อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 9 ธ.ค. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 9 ธ.ค. 57

“เค้ามาทานมื้อเที่ยงกับฉันทุกวัน ยังต้องถามอีกเหรอ ?”
สาวใช้ก้มศีรษะรับคำแล้วจะเลี่ยงไป ธารารีบบอกทันที
“บอกแม่ครัวให้ทำแกงส้มผักรวมเพิ่มอีกอย่าง ผู้การสงครามไม่ชอบทานแกงกะทิ”

สาวใช้พยักหน้ารับคำ รีบเข้าครัวไป ธาราชำเลืองมองนาฬิกาสีหน้าเรียบ รอสงครามมาทานข้าวด้วยกัน

สงครามชำเลืองมองเหยี่ยวที่นั่งตัวเกร็งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ สีหน้าซีดเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะความสะเทือนใจจากอุบัติเหตุของพ่อแม่
“ยายสบายดีมั้ย ? ตั้งแต่งานศพวิหค ฉันไม่มีโอกาสไปเยี่ยมยายนวลเลย”
“ผมจะบอกยายให้ครับ”


เหยี่ยวตอบอย่างอึดอัด ไม่ค่อยอยากพูดถึงพ่อ จึงเมินหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างข้างประตู
พลางเหลือบเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับตามรถมาติด ๆ ท่าทางมีพิรุธ
มอเตอร์ไซค์คันเดิมเร่งความเร็ว แซงขึ้นมานำหน้ารถของสงคราม ก่อนที่คนซ้อนจะชักปืนออกมายิงเข้าใส่รถของสงครามไม่ยั้ง
สงครามหักพวงมาลัยซ้ายขวาหลบกระสุน เหยี่ยวกระชากปืนออกมา โผล่ตัวออกนอกรถแล้วยิงสวนใส่มือปืนที่ขี่มอเตอร์ไซค์ทั้งสอง
มือปืนปาดมอเตอร์ไซค์ซ้ายขวาหลบกระสุนแล้วยิงตอบโต้อย่างดุเดือด ก่อนจะรีบบิดมอเตอร์ไซค์หนีออกไป
เหยี่ยวกลับมานั่งลงพร้อมเปลี่ยนแม็กใส่กระสุนปืนใหม่
“มันกล้าท้าทาย ก็จัดให้”

สงครามพูดพร้อมกับเหยียบคันเร่ง ไล่ตามมอเตอร์ไซค์มือปืนไปทันที
มอเตอร์ไซค์มือปืนร้ายบิดหนีมาตามทางบนสะพาน รถสงครามวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ พอมอเตอร์ไซค์บิดข้ามไปแล้ว ปรากฏมีรถกระบะคันหนึ่งแล่นออกมาขวางสะพานด้านหนึ่งไว้มิด

สงครามที่ตามมา รีบเหยียบเบรคกะทันหัน พลางจะถอยรถกลับ ทันใดนั้น รถกระบะอีกคันก็พุ่งเข้ามาขวางปิดสะพานอีกด้านไว้ ทำให้สงครามกับเหยี่ยวหนีไปไหนไม่ได้

มือปืนหลายคนลงมาจากรถกระบะทั้งสองคัน เหยี่ยวกับสงครามโผตัวลงจากรถ แล้วก็หน้าเสียเมื่อพบว่าตนตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของมือปืน
เหล่ามือปืนจากหัวสะพานและท้ายสะพานยิงกระหน่ำเข้าใส่ เหยี่ยวกับสงครามกลิ้งตัวเข้าหลบบริเวณข้างรถสงคราม พร้อมกับยิงตอบโต้เหล่ามือปืนที่พุ่งเข้ามาจากหัวสะพานและท้ายสะพาน
เหยี่ยวยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูดน้ำเสียงร้อนรน
“ขอกำลังเสริมที่ กม.4 ด่วน ย้ำ ขอกำลังเสริมด่วน”
จากนั้นก็กลิ้งตัวออกไปด้านหนึ่ง สงครามกลิ้งออกไปอีกด้าน ก่อนทั้งสองจะลุกขึ้นยิงเข้าใส่มือปืนอีกหลายคนที่ยืนซุ่มยิงอยู่ล้มลงระนาว
เหยี่ยววิ่งอ้อมไปหาสงคราม แล้วกระชากแขนให้วิ่งไปด้วยกัน ขณะเหล่ามือปืนสาดกระสุนไล่หลังทั้งคู่
เหยี่ยวและสงครามวิ่งหนีห่ากระสุนมาอย่างไม่คิดชีวิต เหยี่ยวหันไปเห็นมอเตอร์ไซค์มือปืน กำลังเล็งปืนมายังสงครามกับเขา
“โดดครับผู้การ”
พลางล็อกตัวสงครามกระโดดออกนอกราวสะพานพร้อมกันตกลงในแม่น้ำตูมใหญ่

