อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 13/3 วันที่ 11 ธ.ค. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 13/3 วันที่ 11 ธ.ค. 57

“น่าจะมีการขนย้ายยาเสพติดเข้ามาหลายครั้ง สายของเราที่ปลอมตัวเป็นผู้ซื้อ ระบุว่าจะมีการนัดส่ง
ยาเสพติดเร็วๆ นี้ “
เหยี่ยวดูรูปแล้วเห็นว่าในมือของลูกสมุนมีแพ็คเกจยาเสพติด
“ยาเสพติดอโรม่า”

ภพธรดูแพ็คเกจยาเสพติดแล้ววางลงในกล่องที่บรรจุด้วยวัสดุกันกระแทกอย่างดี จากนั้นก็ประกาศลั่น
“ของล็อตนี้มูลค่ามหาศาล ดูแลความเรียบร้อยให้ดีด้วย อย่าทำให้อะไรแตกหักเสียหาย ไม่งั้น...”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ลูกน้องคนหนึ่งทำแพ็คเกจอโรม่าร่วงหล่นแตก ผงยาเสพติดกระจายเต็มพื้น
ลูกน้องหน้าซีด ปากสั่น เสียงสั่น


“ขอโทษครับบอส ผมจะไม่ทำพลาดอีก”
ภพธรเดินเข้าไปจับคอลูกน้องคนนั้น ด้วยสีหน้ายิ้มอย่างมีเมตตา
“แน่นอน แกจะไม่ทำพลาดอีก เพราะแกไม่มีโอกาส”
พูดพลางจับหัวลูกน้องกระแทกกับโต๊ะอย่างแรงหลายครั้งจนเลือดกลบปากและจมูก หมดสติพับไป
หัวหน้าคนงานกับลูกน้องคนอื่นในโกดังมองภพธรด้วยความกลัว
“เอามันไปเก็บ”
หัวหน้าคนงานหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องคนอื่นลากลูกน้องที่สลบออกไป
“สินค้าของฉันมีค่ามากกว่าชีวิตพวกแก ถ้าทำดี ฉันมีรางวัล แต่ถ้าพลาด โทษสถานเดียวคือความตาย”
สายตาของภพธรเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมเลือดเย็น จนลูกน้องทุกคนผวา

ดารณีนำกำลังตำรวจลงจากรถตำรวจ เข้าล้อมโกดัง พลางสั่งการทางวิทยุสื่อสาร
“ทุกฝ่ายเริ่มปฏิบัติการ ทีมฉันจะเข้าด้านหน้า ทีมหมวดแนนไปด้านข้าง “

ลูกน้องภพธรตั้งท่าจะยิงต่อสู้ แต่แนนกับตำรวจอีกจำนวนหนึ่งโผล่มาจากด้านหลัง ตบปืนแล้วแย่งอาวุธไป

นกน้อยซิ่งรถเข้ามาจอดอย่างเร็ว เหยี่ยวรีบลงจากรถ ตามด้วยน้ำริน เสียงวิทยุจากดารณีดังต่อเนื่อง
“ทีมหมวดเหยี่ยวไปด้านหลัง”
“ฉันจะเข้าไปเปิดประตูให้เองค่ะ”
น้ำรินหันมาบอก เหยี่ยวพยักหน้ารับ

น้ำรินเดินทะลุผนังโกดังเข้ามา พร้อมๆ กับที่ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน
“หัวหน้าครับ ตำรวจมาเพียบเลยครับ”
น้ำรินขมวดคิ้ว “หัวหน้า?”
หัวหน้าคนงานรีบสั่งการ “รีบรายงานบอสใหญ่”
น้ำรินยิ่งสงสัยหนัก “บอสใหญ่ ?”
หัวหน้าคนงานเดินไปหาภพธรที่ยืนหันหลังให้ น้ำรินเดินตามไป จู่ๆหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ด้วยความรู้สึกคุ้นตากับแผ่นหลังของภพธร

