอาสินค้าอโรม่ามาส่งแล้ว”
บุษบันกับลูกน้องคนสนิทเดินไปทางด้านหลังสปา แนนรีบสะกดรอยตาม พร้อมๆ กดโทรศัพท์โทรออก
“สินค้ามาถึงแล้ว กำลังตามไปดูอยู่ค่ะ”
พนักงานอีกคนเดินมาเห็นแนน “ทำอะไร”
แนนรีบซ่อนโทรศัพท์ แล้วทำไก๋ ดูโน่นดูนี่
“เดินเล่น ที่นี่สวยดีเนอะ”
“แขกวีไอพีของเธอมาแล้ว ไปขึ้นห้อง อย่าให้แขกรอนาน”
พนักงานเดินนำออกไป แนนเครียดคิดหาทางเอาตัวรอด

เหยี่ยวดักฟังโทรศัพท์อยู่ สีหน้าสงสัย
“ขึ้นห้อง?”
นกน้อยรีบพูดปลอบ “ทำใจให้สบายน่าหมวด หมวดเชื่อมั่นว่าสุดที่เลิฟเอาตัวรอดแน่ๆ ไม่ใช่รึ”
“เมื่อกี้แนนบอกว่าสินค้าใหม่มาแล้ว?”

เหยี่ยวครุ่นคิด น้ำรินแอบมองเหยี่ยวอยู่ห่างๆ
แนนกำลังนวดให้เสี่ยชัช แขกวีไอพีร่างใหญ่บนเตียงนอน จู่ๆ เสี่ยก็พลิกตัว ดึงตัวเธอเข้ามากอด

แนนจำต้องโอนอ่อนผ่อนตาม แล้วเบี่ยงตัวออกนิดหนึ่ง
“ไม่อาบน้ำก่อนเหรอคะเสี่ย”
“อาบมาแล้วจากบ้าน”
พูดพลางซุกหน้าเข้าที่ข้างลำคอ แนนจะสับสันมือเข้าที่ข้างลำคอหวังให้สลบ แต่เสี่ยกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน
“เธอไม่ต้องนวดแล้ว ฉันนวดให้เธอเองดีกว่ารับรองเธอต้องติดใจฝีมือนวดของฉัน”
เสี่ยพลิกร่างแนนม้วนลงมานอนที่เตียง ตรึงแขนสองข้างของเธอไว้
“เสียดาย เฮียน่าจะเอาแส้กับกุญแจมือมาด้วย”
จากนั้นก็ซุกไซ้หน้าลงที่ซอกคอ แนนดิ้นสุดแรงแต่ไม่เป็นผล ทันใดนั้นเหยี่ยวก็โผล่เข้ามาในห้อง
ล็อกแขนเสี่ยไปด้านหลัง แล้วสับกุญแจมือทันที
เหยี่ยวกับแนนช่วยกันเอาผ้ามัดปากเสี่ยชัช

บุษบันตรวจเช็คยาเสพติดในรูปของอโรม่าในกระเป๋า แล้วหันมาพยักหน้าให้ลูกน้องปิดกระเป๋า
คนส่งของเดินออกไป บุษบันหันมาสั่งลูกน้อง
“เดี๋ยวไปดูเสี่ยชัชกับหงส์ด้วยนะ เผื่อเสี่ยชัชอยากได้อะไรเพิ่มเติม”
พูดพลางถือกระเป๋ายาเสพติดในมือ กำลังจะเดินออกไปอีกทางหนึ่ง

เหยี่ยวกับแนนแง้มประตูห้อง เพื่อดูลาดเลาด้านนอกแล้วเดินออกไปที่ทางเดิน
“มันนัดส่งยากันที่ไหน”

“ด้านหลัง”
ลูกน้องของบุษบันเดินมาที่ห้องสปา แล้วเคาะประตู ได้ยินเสียงอื้ออ้า ปึงปังดังออกมาจากห้อง ก็รีบเปิดประตูเข้าไปในห้อง เห็นเสี่ยชัดถูกใส่กุญแจมือ มัดเท้าและปากด้วยผ้า ก็รีบช่วยแก้มัดให้ แล้วพูดกับวิทยุสื่อสาร

