อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 10/3 วันที่ 15 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 10/3 วันที่ 15 ม.ค. 58

อวัศยาเห็นความอ่อนโยนที่อรุณมีต่อลิปดาแล้วก็จุกเบาๆ..ตื้นตัน อรุณลงจากรถ.หญิงสาวประคองยายเดินไปได้ 4-5 ก้าวก็ตัดสินใจบอกอรุณ “ยาย เดี๋ยวหนูมาแป๊บนึงนะ”
ลิปดากำลังจะออกตัวรถ .. อวัศยาวิ่งมาหา “บอส!”

ลิปดาเบรก หันมางงๆ หญิงสาววิ่งมาถึงรถ เขากดกระจกลง “ขอบใจบอสมาก..ขอบใจที่ทำให้ฉันมีช่วงเวลาดีๆกับยาย .. มัน...เป็นช่วงเวลาที่ดีมากจริงๆ .. ขอบใจมาก..”


อวัศยายิ้มอย่างมีความสุข..ลิปดาอึ้ง..นี่แหละรอยยิ้มแบบนี้ที่เขาอยากเห็น
“good night !” หญิงสาวหันหลังเดินจากไป..
ลิปดาได้แต่อึ้ง..แล้วก็พูดกับตัวเอง “ยิ่งกว่านี้ผมก็ทำให้คุณได้...ศยา” เขายิ้มตามอย่างมีความสุข.... ...
ปราณนต์ชูโทรศัพท์มือถือเพื่อหาคลื่นอยู่นอกบ้านพักโฮมสเตย์ เขาถอนใจ..หันหลังไปก็เห็นพริบพราวเดินหาคลื่นอยู่เหมือนกัน “ไม่มีหรอกคุณ..ผมพยายามแล้ว”
พริบพราวเดินมาหาเซ็งๆ “เป็นไปได้ไงเนี่ย”
“ลุงคงตั้งใจให้คนที่มาได้อยู่กับธรรมชาติจริงๆ เลยไม่พยายามต่อสัญญาณใดๆทั้งสิ้น คุณเป็นคนติดโทรศัพท์หรือเปล่า ? ถ้าไม่ได้เชคเฟซ เชคเมลจะหงุดหงิดมั๊ย ?”
พริบพราวเดินมานั่งข้างปราณนต์ วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว “แล้วนายล่ะ? ติดหรือเปล่า? ติดแชตไรเงี้ย ?”
ปราณนต์มองหน้าพราวเหมือนจะพยายามหาคำตอบอะไรบางอย่าง “เมื่อก่อนติด แต่ตอนนี้ไม่แล้ว”
“ทำไม?” พริบพราวอยากรู้
ปราณนต์หรี่ตา “ไม่รู้จริงๆเหรอ ? ว่าทำไมผมเลิกติดแชต”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”
ปราณนต์คิด..ทำไมไม่รู้...เพราะถ้าเป็นแอบรักต้องรู้ว่าเปลี่ยนมาเป็นอีเมล์..หรือพริบพราวอาจจะไม่ใช่แอบรักก็ได้ ปราณนต์ตอบเสียงอ่อยลงนิดๆ ในใจแอบสับสน “ก็ไม่มีคนให้แชตด้วย ..”
“อ้าวแล้ว...” พริบพราวจะถามถึงแอบรัก..แต่ก็ชะงักไม่ถามกลัวรู้ว่าสนใจเรื่องนี้ “ไม่มีอะไร..”
ปราณนต์กับพริบพราว..นั่งคู่กัน..ต่างคนต่างมีอะไรบางอย่างคิดอยู่ในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ
พริบพราวคิดๆ แล้วก็ถามอ้อมๆ “นี่ถามหน่อย..ตั้งแต่เกิดมาเคยมีคนมาแอบชอบมั๊ย?”