ดารณีให้สัญญาณตำรวจใช้ท่อนเหล็กขนาดใหญ่ทุบประตู แล้วดันเข้ามาอย่างแรง พวกลูกน้องที่อยู่ข้างในโกดังระดมยิงใส่ตำรวจ
ทีมของแนนเข้ามาจากอีกทาง เปิดฉากยิงต่อสู้
ภพธรวิ่งออกไปทางด้านหลังคลังสินค้า ก่อนที่น้ำรินจะเดินวนเข้ามาเห็นหน้าเขา
น้ำรินวิ่งไล่ตามภพธรไป

ภพธรเปิดประตูด้านหลังแล้ววิ่งหนีไป น้ำรินวิ่งตามมา เจอกับเหยี่ยวและนกน้อยที่วิ่งลัดเลาะมาทางด้านข้างพอดี
“หัวหน้าใหญ่ของพวกมันหนีไปทางโน้นแล้ว”
เหยี่ยวมองไปทางที่น้ำรินชี้ ลูกน้องภพธรเปิดประตูด้านหลังออกมา นกน้อยรีบเข้าไปจัดการอัด
เหยี่ยวรีบวิ่งไปทางที่ภพธรวิ่งหนีไป จนไล่หลังมาทัน
“หยุด”
ภพธรชักปืน หันกลับมายิงใส่ เหยี่ยวรีบกระโดดหลบกระสุนหลังตู้คอนเทนเนอร์ ภพธรยิงซ้ำอีก แล้ววิ่งไป เหยี่ยวโผล่ออกมาจากที่ซ่อน แล้วจะไล่ตาม ภพธรหันมายิงใส่อีก เหยี่ยวต้องหลบเข้าไปที่เดิม พลางจะยิงตอบโต้ แต่กระสุนหมด
ภพธรเดินเข้าใกล้เหยี่ยว จ่อปืนหวังปลิดชีพ แนนวิ่งเข้ามาขวางหน้า พร้อมกับเล็งปืนใส่ภพธร
“หยุดนะ วางอาวุธ”
เหยี่ยวออกมาจากที่กำบัง แนนเผลอเหลือบตาไปมองเหยี่ยว จังหวะนั้นภพธรก็ตวัดขาเตะปืนของแนนหลุดมือ แล้วถีบกระเด็นไปกระแทกตู้คอนเทนเนอร์ แล้วทำท่าจะยิง แต่บังเอิญมีรถวิ่งเข้ามาอย่างเร็ว
ประตูรถเปิดออกนับดาวใส่หมวกปิดมิดชิด สวมแว่นตาดำเป็นคนขับ ภพธรรีบกระโดดขึ้นรถอย่างรวดเร็ว
เหยี่ยวกับแนนขยับจะวิ่งตามรถออกไป ภพธรยื่นมือออกมา โยนระเบิดเข้าใส่ทั้งคู่ เหยี่ยวกับแนนรีบ กระโดดหลบ ระเบิดเสียงดังสนั่น รถยนต์คันนั้นหนีรอดไปได้

รถยนต์คันนั้นแล่นเข้ามาจอดอย่างรวดเร็ว นับดาวถอดแว่นออก ภพธรหันมามอง
“ถ้าไม่ได้เธอ พี่คงแย่”
“ดาวไม่มีวันให้พี่ธรโดนจับหรอกค่ะ เพราะพี่ธรสำคัญสำหรับดาวเสมอ”
“ขอบใจ”
พูดจบก็ เดินลงจากรถอย่างไม่ใยดี นับดาวมองตามไปทันที

