อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 10/4 วันที่ 16 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 10/4 วันที่ 16 ม.ค. 58

จวงมองเฟื่อง สีหน้าเจื่อนๆ นางจันทร์เองก็ถามขึ้น
"เอ็งด้วย จวง มาเล่าสิว่าไอ้ขาบ ไอ้สังข์มันทำอะไรเอ็งบ้าง แล้วทำไมพี่ทัพถึงตามไปช่วยเอ็งได้"
สองสาวสบตากัน ลำบากใจ อึดอัดใจเมื่อจะต้องเล่าความจริงที่ผ่านมาให้แม่ฟัง
ทัพเริ่มหนาวสะท้าน ทุกคนสีหน้าไม่ดี
"ไอ้ทัพแข็งใจไว้นะเอ็ง"

"ข้า...หนาว"
"ยาต้มคงจวนมาแล้ว"
ทุกคนสีหน้ามีหวัง

บริเวณทางเดินหน้าบ้านสังข์ ในค่าย สไบเดินเร็วมา ดอกรักเดินเร็วตามหลัง
"พี่จะไปไหนก็ไป อย่ามาเดินตามฉัน"
"สไบ พี่เตือนเพราะห่วงเอ็งจริงๆ"


สไบวิ่งหนี ดอกรักวิ่งตาม แต่ไม่ทันมอง แฟงถือหม้อยาต้มวิ่งมาเป็นอย่างห่วงทัพโดยไม่ทันดู
ดอกรักวิ่งปาดหน้าในระยะกระชั้น แฟงตกใจ
"เอ้ย"
แฟงผงะถอยหลัง มือหลุดจากหม้อที่ถือ สไบตกใจ
ดอกรักเข้าไปช่วยคว้าหม้อ แต่หม้อร้อน จนดอกรักปล่อยมือ สะบัดมือเร่า หม้อหลุดมือตกลงกับพื้น แตกกระจาย แฟงหน้าเสีย สไบวิ่งมาข้างแฟง ถามด้วยความสงสัย
"ยาของใครน่ะ แฟง"
แฟงตาวาวด้วยความโกรธ

ทัพกำลังดิ้นทุรนทุราย ทุกคนมองอย่างเป็นห่วง แฟงวิ่งเข้ามา สไบ ดอกรักวิ่งตามหลัง ฟักหันไปถามแฟงทันที
"ยาแก้ไข้ล่ะ แฟง"
แฟงหน้าไม่ดี ดอกรักก้าวเข้ามาบอกทุกคน
"ฉันเป็นเหตุให้แฟงทำหม้อยาตกแตก"
เอิบบอก
"ปัดโธ่ คนอย่างเอ็งนะไอ้ดอกรัก เคยทำอะไรดีๆบ้างวะ"
เอิบโมโห ดอกรักกำหมัด เถียงไม่ออกเพราะรู้ว่าเป็นเรื่องความเป็นความตายของทัพ
แฟงถามขึ้น
"พี่ใจล่ะ"
สไบมองทุกคนอย่างพยายามจับความทั้งหมดให้เร็วที่สุด
สังข์บอก
"นั่นน่ะสิ ไอ้ใจมันไปหายาถอนพิษถึงไหน หรือจะปล่อยให้ไอ้ทัพมันตายเสียก่อน"
"คนที่อยากให้พี่ทัพตาย มันก็มีแต่ไอ้เพื่อนชั่ว สองคน"
แฟงหมายถึงสังข์กับขาบ
สังข์หันขวับมาทางแฟงทันที
"เออ ใช่ .. แต่ก่อนข้าอยากให้มันตาย แต่ตอนนี้ข้ารักนับถือน้ำใจไอ้ทัพเท่าชีวิตข้า"
"สันดานงูพิษ มันไว้ใจไม่ได้หรอก"
"เอ็งไว้ใจพวกข้าได้ แฟง ความดี ความเสียสละของไอ้ทัพมันเปลี่ยนสันดานชั่วของข้าสองคนไปแล้ว" ขาบบอก
แฟงมองสังข์ ขาบอย่างระแวง สไบมองกังวล

"พี่ทัพต้องไม่เป็นอะไร พี่ใจต้องหายามาช่วยพี่ทัพได้"
ในป่าลึก ลับตาคน ใกล้ค่ายระจัน เวลาเย็น ใจก้าวเข้ามา เจิดที่ยืนรออยู่พุ่งเข้ามากระชากคอใจ แต่ใจแววตานิ่ง

