อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 11 วันที่ 17 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 11 วันที่ 17 ม.ค. 58

"วาสนาข้ากับเฟื่อง แค่ได้รัก แต่ไม่ได้ร่วมชีวิต ต่อแต่นี้ขาบต่างหากที่เป็นคนที่เฟื่องมันต้องร่วมชีวิต มันจะต้องซื่อสัตย์ อยู่ด้วยกันไปจนตาย"
ทัพเสียงเศร้าอย่างคนกำลังตัดใจให้ขาดจากอดีตที่เคยมีเฟื่อง

แฟงกอดพี่สาวไว้อย่างเห็นใจ เฟื่องยังน้ำตาไหลพราก คับแค้นใจเรื่องขาบ
"พี่ไม่ได้รัก ไม่ได้อยากเป็นเมียพี่ขาบ"
"โธ่ พี่เฟื่อง"


"แต่เมื่อเป็นไปแล้ว ก็บอกความทุกข์กับใครไม่ได้ พี่คงกรรมหนักเหลือเกิน แฟง"
เฟื่องเช็ดน้ำตา แฟงมองสงสาร
"อยู่ที่นี่แหละ พี่เฟื่อง อยู่กับฉันกับแม่ ไม่ต้องกลับไปเรือนมัน ถ้าไอ้ขาบมาตาม ฉันจะเอาดุ้นฟืนตีหัวมันเอง"
เฟื่องมองน้องสาวที่แววตารักจริงใจ แฟงกอดพี่สาวแน่น เฟื่องร้องไห้ไม่หยุด

ขาบเดินมาตามหาเฟื่อง หยุดชะงักมองอยู่ไกลๆ เห็นทัพที่นั่งคุยกับฟัก เอิบ ช่วง และหมู่เคลิ้มที่กำลังเล่าเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา อยู่ที่แคร่กลางลาน

พอถึงตอนทัพเล่าเรื่องไปเจอเสือปิ่น สีหน้าทุกคนตื่นเต้น ขาบเห็นทัพอยู่กับพวกผู้ชาย ไม่มีเฟื่อง สีหน้าโล่งใจ
สังข์ที่เดินมายืนตะโกนหน้าเรือน ด้วยความเมา

"น้องจวงจ๋า กลับเรือนเราเถอะจ้ะ ... พี่สังข์หนาวแล้ว"
ประตูยังปิด สังข์ตะโกนดังขึ้น
"น้องจวง ถ้าไม่ออกมา พี่สังข์จะลุยเข้าไปอุ้มน้องนะ"
สังข์ทำท่าขึ้นเรือนอย่างที่พูด แต่ยังไม่ทันเข้าไป จวงเปิดประตูพรวดออกมา
"เงียบเลยไอ้สังข์ ตะโกนทำห่าอะไร อายชาวบ้านชาวช่องเค้า"
"พี่สังข์ไม่อายหรอกจ้ะ มามะ เมียรักของพี่สังข์ กลับเรือนเราเถอะนะ พี่สังข์ปัดกวาดที่หลับที่นอนไว้ให้แล้ว"
"ไอ้สังข์"
"จ๋า"
สังข์ลอยหน้ามา แต่เจอจวงผลักอย่างแรง
สังข์ถอยหลัง เซ ตกเรือนไปนอนแอ้งแม้งบนพื้น
"เอ็งนอนคนเดียวเถอะ ฉันจะอยู่กับแม่"
จวงปิดประตูเข้าไป สังข์ไม่ยอมแพ้ ลุกจะขึ้นเรือน
"จวง ไม่เห็นใจพี่สังข์เหรอจ๊ะ ไหนสัญญาว่าจะยอมเป็นเมียพี่ จวงไม่รักษาสัญญา พี่จะตะโกนให้ลั่นเลยนะ ว่าจวงใจร้าย"
"เงียบ"
สังข์เจอจวงดุ ก็หุบปากทันที
"กลับไปก่อน ยังไม่ใช่คืนนี้"
"แล้วคืนไหนล่ะ"
จวงถลึงตามอง วิ่งหาไม้มาถือจังก้า สังข์รีบลงเรือนไป จวงปิดประตูเข้าเรือน สังข์ได้ยืนมองตาละห้อย