“ตามไป” เสียงมือปืนสั่งการ
เหยี่ยวกับสงครามว่ายน้ำมาขึ้นฝั่ง เหยี่ยวพยุงสงครามขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

“พวกมือปืนต้องตามเรามาแน่ รีบหาที่หลบก่อนเถอะครับ”
เหยี่ยวหันมาบอก สงครามพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นทั้งคู่ก็แอบเข้ามาหลบในโรงเลื่อยระแวดระวัง
เหยี่ยวยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูดแต่วิทยุตกน้ำไม่ทำงานแล้ว พลันประตูโรงเลื่อยก็ถูกเปิดอย่างแรงทั้งคู่รีบชะงักหันไปมองตามเสียง
เหล่ามือปืนเดินกรูเข้ามาพร้อมปืนในมือ เหยี่ยวกับสงครามตกใจ รู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึงตัว
“ผู้การหลบตรงนี้ก่อน ผมจะล่อพวกมันไปอีกทาง”
เหยี่ยวหันมาบอก แต่สงครามกลับแย้งว่า “เราต้องไปด้วยกัน”
“รวมกันเราอยู่ใช้ไม่ได้ผลกับพวกสุนัขลอบกัด เราต้องแยกกันเล่นงานพวกมัน”
พูดพลางกระชับปืนมั่นในมือแล้ววิ่งออกไปอย่างไม่รอช้า สงครามมองตามอย่างเป็นห่วง

เหยี่ยววิ่งผ่านหน้าเหล่ามือปืนไปอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดหันไปกราดยิงตาม แต่กระสุนพลาดไปอย่างเฉียดฉิว จากนั้นก็ยิงกระหน่ำสวนเข้าใส่ จนมือปืนตายไปหลายคน

เหยี่ยวฉวยจังหวะตวัดขาเตะปืนในมือมือปืนกระเด็น พลางยกปากกระบอกปืนจ่อไป
“เจ้านายแกเป็นใคร”
มือปืนยิ้มเหี้ยมไม่ตอบ ดีดตัวลุกขึ้น เตะปืนในมือเหยี่ยวกระเด็นออกไป แต่ก็ถูกเหยี่ยวยกเท้าขึ้นเตะสวนกลับ จนเซเสียหลักไปเช่นกัน
ทางด้านสงครามก็ถือปืนจะตามไปช่วยเหยี่ยว แต่เหล่ามือปืนเข้ามาเห็นพอดี จึงกราดยิงเข้าใส่

สงครามกระโจนหลบกระสุน กลิ้งไปตามพื้นก่อนจะยิงตอบโต้สู้กับเหล่ามือปืนล้มทั้งยืน
มือปืนคนหนึ่ง วาดปืนในมือเหยียดตรงไปยังเหยี่ยวที่ยืนหันหลังให้ สงครามเข้ามาอีกทางรีบยกปืนยิงไปทางมือปืน

“หมวด ระวัง”
เหยี่ยวหันมาเห็นมือปืนอีกคนวาดปืนตรงมาทางด้านหลังสงครามเช่นกัน
“ผู้การ หลบ”
เหยี่ยวกับสงครามต่างเอี้ยวตัวหลบวูบ เหยี่ยวยิงเข้าใส่มือปืนที่อยู่ข้างหลังสงคราม ขณะที่สงครามก็ยิงเข้าใส่มือปืนที่อยู่ข้างหลังเหยี่ยว มือปืนที่อยู่ด้านหลังเหยี่ยวกับสงครามโดนยิงจนล้มลงทั้งคู่ แต่ทว่ามือปืนที่อยู่ด้านหลังสงคราม ยกปืนขึ้นมายิงใส่อีกนัด
เหยี่ยวร้องอย่างตกใจ สงครามสะดุ้งเฮือก

รถตำรวจแล่นเข้ามาในบ้าน ธารากับพยาบาลมองออกไปด้วยความแปลกใจ แนนกับตำรวจอีกสองนายเดินเข้ามา ท่าทางเคร่งเครียด
“มีเรื่องอะไรเหรอหมวดแนน ?“ ธาราถามอย่างร้อนใจ
“ผู้การสงครามถูกมือปืนดักทำร้ายระหว่างเดินทางมาบ้านคุณธาราค่ะ”
แนนยังพูดไม่ทันจบดี ธาราก็น้ำตาคลอเบ้า ใจเต้นระรัวอย่างไม่คิดฝันว่าจะมีวันนี้ เกิดความรู้สึกกลัวการสูญเสียที่ไม่มีวันย้อนกลับมาได้

เหยี่ยวกับนกน้อยยืนมองพยาบาลพันแผลถูกยิงที่แขนซ้ายให้สงครามจนเสร็จ
“โชคดีที่ผู้การโดนยิงแค่เฉี่ยวๆ”
เหยี่ยวพูดอย่างโล่งใจ
“เกือบเป็นผีเฝ้าโรงเลื่อยแล้วเหมือนกัน”

