อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 12/3 วันที่ 10 ธ.ค. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 12/3 วันที่ 10 ธ.ค. 57

“เรากำลังสอบสวนสมุนของมิสเตอร์หลิว ถ้าโชคดีเราอาจจะได้ตัวหัวหน้าเครือข่ายค้ายาเสพติดข้ามชาติคนไทย”
เหยี่ยวฟังอย่างใจลอย สงครามสังเกตเห็น และชำเลืองมองหลายครั้ง แต่เหยี่ยวยังไม่รู้สึกตัว
“แขกในงานเลี้ยงทยอยมาให้การแล้ว ขาดก็แต่คนที่เราอยากสอบปากคำมากที่สุด นั่นก็คือ ภพธรกับ นับดาว”

“ภพธร”
เหยี่ยวพึมพำเบาๆ พลางคิดไปถึงคำพูดของน้ำริน



สงครามหันไปมองเหยี่ยว ที่เดินมาด้วยกันด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ
“ตั้งแต่ทำงานกันมา คุณไม่เคยใช้เวลางานไปคิดเรื่องส่วนตัว มีเรื่องอะไรสำคัญกว่างานงั้นเหรอ”
เหยี่ยวถอนหายใจ “ก็ไม่เชิงเรื่องส่วนตัวซะทีเดียว ผมมีข้อสงสัยเกี่ยวกับคุณธารา”
“เกี่ยวกับธารา? เรื่องอะไร”
“คุณธารามีลูกสาวคนนึงใช่มั้ยครับ”
สงครามพยักหน้า “ ใช่ แต่หายตัวไปไม่ติดต่อกับทางบ้านมาเป็นเดือนแล้ว คุณมีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับน้ำรินเหรอ”
เหยี่ยวรู้สึกเหมือนได้เจอจิ๊กซอว์ตัวที่ขาดหายไป
“ลูกสาวคุณธาราชื่อ “น้ำริน” เหรอครับ”
“ถามทำไม เคยรู้จักกับน้ำรินมาก่อนเหรอ”
“ผมคิดว่ารู้เบาะแสการหายตัวไปของน้ำรินแล้ว ผู้การไปกับผมหน่อยครับ”
เหยี่ยวเดินนำสงคราม ที่ตามไปด้วยสีหน้าสงสัย

สงครามขับรถพาเหยี่ยวมาจอดที่ริมถนน
“พาผมมาที่นี่ทำไม” สงครามไม่วายข้องใจ
“เพราะที่นี่เป็นจุดที่ผมเจอกับ....”
เหยี่ยวอยากพูดคำว่า เป็นจุดที่เจอน้ำรินครั้งแรก แต่คิดได้ว่าพูดไป สงครามต้องไม่เชื่อ
“ผมสงสัยว่าปริศนาการหายตัวไปของน้ำริน เริ่มต้นขึ้นที่นี่”
สงครามกับเหยี่ยวก็เดินลงไปจากรถ ผ่านต้นไม้ใหญ่ไปที่ริมบึงตรงจุดรถคว่ำ แต่ทั้งสองไม่ทันเห็นว่าใต้ร่มไม้นั้นมีชายแต่งตัวสกปรก ท่าทางเหมือนคนเมายานอนอยู่
ชายจรจัดลืมตามองสงครามกับเหยี่ยวแล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อ

เหยี่ยวกับสงครามก้าวเข้ามาเดินสำรวจรอบๆ บริเวณริมน้ำ
“ที่นี่เคยเกิดอุบัติเหตุรถตกน้ำ และมีผู้เสียชีวิตหนึ่งรายในบึงนี้”
เหยี่ยวชี้ไปที่บึงน้ำ วิญญาณชลชาติยืนฟังอยู่พอดี ด้วยสีหน้าและแววตาเอาเรื่อง
“สีของรถคู่กรณี เป็นสีเดียวกับรถของน้ำริน”
ชลชาติจ้องไปที่เหยี่ยวด้วยแววตาเกลียดชังและเคียดแค้น “อีฆาตกรมันฆ่ากู”
“เรามีภาพวงจรปิด รถของน้ำรินมุ่งหน้ามาทางนี้แล้วก็หายไป”
สงครามหันมาบอก พลางมองหน้าเหยี่ยวอย่างสงสัย
“หมวดรู้จักน้ำริน? เคยพบกับน้ำรินใช่มั้ย?”