ปราณนต์หันขวับมา “.. ก็มีบ้าง ..”
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าคนคนนั้นเค้าแอบชอบนาย ?”
“ก็..มีเพื่อนมาบอก”
“แล้วถ้าเพื่อนไม่บอกจะรู้มั๊ย”
“ไม่รู้หรอก ก็เค้า “แอบชอบ” เราจะไปรู้ได้ยังไง ถ้ารู้เค้าก็ไม่เรียกว่า “แอบ” แล้ว”
“งั้นถ้ามีใครในออฟฟิศแอบชอบนาย..นายก็ไม่รู้น่ะสิ” ปราณนต์ส่ายหน้า..พริบพราวเซ็ง บ่นๆเบาๆ “เซ็งเลย..อย่างนี้ถามอะไรก็คงไม่รู้เรื่อง”
ปราณนต์คิดแล้วถามตรงๆ “แล้วคุณล่ะ... เคย “แอบรัก” ใครหรือเปล่า ?”
พริบพราวชะงัก..คิดแล้วก็ตอบเสียงจริงจัง “เคย!” ปราณนต์หูผึ่ง ตั้งใจฟังมาก “เค้าเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้ฉันรู้จักความรัก เค้าคือความอบอุ่น จริงใจ และแสนดี” พริบพราวยิ้ม เคลิ้มฝัน “ตอนนั้นฉันอยู่อนุบาล 2ทับ 4”
“กร๊ากกกก” ปราณนต์หลุดขำออกมา “อนุบาล 2 !! แก่แดดนะเนี่ย”
พริบพราวหันขวับ ฝาดแขนปราณนต์ผั้วะ !!
“โอ้ย!”
“เค้าเรียกว่าความรักบริสุทธิ์ย่ะ ก็คิดดูฉันกับเค้าเกิดวันเดียวกัน บ้านก็อยู่ติดกัน นั่งเรียนโต๊ะก็ติดกัน เข้าแถวก็อยู่ติดกัน ถือพานคู่กัน เชิญธงชาติคู่กัน..แล้วจะไม่ให้คิดว่าเค้าเป็นเนื้อคู่ได้ยังไง ?”
“แล้วตอนนี้เค้าเป็นยังไง ?”
“ได้ข่าวว่าเป็นเกย์...” พริบพราวทำเสียงเซ็ง
“กร๊ากกกกก !!!”
“แต่อย่างน้อย..ฉันก็ไม่เสียเค้าให้ผู้หญิงคนอื่นก็แล้วกัน !!”
“ฮ่าๆๆๆ เออก็เป็นวิธีปลอบใจที่แปลกดี”
พริบพราวหน้าง้ำ..เซ็งเว้ย..ปราณนต์มองพริบพราวก็แล้วขำๆ ยังขำค้าง ขำไม่เลิก จนพริบพราวค้อน
ปราณนต์มีความสุข..เขาพูดขึ้นลอยๆ “ผมต้องขอบคุณที่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์” พริบพราวหันมามองงงๆ “ทำให้ผมกับคุณได้มานั่งคุยกันตรงนี้” ปราณนต์ยิ้มอบอุ่น..
พริบพราวชะงักแล้วก็หัวเราะออกมา... “เออจริง...”
ปราณนต์กับพริบพราวก็หัวเราะเบาๆออกมาพร้อมกัน....เออ...รู้สึกดีจริงๆนะ ^^ ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ต่างนั่งเงียบๆ และฟังเสียงลม เสียงน้ำ เสียงหริ่งเรไรที่ดังคลออย่างไพเราะ
ที่คอนโดอวัศยา..ในห้องอรุณนอนหลับสนิท..กรนเบาๆ..อวัศยาห่มผ้าให้ด้วยความรัก และค่อยๆเดินออกมา

รันนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก ท่านั่งแมนมาก ถ่างแข้งถ่างขา หน้าเข้ม อวัศยาเดินมาเห็น..“ยายหลับแล้ว”
รันแอ๊บแตก ตัวเหี่ยว ขาหนีบ ตวัดมาไขว้ห้างทันที “ดี! จะได้ไม่ต้องขมิบแมน เฮ่ออออ.. เออนี่ !! วันนี้เป็นไงบ้าง หายเงียบไปเลยนะหล่อน”
“ก็ดี..สนุกดี บอสบังคับให้ฉันเล่นเครื่องเล่นโน่นนี่นี่นั่นเต็มไปหมดเลย แต่จะว่าไปมันก็มันส์ดีนะ ถ้าฉันเครียดๆเรื่องงานฉันจะชวนเธอไปเล่นด้วย”
รันหรี่ตา “วันนี้แปลกๆนะ พูดถึงบอสแล้วแววตาฟรุ้งฟริ้ง..มีอะไรหรือเปล่า ?”
อวัศยาเสียงแข็ง “ฉันกับบอสเนี่ยนะ มีก็บ้าแล้ว !! นี่.. “ หญิงสาวมองซ้ายมองขวา “วันนี้ที่ออฟฟิศเป็นไงบ้าง ? มีข่าวของเด็กนั่นกับปราณนต์หรือเปล่า ?”
“ไม่มี เงียบกริบ ! แสนดีกับนิดาก็ติดต่อไม่ได้ แล้วณนต์ไม่ได้ตอบเมล์มาเลยเหรอ”
อวัศยาส่ายหน้า “เมล์สุดท้ายที่ส่งมาบอกว่า..พริบพราวเป็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทที่สุดในออฟฟิศ แล้วก็หายไปเลย รัน..สองคนนั้นจะ..แบบว่า..หรือเปล่า ?”
รันงง “อะไรของหล่อน ไอ้แบบว่า..มันแบบไหน”
“คนสองคนไปค้างด้วยกัน แล้วก็เงียบหายไป..มันจะมีอะไรๆหรือเปล่า ? ถ้าฉันโทร.ไปถามจะดูแปลกๆมั๊ย? เด็กพราวต้องรู้แน่ๆว่าฉันหึง ? หรือฉันควรจะตามไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ? รัน ฉันควรจะทำยังไงดี ?”
รันนิ่งๆ ”ควรจะอยู่นิ่งๆ !!” อวัศยาชะงัก “ไม่ต้องนอยด์ !! พรุ่งนี้ฉันต้องไปดูโรงงานลูกค้าแถวนั้น ฉันจะไปเช้าหน่อยแล้วแวะเข้าไปดูให้ก่อนก็แล้วกันว่าสองคนนั้นเป็นยังไงบ้าง ? โอเคป่ะ ?”
อวัศยาพยักหน้า.. “อือๆ” ..ทั้งที่ในใจก็ยังนอยด์อยู่ดี

พริบพราวกับปราณนต์คุยกับพนักงาน
ทั้งคู่ถามด้วยความข้องใจ ”ลุงไกรออกไปแล้ว ?”
“ครับลุงมีประชุมกับอบจ.ในเมือง น่าจะกลับเที่ยง”
“เที่ยง ?”
“ครับ ลุงฝากบอกว่าถ้ารอไม่ได้ ให้มาวันหลังครับ” พนักงานพูดจบแล้วก็เดินไปเลย
พราวกับปราณนต์มองหน้ากัน .เอาไงดี
ปราณนต์คิดแล้วก็บอก “ผมจะรอเอง ถ้าคุณไม่อยากรอกลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมกลับเอง”
“อ้าวววว จะไล่ฉันกลับได้ไง นี่ก็งานฉันเหมือนกัน เที่ยงก็เที่ยง รอก็รอ !”
ปราณนต์ยิ้มนิดๆถูกใจ
พริบพราวดูนาฬิกา “เรามีเวลาอีกตั้งเกือบสามชั่วโมงกว่าลุงจะกลับ เราจะทำอะไรดี ?”
“ผมรู้ว่าผมจะทำอะไร แต่สิ่งที่ผมทำ ไม่รู้ว่าคุณจะทำได้หรือเปล่า ?”
ปราณนต์ท้าทายยิ้มๆ กวนๆ .. พราวหรี่ตา“ทำอะไร ?”

