อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11 วันที่ 16 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11 วันที่ 16 ม.ค. 58

พริบพราวเดินมานั่งที่โต๊ะหน้าบึ้งตึง .. ลิลลี่ รุจน์ พีระที่นั่งอยู่รอบๆ แอบมอง แววตาโคตรอยากจะรู้ อยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าพูด แสนดีกับนิดาก็ทำเป็นยืนดูเอกสาร อยู่ไม่ห่าง..มองมาเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม

พริบพราวมองรอบๆ เห็นสายตาของคนอื่นที่มองมาด้วยความอยากรู้ พอเธอสบตาก็หลบวูบวาบๆ..หญิงสาวยิ่งแค้นใจที่ศยาทำให้เธอดูแย่ในสายตาคนอื่น...
ปราณนต์เดินตามมานั่ง..เห็นบรรยากาศโดยรวมแล้วก็พอจะเข้าใจ..ปราณนต์มองพริบพราวด้วยความเห็นใจ



อวัศยาเดินไปมาในห้อง ครุ่นคิด หนักใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
พริบพราวพยายามจะทำงาน..แต่จิตใจพลุ่งพล่านไม่สงบ คิดแต่จะเอาคืนอวัศยาให้ได้
ปราณนต์มองพริบพราวเป็นระยะๆ ด้วยความเป็นห่วง
ความสัมพันธ์ระหว่างสามคนเป็นวังวนที่วุ่นวายไม่มีทางออก

ภายในร้านกาแฟ ขนมเค้ก 4-5 ชิ้นวางอยู่เต็มโต๊ะ พริบพราวจ้วงกินด้วยความแค้น และความเครียด
ปราณนต์เดินมานั่งตรงหน้า “อ้วน !!!”
พริบพราวมองหน้า ช้อนยังคาปาก “ฉัน – ไม่ – แคร์”
ปราณนต์มองแล้วก็ขำ “คุณรู้หรือเปล่า .. ชีวิตคนเรามีวิธีสร้างความสมดุลให้เราอย่างแนบเนียน ถ้าเราสังเกตสักนิด เราจะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข”
”มาเทศน์อะไรเนี่ย ไม่มีอารมณ์จะฟัง”
“ไม่ได้เทศน์ แค่ชี้ทางสว่าง..คุณคิดดู..เมื่อเช้าตอนที่ลุงไกรเปิดพอร์ต เราดีใจกันขนาดไหน และเมื่อตอนบ่ายคุณก็มีเรื่องทะเลาะกับพี่ศยา..จิตตกลงไปขนาดไหน..นี่แหละชีวิตกำลังจะสอนให้คุณรู้ว่า..มีขึ้นก็ต้องมีลง..ปลงซะ”
พริบพราวแกล้งยกมือไหว้ท่วมหัว ”ซ๊าธุ !!!
ปราณนต์ชะงัก แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน หญิงสาวรู้สึกเบาขึ้น ... ปราณนต์ยิ้มที่เธอหัวเราะออกมาได้
“ก็จริง..เฮ่อ..ฉันก็ไม่ได้จะอะไรมาก ถ้าจังหวะลง มันลงโดยธรรมชาติฉันก็พอรับได้ แต่ลงเพราะโดนคนถีบเนี่ย..รับไม่ได้ !!” พริบพราวยังแค้น..ปราณนต์ส่ายหน้า..ไม่เห็นด้วย หญิงสาวคิดๆ แล้วก็ถามเลย “นี่...นายเคยรู้สึกมั๊ยว่าพี่ศยาชอบนาย !!!”
ปราณนต์สะอึกกึก เงยหน้ามองพริบพราว “บ้า!!! จะไปรู้สึกได้ยังไง ??”
“ถามจริงๆ ไม่รู้สึกเหรอ .. ฉันยังรู้สึกเลย”
“นี่..น้ำตาลในเลือดมากเกินไปหรือเปล่า เพ้อเจ้อ มันจะเป็นไปได้ยังไง”
“ไม่รู้..แต่มันก็มีแนวโน้มที่จะเป็นไปได้ ไม่เชื่อลองคิดย้อนกลับไปดูเองก็แล้วกัน ว่าพี่ศยาเค้าพยายามเข้ามาใกล้ชิด สนิทสนมกับนายจนเกินความเป็นเจ้านายลูกน้องหรือเปล่า..รู้คำตอบแล้วบอกฉันด้วย !!”
พริบพราวทิ้งท้ายอย่างหนักแน่น..ปราณนต์อึ้ง..บ้า..ไม่จริง