เหยี่ยวอึกอัก “ผมยังตอบผู้การตอนนี้ไม่ได้ เพราะพูดไปผู้การก็ไม่เชื่อ แต่ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า
น้ำรินเกิดอุบัติเหตุรถชนตรงนี้”
“ถ้าอย่างงั้น รถกับตัวน้ำรินหายไปไหน”
“ผมไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้น้ำรินยังมีชีวิตอยู่”
สงครามขมวดคิ้ว “หมวดพูดเหมือนเคยพบน้ำรินหลังเกิดอุบัติเหตุ”
สงครามจ้องหน้าเหยี่ยวอย่างค้นหา คำตอบ
“กล้ามาเหยียบถิ่นกู มึงต้องอยู่เป็นเพื่อนกูที่นี่”

ชลชาติระเบิดหัวเราะเสียงก้อง ก่อนที่วิญญาณจะสลายกลายเป็นก้อนควันดำลอยไป
เหยี่ยวเดินนำสงครามกลับไปหารถ แล้วค่อยๆ เล่าให้ฟัง

“ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง เอาเป็นว่าผมเคยได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากน้ำริน เราต้องรีบหาตัวเธอให้เจอเร็วที่สุด”
“ทำไมคุณไม่เคยแจ้งเรื่องนี้กับผม”
เหยี่ยวอึกอัก “เอ้อ เพราะผมเพิ่งได้รับข่าวจากเธอครับ”
สงครามมองเหยี่ยวอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก
“ผมเชื่อว่าภพธรมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”
สงครามฟังแล้วคิดตาม เพราะเขาเองก็สงสัยเหมือนกัน
“ภพธรเป็นเด็กที่ธารารับมาเลี้ยง ไว้ใจถึงกับจะให้น้ำรินแต่งงานด้วย แต่น้ำรินหายตัวไปก่อนวันแต่งงานไม่กี่วัน ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันแน่”
ระหว่างที่สงครามกับเหยี่ยวกำลังครุ่นคิด คนเมายาที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้ก็ลืมตาโพลง แล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหยุดที่ด้านหลังเหยี่ยว สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น อาฆาต เส้นเลือดขึ้นปูดโปนบนขมับ ตาขาวแดงก่ำน่ากลัว มีไอบางๆ สีดำแห่งความชั่วร้ายคุกรุ่นลอยอยู่รอบตัว
พอเหยี่ยวหันไป มันก็ล็อกคอแล้วรัดอย่างแรง สงครามตรงเข้าช่วยดึงแขน แต่มันสะบัดทีเดียว สงครามกระเด็นไปกระแทกกับกับพื้นถนนอย่างแรง เหยี่ยวเริ่มหายใจไม่ออก พยายามแกะมือที่รัดคออยู่ ดวงตาของมันถลนแดงฉานน่ากลัว
“ที่นี่เป็นถิ่นของกู มึงต้องตาย ฮ่าๆ”
มันหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง สงครามพุ่งเข้ามาดึงตัวอย่างแรง
“ กูจะปล่อยก็ต่อเมื่อได้วิญญาณมันไปอยู่กับกู อีนั่นจะได้รู้ว่าความเจ็บปวดเวลาเสียของรักเป็นยังไง”
คนเมายาหัวเราะลั่น ใบหน้าของชลชาติทับซ้อนกับหน้าของมัน พลางระเบิดหัวเราะอย่างสะใจ
สงครามประสานมือเข้าด้วยกันแล้วทุบเข้าที่ท้ายทอยเต็มแรง หมายจะทำให้สลบ แต่มันกลับไม่สะดุ้งสะเทือน ซ้ำยังปล่อยมือหนึ่งจากคอเหยี่ยว แล้วหันไปปัดสงคราม จนกระเด็นไกลไปถึงต้นไม้

ยายนวลถือถุงใส่พวงมาลัยเข้ามาในบ้าน น้ำรินที่นั่งชะเง้อรอเหยี่ยวอย่างกระวนกระวายรีบถาม
“ยายจ๋า หมวดเหยี่ยวทำไมยังไม่กลับบ้าน เค้าโทรมาบ้างมั้ยจ๊ะ”
ยายนวลชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจนิดๆ
“ก็แล้วทำไมจะต้องรีบกลับ คนมีคู่หมั้นก็อยากจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง โดยไม่ต้องมีใครกวน”
น้ำรินไม่สนใจที่โดนยายนวลพูดกระทบ เพราะรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมาแปลกๆ
“หนูรู้สึกไม่ค่อยดี เป็นห่วงยังไงไม่รู้”
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่หนูแนนเถอะ เราเป็นคนนอก ไม่ต้องไปห่วงแทนเค้า”