ภพธรถอนใจหงุดหงิดที่ทุกอย่างพลาดไปหมด เงินต้องหายไปหลายล้านเพราะโดนตำรวจจับยาเสพติดได้ นับดาวเดินเข้ามาสวมกอดเขาทางด้านหลังเหมือนต้องการปลอบใจ
“ช่างมันเถอะค่ะ เรายังโชคดีที่ไม่โดนจับ”
“โชคดีบ้าอะไรล่ะ”
ภพธรผลักนับดาวออกจากตัวอย่างฉุนเฉียว จนเธอเซเสียหลัก แต่พยายามระงับอารมณ์
“ทุกอย่างพังหมดแล้ว เพราะไอ้สงครามกับไอ้หมวดนั่น”
นับดาวขยับเข้าไปสวมกอดภพธรอีกครั้ง
“อย่างน้อยพี่ธรก็ปลอดภัยกลับมา ดาวเป็นห่วงพี่ธรมากนะคะ”
“พี่เหนื่อย อยากพักผ่อน”
ภพธรผละตัวออกไปอย่างไม่สนใจใยดี นับดาวจิกตามองตามด้วยความเจ็บใจ

ตำรวจกำลังรวบรวมหลักฐาน ยาเสพติด และผู้ต้องหาขึ้นรถ ขณะที่เหยี่ยวยืนคุยกับดารณี
“ผลงานคราวนี้ถือเป็นการทลายคลังยาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในรอบปี”
เหยี่ยวส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด “เสียดายที่หัวหน้าเครือข่ายหนีไปได้”
“หมวดเห็นหน้ามันมั้ย”
“เห็นครับ แต่ไม่ชัด”
ดารณีพยักหน้า “หลักฐานที่เราได้มา จะพาเราไปหามันเอง”

เหยี่ยวเดินไปหาแนนที่กำลังคุมตำรวจขนของกลางขึ้นรถ
“แนน ขอบใจมากที่มาช่วย”
แนนยิ้มปลื้มใจ “ไม่ต้องขอบใจหรอก ลืมไปแล้วเหรอว่าเราเป็นอะไรกัน”
เหยี่ยวถอนหายใจอย่างอึดอัด ก่อนที่จะตัดสินใจพูด
“นั่นแหละที่เราอยากจะพูด ต่อไปนี้ เราห่างกันซักพักดีกว่านะ”
แนนตกใจ อึ้ง “ทำไม”
“เรามีเรื่องสำคัญต้องทำ แต่ไม่ต้องกังวล ถึงยังไงเราก็ต้องกลับมารับผิดชอบเรื่องราวระหว่างเรา”
“เหยี่ยวมีเรื่องสำคัญอะไรที่ต้องทำ?”
“เราบอกไม่ได้”
เหยี่ยวเดินออกไปหาน้ำรินที่ยืนรออยู่ห่างๆ แนนมองตามไปอย่างไม่เข้าใจ

เหยี่ยวมองน้ำรินที่หลับไม่รู้เรื่อง แล้วครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต ตอนที่แนนพุ่งเข้ามาซ้อนร่างน้ำรินเพื่อบังกระสุนให้เขา จนตัวเองถูกยิง
เหยี่ยวยังจดจำเหตุการณ์ในครั้งนั้นอย่างไม่มีวันลืม พลางมองแหวนหมั้นที่นิ้วนางข้างซ้ายของตน สลับกับมองน้ำริน ด้วยความรู้สึกลำบากใจระหว่างความรักกับความรับผิดชอบในการหมั้น จากนั้นก็ตัดสินใจบางอย่าง

เช้ารุ่งขึ้น ขณะที่ยายนวลกำลังเตรียมของสำหรับทำบุญอยู่กับปลาทู และปูอัด เหยี่ยวก็ตัดสินใจพูดกับยายนวลตรงๆ
“ผมอยากคุยกับยายเรื่องน้ำริน”
ปลาทูกับปูอัดทำหน้างง เพราะไม่รู้จักน้ำริน ขณะที่ยายนวลแกล้งทำฝาหม้อตกเพื่อตัดบทสนทนา ก่อนจะรีบคว้าตะกร้าหวายใส่ดอกไม้เดินนำไปวัดทันที
ปลาทู ปูอัด รีบคว้าปิ่นโตและข้าวของวิ่งตามไป เหยี่ยวก้าวตามไปติดๆ ด้วยความตั้งใจที่จะคุยกับยายนวลให้รู้เรื่อง

