อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 10/5 วันที่ 16 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 10/5 วันที่ 16 ม.ค. 58

สไบมองใจที่เอ่ยอธิบายจริงจัง
"หรือถ้าสไบคิดว่าพี่หายไปเพราะคิดไม่ซื่อ ก็บอกมาคำเดียว พี่จะออกไปจากค่าย"
"ฉันไม่อยากให้พี่ทำตัวลับๆล่อๆ น่าสงสัย"
ใจเดินเข้าใกล้จนแทบได้ยินเสียงหัวใจสไบ

"พี่รู้ว่าเป็นคนใหม่ มีคนไม่ชอบหน้าพี่ พี่ต้องทำความดีให้มากกว่าคนอื่นๆ พี่ลอบตามออกไปเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง หรือว่าสไบเห็นพี่เป็นคนไม่ซื่อ"
ใจโอบกอดสไบไว้ในอกอย่างนุ่มนวล


"หัวใจพี่มีแต่สไบ พี่รักสไบ สไบก็รักพี่ใช่มั้ย"
สไบอาย
"พูดให้พี่ชื่นใจสักคำได้มั้ย"
"ทำไมต้องให้พูด"
"สไบอยากไปกับพี่ไหม"
สไบมองใจที่เอ่ยถาม
"เสร็จศึกนี้ พี่อยากให้เราอยู่ด้วยกัน"
ใจโอบกอดสไบไว้ พูดจากใจจริง
"พี่ไม่อยากห่างจากสไบ ถ้าสไบรักพี่ ไม่รังเกียจพี่ พี่จะขอเป็นคนดูแลสไบจนกว่าแผ่นดินจะกลบหน้า"
"พี่ใจพูดน่ากลัว"
"อย่ากลัวเลย สไบ ในอ้อมกอดพี่ สไบไม่ต้องกลัวอะไร"
"พี่ใจ ... ชีวิตฉันขอฝากไว้กับพี่นะ"
ใจยิ้มปนเศร้าแต่มีความสุข ดึงสไบยิ้มมีความสุข แต่มากอดไว้

ทัพครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่ที่แคร่ มีกองไฟสุมไล่ยุง เฟื่องยกสำรับเดินเข้ามาใกล้ มองทัพที่หลับอยู่
เฟื่องสงสาร ดึงผ้าห่มปิดขึ้นมาให้บนอก มือทัพจับมือเฟื่องไว้
ทัพค่อยๆลืมตามอง เห็นว่าเป็นเพื่อง
"เฟื่อง"
ลานบ้านซึ่งห่างออกไป แฟงถือสำรับข้าวกำลังเดินมา ทัพจับมือเฟื่องอยู่ แฟงหน้าเสีย หลบมอง
"พี่ทัพเป็นยังไงบ้าง"
เฟื่องค่อยๆดึงมือออกจากทัพ ทัพยิ้มน้อยๆ
"ค่อยยังชั่วแล้ว"
"ฉันทำข้าวต้มเกลือ กับทอดปลาช่อน มาให้"
เฟื่องหันไปขยับถ้วยข้าวต้มกับจานปลาช่อนแดดเดียวทอดมาใกล้
"ของชอบพี่"
"ฉันจำได้"
แฟงที่มองภาพเฟื่องกับทัพยิ้มให้กันแล้วบาดใจ ทัพยันตัวลุกขึ้นนั่ง เฟื่องค่อยๆขยับเข้ามาป้อนข้าวต้มฟัก ทัพกินทีละคำ แฟงค่อยๆหลบถอยออกมา