"ฉันรู้ว่าพี่ต้องมารออยู่แถวนี้"
"สยาโกรธมากนะอองนาย ทำไมแกต้องช่วยคนไทย ตามฉันกลับไปที่ค่าย"
"ยังไปไม่ได้พี่อูทินลิน ฉันต้องได้ยาแก้พิษไปช่วยเขาก่อน ฉันรู้ว่าพี่มี"
"ไอ้ทัพมันเก่ง ตายไปเสียได้จะดีกับเรา"
"ฉันปล่อยให้เขาตายไม่ได้ เขาเคยช่วยชีวิตฉัน"
"แต่พวกมันเป็นศัตรูของเรา"
"พี่อูทินลิน ที่เราแกล้งช่วยคนไทยเพราะต้องการสร้างบุญคุณ แล้วมันก็ได้ผล เขาถือเป็นบุญคุณที่ต้องตอบแทน คนไทยใจบุญ ถือนักหนาว่าใครเคยช่วยเหลือจะนับเป็นพี่เป็นน้อง"
เจิด มองใจที่เอ่ยอธิบายเหตุผล
"ทัพกับฉันสาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว ถ้าคราวนี้ช่วยให้เค้ารอด ฉันจะอยู่ในค่ายระจันได้อีกนาน คนอย่างไอ้ทัพจะพาฉันไปถึงตัวพ่อค่ายได้ทุกคน"
"กว่าจะถึงป่านนั้น แกก็คงใจอ่อนกลายเป็นคนไทย"
"ฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร ไม่เคยลืมว่าฉันมาที่นี่เพื่อทำให้กองทัพของเรามีชัยเหนือกรุงศรี ขอยาแก้ให้ฉันเถอะพี่อูทินลิน แล้วแผนของเราจะสำเร็จ"
ใจแววตาแข็งกร้าว เจิดมองเห็นแววตาเพื่อนรุ่นน้องแล้วตัดสินใจล้วงลงไปในเสื้อ หยิบว่านอันเล็กที่ห่อไว้ด้วยแผ่นผ้าลงอักขระ ส่งให้
"สยาบอกว่า คนใจอ่อนอย่างแกต้องมาขอยาแก้พิษไปให้คนไทย"
ใจมองเจิดที่เดาได้มาแต่ต้น
"ยานี้ สยากำกับคาถาไว้ว่าเมื่อไหร่ที่แกผิดคำสาบาน สยาบอกว่าเมื่อนั้นคมดาบไอ้ทัพจะบั่นคอแกเอง"
เจิดส่งยาให้ ใจสีหน้าลังเล ก่อนจะตัดสินใจรับมากำไว้อย่างมีความหวังว่าจะต้องช่วยทัพได้

