อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 10/2 วันที่ 15 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 10/2 วันที่ 15 ม.ค. 58

พริบพราวหรี่ตา “ถามจริง ? ชมเป็นมารยาทหรือเปล่า ? ฉันใส่ยังไม่ได้ส่องกระจกเลย ป้าแม่บ้านเค้าเอาชุดลูกสาวมาให้ยืม .. น่ารักจริงเหรอ ?”
ปราณนต์เขินไม่อยากชมมากแต่คำเสียงในคอ “ก็... อื้อ !! ก็ดี ... ตกลงจะกินข้าวหรือเปล่า ? หิวหรือยัง ?”

พริบพราวยิ้มแฉ่ง “หิวสิ หิวมากด้วย ฉันว่าที่ฉันลื่นหน้าทิ่มโคลนเพราะหิวหน้ามืดแน่ๆเลย”
ปราณนต์วางถาดอาหาร ในถาดมีข้าวสองจาน ผัดผัก ปลาทอด และ ต้มจืด บ้านๆแต่น่ากินมาก เขายิ้มขำ “หิวก็รีบกิน .. อาหารบ้านๆแบบนี้คุณหนูพริบพราวกินได้หรือเปล่า?”


“ได้สิสบายมาก..แบบนี้อร่อยที่สุด แม่บ้านฉันทำบ่อย แต่...ก่อนทานขอถ่ายรูปหน่อย ฉันไม่ได้ใส่แบบนี้บ่อยๆ ถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกหน่อย”
พริบพราวอ้างเหตุผลหาเรื่องถ่ายรูปคู่ แล้วก็ขยับมานั่งใกล้ๆกับปราณนต์ พร้อมกับอิงแอบแนบใกล้ Selfie กันแบบหนิดหนม แชะ ๆๆๆ ระหว่างที่ถ่ายรูปอยู่นั้น ปราณนต์ก็เริ่มรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ จังหวะที่หญิงสาวมาอิงใกล้ๆ ปราณนต์มองพริบพราวด้วยแววตาที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกดีๆอย่างเห็นได้ชัด ..
พริบพราวถ่ายรูปรัวๆ โดยไม่ได้สังเกตเห็นแววตานั้นเลย เธอรัวถ่ายจนได้รูปที่ปราณนต์หันมามองกล้องแล้วก็ยิ้มจึงหยุด “โอเค..รูปนี้ใช้ได้ ขอส่งเมลแป๊บนะ” หญิงสาวกดจะส่งเมลล์ “ส่งไปให้ใคร?”
“ส่งไปให้พี่ศ..” พริบพราวชะงัก “แสนดี..คือ จะส่งไปให้พี่แสนดีดูน่ะ ..จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” เธอโกหก แล้วก็ก้มลงกดส่งต่อ แต่ไม่มีสัญญาณ “ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต สัญญาณมือถือก็ไม่มี เป็นไปได้ไงเนี่ย” เธอชูมือถือขึ้น ร่อนหาสัญญาณ “ว่างเปล่า ไม่จริง !”
ปราณนต์ส่ายหน้า แล้วก็หยิบจานข้าวมากิน “กินข้าวก่อนเถอะคุณ มีสัญญาณแล้วค่อยส่ง..พี่แสนดีเค้าคงไม่ว่าอะไรหรอก”
ปราณนต์กินนำไปก่อนเลย..พริบพราวยังหมกหมุ่น เพราะอยากส่งไปอวดอวัศยาใจจะขาด !! เซ็ง !!

อวัศยายื่นมือมาตรงหน้าลิปดา..
“อะไร ?”
“โทรศัพท์...หมดเวลาโยกโย้แล้ว วันนี้ฉันเล่นทุกอย่างที่บอสต้องการหมดแล้ว ..และยายก็ดูมีความสุขดี..เห็นมั้ย..ยายเล่นคนเดียวได้ ชิลล์ๆ มีความสุขจะตาย” อวัศยาพยักเพยิดไปทางยายใส่ที่สวมหมวกคลุมผมที่ปักด้วยดอกไม้ ใส่แว่นกันแดดเฟี้ยวฟ้าว และใส่บิกินี่โดยโพกผ้าลายเจ็บๆ ผูกคอแบบตะเบงมาน นอนห่วงยาง ลอยอยู่ในสระ ..