ปราณนต์กับพริบพราวยืนอยู่ที่ริมป่าชายเลน..หญิงสาวยืนมองต้นกล้าที่อยู่ในเรือ งงๆ “ปลูกต้นไม้เนี่ยนะ ??”
“ใช่..ผมไปดูคลิปข่าวของลุง..ลุงแกเพาะกล้าไม้พวกนี้เอาไว้ให้คนที่มาเที่ยวช่วยกันปลูกป่าชายเลน เพื่อเพิ่มพื้นที่ป่า..ผมตั้งใจไว้ว่าพอคุยงานกับลุงเสร็จ ถ้ามีเวลาผมจะปลูกไว้สักสิบยี่สิบต้น”
“แล้วนายปลูกเป็นเหรอ ?”
“เป็นสิ ดูคลิปตั้งหลายรอบ ไม่อยากเลย..คุณก็นั่งเล่นรออยู่แถวนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวผมมา” ปราณนต์ถอดรองเท้าเตรียมถลกขากางเกงขึ้น
พริบพราวพูดขึ้น “ฉันทำด้วย”
“หือ ?? คุณเนี่ยนะ..แน่ใจ ? มันทั้งเลอะ ทั้งร้อนนะ ไหวเหรอ ?”
“นายนี่..ชอบดูถูกฉันจริงๆนะ ตั้งแต่เมื่อวานแหละ คิดว่าฉันเป็นคุณหนูตุ๊กตาบาร์บี้อยู่ในตู้โชว์ทำอะไรไม่เป็นหรือไง?”
“ก็...มันขัดกับลุคคุณนี่ ใครจะไปรู้ว่าคุณหนูก็ลุยเป็น !!”
พริบพราวยื่นหน้า “ฉันยังเป็นอะไรอีกมากที่นายไม่รู้ !!!” หญิงสาวพูดจบก็ถอดรองเท้าพับขากางเกง แล้วก็เดินลุยลงโคลน แต่รีบจนเซ
ปราณนต์เข้ามาช่วย “เอ้าๆ ค่อยๆๆ รู้แล้วว่าลุย ไม่ต้องรีบ”
“นี่ไม่ต้องมาแซว อะไร ยังไง ต้องทำยังไงบ้างเนี่ย ไหนบอกว่าดูคลิปมาอย่างดี สาธิตสิ”
“คร้าบบบบ..ไฟแรงจริงๆ..นี่เราเริ่มต้นจากลากเรือไปตรงโน้นก่อน..แล้วค่อยเริ่มปลูกตามแนวที่เค้าวางไว้ เดินระวังๆ มานี่” ปราณนต์ส่งมือมาให้พริบพราวจับ..เธอจับมือเขาด้วยความไว้วางใจ..
ปราณนต์จูงมือพราวเดินลุยโคลนไปอย่างช้าๆ .. หญิงสาวลอบมองเขาจากด้านหลังและมองมือปราณนต์ที่จับอยู่..ในวูบนั้นพริบพราวรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด..เธอยิ้มนิดๆ..ดีจัง