ปราณนต์เพิ่งกลับถึงบ้าน ก็รีบพุ่งมาที่คอม ปราณนต์เปิดคอม / เปิดเมล์ / เห็นเมลของแอบรัก เขายิ้มอย่างพอใจ
“ขอโทษด้วยที่เพิ่งจะมีเวลาตอบเมล์คุณ การเดินทาง การทำงานเป็นอย่างไรบ้าง ? ราบรื่นดีหรือเปล่า ? ฉันหวังว่า..เพื่อนผู้หญิงที่สนิทที่สุดของคุณ คงจะช่วยงานคุณได้อย่างเต็มที่.. เล่าสู่กันฟังบ้างนะ...แอบรัก”
ปราณนต์คิด...แล้วก็พิมพ์ตอบกลับไป
“ผมอยากเล่าให้คุณฟังนะครับ..แต่..ไม่อยากเล่าด้วยการพิมพ์ ผมอยาก..เล่าให้คุณฟังด้วยตัวเอง .. คุณแอบรัก ..” ชายหนุ่มลังเลๆ แล้วก็ตัดสินใจพิมพ์ต่อ “.. เรามาเจอกันดีกว่านะครับ..ถ้าคุณมาผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟังหมดเลย อยากรู้อะไรถามมาได้เลยครับ”
อวัศยายังอยู่ในชุดทำงานกำลังทำงานเห็นเมล์ปราณนต์ก็ตาวาวรีบวางเอกสารทันที หญิงสาวอ่านแล้วก็อึ้ง “มาเจอกัน !!”
ปราณนต์อ่านเมล์ หน้าเสียนิดๆ “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะคุณจะไม่ตามสืบ ไม่ พยายายามหาว่าฉันเป็นใคร ? ถ้าคุณยังไม่เลิกล้มความคิดนี้...เห็นทีเมื่อสายหมอกจางคุณจะไม่เจอใครยืนรออยู่เลย..ฉันจะหายไปเหมือนครั้งที่แล้ว ต่างตรงที่ฉันจะไม่กลับมา”
ปราณนต์ตกใจ “เฮ้ย !!” เขารีบพิมพ์ตอบทันที เดี๋ยวครับคุณแอบรัก..ผมล้อเล่นน่ะครับ ผมไม่ลืมข้อตกลงระหว่างเรา..ได้ครับผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีก ไม่พยายามสืบ และไม่เซ้าซี้อะไรทั้งนั้น..ขอแค่คุณอย่าหายไปอีกนะครับ”
อวัศยาอ่านแล้วก็โล่งอก “ฉันจะหายไปหรือยังอยู่ ขึ้นกับความประพฤติของคุณ...ฉันให้คำตอบสำหรับอนาคตไม่ได้..ฉันให้ได้แต่คำตอบในคือปัจจุบัน..คือฉันยังอยู่รอฟังเรื่องของคุณ “กับเพื่อนสนิท” ของคุณอย่างตั้งใจ”
ปราณนต์เริ่มต้นเล่า “ได้ครับ..การเดินทางไปทำงานราบรื่นดีมากครับ เพื่อนสนิทของผมทำ เราเข้าขากันได้ดีมาก ร่วมมือกันจนงานสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี .. ดีเกินคาด”
อวัศยาตั้งใจอ่านมาก ปราณณนต์เพิ่มเล่าเรื่องต่างๆนานๆอย่างสนุกสนาน เธออ่านไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นสุดๆ