“เพราะฉะนั้นฉันทำตามข้อตกลงแล้ว.. เอาโทรศัพท์ฉันคืนมา”
ลิปดามองมือแล้วก็มองหน้าอวัศยา “นี่คุณติดโทรศัพท์มือถือมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ?”
“ฉันไม่ได้ติดโทรศัพท์มือถือ แต่ฉันติด...” อวัศยาชะงักแล้วโกหก “ติดงาน..บอสก็รู้ว่าฉันเป็นพวกเวิร์กอะฮอลิค พวกบ้างานที่ฉันอยากได้โทรศัพท์จะได้เอามาเชคเมลล์ลูกค้า แล้วฉันก็..ติดต้องออนไลน์คุยกับลูกค้าด้วย บอสก็รู้ว่างานของเราไม่มีเวลาพัก แต่นี่หายมาทั้งวัน ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นบ้าง”
ลิปดามองอวัศยาแล้วก็คิด...ตัดสินใจ “ได้...ผมจะคืนโทรศัพท์ให้คุณก็ได้ ...” อวัศยายิ้ม ลิปดาสวน “แต่ถ้าผมเห็นคุณใช้โทรศัพท์ต่อหน้ายายคุณเมื่อไหร่ ผมจะยึดมันกลับมาทันที”
“อ้าววววว !!!! บอสทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอม!” ลิปดาไม่สนใจ เดินนำไปที่ห้องพัก อวัศยารีบเดินตาม “บอสจะมาบังคับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันเป็นลูกน้องนะ ไม่ใช่ทาส” หญิงสาวเดินโวยวายตามลิปดาไป..
อรุณผงกหัวขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ... “ไปไหนกัน??”

ลิปดากับอวัศยาเดินเข้ามาในห้องพัก..ลิปดาหยิบโทรศัพท์มือถือที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อผ้า แล้วส่งให้
“ขอบคุณ !!” เธอกล่าวพลางกำลังจะเปิดเครื่อง
“คุณรู้หรือเปล่าทำไมผมถึงยึดโทรศัพท์มือถือ !”
อวัศยาตอบส่งๆ “บอสอยากจะแกล้งฉันหล่ะสิ..แล้วเป็นไงหล่ะ สนุกหรือเปล่า ?”
ลิปดานิ่งๆ “ไม่สนุก..เพราะผมไม่ได้อยากจะแกล้งคุณ..แต่ผมทำเพื่อคุณยาย!”
อวัศยาชะงักเงยหน้ามองลิปดา..ลิปดาหน้าตาจริงจัง

หน้าห้องพัก..เห็นอรุณใส่ชุดคลุมย่องมาแอบฟัง..อรุณเงี่ยหูฟังแต่ไม่ได้ยิน...นึกได้ ล้วงหยิบเครื่องช่วยฟังจากกระเป๋าเสื้อคลุมมาใส่แล้วแอบฟัง
ในห้อง..ลิปดาอธิบายต่อ “นานๆทีคุณยายจะมาหาคุณไม่ใช่เหรอ .. ผมอยากให้คุณอยู่กับท่านอย่างเต็มที่”
“ฉันก็อยู่อยู่แล้ว...นี่ก็หยุดงานมาทั้งวัน”
“อยู่แต่ตัว..แต่ใจคุณกลับไปอยู่กับใครก็ไม่รู้ ที่อยู่ในมือถือ ! อยู่แบบนี้ เค้าไม่เรียกว่า “อยู่” หรอก” อวัศยาชะงัก “เทคโนโลยีทำให้คุณติดต่อสื่อสารกับคนอื่น แต่อย่าลืมที่จะเงยหน้าขึ้นมาพูดคุยสื่อสารกับคนที่อยู่ข้างๆคุณด้วย”
