อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 2 วันที่ 2 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 2 วันที่ 2 ม.ค. 58

สามสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ปริมแย้งว่ามันไม่เหมือนงานวิศวะเดิมของเขาแล้วเขาจะทำได้ดีหรือปราณนต์บอกว่าวิศวะเป็นอาชีพเกี่ยวกับการวิเคราะห์ถนัดตัวเลขมากที่สุด เหมาะกับคุณสมบัติของมาร์เกตติ้ง...ปรางค์ดักคอว่าเขาอยากรวยเพราะประชดผู้หญิงบางคนหรือเปล่าปราณนต์ชะงักพูดไม่ออก ทำทีหันมาตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

เช้าวันใหม่ ลิปดาพักคอนโดเดียวกับอวัศยา เห็นวันนี้เธอแต่งหน้าใส่ตุ้มหูรูปหัวใจก็แซวว่าฝนต้องตกถล่มทลายแน่ นึกอย่างไรลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยหรือมีความรัก อวัศยาโกรธตอกกลับให้เขาเอาความคิด จ้องจับผิดตนไปใช้ซักกางเกงยีนส์เน่าๆเขายังดีกว่า


ลิปดายิ้มขำๆไม่โกรธอะไร ต่างคนต่างเดินไปขึ้นรถตัวเองขับไปทำงาน...อวัศยามาถึงบริษัทเห็นปราณนต์แต่งตัวสะอาดสะอ้านหน้าตาเกลี้ยงเกลายืนคุยกับโบรกเกอร์สนุกสนาน ก็ยืนมองเพลินๆ พริบพราวเดินคุยมากับพีระ เปิดประตูกระแทกอวัศยาร้องโอ๊ย ทุกคนหันมองอย่างหวาดกลัวระเบิดจะลง ปราณนต์รี่เข้าถามเจ็บไหม พริบพราว หมั่นไส้หาว่าเขาทำคะแนน

อวัศยาไม่พอใจ “คะแนนของฉันมาจากความสามารถของพวกเธอ ถ้ามีฝีมือจริงก็พิสูจน์ให้ฉันเห็น อย่าเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้มาอ้าง”

ปราณนต์มองอวัศยาเดินไปแล้วส่ายหัวมองพริบพราว เธอยิ้มกวนๆ แสนดีเกาะแขนพริบพราว ยกนิ้วชมแน่มาก ใส่ไฟว่าอวัศยาชอบสกัดดาวรุ่งให้ระวังตัว พริบพราวบอกว่าไม่กลัว เพราะเชื่อในความสามารถตัวเองที่อาจจะเขี่ยอวัศยากระเด็นไปก็ได้...อวัศยา หงุดหงิดมาบ่นกับศรันยูว่าพริบพราวถือตัวเองเป็นเด็กเส้น ไม่เห็นหัวใคร ศรันยูให้อวัศยาบอกลิปดาเลือกระหว่างเธอกับพริบพราวไปเลย

ลิปดากำลังถ่ายแบบให้นิตยสารกับช็อปเปอร์สุดรัก อวัศยาเดินเข้ามา ลิปดาดีใจคิดว่าเธอมาให้กำลังใจ อวัศยาตอกกลับว่าไม่ว่างขนาดนั้น แค่มาบอกว่าคิดวิธีตัดสินเด็กสองคนนั้นได้แล้ว “โปรแกรมนี้จะทดสอบศักยภาพของพวกเขาได้อย่างชัดเจน ให้คะแนนการรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ หลักจิตวิทยา ระดับไอคิว อีคิว วิชั่นในภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีม”

จู่ๆลิปดาก็รวบเอวอวัศยามายืนชิดให้ช่างภาพถ่ายรูปคู่หลายช็อต อวัศยาโวยจะเบี่ยงหนีแต่ไม่สำเร็จ ลิปดากระซิบ เรื่องโปรแกรมของเธอไม่มีปัญหาเพราะสุดท้ายตนก็ยังมีเธออยู่ อวัศยาถอนใจเคืองๆที่ลิปดาชอบยั่วโมโหแสนดียังยั่วยุให้พริบพราวอย่าอ่อนข้อให้อวัศยา อย่ายอมให้ข่ม แล้วแย็บถามที่อยากทำงานที่นี่เพราะชอบลิปดาหรือ พริบพราวบอกว่าตนชอบแค่เรื่องงานเท่านั้น เพราะเขาเก่งทำให้บริษัทเป็นโบรกเกอร์อันดับหนึ่งของประเทศได้...ทั้งสองไม่รู้ว่าการสนทนานี้ศรันยูยืนฟังอยู่