เหยี่ยวกับสงครามโดนคนมายา ที่โดนวิญญาณชลชาติเข้าสิงทำร้าย จนแทบจะหมดแรง จังหวะเดียวกับที่น้ำริน รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจอย่างไม่รู้สาเหตุ
“ฉันเป็นอะไร ? ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ”
พอหันไปเห็นยายนวลกำลังไหว้พระ น้ำรินก็รีบพนมมือไหว้ตาม
“ถ้าความดีที่ลูกเคยทำไว้ยังคงมีเหลืออยู่บ้าง ขอให้คุณพระช่วยคุ้มครองคนที่ลูกรักด้วยเถอะ”

คนเมายาที่โดนชลชาติสิง ปราดเข้ามากระชากร่างสงครามที่วิ่งอยู่ด้านหลังเหยี่ยว จนกระดุมเสื้อเม็ดบนขาด เผยให้เห็นสร้อยคอพระที่ใส่ ที่โผล่ออกมาจากภายในเสื้อ พร้อมกับส่องแสงเรืองรองออกมา
วิญญาณชลชาติกระจายสลายออกไป ร่างคนเมายาทรุดหมดสติลง
สงครามกับเหยี่ยวหนีรอดออกไปได้จากบริเวณนั้น

เมื่อกลับมาถึงที่สำนักงานสืบสวน เหยี่ยวก็รีบถามสงครามทันที
“ แล้วนี่คุณธาราสงสัยอะไรภพธรบ้างรึเปล่าครับ”
สงครามส่ายหน้า “เราไม่มีหลักฐาน พูดอะไรมากไม่ได้”
“คนอย่างภพธร น้ำนิ่งไหลลึก ถ้าไม่เตือนไว้บ้างอาจจะสายเกินแก้”

น้ำรินเท้าคางมองหมีสีฟ้า หน้าตาเศร้าๆ ก่อนที่ใช้พลังจับตุ๊กตาหมีขึ้นมา พลางเห็นนาฬิกาที่ข้อมือตัวเอง จู่ๆ ก็มีภาพวาบขึ้นมาในความทรงจำ
“นาฬิกาฝาแฝด น้ำก็มีแบบนี้เรือนนึง แม่ลูกสุดที่รักไว้ใส่คู่กันนะคะแม่”
ขณะเดียวกันธาราก็นั่งมองนาฬิกา แล้วคิดถึงน้ำริน ราวกับกำลังเชื่อมโยงความรู้สึกถึงกัน
พลันน้ำรินก็มาปรากฏตัวที่หน้าคฤหาสน์ธาราได้อย่างน่าอัศจรรย์ พลางมองไปรอบๆ บริเวณอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในบ้าน พอเห็นรูปคู่ของเธอกับธารา น้ำรินก็น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความดีใจ
“ฉันกลับมาบ้านแล้ว แม่จ๋า น้ำกลับมาแล้ว แม่อยู่ไหน”
น้ำรินมองทุกอย่างรอบตัว ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ค่อยๆ กระจ่างชัด น้ำตาของเธอไหลพราก ก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดมามาถึงชั้นบน เดินตรงไปยังห้องนอน ขยับจะเปิดประตูออก พร้อมกับที่มองเห็นภาพธารากำลังแปรงผมให้เธอด้วยความรักและผูกพันอย่างที่สุด
พอเดินเข้ามาในห้อง น้ำรินก็ถึงกับชะงักเมื่อเห็นธารานั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ในมือถือแปรงอันเดิมที่เคยแปรงผมให้เธอ แล้วจ้องมองด้วยแววตาเศร้าหมอง จนพยาบาลที่เอายาเข้ามาให้ออกปากถาม
“คุณธาราคิดถึงลูกสาวอีกแล้วเหรอคะ”
น้ำรินตามเข้ามาช้า ๆ
“ก่อนเกิดเรื่อง เค้านั่งอยู่ตรงนี้ ให้ฉันแปรงผมก่อนนอนเหมือนทุกๆ วัน”
ธาราสะเทือนใจจนน้ำตาจะไหล แต่เก็บกลั้นไว้ พลางมองออกไปข้างนอก เพราะไม่อยากแสดงความอ่อนแอต่อหน้าพยาบาล
“ถึงวันนี้จะไม่มีน้ำรินอยู่ที่นี่ แต่ในความรู้สึกของฉัน น้ำรินยังคงอยู่ข้างๆ ฉันเสมอ”
พยาบาลยิ้ม ก่อนจะค่อยๆ เดินเลี่ยงออกไปเงียบ ๆ
ธารายกนาฬิกาที่แขนขึ้นมาดูอีก เป็นจังหวะเดียวกับที่น้ำรินยื่นแขนข้างที่ใส่นาฬิกาออกไปเทียบ นาฬิกาแฝดเริ่มเดินอีกครั้ง ทั้งคู่ต่างแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
น้ำรินพยายามจะไขว่คว้ากอดแม่
“น้ำอยู่ที่ไหน ลูกได้ยินเสียงแม่รึเปล่า”
“น้ำอยู่ตรงนี้ค่ะแม่ อยู่ตรงหน้าแม่แล้ว”
“แม่คิดถึงน้ำเหลือเกิน”
ธาราเงยหน้าขึ้นมองมาทางน้ำริน ทั้งที่ความจริงเธอมองไม่เห็น
“แม่ แม่เห็นน้ำมั้ยคะ น้ำอยู่ตรงนี้แล้ว”
ธาราน้ำตาไหลพราก
“น้ำอยู่ไหน แม่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้เจอน้ำอีกครั้ง แม่ยอมแลกชีวิตของแม่เพื่อให้น้ำปลอดภัย
ทุกวันนี้แม่ยังจำเสียงน้ำที่บอกรักแม่ได้ แม่รู้สึกว่าลูกอยู่เคียงข้างแม่ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าในความจริงแล้ว แม่จะไม่มีหนูอยู่”
ธาราน้ำตาร่วง
“แม่ได้ยินน้ำมั้ย น้ำอยู่ตรงนี้ น้ำบอกรักแม่แต่แม่ไม่ได้ยิน น้ำอยู่ตรงนี้ค่ะแม่”
น้ำรินทรุดลงร้องไห้ตรงหน้าธารา

