อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 7/4 วันที่ 4 ธ.ค. 57

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 7/4 วันที่ 4 ธ.ค. 57

“พรุ่งนี้ผมจะนิมนต์พระมาให้คุณใส่บาตรตอนเช้านะครับ”
ธารามองอย่างซาบซึ้ง “ฉันมีเพื่อนไม่มาก แต่คุณคือเพื่อนที่ดีที่สุดที่ฉันมี ขอบคุณมากนะคะ ฉันดีใจที่มีคุณอยู่ข้างๆ”

ทั้งคู่สบตากัน สงครามขยับตัวเข้าไปใกล้ๆ ธารารู้สึกอึดอัดใจ พลันมือถือของสงครามดังขึ้น เขาจึงเดินไปรับโทรศัพท์ ธาราถอนหายใจอย่างโล่งอก



เหยี่ยวนอนหลับอยู่บนเตียง น้ำรินนั่งหลับอยู่ที่โซฟา แล้วจะแกล้งถ่ายคลิปนอนเหยี่ยวหลับ จึงเดินไปหาโทรศัพท์มือถือของเหยี่ยวที่แถวหน้าต่าง
ทันใดนั้นมีร่างหนึ่งสวมผ้าคลุมสีดำ ผ่านหน้าต่างไปเร็วๆ
“ใคร?”

น้ำรินสงสัย รีบเดินตามออกไป
น้ำรินเดินออกมาจากบ้าน ร่างสวมผ้าคลุมดำแว่บเดินผ่านไปซ้ายทีขวาที ลมพัดวูบวาบแล้วแรงขึ้น ใบไม้ปลิว จนเธอเริ่มกลัว เตรียมหนีเข้าบ้าน ร่างในชุดดำโผล่มาคว้าคอไว้

“ฉันกลัวแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ”
“ฉันอุตส่าห์ตามหล่อนมาถึงนี่ ปล่อยไปก็โง่สิยะ”
น้ำรินหันมามองร่างในชุดดำ แล้วจึงเห็นว่าที่แท้ ก็คือผียายปริก
“ป้าปริก นั่งมาในรถของผบ.สงครามใช่มั้ย”
ผียายถอดผ้าคลุมร่างออก เป็นชุดเที่ยวชายทะเลมีลวดลายฮาวายสีสันสดใส
“ฉันอยากมาเที่ยวทะเลบ้างไม่ได้เหรอ มาดูคู่รักเค้าจู๋จี๋กัน”
“ใครเหรอ”
ผียายปริกยิ้มล้อๆ “หล่อนกับหมวดเหยี่ยวไง”
“บ้า ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเค้าซักหน่อย”
น้ำรินเขิน รีบหันหลังเดินเข้าบ้านไป ผียายปริกหัวเราะ

เหยี่ยวกับสงครามช่วยธาราใส่บาตรให้กับพระสงฆ์ โดยมีดารณีอยู่ด้านข้าง พระสงฆ์รับบาตรเสร็จก็สวดให้ศีลให้พร น้ำรินกับผียายปริกนั่งพนมมือรับพรอยู่ห่างๆด้วย

สงคราม และธารากรวดน้ำร่วมกัน ส่วนเหยี่ยวแยกมากรวดน้ำต่างหาก พลางชำเลืองมาทางน้ำรินที่นั่งอยู่กับผียายปริกอยู่ที่ใต้ต้นไม้
พอเหยี่ยวและธาราเริ่มกรวดน้ำ ก็มีลมพัดเบาๆ เส้นผมของน้ำรินปลิวตามลม แสงเรืองรองจับตามเส้นผมและร่างกายของเธอ ผียายปริกรีบบอกน้ำรินว่ามีคนทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ พูดจบก็ลูกเดินออกไป ทิ้งให้น้ำรินนั่งงงอยู่คนเดียว
“เดี๋ยวสิปริก ใครทำบุญให้ฉัน”
เหยี่ยวเดินเอาถ้วยน้ำที่กรวดแล้วมาเทที่ใต้ต้นไม้ที่น้ำรินนั่งอยู่
“ขอบคุณนะคะที่ทำบุญให้ ถึงความจำจะเสื่อม แต่ฉันก็รู้ว่าไม่เคยมีใครทำให้อย่างนี้”
เหยี่ยวส่ายหน้ายิ้มๆ “ไม่มั้ง คนสวยๆอย่างคุณต้องมีแต่คนเอาใจอยู่แล้ว”
“เอาใจ กับ ใส่ใจ ไม่เหมือนกันนะคะ การเอาใจทำไปเพื่อผลประโยชน์ แต่การใส่ใจ ทำไปเพื่อความรัก”
เหยี่ยวยิ้มดีใจที่น้ำรินเห็นความเอาใจใส่ของตัวเอง แต่ไม่วายแกล้งยั่วให้น้ำรินหึง
“จะว่าไป คนที่ใส่ใจผมก็มีแต่ยายกับแนน”
“อาจจะมีคนอื่น แต่คุณไม่เคยใส่ใจมองเห็นมากกว่า”