“เกิดเรื่องแล้ว”
เหยี่ยวพาแนนวิ่งไปตามทางเดิน ลูกน้องเป็นฝูงวิ่งมาทางด้านหน้า ทั้งคู่รีบวิ่งหลบไปอีกทาง แต่ลูกน้องอีกกลุ่มวิ่งตรงมาอีก เหยี่ยวกับแนน รีบเปิดประตูเข้าไปซ่อนในห้อง แล้วรีบล็อกประตู
“รอพวกมันไปก่อน เราค่อยออกไป”
ทันใดนั้น ไฟในห้องเปิดสว่าง บุษบันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานถือปืนพกขนาดเล็กอยู่ในมือ
“ฉันจะนั่งรอเป็นเพื่อน”

บุษบันดึงตัวแนนลุกขึ้น แล้วตบหน้าด้วยด้ามปืนจนปากแตก เลือดออกจากมุมปาก เหยี่ยวโกรธจัด มองบุษบันด้วยสายตาโกรธแค้น ทำท่าจะลุกขึ้น
“อ๊ะๆ อย่าขยับ ปืนฉันยิ่งไวๆอยู่ด้วย”
เหยี่ยวมองหน้าแนนอย่างเป็นห่วง แต่แนนส่งสายตาบอกเหยี่ยวว่าไม่เป็นไป พลันลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในห้อง
“คุณบุษ ตำรวจมา”

นกน้อยและตำรวจเข้าจับกุมตัวลูกน้องบุษบัน และคุมลูกค้าพาเด็กสาวออกมา ส่วนบุษบันกับลูกน้องก็พาเหยี่ยวกับแนนมาที่รถ เตรียมหนี
ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนดังมาจากข้างในตึก บุษบันและลูกน้องหยุดชะงัก เหยี่ยวอาศัยจังหวะหันไปเตะตวัดฟาดเข้าซอกคอลูกน้องคว่ำ จนปืนกระเด็นไป เหยี่ยวกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่บุษบันหันมายิงใส่มือ ลูกกระสุนเฉียดไปเล็กน้อย

บุษบันลากแนนไปทางบริเวณตึกก่อสร้าง เหยี่ยวจะวิ่งตามไป แต่ลูกน้องกระโดดล็อกคอไว้ เหยี่ยวจัดการจนลูกน้องล้มไป แล้วรีบคว้าปืน วิ่งตามบุษบันและแนนไป
บุษบันลากตัวแนนขึ้นไปบนตึกก่อสร้างว่างๆ แนนดิ้นไม่หยุด

