อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 7 วันที่ 3 ธ.ค. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 7 วันที่ 3 ธ.ค. 57

น้ำรินส่ายหน้า “เปล่า ฉันสงสารคุณต่างหาก เรื่องที่ถนน”
เหยี่ยวมองไปทางบ้านพักแล้วเดาได้ว่าน้ำรินรู้จากสงคราม
“พอรู้ว่าจะต้องมาที่นี่ ผมทำใจมาตลอดทาง ผมกะสู้กับมันซักตั้งอย่างคุณบอก แต่พอมาถึงจริงๆ มันเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงเข้าไปในอก บีบจนผมหายใจไม่ออก”

เหยี่ยวสะเทือนใจจนน้ำตาซึมออกมา น้ำรินอย่างเห็นอกเห็นใจ
“ถ้าฉันต้องสูญเสียพ่อแม่พร้อมกันฉันคงอาการหนักกว่าคุณอีก และฉันก็คงทำใจลืมมันไม่ได้”
“วันนั้นเรามาเที่ยวทะเล มันเป็นความทรงจำดีๆที่เจ็บปวดที่สุด”


น้ำรินหน้าเศร้า “แต่อย่างน้อยคุณก็ยังมีเรื่องให้นึกถึง ดีกว่าฉัน ที่ต้องเจ็บปวดเพราะไม่มีความ ทรงจำอะไรเหลืออยู่เลย”
พอเห็นว่าน้ำรินทำท่าจะร้องไห้อีก เหยี่ยวก็คิดหาทางปลอบใจ
“ทำไมจะไม่มี อยู่กับนายตำรวจสุดหล่อมาตั้งหลายวัน มันน่าจะเป็นความทรงจำอันแสนหวานของคุณนะ”
น้ำรินกับเหยี่ยว มองตากันด้วยความรู้สึกผูกพันและเข้าใจกันมากขึ้น ทั้งสองคนพยายามจูงมือกันเดินเล่นริมทะเล แม้จะเป็นการสัมผัสได้แต่เพียงอากาศ

ดารณีเข็นรถพาธารามาส่งสงครามบริเวณที่จอดรถ เหยี่ยวเดินตามมา สงครามมองธาราด้วยความเป็นห่วงเป็นใย แล้วหันไปบอกดารณีกับเหยี่ยว
“ฝากด้วยนะ ระวังเรื่องความปลอดภัยด้วยนะหมวด”
สงครามขึ้นรถแล้วขับออกไป ธารามองตาม เหยี่ยวมองไปที่น้ำริน ที่นั่งเล่นอยู่ที่ชายหาด

น้ำรินกำลังฝึกจิต บังคับจับกิ่งไม้จนได้แล้ว จากนั้นก็พยายามวาดรูปบนผืนทราย เป็นรูปเด็กผู้หญิงจูงมือกับแม่ พอเหยี่ยวเดินมาหา น้ำรินก็บอกว่า
“ฉันเป็นห่วงแล้วก็สงสารผู้หญิงคนนั้น”
น้ำรินมองไปทางชายหาดอีกทาง ที่ดารณีกำลังเข็นรถเข็นให้ธารารับแดดอ่อนๆตอนเช้า
“ฉันไม่อยากให้เค้าโดนฆ่าตาย คุณอยู่ดูแลเค้าที่นี่ไปก่อน แล้วเราค่อยกลับไปหาร่างกัน”
น้ำรินหันไปใช้กิ่งไม้ขีดเขียนรูปบนทรายต่อ เหยี่ยวมองดูรูปที่น้ำรินวาดแล้วคิด
“ตอนเด็กๆ ผมเคยเจอเด็กผู้หญิงคนนึงที่นี่ วาดรูปเหมือนคุณเดี๊ยะเลย”
เหยี่ยวมองเห็นภาพตัวเองในวัยเด็ก กำลังเดินถือกระป๋องเก็บเปลือกหอยตามชายหาดอยู่ ครู่หนึ่งก็
ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้อยู่ตรงชายหาด จึงรีบเดินเข้าไปหา
“น้อง ร้องไห้ทำไม”
น้ำรินวัยเด็กชี้รูปที่ทราย เป็นรูปเด็กผู้หญิงจูงมือกับแม่ที่โดนคลื่นซัดจนรูปเลือน ไม่ชัด
“รูปหาย”
เหยี่ยวหัวเราะ “ใครใช้ให้มาวาดตรงนี้เล่า คลื่นซัดมันก็หายอ่ะดิ”
เหยี่ยวจูงมือน้ำรินขยับขึ้นมาบนฝั่ง “อ่ะนี่ วาดตรงนี้ คลื่นมันมาไม่ถึง”
น้ำรินนั่งลง ใช้กิ่งไม้วาดรูป
“มา พี่ช่วย”