หน้าโฮมสเตย์รถของรันแล่นเข้ามาจอด รันลงจากรถ..ถอดแว่นดำ !! จิกหางตาเล็กน้อยๆ
พริบพราว กับ ปราณนต์ช่วยกันปลูกต้นไม้ ในเลนเละๆ
ปราณนต์สาธิตการปลูก “นี่นะคุณ..เริ่มต้นเราต้องเอาถุงออกก่อน แล้วก็แยกต้นออกจากกัน แล้วก็ขุดหลุม ประมาณ 45 นิ้ว แล้วก็เอาหย่อนลงไป เอาดินกลบ ผูกเชือกไว้แบบนี้” ปราณนต์สาธิตอย่างคล่องแคล่ว พริบพราวตั้งใจฟัง
“อ๋อออ.ไม่เห็นยากเลย มานี่” พริบพราวหยิบต้นไม้มา “เอาถุงออก” เธอดึงถุงพลาสติกคลุมรากออก “แล้วก็แยกแบบนี้!!” ทันใดนั้นโคลนก็กระเด็นเข้าปากพราวฟิ้วววว !! เธอถุยออกแทบไม่ทัน “ว้ายยยย แหวะ” ทั้งพ่นทิ้ง ทั้งเอามือเช็ด “ดินเข้าปาก”
ปราณนต์ขำ “ฮ่าๆๆๆ นี่แหละ ธรรมชาติอยากจะบอกว่า .. รีบๆทำไปไม่ต้องพูดมาก”
“ไม่พูดก็ได้” พริบพราวค้อนใส่ แล้วก็หันไปปลูกต้นไม้อย่างตั้งใจ
ปราณนต์มองพราวแล้วก็ยิ้ม..ยิ้มในความน่ารัก ความตั้งใจที่ไม่คิดมาก่อน

รันนั่งเรือหางยาวตามมาอีกลำ มองหาพริบพราวและปราณนต์ .. สักพักก็ชะงักกึก !! อุต๊ะ !!
พริบพราวกับปราณนต์กำลังช่วยกันปลูกต้นไม้อย่างสมัครสมานสามัคคี ส่งต้นไม้ให้กัน ลุยโคลน จับมือ
ประคับประคองกันอย่างเป็นธรรมชาติ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น
“ทำอะไรกัน??”
พริบพราวกับปราณนต์หันมา เป็นลุงไกรยืนอยู่ ...
“คุณลุง!!”
“เอ่อคือ..ผมเห็นว่าคุณลุงจะกลับมาตอนเที่ยง ผมไม่อยากอยู่เฉยๆ ก็เลยใช้เวลาว่างมาปลูกป่าน่ะครับ..”
“แต่ถ้าคุณลุงสะดวกจะคุยงานตอนนี้เดี๋ยวพราวกับณนต์รีบขึ้นไปล้างตัว แล้วคุยได้เลยค่ะ”
ลุงไกรถามต่อ “คิดยังไงมาปลูกป่า ? ทำไมไม่เอาเวลาไปทำอย่างอื่น”
พริบพราวกับปราณนต์ชะงัก..มองหน้ากัน ปราณนต์ตอบตรงๆ อย่างจริงใจ “ก่อนมา..ผมดูรายการทุกรายการที่คุณลุงเคยไปออก ผมเห็นว่าคุณลุงจะเน้นเรื่องการปลูกป่าชายเลนเพื่อรักษาสมดุลของธรรมชาติ ฟื้นฟูแหล่งที่อยู่ของสัตว์ และป่าก็เป็นแนวกันภัยธรรมชาติด้วย .. มันเป็นโครงการที่ดีมากๆ ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้ว ผมก็อยากช่วยคุณลุงปลูกบ้าง มันอาจจะไม่มาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำเลย”
ระหว่างที่ปราณนต์ตอบ..พริบพราวมองด้วยความชื่นชม..เคลิ้มเลย ปราณนต์ดูหล่อมาก..

รันแอบดูอยู่ไม่ใกล้มาก...เห็นพริบพราวกับปราณนต์คุยอยู่กับไกรสร แต่เห็นไม่ชัด
รันหยิบโทรศัพท์มือถือมาส่อง และซูมอินเพื่อดูให้ชัดขึ้น

ปราณนต์หันมาถามพริบพราว.. “ใช่มั๊ย พราว ?”
“อ่อ ใช่ค่ะ ทั้งสองวันที่เราอยู่ที่นี่ เราเห็นความทุ่มเท และความใส่ใจของคุณลุง .. พวกเราก็อยากช่วยด้วยอีกแรงค่ะ”
ไกรสรมองปราณนต์และพริบพราวแล้วก็พยักหน้า...“เอาล่ะ..ตกลงฉันจะยอมเปิดพอร์ตกับพวกเธอ!”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 10/3 วันที่ 15 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