อรุณแอบฟังแล้วก็อมยิ้ม... “ถูกใจ Like เลย”
ลิปดาพูดต่ออย่างจริงใจ และจริงจัง “ก่อนที่ผมจะมาเปิดบริษัท ผมทำงานหนักมาก เพื่อจะหาลูกค้าหาเงิน ผมติดต่อกับคนเป็นร้อยผ่านทางจอคอมพิวเตอร์ ทางมือถือ .. แต่ผมกลับลืมเงยหน้าขึ้นมาคุยกับคนที่มีตัวตนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผม …คุณยายผมเอง” ลิปดาเศร้าลง..อวัศยาตั้งใจฟัง แอบสะอึกเบาๆ “กว่าผมจะรู้ตัว...ท่านก็ไม่อยู่แล้ว ผมอยากให้คุณ เงยหน้าจากโทรศัพท์และให้ความสำคัญกับคนสำคัญของคุณ ..ก่อนที่จะสายไปเหมือนผม”
อรุณซึ้ง..เข้าใจลิปดา และสะท้อนใจตัวเอง “พูดตรงใจ”
อวัศยาคิดแล้วก็ตอบแบบมีฟอร์ม..ในใจก็เชื่อแหละ แต่ทิฐิเลยไม่กล้ารับตรงๆ “ขอบคุณที่เตือน แต่คราวหน้าบอสพูดดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องยึดโทรศัพท์เลย..ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย พูดเฉยๆก็เข้าใจแล้ว”
อ้าว ! ลิปดาเหวอ..หญิงสาวพูดจบก็เดินออกไป ..
“เฮ้ย..อุตส่าห์พูดซะซึ้ง” ลิปดาแอบเสียใจนิดๆ
อรุณเห็นอวัศยากำลังออกมา ตกใจ..หันรีหันขวาง เอาไงๆ แล้วก็รีบเดินหลบกลับออกไปที่เดิม

อรุณเดินกลับมาที่เดิม หันซ้ายหันขวา..เห็นว่าอวัศยายังไม่มา แล้วก็รีบถอดเสื้อคลุม ถอดเครื่องช่วยฟังเก็บ
ใส่กระเป๋าเสื้อคลุม แล้วรีบลงไปนอนในเรือยางเหมือนเดิม ..ยายทำเป็นนอนซึมๆ
อวัศยาเดินมาหาอรุณ..อรุณทำเป็นนอนเหงาๆ..ถอนใจเบาๆ.. หญิงสาวคิดๆ ในมือถือโทรศัพท์มือถืออยู่..แล้วก็ตัดสินใจวางโทรศัพท์ไว้ในชุดเสื้อคลุมอรุณ แล้วหันมาเรียก “ยาย !!”
อรุณสะดุ้งนิดๆ ทำเป็นตกใจ ละครสุดๆ อวัศยาเดินลุยน้ำลงมาหา เธอคุยต่อ “วันนี้สนุกมั๊ย ? เหนื่อยหรือเปล่า ?”
“ก็...สนุกดี ไม่เหนื่อยหรอก..แต่ยายเกรงใจ ที่หนูต้องหยุดงานพายายมาเที่ยว .. เนี่ยรู้สึกแย่มากเลยนะ”
“โธ่..ยายอย่าคิดแบบนั้นสิ หนูต่างหากที่ต้องขอโทษ..ที่ไม่ค่อยได้กลับไปเยี่ยมยาย พอยายมาก็ไม่ค่อยพาไปไหนมาไหน ต้องให้บอสพาเที่ยวแทน แต่ต่อจากนี้ไป ยายไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวหนูจะดูแลยายเอง..”
อรุณมองอวัศยา “จริงอ่ะ ?”
เธอย้ำ “หนูพูดจริงๆ ยายอยากไปไหน ไปทำอะไร บอกมาเลย หนูจัดให้!”
อรุณมองหลานสาวแล้วยิ้ม ทำไม่รู้ “ทำไมอยู่ๆอยากจะมาเอาใจยาย..มีอะไรหรือเปล่า ?”