เด็กชายเหยี่ยววางกระป๋องลงแล้วช่วยเด็กหญิงน้ำรินวาดรูป
น้ำรินฟังอย่างเพลิดเพลิน

“แล้วพ่อแม่เด็กคนนั้นอยู่ไหนล่ะ”
“น้องบอกว่าพ่อตายแล้ว แม่มาทำงาน ก็เลยต้องมานั่งเล่นคนเดียว”
น้ำรินหน้าเศร้า “โถ เหมือนฉันเลย พอพ่อตาย แม่ไปทำงานที่ไหนก็เอาฉันไปปล่อยให้เล่นอยู่แถวนั้นแหละ เหงาจะตาย”
“คุณจำเรื่องราวของตัวเองได้เพิ่มขึ้นอีกแล้วนะ”
“เออ จริงด้วย คุณเล่าเรื่องตัวเองตอนเด็กๆ ให้ฉันฟังอีกสิ เผื่อฉันจะจำเรื่องตัวเองได้อีก”

เหยี่ยวเริ่มเล่าต่อ ถึงตอนที่ส่งเปลือกหอยให้น้ำริน แล้วชี้ไปที่ผมของรูปแม่บนผืนทราย
“วางตรงนั้น”
น้ำรินวางเปลือกหอยบนผมของรูปแม่ “แม่ซ้วย สวย”
เหยี่ยววางเปลือกหอยอีกอันบนผมของรูปลูกสาว
“อ่ะนี่ ลูกสาวก็สวย”
น้ำรินยิ้มแป้น แล้วหันมาหอมแก้ม เหยี่ยวอ้าปากค้าง พร้อมๆ กับที่เสียงพ่อเรียกดังเข้ามา
วิหคกับสกุณาเดินลงมา พร้อมถือกล้องถ่ายรูปพร้อมขาตั้งกล้องมาวางบนพื้นทราย
“มาถ่ายรูปกัน”
เหยี่ยวรับคำวิ่งไปหาสกุณา วิหคเซ็ทกล้องเสร็จก็วิ่งไปหาเมียกับลูก สามคนพ่อแม่ลูกกอดคอกันยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข โดยไม่ทันสังเกตว่าในภาพนั้นมีเด็กหญิงน้ำรินนั่งมองเหยี่ยวตามแป๋วอยู่ด้วย

เหยี่ยวเลือกซื้ออาหารทะเลสดๆจากชาวประมง มีน้ำรินคอยชี้สั่ง ช่วยเลือกซื้อ ตอนขากลับ ก็ชี้ชวนให้ดูโน่นดูนี่อย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็มาเข้าครัวสอนเหยี่ยวทำอาหาร

เหยี่ยวเลื่อนถ้วยข้าวต้มปลากระพงให้ธารากับดารณี แล้วลงนั่งตรงข้าม มีถ้วยข้าวต้มของตัวเอง ตรงกลางโต๊ะมีเครื่องปรุงใส่ถาดจัดสวยงาม น้ำรินนั่งระหว่างเหยี่ยวกับธารา
ธาราตักข้าวต้มมาชิม แล้วออกปากชมว่าอร่อย
“รสมือเหมือนลูกสาวฉันเลยค่ะ แกชอบทำข้าวต้มปลากะพงให้ฉันทานเพราะรู้ว่าฉันชอบ”
น้ำรินมองธาราตาเป็นประกาย รู้สึกดีใจวูบขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เหยี่ยวหันมาถาม
“ลูกสาวคุณธาราอยู่ไหนเหรอครับ”
“ไม่อยู่ค่ะ”

ธาราก้มหน้าหลบตาตักข้าวต้มกิน เหมือนไม่อยากพูดอะไรต่อ
คนขับรถกับแม่บ้านของธารายืนก้มหน้าด้วยความกลัว เพราะถูกภพธรกับนับดาวคาดคั้นถามว่าธาราไปไหน ทั้งคู่ได้แต่บอกว่าไม่รู้

ภพธรตบโต๊ะปังแล้วลุกขึ้นด้วยความโมโห
“ถามอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง ฉันไล่พวกแกออก”
แม่บ้านตกใจ “อย่าไล่ฉันเลยค่ะ เอ้อ คุณท่านไปกับผู้การสงคราม”
ภพธรหันไปยิ้มกับนับดาวอย่างสมใจ