ศรันยูมาเตือนอวัศยา ทั้งสองตกลงจะช่วยกันเทรนปราณนต์ให้สู้กับพริบพราวได้ เพราะคาดว่าพริบพราวจะแพ้ภัยอีโก้ตัวเองโดยที่เราไม่ต้องทำอะไร พอเข้าห้องประชุมเห็นพริบพราวนั่งยิ้มแย้มรออยู่กับปราณนต์ ศรันยูกระซิบอวัศยาระวังตัวไม่รู้ว่าเธอจะมาไม้ไหน...อวัศยาให้เริ่มพรีเซนต์ได้ พริบพราวหอบเอกสารเป็นภาษาอังกฤษที่เตรียมมาปึกใหญ่วางตรงหน้า สาธยายอย่างคล่องแคล่ว ลิปดาแอบมองหน้าห้อง เห็นปราณนต์ก้มหน้าจดก็ยิ้มอย่างพอใจ ปราณนต์วางเอกสารที่เตรียมมาเพียงสองสามแผ่น เขาชมเชยพริบพราวเก่งมาก เธอถึงกับอึ้ง

อวัศยาฟังแล้วถามคำถาม เผอิญนาฬิกาบอกเวลา 5 โมงเย็น พริบพราวรวบเอกสารบอกว่าพรุ่งนี้มาตอบ ศรันยูเหน็บ “น้องพราวครับ น้องอาจจะยังไม่รู้ ความขยันทุ่มเทต่องานที่ได้รับมอบหมาย มีผลต่อการประเมินสูง”

“แล้วพราวไม่ขยัน ไม่ทุ่มเทตรงไหนคะ” พริบพราวชูเอกสารที่พิมพ์เองเป็นปึกขึ้น บ่นว่าคนไทยชอบคิดว่าการทำงานหลายๆชั่วโมงถึงดี ควรแยกแยะเวลาทำงานกับการพักผ่อนให้ได้ จะได้มีเวลารีแลกซ์ ร่างกายไม่เสื่อมโทรม

อวัศยาไม่พอใจ “ที่เธอพูดมามันก็จริง แต่มันมีสิ่งที่เธอต้องศึกษาและเปิดหูเปิดตาให้มากกว่านี้ เธอคงไม่รู้ว่าตอนนี้ตลาดแรงงานในต่างชาติ คนเอเชียกำลังเป็นที่ต้องการ เพราะคนเหล่านี้ทำงานล่วงเวลาไม่บ่น และเช่นเดียวกัน การเปิด AEC จะทำให้คนต่างชาติเข้ามาทำงานในไทยซึ่งคงเป็นคนรุ่นเดียวกับเธอ การศึกษาไม่น้อยไปกว่าเธอ”

พริบพราวหน้าเสียแต่ยังยืนยันจะกลับตามเวลา ปราณนต์ตัดบทขออยู่ถามคำถามที่ไม่ค่อยเข้าใจกับอวัศยา ศรันยูยกนิ้วชมเชย พริบพราวเดินเชิดออกไป...ศรันยูเห็นเพื่อนยิ้มแย้ม

ooooooo

กลับเข้าบ้าน พริบพราวซื้อของกินมาเพียบฉลองได้งานใหม่ แต่พ่อพจน์กับภูมิพี่ชายไม่สนใจเธอเลย นั่งดูทีวีรายการผ่าตัดสมองน่าสยดสยอง พ่อปลาบปลื้มในตัวพี่ชายมากจนน่าหมั่นไส้ พริบพราวคว้ารีโมตมากดปิด ภูมิติงงานสูบเงินคนอื่นไม่เห็นมีอะไรน่าชื่นชม พจน์เห็นด้วย

พริบพราวโกรธที่โดนดูถูกงาน แววรีบห้ามทัพหยิบของขวัญมาให้ลูกสาวสำหรับการเข้าทำงานวันแรก พริบพราว ค่อยยิ้มปลื้ม แต่พอแกะของดูเป็นหนังสือธรรมะเพื่อขัดเกลาจิตใจ พริบพราวเสียใจที่ทางบ้านดูถูกงานของตน มีเพียงกำลังใจจากคำชมของปราณนต์ที่ทำให้ชื่นใจ

ปราณนต์คุยงานกับอวัศยาจนค่ำ ฝนโปรยปรายลงมา ปราณนต์ใช้เสื้อแจ็กเกตคลุมหัวให้เธอพาไปขึ้นรถ ส่วนตัวเองรอฝนหยุดค่อยขี่จักรยานกลับ อวัศยายิ่งประทับใจ ศรันยูนั่งอยู่ในรถของตัวเอง มองเพื่อนยิ้มกริ่มก็รู้สึกว่ากลิ่นตุๆไม่ธรรมดาเสียแล้ว