บุษบันก้าวพลาดสะดุดขั้นบันได แนนฉวยจังหวะศอกถองเข้าที่ท้องน้อย แล้ววิ่งหนีไปที่ดาดฟ้ากว้างโล่ง ที่มีปั้นจั่นพร้อมอุปกรณ์ก่อสร้างผูกติดไว้
บุษบันวิ่งตาม ส่องปืนไปทางแนนวิ่งหนีมาจนสุดดาดฟ้า ไม่มีทางถอยอีก
“ตายซะเถอะ”
น้ำรินก้าวเข้ามาในวิถีกระสุนปืน แล้วหันหน้ามามองบุษบันเต็มๆ เสียงปืนดังขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับภาพความทรงจำของเธอปรากฎขึ้นมา
น้ำรินเห็นภาพตัวเองกำลังส่งเช็คให้กับบุษบัน
“นี่จ้ะบุษ เงินทุนสำหรับลงทุนเปิดสปา ถือว่าเราเป็นหุ้นส่วนกัน ต่อไปถ้าทิพย์วารี สปา ขาดเหลืออะไรก็บอกเรามา เรายินดีช่วย”
บุษบันกอดน้ำรินเป็นการขอบคุณ
กระสุนแหวกอากาศพุ่งมาหาน้ำรินโดยมีแนนยืนอยู่ด้านหลัง เหยี่ยววิ่งตามขึ้นมาถึงดาดฟ้า น้ำรินหันไปเห็นเหยี่ยว จึงรีบหลบวูบออกไปอีกทางหนึ่ง แนนมองตัวเองอย่างงุนงงที่โดนยิงแบบเต็มๆ ตรงๆ แต่ไม่เป็นอะไร
“เหยี่ยว ระวัง”
บุษบันหันมายิงใส่ เหยี่ยวกลิ้งตัวหลบ กระสุนจากปากกระบอกปืนบุษบันพุ่งตรงเข้าไป โดนแผงวงจรของเครนจนไฟช็อต สลิงที่ผูกติดกับเครนรูดขาดผึงไปกระตุกอีกเส้นหนึ่ง เส้นสลิงที่ผูกอุปกรณ์ก่อสร้างกับเครนคลายออก อุปกรณ์ก่อสร้างหลุดร่วงลงมาทับตัวบุษบันทันที เหยี่ยวกับแนนมองภาพด้วยความตกใจ จนต้องเมินหน้าหนี
น้ำรินที่ยืนหลบอยู่มุมหนึ่งตาลุกวาวด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพที่ปรากฏตรงหน้า
พื้นรอบๆ เกิดเป็นรอยแยก มีแสงสีแดงฉายขึ้นมาวูบไหวเหมือนเปลวไฟ มือมากมายสีดำตะกายเข้าไปใต้อุปกรณ์ก่อสร้างแล้วกระชากวิญญาณของบุษบันลงไปในรอยแยก แล้วกลับกลายเป็นพื้นปกติเช่นเดิม
น้ำรินหลบซ่อนอยู่มุมหนึ่ง มองภาพวิญญาณของบุษบันถูกลากลงไปในนรกด้วยความระทึกขวัญ
เหยี่ยวกับแนนโผเข้ากอดกัน น้ำรินมองเห็นภาพคนทั้งสองกอดกันด้วยความสะเทือนใจสุดๆ
เหยี่ยวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.โดยที่อีกมือยังคงโอบแนนไว้
“ผู้ต้องหาเสียชีวิตอยู่บนตึก เจ้าหน้าที่ปลอดภัยดี”
น้ำรินแอบดูเหยี่ยวกับแนนอยู่ พร้อมทั้งสะกดความเจ็บปวดหัวใจที่เกิดขึ้นอย่างสุดกำลัง

ที่มือของน้ำ กำลูกกระสุนของบุษบันที่ยิงใส่แนนไว้ได้ เธอเป็นคนช่วยชีวิตแนนไว้
เหยี่ยวล้มตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนคิดทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา จากนั้นก็หลับตาลง น้ำรินวางกระสุนปืนในมือเหยี่ยว เขาคว้ามือเธอไว้โดยสัญชาตญาณ

และที่น่าแปลกคือครั้งนี้ เหยี่ยวสามารถจับมือน้ำรินไว้ได้อย่างมั่นคง
เหยี่ยวลืมตาขึ้น แล้วเห็นหน้าน้ำรินอยู่ตรงหน้า เธอพยายามดึงมือหนี แต่เหยี่ยวจับมือไว้แน่น พลางลุกขึ้นมองน้ำรินด้วยความดีใจ
“คุณกลับมาแล้ว ผมจับมือคุณได้ด้วย”
น้ำรินมองเหยี่ยวเศร้าๆ น้ำตาคลอ เหยี่ยวเอามือน้ำรินมาไว้แนบอก
“งอนอะไร บอกมาสิ”
“ฉันไม่ได้งอน”
“แล้วหายไปไหนมา ปล่อยให้ผมตามหาซะแทบแย่”
น้ำรินเสียงเศร้า “ฉันไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ฉันไม่เหมาะสมที่จะอยู่ข้างๆ คุณ เพราะว่าฉันไม่ดีพอ ฉันเป็นคนชั่ว คุณไม่รู้หรอกว่าอดีตที่ผ่านมา ฉันทำเลวอะไรไว้บ้าง”
พูดพลางน้ำตาคลอ เหยี่ยวรวบตัวน้ำรินมากอด
“อดีตก็คืออดีต แต่คุณที่อยู่กับผมตรงนี้เดี๋ยวนี้ ไม่ใช่คนเลวแน่นอน”
น้ำรินผลักเหยี่ยวออกห่าง แล้วมองหน้าเขาเหมือนพยายามจดจำเป็นครั้งสุดท้าย
“ลาก่อนนะคะเหยี่ยว”
เหยี่ยวดึงมือน้ำรินไว้แน่น
“ไม่ได้ คุณจะไปไหนไม่ได้ ผมสัญญาแล้วว่าผมจะหาร่างให้คุณ”

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 10/3 วันที่ 8 ธ.ค. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