ด้านหลังห็นลิปดาเดินมามองอวัศยาคุยกับอรุณด้วยความสนใจ
“ก็ เรามีกันอยู่แค่สองคนนี่จ๊ะ..ถ้าหนูไม่ดีกับยายแล้วจะให้หนูไปทำดีกับใคร มันยังไม่สายเกินไปใช่มั๊ย ที่หนูเพิ่งคิดได้” อวัศยามองหน้าอรุณแล้วรู้สึกใจหายวาบ..เธอละเลยยายมามากเกินไปจริงๆ..อรุณยิ้มซึ้งใจ..โผเข้ากอดหลานสาวด้วยความรัก .. สองคนกอดกันในสวนน้ำ เป็นภาพที่น่ารักมาก
ลิปดาเห็น รีบหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูปเก็บไว้อย่างมีความสุข .. อวัศยาหันมาเห็นพอดี..หญิงสาวเขินๆ ที่ลิปดาแอบดูอยู่ ลิปดายิ้มและชูนิ้วโป้งให้ “Like” มาก อวัศยายิ้ม...เฮ่อออ..แล้วก็กอดยายมีความสุขจัง
เธอไม่รู้เลยว่า..ลิปดาค่อยๆเข้ามาและเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอทีละนิด ทำให้เธอเข้าใจชีวิตมากขึ้น

เครื่องเล่นม้าหมุน เห็นยายอรุณนั่งม้าหมุนอย่างมีความสุข ลิปดายืนอยู่ข้างนอกคอยถ่ายรูปให้ ยายหันมาแอคใส่กล้องอย่างสนุกสนาน อวัศยามองลิปดา เออ.. ฮีก็เข้ากับคนแก่ได้ดีแฮะ!
อวัศยา ยายอรุณ ลิปดานั่งชิงช้าด้วยกัน สองยายหลานนั่งด้านเดียว ลิปดานั่งตรงข้าม ยายอรุณเพลียจนเอนตัวหลับซบไหล่หลานสาว อวัศยานั่งดูบรรยากาศแล้วค่อยๆเคลิ้มจะหลับ เธอเอียงหัวจะชนกับผนังกรงชิงช้า ลิปดารีบลุกไปนั่งข้างๆ หันหลังพิงผนังกรงชิงช้า แล้วหันหน้าไปทางอวัศยา เพื่อให้เธอเอียงหัวมาซบที่หน้าอกได้พอดี
ลิปดามองอวัศยาและยายที่หลับอย่างมีความสุข อุ่นใจเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน

พริบพราวนุ่งผ้าถุงเป็นกระโจมอกโดยมีผ้าขนหนูคลุมไหล่ เดินมองซ้าย มองขวาเข้ามา “ดึกป่านนี้ ..คงนอนกันหมดแล้วมั้ง” หญิงสาวเดินมาถึงตุ่มที่วางอยู่หน้าบ้านพัก แล้วได้ยินเสียงคนเดินมา เธอชะงัก!หันไปมอง
ปราณนต์นุ่งผ้าขาวม้าทาแป้งตัวขาวเดินออกจากบ้านพัก ชายหนุ่มเห็นพริบพราวแล้วชะงักเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะเจอตอนนี้
“นายตกกระป๋องแป้งมารึไง ?”
“เอ้า ! ..มาต่างจังหวัด เขาก็ต้องทาแป้งเย็นนอนกันอย่างนี้แหละ..ถึงจะสบาย น้ำในห้องน้ำไม่ไหลเหมือนกันใช่มั๊ยล่ะ?”
พริบพราวพยักหน้า ปราณนต์มองแล้วแอบยิ้ม หญิงสาวดุ “ยิ้มอะไร !!”