เหยี่ยวเดินเข้ามาในบ้าน มองหาน้ำรินแต่ไม่เจอ พลันก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังแว่วมาเบาๆ จึงเหลียวมองไปทางหลังบ้าน แล้วเดินออกไปดู เห็นน้ำรินกำลังนั่งร้องไห้ โศกเศร้าเสียใจอย่างหนัก เหยี่ยวยืนงง ทำอะไรไม่ถูก

ทางด้านธาราก็นั่งเหม่อลอย ซึมเศร้าอยู่ที่ริมสระน้ำ ครู่หนึ่งสงครามก็เดินมาหาธารา พลางถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
“ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ ก็แค่รู้สึกไม่สบายใจเรื่องยายน้ำ คุณจำนาฬิกาที่น้ำรินให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิดได้มั้ยคะ”
สงครามพยักหน้า “นาฬิกาตาย แต่คุณไม่ยอมเอาไปซ่อม เพราะอยากเก็บไว้คิดถึงลูก”
“วันนี้อยู่ดีๆ มันก็เดิน แล้วมันก็หยุดเดินอีก ฉันเป็นแม่ ฉันรู้สึกว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับลูกแน่ๆ
ฉันจะให้ภพธรไปตามหาน้ำรินอีกครั้ง”
พอพูดถึงภพธร สงครามก็ลองถามหยั่งเชิง
“ถามจริงๆ คุณคิดยังไงถึงให้ภพธรแต่งงานกับลูกสาว”
ธาราชะงัก อึ้ง ด้วยความรู้สึกผิดกัดกินใจ
แล้วภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ย้อนกลับมา

ธาราที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเลื่อนเอกสารไปตรงหน้า
“เซ็นซะ สัญญานี้ จะรวมกิจการเข้ากับรินธารากรุ๊ป ถึงเป็นเงินไม่มาก แต่คุณก็เอาไปใช้ลงทุนทำธุรกิจเล็กๆ ได้”
นุติมองหน้าธาราอย่างลำบากใจมาก
“ไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราเลยเหรอธารา สามีคุณเป็นเพื่อนสนิทผม ถ้าเค้ารู้ว่าคุณทำกับผมแบบนี้.เค้าต้องไม่ยอม”

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 12/3 วันที่ 10 ธ.ค. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