แฟงยกสำรับเดินมา สังข์กับขาบนั่งกินข้าวอยู่หน้าเรือน แฟงชักสีหน้า ทั้งสองตะโกนถาม
"เอาข้าวไปให้ไอ้ทัพมาหรือ อาการเป็นยังไงบ้าง กำลังว่ากินอิ่มแล้วจะไปหามัน" สังข์บอก
"ไม่ต้องไปหรอก พี่ทัพคงหายเร็วถ้าไม่มีแกสองคนโผล่หน้าไป"
"แฟง ใจเย็นๆ นั่งก่อนซิ เดี๋ยวพี่จะเดินไปส่ง" ขาบว่า
ขาบเข้าไปช่วยยกสำรับ ดึงแขนแฟงให้มานั่ง แต่แฟงสะบัดแรง
"อย่ามาแตะตัวข้า ไอ้พวกเสนียด"
"แม่เจ้าโว๊ย แม่แฟงเนื้อทอง จะบอกให้นะ ข้า ไอ้ขาบ ไอ้ทัพน่ะกลับมาเป็นเพื่อนรักกันแล้ว"
"พี่ทัพยกโทษโปรดสัตว์ แต่ข้าไม่ อย่านึกว่าที่พวกเอ็งฉุดคร่าพี่เฟื่องกับจวงไป อย่านึกว่าข้าจะลืมง่ายๆ"
"ยังไงเอ็งก็เลี่ยงพวกข้าไปไม่พ้น เราเป็นญาติกันแล้วนะ แฟง"
แฟงยิ่งมองขาบ สังข์ด้วยสายตาเกลียดชัง
"ข้าไม่มีวันนับญาติกับเอ็งสองคน"
"ข้าเป็นผัวจวง ... ส่วนไอ้ขาบเป็นพี่เขยเอ็งนะแฟง"
แฟงสวนขึ้นทันที
"หุบปาก อย่าพูดเรื่องบัดสีออกมาจากปากโสมมของพวกเอ็ง ข้าไม่มีวันเชื่อ"
"ข้าไม่ได้ข่มเหงน้ำใจเฟื่องนะ เฟื่องเขาเต็มใจ"
แฟงจ้องไปที่ขาบตกใจ โกรธ
"ไม่จริง พี่เฟื่องรักกับพี่ทัพ"
"เองก็ถามเฟื่องดูซิ ข้ากับเฟื่องรักกันจริงๆ"
"ถ้าพี่เฟื่องรักเอ็งจริง เขาต้องอยู่กับเอ็งซิ นี่เขากำลังป้อนข้าวพี่ทัพอยู่"
ขาบสะเทือนใจกับสิ่งที่แฟงพูด
"เอ็งจำไว้ ความเลวของเอ็ง ข้าจะไม่มีวันให้อภัย"

แฟงพูดแล้วเดินเร็วหันหลัง เดินออกไปทันที ขาบสลด รู้สึกผิดและอึดอัดที่แฟงประฌามความผิดของตัวเอง
ทัพมองเฟื่องที่กำลังป้อนข้าวต้มถึงปาก แล้วนึกละอายใจเมื่อรู้ว่าเฟื่องเป็นเมียขาบ