คืนนั้น อวัศยานั่งยิ้มสุขใจคิดถึงปราณนต์ พลันศรันยูส่งข้อความมาว่า...ต้มแซ่บกระดูกอ่อนน่ากิน ...เธอไม่เข้าใจความหมายของเพื่อน หันมาตั้งสติจะเขียนคอลัมน์ เมื่อเจอหุ้นดีควรทำอย่างไร ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น จำต้องลุกไปเปิด ลิปดาใส่ชุดหล่อเฟี้ยวแทรกตัวเข้ามา บ่นหิวช่วยหาอะไรให้กิน อวัศยาวีน

“ที่นี่ไม่ใช่ร้านสะดวกซื้อ หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา”

ลิปดาออดอ้อน แค่บะหมี่ซองเดียวก็ได้ ตนยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่บ่าย อวัศยามองเขาเดินไปนั่งโซฟาหน้าตาเฉย ค้อนขวับก่อนจะเดินไปจัดการให้ ลิปดาถามขึ้น “พรุ่งนี้ใส่ชุดอะไรไปงานผม ไม่เอาชุดแม่ชีที่คุณมีนะ ขอสวยๆแจ่มๆเป็นหน้าเป็นตาให้ผมหน่อย”

“ถ้ามากเรื่องนัก ฉันไม่ไปแล้วกัน”

“ล้อเล่นๆ ต่อให้คุณแก้ผ้าไปผมก็ดีใจแล้ว” ลิปดาเอาใจแล้วเดินไปดูงานที่อวัศยาพิมพ์

อวัศยาร้อนตัวรีบเดินมาปิดคอม ทำทีถามเขาจะกินบะหมี่รสอะไร ตนมีรสเดียว ถ้าอยากกินอย่างอื่นต้องไปซื้อมาเอง ลิปดารีบบอกว่าอะไรก็ได้ตนไม่เรื่องมาก หญิงสาวจึงให้ไปนั่งรอที่โซฟา ลิปดามองคอมที่พับปิดอย่างสงสัย...เจอหุ้นดี...เจอใคร

รุ่งเช้า ปราณนต์หอบหนังสือเกี่ยวกับหุ้นมาวางให้พริบพราว เขาได้มาจากอวัศยาจึงคิดว่าจะเป็นการเอาเปรียบจึงนำมาให้เธออ่านด้วย พริบพราวกลับเยาะ “นายนี่ท่าจะเป็นอัลไซเมอร์ ลืมหรือไงว่าฉันเด็กบอสตัน ประสบการณ์ทำงานหนึ่งปี ส่วนนายวิศวะเมืองไทย ประสบการณ์ทำงานไม่มี เราไม่มีวันเท่าเทียมกัน”

“คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าผมจะวิ่งตามคุณทัน”

“งั้นนายคงต้องต้มหนังสือพวกนี้ดื่ม หรือไม่ก็ซื้อกระดานหุ้นไปนอนแทนเตียง ให้ตัวเลขวิชาด้านหุ้นซึมเข้าไวๆ นายถึงจะตามฉันทัน”

ปราณนต์มองพริบพราวอย่างไม่ค่อยพอใจ เผอิญ พีระเดินคุยกับพนักงานเรื่องหุ้น TC Phone ว่าเมื่อวาน เปิดเท่าไหร่แล้วปิดเท่าไหร่ ปราณนต์ได้ยินจึงอยากโชว์ภูมิให้พริบพราวเห็น บอกพีระเป็นตัวเลขละเอียดยิบ อย่างถูกต้องพร้อมยื่นรายงานในแฟ้มยืนยัน พีระถึงกับทึ่ง พริบพราวไม่ยอมแพ้ หาว่าจำตัวเลขได้ไม่ได้หมายความว่าเก่ง ปราณนต์โต้จบบอสตัน ประสบการณ์ทำงานหนึ่งปีก็ไม่ได้หมายความว่าเก่งเหมือนกัน หญิงสาว โกรธจ้องหน้าปราณนต์อย่างเอาเรื่อง

พริบพราวเจ็บใจมาให้แสนดีสืบเรื่องของปราณนต์ แสนดีรู้จากรุจน์มาว่าปราณนต์เก่งเรื่องจำตัวเลข เคยแข่งประลองหุ้นระดับมหาวิทยาลัย ติดหนึ่งในสามระดับประเทศ พริบพราวทึ่ง แบบนี้แสดงว่าเขาไม่ไก่กา เหมาะจะเป็นคู่แข่งกับตน แสนดีเห็นว่าเก่งทั้งสองคน น่าจะทำงานที่นี่ทั้งคู่ พริบพราวยิ้มแหยๆก่อนจะถามแสนดีว่าไปงานประกาศรางวัลของบอสหรือไม่