สงคราม คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ตอนที่เหยี่ยวหมุนตัวกระหน่ำยิงมือปืน จนล้มคว่ำแน่นิ่ง จากนั้นนกน้อยก็นำกำลังตำรวจกรูเข้ามา
เหยี่ยว สงคราม นกน้อย กำลังจะเดินกลับออกจากโรงพยาบาล เหยี่ยวนึกขึ้นได้ รีบหันมาถามนกน้อย

“มือปืนรอดกี่คน”
“บาดเจ็บสาหัสคนเดียว ที่เหลือไปรายงานตัวในนรกแล้ว”
สงครามรีบสั่งการต่อ “จัดตำรวจเฝ้ามือปืนคนนี้ตลอด 24 ชั่วโมง มันฟื้นเมื่อไหร่ผมจะสอบปากคำมันเอง”
“พอจะรู้มั้ยครับว่าใครอยากฆ่าผู้การ ?”
เหยี่ยวถามอย่างข้องใจ สงครามหน้าเครียด เพราะอยากรู้เช่นกัน

ภพธรเหวี่ยงแก้วไวน์ในมือทิ้งจนแตกกระจาย โมโหที่นับดาวทำงานพลาด
“ฉันอยากอยู่คนเดียว”
ภพธรเสียงเย็น พลางหันหลังให้ ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า นับดาวอึ้งกับท่าทางเกรี้ยวกราดของภพธร ทั้งเสียใจและไม่พอใจ แต่ก็ยอมออกไปโดยดี
ภพธรแค้นใจที่ฆ่าสงครามไม่สำเร็จ

น้ำรินจ้องตุ๊กตาหมีสีฟ้าที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ราวกับกำลังทำสมาธิ แต่ตุ๊กตาหมีก็ยังไม่ขยับเขยื้อน เสียงหัวเราะของเหยี่ยวดังขึ้น น้ำรินหันขวับไปเห็นขายืนขำเธออยู่มุมหนึ่ง พอเห็นท่าทางน้ำรินเบื่อ ๆ ไม่รู้จะทำอะไร เหยี่ยวก็รีบบอก
“มีวิธีแก้เบื่อให้คุณ สนใจมั้ย ?”
น้ำรินมองเหยี่ยว ดวงตาเป็นประกาย

เหยี่ยวเอากล่องจิ๊กซอว์ออกมาจากใต้เตียง แล้วเปิดกล่องออกมาให้น้ำรินดู เป็นรูปวิวทิวทัศน์เมื่อครั้งที่ทั้งคู่เคยเจอกันในวัยเด็ก น้ำรินมองภาพจิ๊กซอว์ รู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด
“ผมเอารูปนี้ไปทำจิ๊กซอว์ เพราะมันเป็นสถานที่ที่ครอบครัวเราไปเที่ยวกันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเกิดอุบัติเหตุ”
น้ำรินสังเกตได้ว่าน้ำเสียงเหยี่ยวเหมือนจะฝืนความรู้สึกเจ็บปวดไว้ลึก ๆ
“มันคือจิ๊กซอว์ที่ผมพยายามต่อมาหลายปี แต่ยังไม่สำเร็จ”
“เพราะใจคุณทนรับความเจ็บปวดเรื่องการสูญเสียพ่อแม่ไม่ได้ คุณก็เลยไม่กล้าทำให้ภาพนี้สมบูรณ์
ฉันจะช่วยคุณหาจิ๊กซอว์ส่วนที่ขาดหายไปเองค่ะ”
น้ำรินเริ่มหันมองหาชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่จะต่อเข้าไปทันที

เหยี่ยวหยิบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์อันใหม่มาทาบรูปภาพ แต่ไม่เสมอกัน น้ำรินจึงบอกให้ลองขยับหมุน แล้ววางลงไปใหม่ ปรากฏว่าวางได้พอดี ทั้งคู่หันมาหากันด้วยความดีใจ สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความผูกพันที่ยากจะอธิบาย
ธารานั่งมองดอกแก้วช่อเล็ก ๆ ในมือ ด้วยความคิดถึงสงคราม

“เป็นห่วงผมเหรอ ?”
ธาราเงยหน้าขึ้น เห็นสงครามดันประตูห้องที่แง้มอยู่ เดินเข้ามา ที่แขนซ้ายยังมีผ่าพันแผลพันอยู่
“เจ็บตัวแล้วทำไมไม่นอนพักที่บ้าน”
“รู้ว่ามีคนเป็นห่วง เจ็บ แต่ก็คุ้ม เพราะมันทำให้คุณยอมเสียน้ำตาเพื่อผม หมวดแนนบอกผมหมดแล้วว่าคุณเป็นห่วงผมมาก”
“ฉันก็แค่ตกใจ”
สงครามยิ้ม “ผมสนใจการกระทำของคุณ มากกว่าคำพูดที่ไม่ตรงกับใจ”

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 9 ธ.ค. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