คอนโดอวัศยากลางคืน หญิงสาวถามยายอรุณด้วยความตกใจ “ยายจะให้หนูไปงานวันเกิดญาติบอสเนี่ยนะ !!!”
ยายอรุณรีบเอาเครื่องช่วยฟังออก “โอ้ยยย..ศยาพูดเบาๆก็ได้ ยายใส่เครื่องช่วยฟังอยู่ ไม่ต้องตะโกน พูดเบาๆก็ได้ยิน” แล้วยายก็ใส่เครื่องเหมือนเดิม “ใช่..พ่อลิปเค้ามาปรึกษายายว่าอยากชวนศยาไป แต่กลัวว่าศยาจะห่วงงานจนไม่ยอมไป” ยายอรุณพูดไปจัดอาหารบนโต๊ะไปด้วย
อวัศยาไม่ยอม “ใช่! หนูไม่ไป !”
“ถ้าหนูไม่ไป ยายก็ไม่กลับบ้าน !!”
“อ้าวววว !! เกี่ยวอะไรกันด้วยคะ ?”
“เกี่ยวสิ..เกี่ยวมากๆด้วย..จำไว้นะศยา..ชีวิตคู่ ไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน..พอเราแต่งงานไปแล้ว เข้าไปอยู่บ้านเค้า เราก็ต้องไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเค้า เราต้องรู้จักปรับตัว .. ไปรู้จักญาติโกโหติกาเค้าไว้บ้าง..ไม่ใช่แยกตัวออกมาไม่สุงสิงกับใคร เดี๋ยวเค้าจะหาว่ายายไม่สั่งสอน”
อวัศยากรอกตา... เสียงออดดัง !!! หญิงสาวหันขวับด้วยความโมโห

ประตูห้องเปิดออก อวัศยาชะงัก..เพราะข้างหน้าคือชุดราตรีย้อนยุคสวยเก๋..
เสียงลิปดาดังอยู่หลังชุด “แท่น แทน แท๊นนนน !!! ผมเตรียมชุดไปงานให้คุณเรียบร้อยแล้ว”
เธอดึงชุดลง เห็นหน้าลิปดา พูดเค้นได้ยินกันสองคน “บอสหลอกใช้ยายเป็นเครื่องมือบังคับให้ฉันไปใช่มั๊ย”
“ผมไม่ได้หลอกสักหน่อย ผมแค่ขอให้คุณยายช่วย” ลิปดายิ้มแฉ่ง
อวัศยาผลักทั้งลิปดาและชุดออกไปนอกห้อง และตัวเองก็เดินดิ่งตามออกมา “บอสเล่นบ้าอะไรของบอสอีกเนี่ย งานเลี้ยง ! ครอบครัว! ชุดราตรี ! นี่มันจะ Go Sooooo Big กันไปใหญ่แล้ว!”
“บิ๊กอะไร..คิดมาก ก็แค่งานเลี้ยงวันเกิดพี่องศาเค้าจัดปาร์ตี้ย้อนยุค แล้วให้ผมหาคู่ควงไปร่วมงาน..ผมสังหรณ์ใจว่า..เค้าต้องเตรียมคุยเรื่องบริษัทใหม่แน่ๆ ถึงได้พยายามมัดมือชกเอาพ่อแม่เค้ามาอ้าง..ผมก็เลยตั้งใจว่าจะชวนคุณไปด้วย..ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จะได้มีคนช่วยผมรับมือ”
“เรื่องแค่นี้ บอสถึงกับให้ยายมาบังคับฉันเลยเหรอ”
“..“บังคับ” ก็แรงไป..จริงๆสถานการณ์นี้วินวิน นะคุณ..ถ้าคุณไป ผมก็มีผู้ช่วย ยายคุณก็จะยิ่งวางใจ ผ่านงานนี้ไปรับรองยกเลิกโปรเจคหาคู่ให้คุณแน่ๆ” ลิปดาโน้มน้าวใจสุดๆ ศยานิ่งคิด ลิปดาชูชุดขึ้นอีกที พร้อมรอยยิ้มกว้าง...”ไปนะ..แค่แป๊บเดียว..ไม่ต้องโดนจับแต่งงานคุ้มจะตาย !”
“ไปก็ได้ !! แต่งานนี้จะเป็นงานสุดท้าย !! และห้ามบอสแนะนำกับญาติว่าฉันเป็นแฟนโดยเด็ดขาด !!”
อวัศยาดึงชุดมาจากลิปดาฟึ่บ !! แล้วก็เดินกลับเข้าห้องไปเลย !! ลิปดายิ้มตาม..ดีใจ ^^ แล้วก็นึกได้
“อ้าวคุณ...เปิดประตูก่อน..ผมกินข้าวด้วย” ลิปดากดออกรัวๆๆๆอีกที... ^^
สองสามวันต่อมา ปราณนต์เดินออกมาหน้าบ้าน พร้อมกับจูงจักรยานออกมาด้วย
ทันใดนั้น เสียงรุ้งลดาดังขึ้น “ณนต์....”
ปราณนต์เงยหน้าเห็นรุ้งลดายืนอยู่..เขาชะงักกึก!
หญิงสาวยิ้มหวานนนนนน...อย่างเป็นมิตร..แต่บรรยากาศโดยรวมดูมาคุชอบกล