“ก็แค่…ไม่คิดว่าคุณหนูอย่างคุณจะลงทุนเอาใจคุณลุง ยอมนุ่งกระโจมอกเป็นสาวชาวบ้านแบบนี้”
“ฉันไม่ได้ทำเอาใจคุณลุงสักหน่อย ..ตอนแรกคิดว่าจะไปพักโรงแรม เลยไม่ได้เตรียมเสื้อคลุมอาบน้ำมา”
“คุณรีบอาบน้ำเถอะ ..เดี๋ยวผมไปตักน้ำให้” พูดเสร็จปราณนต์ก็เดินไปคว้าถังน้ำตักน้ำจากคลองเทใส่โอ่งให้พริบพราว
พริบพราวมองน้ำในโอ่งที่ปราณนต์เติมจนเต็มอย่างไม่อยากเชื่อ
ปราณนต์เตรียมขัน เตรียมสบู่จัดแจงพื้นที่ให้พริบพราวเตรียมอาบน้ำอย่างตั้งใจ
“ปราณนต์..” ปราณนต์หันมาทำให้เธออึกอัก “คือ.. ขอบใจมากนะ.. ขอบใจที่ใส่ใจ ..” ปราณนต์ชะงัก หญิงสาวเขิน “นายออกไปได้แล้ว ฉันจะได้อาบน้ำ”
ปราณนต์ยิ้มให้ แล้วเดินออกไป
พริบพราวมองตามหลังปราณนต์อย่างยิ้มๆ แล้วตักน้ำขึ้นมา หญิงสาวมองไปในขันเห็นว่าตนตักกบขึ้นมากบมองพราวตาแป๋ว!พริบพราวกรี๊ดลั่น “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!”
ปราณนต์ชะงักกลับมา “คุณเป็นอะไร ?”
พริบพราวเห็นปราณนต์ ด้วยความตกใจ เธอพุ่งไปกอดเขาเอาไว้ เหมือนใช้ปกป้องตัวเอง “กบ ! มีกบอยู่ในขัน! อี๋ !!!” หญิงสาวหันไปชี้กบที่อยู่ในขันที่ตักขึ้นมา
กบกระโดดมาทางพริบพราว หญิงสาวยิ่งตกใจ กระโดดโผเข้ากอดปราณนต์ ชายหนุ่มตั้งหลักไม่ทัน จึงล้มลง พริบพราวล้มทับ หน้าสองคนอยู่ใกล้กัน ต่างคนต่างสบตามองกันอึ้งๆ
ปราณนต์กับพริบพราวสบตาระยะประชิด เธอรู้สึกตัวว่ากำลังทับเขาอยู่ ก็เขินจนต้องถอยห่างออกมาอย่างเร็ว จนเซหัวไปกระแทกตุ่ม
ปราณนต์ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ “คุณเป็นอะไรไหม? ! ขอผมดูหน่อย” เขาลูบหัวปัดผมบนหน้าพราวด้วยความเป็นห่วง
พริบพราวเขิน รีบยกมือห้าม “ไม่ต้อง ! ฉันไม่เป็นอะไร ..” หญิงสาวพูดจบแล้วรีบจ้วงน้ำ 2-3 ขันล้างตัวแล้ว เข้าห้องตัวเองไปทันที โดยไม่สบตาปราณนต์
ปราณนต์สัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีๆ ขายหนุ่มเขินแบบไม่ตั้งตัว เขาตะโกนบอกพราว “ผมอยู่ห้องข้างๆมีอะไรก็เรียกแล้วกัน”
ปราณนต์อยู่หน้าห้อง และพริบพราวอยู่ในห้อง ต่างคนต่างยิ้มๆ..เฮ่อ..มีความสุขดีนะ ^^

หน้าคอนโด รถลิปดาแล่นเข้ามาจอด
ลิปดาจอดรถและหันมาบอกอวัศยา “ผมจอดส่งตรงนี้นะจะได้เดินใกล้ๆ คุณกับคุณยายลงก่อน ผมค่อยเอารถไปจอด”
อรุณแกล้งหลับทำเป็นกรน..อวัศยาหันมามองแล้วก็หันมาทางลิปดาเสียงแข็งมาก “จบไปหนึ่งวัน..ขอบคุณมากนะบอส..ฉันปลุกยายก่อน ง่วงมาก ! อ้อ..อีกอย่างทีหลังอย่ามาฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งฉันแบบวันนี้อีก”
อรุณชะงัก..เงี่ยหูฟังสุดฤทธิ์ เสียงกรนหายไปหนึ่งห้วง ลิปดาชะงัก..รู้สึกผิดสังเกต อวัศยาไม่ได้รู้เรื่องเล้ย
“มาทำเป็นจับมือถือแขน แตะเนื้อต้องตัว ฉันไม่ชอบ !!”