ภาพจากกล้องส่องทางไกล ผ่านหน้ากระจกรถยนต์ ไปที่สงคราม ที่กำลังเดินออกจากที่ทำงานไปที่รถ แล้วจับออกไป
รถมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งที่ซุ่มจอดอยู่ แล่นตามออกไปทันที
สงครามขับรถไปแล้วชำเลืองมองกระจกหลัง รู้ว่ามีมอเตอร์ไซด์ขับตาม ก็เร่งเครื่องหนี มอเตอร์ไซด์ยังคงตามติด
สงครามตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าซอยอย่างกะทันหัน มอเตอร์ไซด์ขับเลยไป แต่พอเลี้ยวเข้าซอยย่อยอีกซอย มอเตอร์ไซด์อีกคันโผล่มาตามต่อไป

สงครามตัดสินใจเลี้ยวเข้าที่จอดรถที่อาคาารแห่งหนึ่ง ระหว่างที่รอรับบัตรจอดรถ ก็เหลือบมองไปข้างหลังผ่านกระจกมองหลัง เห็นมอเตอร์ไซด์สองคันยังคงตามมา
สงครามขับมาจนมาถึงชั้นดาดฟ้า พบว่าหนีไปต่อไม่ได้ จึงถอยรถเข้าซองแล้วมองไปทางขึ้นอย่างใจเย็น
มอเตอร์ไซด์ตามรถสงครามไปตามทางวนโค้งขึ้นตึก วนไปวนมา จนเกือบมาถึงดาดฟ้า สวนกับรถอีกคันที่แล่นลงไป พอขึ้นมาถึงชั้นดาดฟ้า พบว่ารถสงครามจอดอยู่ เลยขับเข้าไปเทียบ แต่ทว่าสงครามไม่ได้อยู่ในรถ
รถคันที่แล่นสวนกับมอเตอร์ไซด์ลงไป ลดกระจกหน้าต่างลง เพื่อคืนบัตรจอดรถ ที่แท้ก็คือสงครามนั่นเอง

นกน้อยแวะมาเยี่ยมยายนวล พร้อมกับบอกว่าซื้อกับข้าว แต่ยายนวลกลับบอกว่ามีคนซื้อมาให้แล้ว
“ ใคร?”

นกน้อยงง แนนเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับข้าวของเต็มมือ
แนนรู้จากนกน้อยที่แกล้งปดว่าเหยี่ยวลาพักร้องไปต่างจังหวัด ก็แอบรู้สึกน้อยใจนิดๆ แต่พยายามเก็บอาการ ครู่หนึ่งนกน้อยก็ขอตัวกลับ ยายนวลรีบหันมาถามแนน

“พ่อแม่เป็นไงบ้าง”
“สบายดีค่ะ แกเรียกหนูไปคุยเรื่องแต่งงาน เพราะว่าท่านผู้ว่าฯ มาทาบทามหนูให้ลูกชายเค้าค่ะ”
ยายนวลตื่นเต้น “เอาแล้วไง! แล้วหนูตอบตกลงไปรึยัง”
“ไม่ตกลงค่ะ หนูยังอยากทำงาน ยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้”
“อยากทำงานหรือรอไอ้เหยี่ยวหลานยาย”
แนนยิ้มเขินๆ
“แหมๆๆเขินๆ คบกันก็นานแล้วนะ ไม่เคยคุยกันเลยรึ”
“เรื่องแบบนี้ หนูเป็นผู้หญิง จะไปพูดอะไรได้ล่ะคะ”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวยายจัดให้ ไอ้เหยี่ยวมันดื้อเงียบ ลองไปบอกให้มันทำ มันก็จะไม่ทำ เราต้องมี
เทกกะนิก”

เหยี่ยวยืนมองไม้กวาดกับไม้ม๊อบถูพื้นอย่างเซ็ง แต่ก็จำต้องยอมทำความสะอาดบ้านพักให้อย่างไม่มีทางเลี่ยง น้ำรินเดินตาม ทำท่าคุณนาย ชี้นิ้วสั่ง
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เหยี่ยวกดเปิดสปีคเกอร์ มือก็วุ่นทำงานบ้านตามที่น้ำรินสั่ง
“ครับยาย”
ฝั่งยายนวล ก็คุยมือถือผ่านสปีคเกอร์เหมือนกัน โดยมีแนนนั่งฟังอยู่ด้วย
“เมื่อคืนยายฝันถึงแม่เอ็ง ยายฝันว่าแม่เอ็งอยากให้เอ็งเป็นฝั่งเป็นฝา แต่งงานแต่งการซะที เค้าจะได้หายห่วง”
เหยี่ยวขมวดคิ้ว หันไปสบตาน้ำรินที่หน้าม่อยไปทันที
“จะให้ผมแต่งกะใครล่ะ”
“ก็หนูแนนไง” ยายนวลหันมายิ้มให้แนน
น้ำรินฟังแล้วรู้สึกปวดร้าวในอกขึ้นมาเฉยๆ เหยี่ยวอึกอัก คิดหนัก

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 7 วันที่ 3 ธ.ค. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