บริเวณหน้าเรือนฟัก ทัพที่หนาวสั่น ไข้ขึ้น เพ้อ แรงสั่นนั้นจนแคร่สะเทือน สังข์กับฟักช่วยกดไหล่ไว้คนละด้าน
"ปล่อยข้า ปล่อย ข้าจะไปฟันไอ้พวกศัตรู"
ทุกคนมองทัพที่เริ่มเพ้อไม่ได้สติ
"แผ่นดินนี้ ต้องเป็นของพวกเรา"
แฟงสีหน้าไม่ดี สังข์ทนไม่ได้
"ดึงไอ้ลูกดอกนี่ออกเถอะวะ"
"ดึงไม่ได้" ฟักบอก
"รออยู่อย่างนี้ ไอ้ทัพก็ตายเหมือนกัน"
เอิบหงุดหงิดบ่น
"ไอ้ใจ มันไปถึงไหนเนี่ยะ"
ทุกคนเริ่มกระวนกระวาย ใจถือหัวว่านแห้งอันเล็กวิ่งเข้ามา
"พี่ใจ มาเร็วๆ พี่ใจ" แฟงร้องเรียก
ทุกคนมองมีความหวัง ใจเดินเข้ามา ทัพกำลังสั่น ใจง้างปากทัพ แล้วเอาว่านชิ้นเล็กใส่เข้าไปในปาก ทัพไม่รู้สติ ถุยออกมา ใจหยิบว่านเอาใส่ไปใหม่แล้วปิดปากทัพไว้
"ทัพ ทัพ ฉันเอง"
ทัพแววตาเลื่อนลอยมองใจ
"อมไว้ทัพ อมยานี้ไว้ แล้วพิษจะออกมาทั้งหมด"
อยู่ๆทัพดิ้น สังข์ ขาบ ฟัก หมู่เคลิ้มต้องช่วยกันกดแขนขา แฟง เอิบ ช่วง สีหน้าไม่ดี ทัพยิ่งดิ้นแรง เพราะยากำลังเข้าไปขับพิษ จนปวดแสบปวดร้อนไปทั้งร่าง
"มึงเอาอะไรให้เพื่อนกูกิน"
ใจยังไม่ทันตอบ มองอาการทัพ ทัพเฮือกขึ้นทั้งตัว ดิ้นแรง ทุกคนกระเด็นไปคนละทาง
แฟงร้อง
"พี่ทัพ"
แฟงจะวิ่งเข้าไปดึงทัพ แต่ใจกระชากแฟงรั้งตัวไว้ ทัพพุ่งลง อาเจียนออกมา เห็นเลือดก้อนสีดำคล้ำบนพื้น ทุกคนผงะ ทัพอาเจียนออกมาอีกครั้ง ใจผละจากแฟงเข้าไปดึงลูกดอกออกหลังจากนั้นทันที
ทัพร้องลั่น ก่อนจะสลบไปกับพื้น สังข์พุ่งเข้ามากระชากคอใจทันที
"มึงทำอะไร เพื่อนกู"
ใจมองสังข์ แววตานิ่ง
"ทัพรอดตายแล้ว"
ใจสะบัดออกจากสังข์ ปาลูกดอกยาพิษลงพื้น
แฟงเข้าไปประคองทัพขึ้นมา สายตากังวล ใจหันไปมองสไบที่เห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น ใจยิ้มให้สไบ แต่สไบสีหน้าไม่ดี จนใจรู้สึกได้

เวลากลางคืน บริเวณลานประชุม พ่อค่ายกับชาวบ้านกำลังกินดื่ม พูดคุยกันถึงตอนไปรบกับอังวะ ทุกคนสีหน้าสดชื่น นายทองเหม็นกอดไหเหล้า พูดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแห่งชัยชนะ
ทองเหม็นบอก
"ข้าล่ะสุขใจเหลือเกิน ที่ดาบชาวค่ายบ้านระจันได้ดื่มเลือดศัตรูทุกคน"
ชาวบ้านเฮ พ่อค่ายทุกคนยิ้มแย้มกับชัยชนะ พันเรืองเอ่ยขึ้น
"ศึกนี้ยังไม่จบ พวกมันต้องมาที่นี่อีก"
"เราจะไม่หนีไปไหน จะปักหลักสู้ตายที่นี่" ทองแสงใหญ่บอก
จันลูบหนวดโง้งเรียวงาม
"ขอให้ข้าศึกมันแห่กันมาเถิด พวกเราจะสู้"
แท่นดึงดาบ ชูขึ้น
"บ้านระจันจะรบ รบเพื่อแผ่นดินตัวเอง"
ทุกคนชูมือตามพ่อค่าย แววตาฮึกเหิม
ชาวบ้านบอก
"บ้านระจัน รบ รบ เพื่อพ่อแม่ลูกหลานเรา"
เสียงแห่งความกล้าหาญ หวงแหนแผ่นดินของทุกคนดังก้อง ใจยืนมองอยู่มุมหนึ่ง คิดหนักหันกลับมาเจอสายตาสไบจ้องมองอยู่แล้ว
"วันนี้พี่หายไปไหนมา"

สไบเอ่ยถามด้วยเสียงเคลือบแคลงใจ
บริเวณริมคลอง ใจยืนเผชิญหน้ากับสไบที่มองด้วยสายตาสงสัย

"สไบคิดว่าพี่หนีออกไปทำอะไร"
"ฉันไม่ได้คิด แต่คนอื่นคิด"
"ดอกรักสินะ"
"แล้วยังเรื่องที่พี่รู้วิธีแก่พิษของพี่ทัพ"
"พี่เคยเป็นพรานป่านะสไบ เราใช้ลูกดอกล้มสัตว์ใหญ่มาก่อน"
สไบมองใจที่เอ่ยอธิบายจริงจัง
"หรือถ้าสไบคิดว่าพี่หายไปเพราะคิดไม่ซื่อ ก็บอกมาคำเดียว พี่จะออกไปจากค่าย"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 10/4 วันที่ 16 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