อรุณแกล้งหลับแต่ตั้งใจฟัง .. ลืมกรน .. เงียบกริ๊บ!! ชัดเลย..ลิปดารีบแก้เกม “ค้าบบบ..ผมรู้ว่าคุณเป็นคนถือเนื้อถือตัว ไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ คุณถึงพิเศษกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยเจอมา” ทำเป็นพูดเล่นแต่คิดจริง
“พูดไรเนี่ย??”
ลิปดารีบขยิบตาแล้วพยักเพยิดไปทางอรุณที่อยู่ข้างหลังพร้อมทำปาก “ยังไม่หลับ” อวัศยางงๆ ลิปดาย้ำ ทำปาก “ไม่หลับ..ไม่ได้หลับ”
อวัศยาค่อยๆปรายตาไปที่อรุณ อรุณเหมือนรู้ตัวว่าไม่เนียน..รีบกรนทันที “คร่อกกกกกกกกก !!!”
อวัศยาเริ่มจะเข้าใจ พยักหน้ารับมุก
“ผมพูดจริงๆนะ..” ลิปดาได้ทีจับมือสักหน่อย “ผู้หญิงอายุปูนนี้ คือ..อายุขนาดนี้ยังรักนวลสงวนตัวแบบคุณ..หายากมาก..ขนาดเราเป็นแฟนกันมาตั้งนานคุณยังไม่พาผมไปเปิดตัวกับคุณยาย..ทำให้ท่านเข้าใจผิดเกือบจับคุณแต่งงานกับคุณอื่น...ดูสิวันนี้จะจับมือกันยังโดนต่อว่าเลย...บางทีผมก็น้อยใจเหมือนกันนะ” ลิปดาแอบอ้อน เอามือมาแนบแก้ม
อรุณยังกรนอยู่ แต่แอบหรี่ตามอง...เห็นลิปดาอ้อนก็อมยิ้ม
“ฮึฮึฮึ.....อย่าน้อยใจไปเลยค่ะ..ยากๆแบบนี้สิดี คุณจะได้เห็นคุณค่า” อวัศยาขยับมือที่แนบแก้มลิปดาอยู่มาตบเบาๆ แปะๆๆ “ปล่อยเถอะค่ะ ถ้าจับนานกว่านี้..ความแรงของการตบจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ”
ตึ่งงงง!! ลิปดาปล่อยเลย..แล้วก็ยิ้มแห้งๆ “แหะๆ .. แค่นี้ผมก็นอนหลับฝันดีแล้ว..แต่ถ้าได้จับนานกว่านี้อีกนิดจะยิ่งดีมากๆ”
“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ กำลังหลับฝันดี ...” แล้วเธอก็บอกเบาๆกับลิปดาได้ยินกันสองคน “ถ้านานกว่านี้อาจจะหลับไม่ตื่น” ลิปดาสะดุ้ง อวัศยาหันมาทางอรุณ “ยายคะ..ยาย..ถึงคอนโดแล้วค่ะยาย”
อรุณทำเป็นสะดุ้งตื่น...เหรอหราๆ งัวเงียๆ เล่นเยอะเล่นใหญ่มาก “หะ หะ หะ ถึงแล้วเหรอ ??? นี่ยายหลับไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย”
อวัศยาส่ายหน้ารู้ทัน เปิดประตูเดินลงไป และเปิดประตูให้ “ไปจ้ะยาย..เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว..จะได้พัก”
อรุณบอกกับลิปดา “ไปก่อนนะพ่อลิป..ขอบใจมาก วันนี้ยายสนุกมากจริงๆ..” ยายเอื้อมมือมาจับไหล่ด้วยความเอ็นดู “ขอบใจมากๆ”
อวัศยาเห็นความอ่อนโยนที่อรุณมีต่อลิปดาแล้วก็จุกเบาๆ..ตื้นตัน อรุณลงจากรถ.หญิงสาวประคองยายเดินไปได้ 4-5 ก้าวก็ตัดสินใจบอกอรุณ “ยาย เดี๋ยวหนูมาแป๊บนึงนะ”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 10/2 วันที่ 15 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