ปราณนต์และรุ้งลดาคุยกันอยู่ที่มุมหนึ่งในสวนสาธารณะไม่ไกลจากบ้านปราณนต์
ชายหนุ่มตอบเสียงนิ่งๆ ห่างเหิน “ขอบคุณที่ชวน แต่ผมคงไม่ไป..งานวันเกิดแฟนรุ้งไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผม”
“เกี่ยวสิ..ก็ณนต์เป็น “เพื่อน” ที่รุ้งรักและไว้วางใจมากที่สุดนะ” เธอยิ้ม..แล้วก็จับมือณนต์แบบเนียนๆแสนดี “ณนต์ก็รู้ว่าความรู้สึกดีๆของเรายังอยู่..มันไม่เคยหายไปไหน เพียงแต่เปลี่ยนสถานะแค่นั้นเอง งานวันเกิดพี่องศาเป็นงานสำคัญ รุ้งอยากให้ณนต์ไปในฐานะ..เพื่อนรักของรุ้ง” รุ้งลดายิ้มใส...
ปราณนต์มองมือรุ้งลดาที่จับมือตัวเองอยู่ แล้วก็ค่อยๆดึงออก “ขอบคุณมากที่คิดแบบนั้น..แต่ผมก็ไม่อยากไปอยู่ดี ขอโทษด้วย”
หญิงสาวพูดดักคอ “หรือว่าณนต์ยังรับไม่ได้ที่รุ้งมีคนอื่น” ปราณนต์ชะงักกึก..เธอพูดต่อ “ณนต์เลยไม่อยากเห็นรุ้งอยู่กับพี่องศา ไม่อยากเห็นรุ้งมีความสุขเวลาอยู่กับผู้ชายคนอื่น .. ณนต์ยังหึงรุ้งอยู่ใช่มั๊ย?”
“ไม่ใช่ .. ความรู้สึกแบบนั้นมันไม่มีอยู่ในหัวผมแม้แต่นิดเดียว”
“ถ้าไม่ใช่..ณนต์ก็ต้องไปงานนี้ เพื่อพิสูจน์ว่าณนต์ไม่ได้คิดแบบนั้น”
รุ้งลดาท้าทายอยู่ในที..ปราณนต์คิด