"พี่อิ่มแล้ว"
"ยังไม่หมดจานเลยนะจ๊ะ"
"เอ็งไปเสียเถอะ เฟื่อง พี่อยู่คนเดียวได้"
"พี่ทัพ ยังเจ็บ"
"พี่บอกให้ไป"
เฟื่องตกใจ วางชามข้าวต้มลง
"เจ็บแค่นี้ พี่ไม่ตาย เอ็งไปเสีย เฟื่อง"
"พี่ไล่เพราะพี่ชังน้ำหน้าฉันแล้วหรือ"
ทัพหันมาจ้องตาเฟื่อง
"อย่าให้พี่ต้องพูดเลย เฟื่อง แต่ต่อไป เอ็งอย่าอยู่ใกล้พี่อีก เอ็งไปอยู่กับไอ้ขาบโน้น"
ทัพลุกขึ้นเดินหนีทั้งๆที่ยังเจ็บ เฟื่องมองเสียใจ ฟักเดินออกจากเรือนมาเห็น หยุดมอง
ทัพข่มใจ เหมือนไม่สนใจความรู้สึกของเฟื่อง
"ถึงพี่จะไล่ ถึงพี่จะชังฉันแค่ไหน แต่ฉัน ฉันก็ยัง ... ยัง"
เฟื่องอาวรณ์ไม่กล้าพูดว่า ยังรัก ได้แต่เดินร้องไห้เดินออกไป ทัพขยับจะตาม แต่นึกได้ว่าไม่เหมาะ เลยหันกลับ
"ไปซะ เฟื่อง เอ็งไม่ใช่ของพี่ เอ็งคือเมียรักของไอ้ขาบ เอ็งไม่ใช่เฟื่องคนรักใต้ตาล 5 ต้นคนนั้นอีกแล้ว"
เฟื่องเสียใจ เดินออกไป ฟักเริ่มเข้าใจ
ทัพกำหมัดแน่น กลั้นความเสียใจไว้เต็มที่
สไบเดินออกมาเห็นแฟงที่นั่งเศร้าอยู่ตรงแคร่
"ยุงชุม เข้าบ้านเถอะ แฟง"
"ฉันนั่งรับลมเดี๋ยวนะ พี่สไบ"
สไบมองแฟงที่ท่าทางซึมไป ก็ขยับมาถาม
"ห่วงพี่ทัพล่ะสิ"
แฟงได้ยินแล้วยิ่งหน้าเศร้าลง
"ฉันจะต้องไปห่วงอะไรพี่ทัพ"
"เสียงกระเง้ากระงอดแบบนี้ คงทะเลาะกับพี่ทัพ"
สไบถามยิ้มๆ แต่แฟงไม่สนุกด้วย เฟื่องเดินปาดน้ำตามา แฟงกับสไบหันไปมอง เฟื่องเลี่ยงจะเดินขึ้นเรือน แฟงถามขึ้น
"พี่เฟื่อง "
เฟื่องหยุดหันมาน้ำตาคลอ สไบค่อยๆหลบไปเรือนตัวเอง เพราะคิดว่าพี่น้องอยากจะคุยกัน
"ไอ้ขาบ...มัน"
"พี่จะเข้านอนแล้ว"
แฟงโผเข้ากอดพี่
"พี่เฟื่อง...ไอ้ขาบมันบอกว่าพี่เป็นเมียมัน พี่รักไอ้ขาบหรือ"
เฟื่องน้ำตาไหลพรากลงมาด้วยความอัดอั้น กอดแฟงแน่น
"พี่ไม่ได้รักพี่ขาบ ถึงเป็นเมีย ก็ไม่ได้รัก"
แฟงสงสารเฟื่อง อยากให้กำลังใจพี่สาว เศร้าใจไปด้วยกับความทุกข์ของพี่

กลางคืน ขาบนั่งตบยุงรอเฟื่อง สังข์ที่กำลังกินเหล้า บ่นขึ้น
"เมียเอ็ง เมียข้า ป่านนี้คงไม่กลับมาแล้วล่ะว่ะ"
สังข์ยกไหเหล้า กรอกเหล้าเข้าปากดับกลุ้ม
"ความหน้ามืด ไม่รู้ผิดรู้ถูกแท้ๆ เอ็งกับข้าถึงเอาชนะใจจวงกับเฟื่องไม่ได้ ก็สมควรแล้วที่แฟงมันจะเกลียดขี้หน้าเรา"
ขาบทนไม่ไหว ลุกเดินออกไป สังข์มองตามซึมๆ

ทัพนั่งมองเหม่อ เศร้าเรื่องเฟื่อง ฟักเดินมาใกล้
"ฉันเคยหวังว่าจะได้พี่เป็นพี่เขย แต่กลับกลายเป็นไอ้ขาบ พี่ยังรักเฟื่อง น้องฉันอยู่มั้ยพี่ทัพ"
"อย่าถามข้าแบบนี้เลยฟัก คนอย่างข้า ไม่มีวันแย่งของรักของเพื่อน"
"แต่เฟื่องกับพี่เคยรักกันมาก่อน"
"วาสนาข้ากับเฟื่อง แค่ได้รัก แต่ไม่ได้ร่วมชีวิต ต่อแต่นี้ขาบต่างหากที่เป็นคนที่เฟื่องมันต้องร่วมชีวิต มันจะต้องซื่อสัตย์ อยู่ด้วยกันไปจนตาย"

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 10/5 วันที่ 16 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