น้ำรินพูดจบก็เดินไปด้วยความโมโหหึง เหยี่ยวอมยิ้มขำๆ ชอบใจที่แหย่ให้น้ำรินหึงได้
สงครามเอาน้ำจากการกรวดน้ำไปเทที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ธารามองตามแล้วน้ำตาคลอ น้ำรินสงสาร จึงเดินเข้าไปหา

“คุณร้องไห้ทำไมคะ”
“ลูกจ๋า แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน”
ธาราไห้โฮ น้ำรินมองอย่างสงสารจับใจ พลางนั่งข้างๆ เหมือนอยากจะปลอบ
“ป่านนี้แม่ฉันก็อาจจะร้องไห้คิดถึงฉันเหมือนคุณก็ได้”
น้ำรินคิดแล้วก็พลอยร้องไห้ตามธาราไปด้วย โดยที่ต่างคนต่างไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองคิดถึงนั้นนั่งอยู่ห่างกันแค่ปลายนิ้ว

สงครามเดินคุยกับเหยี่ยวมาตามริมหาด จนมาถึงที่เก้าอี้นั่งเล่นที่ธารากำลังระบายสีน้ำรูปในสมุดวาดเขียนเล่มใหญ่ ภาพที่ธารากำลังวาด เป็นภาพหญิงสาวคนหนึ่งใส่สร้อยคอมีจี้เล็กๆ แต่ยังไม่เห็นรายละเอียดชัดเจน
“วาดรูปอะไรอยู่ครับ”
“รูปลูกสาว”
น้ำรินหูผึ่ง “ลูกสาว ?”
น้ำรินเดินเข้ามาดูรูป เหยี่ยวเห็นน้ำรินมองก็มองบ้าง
ธารากำลังจะแต้มพู่เติมรายละเอียดที่จี้ ก็รู้สึกเต็มตื้น เสียใจจนวาดต่อไปไม่ไหว ต้องปิดหน้าร้องไห้
ทันใดนั้น เกิดมีลมพัดแรงกรรโชกจนรูปภาพหลุดออกจากสมุดวาดภาพ ปลิวไปจมน้ำทะเล
เหยี่ยวกับน้ำรินวิ่งตามไปเก็บรูป ก็พบว่าสีน้ำละลายหายไปกับน้ำทะเลจนดูไม่เห็นเป็นภาพอะไร
เหยี่ยวเก็บรูปกลับไปคืนให้ธารา น้ำรินมองเห็นผียายปริกยิ้มๆ ก็รีบถาม
“ป้าปริกแกล้งเหรอ”
“จะแกล้งทำไม แม่ลูกจะพลัดพรากจากกันหรือเจอกันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่ทุกอย่างมีเหตุผลเสมอ ไปเล่นน้ำทะเลแบบนางเอกหนังสวยๆดีกว่า”

น้ำรินงงกับคำพูดของผียายปริก
สงครามเคาะประตูห้องพักของธารา จากนั้นก็เดินเข้ามา พร้อมกับสมุดวาดเขียนกับอุปกรณ์เขียนสีน้ำ

“คุณลืมของไว้ที่ระเบียง”
พอเห็นว่าธาราพยายามลงนั่งที่เตียง ก็จะรีบเข้าไปอุ้ม
“ไม่เป็นไรค่ะ”
สงครามไม่ฟังคำห้าม อุ้มธาราไปวางบนที่นอน พร้อมกับดึงผ้าคลุมเตียงออก จัดที่นอนให้อย่าง
นุ่มนวล ความรักที่บ่มเพาะไว้เป็นเวลายี่สิบกว่าปีทะลักล้นออกมาทางดวงตาอย่างชัดเจน สงครามค่อยๆ ก้มหน้าลงไปหาเธออย่างควบคุมตัวไม่ได้ ธาราผลักอกอย่างแรง สงครามรู้สึกตัว มองหน้าธาราที่ไม่ค่อยจะพอใจนัก
“ ผม ขอโทษ”
“ฉันไม่ต้องการคำว่าขอโทษ แต่อย่าทำอย่างนี้กับฉันอีกนะคะ”
เสียงทะเลาะกันของธารากับสงครามดังออกมาจากห้องนอน เหยี่ยว น้ำริน และผียายปริก ที่นั่งดูหนังอยู่ด้วยกัน ถึงกับหมดอารมณ์