ปราณนต์ยืนอยู่ที่หน้าคอม..คำพูดรุ้งลดายังดังต่อเนื่อง “ณนต์เคยบอกรุ้งเอง..เรายิ่งวิ่งหนีอะไรเราก็จะเจอสิ่งนั้น..รุ้งก็แค่อยากให้เราสองคนกล้าเผชิญหน้ากับความจริง !”
ปราณนต์คิดไม่ตก..ไป..ไม่ไป..ไป..ไม่ไป..เขาหันไปมองคอม..แล้วก็คิดถึง “แอบรัก”

อวัศยากำลังยืนมองชุดราตรีแขวนที่ไว้ที่ตู้ “ฉันต้องใส่ชุดนี้จริงๆเหรอเนี่ย..บอสนะบอส หาเรื่องจริงๆ !!
ทันใดนั้นก็มีเสียงเมลล์ดังเข้ามา ตรึ่ง !! ศยาหันไปดู..หน้าคอมเห็นชื่อ pranont14@hotmail.com
“ณนต์!!” เธอรีบพุ่งไปเปิดเมลล์อ่าน
“ คุณแอบรัก...คุณกำลังทำอะไรอยู่ครับ ? วันนี้อากาศไม่ค่อยแจ่มใส มีเมฆหมอกความข้องใจปกคลุมอยู่ในหัวสมอง ไม่รู้จะทำยังไงให้สมองโปร่ง เจอคำตอบที่กำลังครุ่นคิดอยู่..แล้วอากาศในสมองคุณเป็นยังไงบ้างครับ ? ขอให้สดใสมากกว่าผม....ฝันดีครับ/ปราณนต์”
อวัศยาอ่านแล้วก็ยิ้มรีบพิมพ์กลับไป “อากาศตอนนี้..แจ่มใส ปลอดโปร่งพอประมาณ แม้จะมืดแล้วแต่ยังพอเห็นแสงสว่างอยู่บ้างในความคิด..อยากรู้จังเมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่ในสมองคุณ..คืออะไร ? เผื่อจะแบ่งปันแสงสว่างของฉันไปนำทางให้คุณได้บ้าง.....ตอนนี้ฉันยังไม่ง่วงค่ะ แต่ก็ขอบคุณ / แอบรัก”
ปราณนต์กำลังนั่งเซ็งๆ หันขวับมาเลยและรีบเปิดอ่าน..ปราณนต์ยิ้ม..แววตาสดใสขึ้น เขาคิดและพิมพ์ตอบกลับไป
“ถ้าคนที่คุณเคยรักมาชวนคุณไปเจอกับแฟนของเค้า..คุณจะไปหรือเปล่า ?”
อวัศยาพิมพ์ตอบกลับไป“ก่อนจะตอบว่า...จะไปหรือเปล่า ? ฉันขอถามว่า ... “ทำไมจะไม่ไป?”..”
ปราณนต์อ่านแล้วชะงัก “เออ..นั่นสิ..” ชายหนุ่มก้มอ่านต่อ
“การที่คนเราจะไม่ไปเผชิญหน้ากับคนที่ได้ชื่อว่า “เป็นคนเคยรัก” มี 3 เหตุผลใหญ่ๆคือ หนึ่ง เกลียดมาก..เกลียดจนไม่อยากเจอ สอง รักมากและยังทำใจไม่ได้ที่จะเห็นเค้ามีคนอื่น และสาม....” ปราณนต์อ่าน..แต่เสียงที่ดังเข้ามาในความคิดของปราณนต์...กลับเป็นเสียงของพริบพราว “เฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร..เธอไม่มีอิทธิพลอะไรกับคุณอีกต่อไป แต่ขี้เกียจออกจากบ้าน รถติด ร้อน อยากนอนดูคลิป อ่านเอนิเมะออนไลน์อยู่บ้าน”