“ไม่มีใครเชิญฝ่ายเอกสารอย่างพี่หรอกค่ะ”

“ถ้าวันนึงพราวมีอำนาจตัดสินใจแล้ว พี่แสนดีจะเป็นคนแรกที่พราวให้ความสำคัญ” พริบพราวหาพรรคพวก แสนดียิ้มปลื้มจะรอวันนั้น

ooooooo

บ่ายวันนั้น ศรันยูถอยรถเข้าที่จอดรถของบริษัท ทับรถจักรยานของปราณนต์พัง ล้อกลิ้งไปกระแทกเข้าเป้ารุจน์อย่างจัง ปราณนต์ตกใจเป็นห่วงญาติผู้พี่ แต่รุจน์กลับร้องหาลิลลี่คนเดียว

อวัศยาเดินผ่านมาเจอ ศรันยูบอกว่าตนทับจักรยานของปราณนต์ แล้วถามเย็นนี้เขาจะไปงานบอสอย่างไร ปราณนต์บอกว่าไปรถไฟฟ้า ศรันยูนึกได้รีบดันให้ไปกับอวัศยา อ้างเธอมักจะหลงทาง รุจน์สนับสนุนทันทีเพราะอยากไปงานกับลิลลี่สองคนเกรงจะต้องให้ปราณนต์นั่งรถไปด้วย อวัศยาหัวใจพองโตแต่วางฟอร์มกำชับปราณนต์ ห้าโมงเย็นเจอกันห้ามสาย

ปราณนต์อึดอัดใจถามรุจน์ดันตนไปกับอวัศยาทำไม รุจน์อ้างว่าเขาจะได้เอาใจเธอเพิ่มคะแนนเอ็นดู ปราณนต์ไม่ชอบใจ ยืนยันว่าต้องการได้งานด้วยความสามารถจริง...ด้านอวัศยากลับมานั่งจินตนาการเป็นภาพฟุ้ง ว่านั่งรถไปกับปราณนต์ พูดคุยกันสนุกสนาน มีเด็กมาขายดอกไม้ เขาเปิดกระจกรถซื้อให้ตน ผู้หญิงรถข้างๆมองอย่างอิจฉา พลันนาฬิกาดังบอกเวลาเลิกงาน อวัศยาสะดุ้งคว้ากระเป๋าสะพาย เห็นเงาตัวเองในกระจกตกใจรีบประโคมแป้งและลิปสติก

อวัศยาเดินหน้าผ่องปากชมพูเรื่อ สะพายกระเป๋ามาเห็นปราณนต์ยืนรอที่รถแล้วก็วางมาดขรึมบอกให้เขาขึ้นรถ เขากลับยืนโบกให้เธอถอยรถก่อน อวัศยายิ่งประทับใจ...ลิลลี่รู้ว่าปราณนต์ไปกับอวัศยาก็อยากไปด้วย รุจน์รีบดึงเธอไปขึ้นรถตัวเอง พริบพราวได้ยินปรี๊ด...หาว่าปราณนต์เอาหน้า รีบถอดส้นสูงวิ่งลงบันไดจะไปดักหน้ารถ

รถอวัศยาค่อยๆแล่นออกจากบริษัท หุ้นวิ่งขึ้นมาขวางหน้า เธอเบรกตัวโก่งลงมาโวยอยากตายหรืออย่างไร หุ้นขึ้นเสียงสั่นเหนื่อยหอบ บอกว่านิดาสั่งให้มาหยุดรถเธอ อวัศยาถามหยุดทำไม เสียงลิปดาดังมาว่า เขาจะไปกับเธอ นิดาเดินตามติดมาด้วย อวัศยาหันมอง ลิปดาอยู่ในชุดสูทหล่อเนี๊ยบสุดเท่ห์ พริบพราววิ่งมาทันขอไปด้วยอ้างรถเสีย แล้วกระซิบปราณนต์ อย่าคิดว่าจะเอาหน้าคนเดียว อวัศยามองทุกคนงงๆ

อวัศยานั่งกุมขมับเซ็งโลกหลังพวงมาลัยขณะรถติดไฟแดง ปราณนต์ นิดาและพริบพราวนั่งเบาะหลัง...นิดาพูดโทรศัพท์บอกทางพีระสามีเสียงดัง พริบพราวตะโกนข้ามหัวคุยกับลิปดาที่นั่งข้างคนขับหัวเราะกันเอิ๊กอ๊าก มีคนมาขายดอกไม้เหมือนที่อวัศยาคิด ต่างกันตรงที่เป็น ยายแก่