หลวงตาเคี้ยงให้ศีลให้พรหลังจากถวายภัตตาหารเช้าเสร็จแล้ว พอหันไปเห็นเหยี่ยวนั่งซึมๆ ก็อดถามไม่ได้
“วันนี้โยมเหยี่ยวเงียบไปนะ”
แต่ยังไม่ทันที่เหยี่ยวจะพูดอะไร ยายนวลก็รีบพูดแทรกทันที
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว หลวงตาช่วยหาฤกษ์แต่งงานให้เจ้าเหยี่ยวกับหนูแนนหน่อยสิ พรุ่งนี้มะรืนนี้ได้ยิ่งดี
กลัวไม่ทันอุ้มหลาน”
เหยี่ยวรีบโพล่ออกมาทันที
“ผมไม่แต่งกับใครทั้งนั้น จนกว่าจะคุยกับยายรู้เรื่อง”
“เอ็งนั่นแหละที่พูดไม่รู้เรื่อง”
พูดจบก็ยายนวลลุกออกไปดื้อ ๆ เหยี่ยวถอนหายใจ

“ผมรักน้ำริน”
เหยี่ยวพูดออกมาตรงๆ ขณะที่นั่งอยู่กับยายนวลตามลำพังภายในโบสถ์ ยายนวลชะงักคาดไม่ถึงว่าหลานชายจะพูดตรงแบบนี้
“ผมหมั้นกับแนนเพราะความต้องการของยาย ไม่ใช่ความรัก”
“บางครั้งเราก็ต้องแยกระหว่างความรักกับความเหมาะสม”
เหยี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ชีวิตที่อยู่อย่างไร้รัก มันจะมีความหมายอะไรครับยาย”
“แล้วรักที่ไม่คู่ควร มันให้ความสุขกับเอ็งตรงไหน ?”
“ความสุขของผมคือการได้รัก ไม่ใช่การคาดหวัง ถึงความรักของผมกับน้ำรินจะไม่มีวันเป็นไปได้ ผมก็ไม่มีทางรู้สึกกับแนนเกินเพื่อน”

เหยี่ยวยืนยันอย่างหนักแน่น ยายนวลนั่งเงียบ จนเขาคาดเดาความรู้สึกไม่ออก
นับดาววางแฟ้มเอกสารหลายแฟ้มลงบนโต๊ะรับแขก ก่อนจะนั่งลงข้างภพธรอย่างหัวเสีย พลางกระแทกเสียงอย่างขัดใจที่หลายโปรเจ็กต์ไม่ผ่านการอนุมัติจากธารา

ภพธรถอนหายใจ
“ตั้งแต่ยาเสพติดล็อตใหญ่ถูกไอ้สงครามยึดไป ดาวก็รู้ว่าพี่ต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อกลบเรื่องนี้ไม่ให้มาถึงตัว”
“ดาวพยายามแล้ว แต่เหมือนนังธารามันรู้ทัน ทำให้เรายักยอกเงินไม่ได้เหมือนแต่ก่อน”
“พยายามไม่มากพอต่างหาก”
ภพธรตวาดเสียงดัง นับดาวไม่พอใจกับท่าทางที่ภพธรแสดงกับเธอ จึงพูดเหมือนลำเลิกบุญคุณ ที่เธอช่วยเปลี่ยนยากล่อมประสาทให้น้ำรินกินในวันที่รถเกิดอุบัติเหตุ
“ดาวช่วยพี่ธรแก้แค้นนังธารา ช่วยพี่ธรพรากคนที่นังธารารักไปอย่างไม่มีวันกลับ”
ภพธรนึกถึงตอนที่ได้รับรายงานจากลูกน้อง ที่ขับตามรถน้ำรินไปห่าง ๆ
“รถของคุณน้ำรินกำลังมุ่งหน้าไปทางถนนวงแหวนรอบนอกครับ”
“ตามไปเรื่อย ๆ อย่าให้รู้ตัว”