“ฮ่า ..” เขาขำแล้วชะงักกึก “ทำไมเมื่อกี๊เราเหมือนได้ยินเสียงพริบพราวอยู่ในหัว..” ปราณนต์ก้มหน้าอ่านต่อ เสียงพริบพราวดังมาอีก “ความรู้สึกที่คุณมีคือข้อไหน ? “
ในมโนของปราณนต์ พริบพราวกำลังพิมพ์คอมอยู่อย่างสนุกสนาน
“ถ้าเป็นข้อแรก..ไม่ต้องไปเสียเวลา ไม่ต้องพยายามเอาชนะความเกลียดตัวเองฝืนใจเหนื่อยเปล่าๆ.. ถ้าเป็นข้อสองก็ไม่ต้องไป..ถ้ายังรักเห็นเค้ากับคนอื่นก็เจ็บเปล่าๆ แต่ถ้าเป็นข้อสาม....”
ปราณนต์ก้มหน้าอ่านต่อ...ตอนนี้เสียงค่อยๆเปลี่ยนจากเสียงพริบพราวเป็นเสียงอวัศยา
“ฉันขอแนะนำให้ไป...”
ปราณนต์ชะงักกึก..“ทำไมเมื่อกี๊..เหมือนเราได้ยินเสียงพี่ศยา ?”
ปราณนต์รีบอ่านต่อ
“..ไปให้เห็นว่าเราไม่ได้เกลียด และ ไม่ได้รักเค้าแล้ว” อวัศยากำลังนั่งพิมพ์คอมอยู่ “ไปโดยที่เราไม่ต้องรู้สึก “เหนื่อย” หรือ “เจ็บปวด” .. ถ้าไปด้วยความรู้สึกเฉยๆแบบนี้ได้..ก็ไปเถอะค่ะ เค้าจะได้รู้ว่า..เค้าทำอะไรคุณไม่ได้อีกแล้ว ไม่ว่าจะทำให้สุขหรือทำให้ทุกข์ ... คุณลองถามตัวเองดูไม่ต้องตอบฉันก็ได้นะคะ แค่ตอบตัวเองให้ได้ก็พอ... ขอให้เจอแสงสว่างในความคิดนะคะ..”
“บ้า...เป็นไปไม่ได้ .. พี่ศยา..แอบรัก เนี่ยนะ..เป็นไปไม่ได้!!” ปราณนต์ไม่เข้าใจทำไมอยู่ๆ มาคิดถึงประเด็นนี้ก็พลันใจเต้น
นึกถึงตอนพริบพราวพูดถึงอวัศยา ซ้อนกับภาพตอนที่อวัศยาตอนมาที่บ้าน..ตอนนวดให้กัน..ตอนยิ้ม..หัวเราะ..แนะนำงาน..และตอนนั่งคุยกัน
“นายเคยรู้สึกมั๊ยว่าพี่ศยาชอบนาย !!! .... ไม่เชื่อลองคิดย้อนกลับไปดูเองก็แล้วกัน ว่าพี่ศยาเค้าพยายามเข้ามาใกล้ชิด สนิทสนมกับนายจนเกินความเป็นเจ้านายลูกน้องหรือเปล่า..รู้คำตอบแล้วบอกฉันด้วย !!”
ปราณนต์อึ้ง...แต่ยังย้ำกับตัวเอง “เป็นไปไม่ได้ !! ไร้สาระจริงๆคิดเข้าข้างตัวเองมากไปแหละ….บ้าไปใหญ่แล้ว มันจะเป็นไปได้ยังไง” แล้วเขาก็เปิดคอมพิมพ์ไปอีกครั้ง

อวัศยานั่งเคาะนิ้วรอเมล์...และเมลก็ตรึ่ง!! เธอรีบเปิดอ่าน
“ผมตอบตัวเองได้แล้ว..ผมไปครับ ไปโดยไม่เหนื่อยและไม่ต้องเจ็บ..ไปแบบชิลล์ๆ แต่..ผมต้องมีคู่ควงไปด้วยนี่สิครับ..ผมควรจะควงใครไปดี ?”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11 วันที่ 16 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