“ฟังให้ชัดๆนะคะ เราจะไม่มีวันกลับมาเริ่มกันใหม่ ถ้าคุณหวังอะไรจากฉัน ฉันไม่มีให้”
ธาราพูดเสียงแข็ง
“เมื่อก่อน ผมพอเข้าใจว่าคุณต้องการแต่สิ่งที่ดีที่สุด คุณเหยียบย่ำความรักของผมจนกลายเป็นสิ่งไม่มีค่า แต่ตอนนี้ ถ้าคุณคิดว่าผมต้องการอะไรจากคุณ คุณก็ดูถูกความรักของผมเกินไปแล้ว”
สงครามพูดด้วยความโกรธระคนน้อยใจ เปิดประตูห้องแล้วเดินออกไปทันที ธาราน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

สงครามออกมายืนทะเล อย่างพยายามระงับอารมณ์สุดๆ เหยี่ยวเดินเข้ามา แล้วถามอย่างเห็นใจ และข้องใจอยู่ในที
“ถามจริงๆ ครับ ทำไมต้องผู้หญิงคนนี้?”
“เรื่องของหัวใจ บางครั้งมันมีเหตุผลมากกว่าที่คนนอกจะเข้าใจ แล้ววันนึงที่เธอรักใครหมดหัวใจ เธอจะรู้เอง”

เหยี่ยวมองสงครามแล้วคิดตามที่เขาพูด
น้ำรินเดินทะลุประตูห้องธาราเข้ามา แล้วมองแม่ ที่นั่งน้ำตาคลอดอยู่บนเตียงด้วยความเห็นใจ

“ฉันรักสงครามแบบเพื่อน จะไม่มีวันมากกว่านี้”
ธาราพูดเหมือนสั่งตัวเอง น้ำรินส่ายหน้า
“ถ้าความรักมันสั่งได้จริง โลกนี้คงไม่มีใครเจ็บปวดใจเพราะความรักแล้วล่ะ”
น้ำรินมองธาราอย่างสงสารและรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด

เหยี่ยว ธารา และดารณีกำลังจ้องดูข่าวโทรทัศน์ สงครามเดินออกมาจากห้อง ออกปากว่าจะกลับกรุงเทพฯ ดารณีทำจุ๊ๆใส่ สงครามจึงหันไปดูข่าวในทีวีด้วย
ภาพในรายงานข่าว ภพธรกำลังสัมภาษณ์กับนักข่าว
“ถ้าคุณธาราไม่กลับมาเร็วๆนี้ บริษัทในเครือธารากรุ๊ปทั้งหมดต้องมีปัญหาครับอาจจะมีการเทคโอเวอร์ เพราะผู้ถือหุ้นชาวต่างชาติเริ่มไม่พอใจอย่างรุนแรงครับ”
ธาราเครียดจัด บีบเท้าแขนเก้าอี้แน่น “ฉันจะกลับกรุงเทพ”
เหยี่ยวรีบกดปิดโทรทัศน์ สงครามยืนยันเสียงแข็งไม่ให้กลับ
“ถ้าคุณกลับไป คุณก็ตาย”
“ฉันยอมตายดีกว่าให้ทุกอย่างที่ฉันสร้างมาพังไปต่อหน้าเพราะข้อสงสัยที่ไร้หลักฐานของคุณ”
สงครามกับธาราปะทะสายตากัน ไม่มีใครยอมใคร
“ห้ามใครเข้าออกที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม”
สงครามหันไปสั่งดารณี แล้วเดินออกไป ธารามองตามอย่างขัดใจ ดารณีกับเหยี่ยวรีบเดินตามสงครามออกไป
“ผู้การจะแก้ปัญหายังไงคะ”
ดารณีถามอย่างร้อนใจ
“ผมหาทางไว้แล้ว พวกคุณแค่คอยรับมือธาราก็แล้วกัน”
ธาราชะโงกหน้าจากระเบียงมองสงครามอย่างโกรธ สงครามมองกลับไปอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้ ก่อนขับรถออกไป

น้ำรินมองอาการของคนทั้งคู่แล้วไม่ค่อยสบายใจนัก
ธาราโยนสมุดวาดเขียนลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์เสีย ดารณีพยายามพูดปลอบ

“การที่ผู้การตัดสินใจทำแบบนี้ ก็เพื่อความปลอดภัยของคุณธารานะคะ”
“ฉันรู้ แต่เค้าเคยแคร์ เคยให้ความสำคัญกับความรู้สึกของคนอื่นบ้างมั้ย ฉันอยากอยู่คนเดียวค่ะ”

อ่านละคร ภพรัก ตอนทีี่ 7/4 วันที่ 4 ธ.ค. 57

ละครภพรัก บทประพันธ์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก บทโทรทัศน์โดย : คฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ละครภพรัก กำกับการแสดโดย : ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์
ละครภพรัก ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครภพรัก ควบคุมการผลิตโดย : สินจัย เปล่งพานิช
ละครภพรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2557
ละครภพรัก ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางช่อง 3 และ ช่อง 3 HD
ที่มา ไทยรัฐ