หลังจากที่น้ำรินกับชลชาติแข่งรถกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทำให้รถของชลชาติพุ่งตกลงไปในน้ำ และตายคาที่
ลูกน้องภพธรทั้งสองลงจากรถ รีบวิ่งไปยังริมน้ำ ใกล้กับจุดที่รถของน้ำรินชนต้นไม้ และประตูฝั่งคนขับเปิดอ้าอยู่ โดยไม่มีร่างน้ำรินอยู่ในรถ
ลูกน้องรีบโทรรายงานภพธร “คุณน้ำรินจมน้ำไปแล้วครับ”
น้ำรินยื่นขึ้นมาแตะริมฝั่ง ก่อนจะค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาจากน้ำ พร้อมๆ กับที่สายตาจ้องมองลูกน้องภพธรทั้งสองที่ยืนอยู่เหนือร่างเธออย่างลางเลือน ก่อนที่จะหมดสติ ลูกน้องทั้งสองมองด้วยความตกใจ รีบยกสายรายงานภพธร
“เธอยังไม่ตาย เอาไงดีครับนาย ?”
ภพธรรีบสั่งการ
“เอารถออกมา กลบเกลื่อนหลักฐานให้หมด ทำเหมือนไม่มีรถคันนั้น”
“แล้วคุณน้ำรินล่ะครับ จะให้ทำยังไง?”

ภพธรยืนมองร่างน้ำรินที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสถานพยาบาลแห่งหนึ่งด้วยสายตาเหี้ยม เย็นชา รอบตัว
เธอระโยงระยางไปด้วยอุปกรณ์แพทย์ช่วยชีวิตมากมาย ก่อนจะหันขวับไปหาหมอและพยาบาล ที่ถูกบังคับมาอย่างไม่เต็มใจ
“ดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ดี ปิดเรื่องนี้ให้สนิท ไม่งั้นครอบครัวพวกแกจะไม่ปลอดภัย”
หมอและพยาบาลพยักหน้ารับคำด้วยความหวาดกลัว

นับดาวเขย่าตัวภพธรอย่างหึงหวงและไม่พอใจ
“ถ้านังน้ำรินตายจริง ดาวจะดีใจมาก แต่ดาวจะไม่มีวันหยุดเกลียดมัน ต่อให้นังน้ำรินกลายเป็นผี ดาวก็จะสาปแช่งให้มันตกนรกหมกไหม้”
นับดาวพูดด้วยสายตาโกรธเกลียด และแค้นใจลึก ๆ ที่ภพธรแอบเก็บร่างน้ำรินไว้
“นับดาวที่พี่รู้จักไม่เคยเป็นคนแบบนี้”
“ความรักหรือการทรยศหักหลังเป็นสาเหตุที่ทำให้คนเปลี่ยนไป ถ้าดาวจะเปลี่ยน ก็เป็นเพราะความรักที่มีให้กับพี่ธรมากไงคะ”
นับดาวยิ้มเย็น ก่อนเดินหันหลังจากไป ภพธรเริ่มหมดความอดทนกับนับดาว

น้ำรินเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เห็นธารานั่งมองรูปที่ถ่ายคู่กัน ด้วยแววตาเศร้า น้ำตาคลอ รู้สึกผิดที่ไม่มีเคยมีเวลาให้ลูก น้ำรินน้ำตาไหล เข้าใจความรู้สึกของแม่
ธารานึกถึงคำพูดเหยี่ยว พลางเลื่อนรถเข็นไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาตัวเองในกระจกด้วยความสับสน
น้ำรินเดินตามมาหยุดอยู่ด้านหลัง แต่ธารามองไม่เห็นเงาน้ำรินในกระจก
“ลูกตายแล้วเหรอ ?”

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 13/3 วันที่ 11 ธ.ค. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