พอถึงโรงแรม อวัศยาเดินเซเข้างาน ลิปดาสังเกตเห็นรีบคว้ามือเธอแล้วสั่งนิดาให้พาเด็กๆเข้างานไปก่อน ตนจะพาอวัศยาไปหาน้ำหวานดื่ม อวัศยาดึงมือจะไม่ไป ลิปดากระซิบอยากให้อุ้มไปหรือ เธอรู้ว่าเขากล้าทำจึงจำต้องเดินไปตามแรงดึงของเขา

นิดาเกิดปวดท้องบอกพริบพราวกับปราณนต์ให้เข้าไปหาที่นั่งเลย ปราณนต์ท่าทางประหม่ากับงานใหญ่แบบนี้ พริบพราวกระตุกยิ้มโอ่ ตอนอยู่บอสตันตนไปงานแบบนี้บ่อยๆ ปราณนต์ตอกกลับ ใครถาม เธอหน้าชาโกรธ

“นี่เป็นคำบอกเล่าไม่ใช่คำตอบ และฉันก็เห็นแก่พี่ลิปหรอกนะถึงยอมช่วยสงเคราะห์จะสอนการวางตัวแบบ มืออาชีพเขาทำกันอย่างไร จะได้ไม่ปล่อยไก่ให้พี่ลิปเสียหน้า”

ปราณนต์ไม่อยากต่อล้อต่อเถียง พลันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งคุ้นตา เขายืนอึ้งนึกถึงอดีต...รุ้งลดาแฟนสาวเก็บกระเป๋าจะหนีเขาไปเมืองนอกไม่บอกกล่าว แต่เขามาเจอเสียก่อน เธออ้างว่าอยากไปทำตามความฝัน จะไม่ขอให้เขารอ บางทีห่างกันสักพัก ความรักของเราอาจจะดีขึ้น

พริบพราวยังพล่ามสอนการวางตัวให้ปราณนต์ แต่พอหันมากลับกลายเป็นผู้ชายอื่นยืนยิ้มบอกว่าอยากจีบเธอมากกว่า พริบพราวหน้าเหวอรีบเดินหนี บ่นอุบปราณนต์หายไปไหน

อีกมุมหนึ่ง ลิปดายืนคุยกับกลุ่มนักธุรกิจ อวัศยาเห็นปราณนต์เดินตามหาใคร จึงแยกตัวจากลิปดาเดินตามเขาไป...ปราณนต์เดินตามรุ้งลดามาสักพักตัดสินใจเรียก รุ้งลดาหันมาตะลึง อวัศยาหยุดมองห่างๆ ปราณนต์ถามรุ้งลดากลับมาเมื่อไหร่ ทำไมไม่ตอบอีเมลตน รุ้งลดาไม่ทันตอบ เสียงองศาเดินเข้ามาถามมีอะไรหรือเปล่า รุ้งลดาหันไปเกาะแขนเขา

“ไม่มีค่ะ พอดีรุ้งเจอณนต์เพื่อนเก่าน่ะค่ะ เรารู้จักกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ณนต์จ๊ะ...นี่คุณองศาแฟนรุ้ง”

ปราณนต์อึ้ง องศาพอมองออกรีบบอกว่าเรากำลังจะแต่งงานกัน แล้วดึงมือรุ้งลดามาจูบ จงใจโชว์แหวนหมั้นเม็ดเป้ง และเชิญปราณนต์ไปร่วมงานแต่งด้วย รุ้งลดาหน้าเจื่อนกลบเกลื่อนชวนองศาเข้าไปในงาน ปราณนต์ยืนนิ่งหน้าซีด อวัศยามองอย่างสงสัย

ooooooo

ในห้องบอลรูม ด้านหน้าใกล้เวทีเป็นโต๊ะของบริษัทหลักทรัพย์นาราภัทร ลิลลี่ชวนทุกคนถ่ายภาพเพื่ออัพลงเฟซบุ๊ก อวัศยาสังเกตเห็นสีหน้าปราณนต์เศร้าๆ ศรันยูแอบแซวเดี๋ยวตาเหล่เพราะคิดว่าเพื่อนมองเด็ก แล้วชวนให้ไปเติมแป้งและลิปเพื่อรอถ่ายรูปกับลิปดา

“ไม่ต้องถ่ายง่ายกว่า” อวัศยาตัดบท ศรันยูหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจอยากดันเพื่อนให้บอส

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 2 วันที่ 2 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แอบรักออนไลน์ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 7 มกราคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