สังข์เดินเมากลับมาจากเรือนจวงนั่งกลุ้มใจ ขาบยังนั่งเหม่ออยู่
"สุดท้ายมึงกับกูก็ถูกผู้หญิงถีบหัวส่ง ถามจริงๆเถอะไอ้ขาบ มึงได้นังเฟื่องมันจริงๆ ใช่มั้ย"
ขาบมองสังข์อย่างสงสัย
"รึว่า...มึงยังไม่ได้นังจวงเป็นเมีย"
สังข์ไม่กล้าสบตารู้สึกเสียหน้า
"มึงอย่าบอกกูนะว่ามึงไม่กล้า...ถุย ไอ้ขี้โม้"
ขาบลุกจะเดินหนี
"ผู้ชายอย่างมึงนี่ดีแต่ปากจริงๆ ยังมิทันไร ก็กลัวเมีย"
สังข์อายขาบรีบเข้ามาปิดปากขาบไว้
"มึงอย่าปากหมานะ ถึงอย่างไรมึงก็อดแห้วเหมือนกู"
"มึงมันตาขาวทั้งคู่แหละ"
สังข์ขาบหยุดทะเลาะกันหันมาตามเสียง ทัพเดินเข้ามายืนมอง
"มึงมันกล้าแต่ในสนามรบ แต่เรื่องผู้หญิงกลับตาขาว"
สังข์ ขาบมองหน้ากัน เสียหน้ามาก
"ทำไมมึงไม่ไปขอเฟื่องกับจวงให้ถูกต้องตามประเพณี ทำลับๆล่อแบบนี้ผู้หญิงเขาอาย"
"กูกลัวแม่มึงไม่ยกจวงให้กูนะซิ" สังข์บอก
ทัพเดินเข้ามา
"มึงทำกับจวงจนอับอายไปทั้งบางเสียขนาดนี้ มึงคิดจะขอสมาแม่กูสักนิดมั้ย"
"กูจะเอาอะไรไปสมาแม่มึง ยามศึกยามสงครามเยี่ยงนี้กูมีแต่ดาบ"
"ก็ยิ่งดีซิ มึงจะได้ไม่ต้องเสียสินสอด แม่กูจะกล้าเรียกสินสอดอะไรมึงนักหนา ขอให้มึงรับปากกับแกว่าจะรักน้องกู ดูแลน้องกูตลอดไป แม่กูก็ไม่อะไรแล้ว มึงด้วยไอ้ขาบ"
"แล้วกูจะหาผู้ใหญ่ที่ไหนไปสู่ขอ" ขาบถาม
"ก็พ่อค่ายบางระจันไง มึงมารบร่วมตายกับพวกพ่อๆเขา มีรึเขาจะใจจืดใจดำไม่ยอมเป็นเฒ่าแก่สู่ขอผู้หญิงให้มึง พรุ่งนี้มึงเตรียมตัว เจียมเนื้อเจียมตัวกันให้ดี กูจะพาไปหาพ่อค่ายระจัน"
สังข์ ขาบมองหน้ากัน อายทัพมาก

ลานชนไก่ ในค่ายระจัน เช้าวันใหม่ ไก่ชนที่กำลังตีกันอยู่ พวกตีไก่โห่เชียร์กันเสียงดังลั่น
ทัพสีหน้าดีขึ้น แต่ยังไม่หายเป็นปกติ เดินมากับ สังข์ ขาบ แต่พอผ่านวงไก่ชนที่ชาวบ้านกำลังเฮกันลั่น
สังข์กระเหี้ยนกระหือลือ ทำท่าจะเข้าไปดูใกล้ๆ เพราะความคุ้นเคย
"ขอแวะสักยกเถอะวะ"
ทัพเหนี่ยวคอสังข์ลากออกมา สังข์เซแซ่ดๆ ขาบหัวเราะ
"เอ็งนี่ไม่เลิกนิสัย ข้ากับเอ็งต้องไปรายงานตัวกับพ่อค่ายเขาก่อน ไป"

ทั้งสามเดินกอดคอกันออกไป พวกวงตีไก่โห่เชียร์ไก่ชนของตัวเองเสียงดังลั่น
นักรบบางระจัน กำลังซ้อมดาบ ซ้อมมวยกันอยู่เต็มลานซ้อมอาวุธ ฝ่ายทัพ สังข์ ขาบ ยกมือไหว้ผู้นำค่ายทั้ง 5 ที่นั่งบนหอชานที่สูงขึ้นไป ด้านข้างคือกลุ่มของฟัก ที่นั่งอยู่ด้วย

"ฉันชื่อทัพ คนทุ่งคำหยาด มากับเพื่อนรัก ไอ้สังข์ ไอ้ขาบ แล้วก็คนจากบ้านพรานที่หนีภัยศึก มาขอพึ่งค่ายบ้านระจันเป็นที่ซุกหัว แต่พวกฉันจะไม่อยู่เปลืองข้าวเปลืองน้ำ จะขอเป็นกองอาสาออกฟันข้าศึกให้ยับ"
"ฉันชื่อ สังข์ เคยเป็นทหารกรุงศรี พอมีฝีมืออยู่บ้าง"
"ฉันชื่อ ขาบ ขอเป็นกองอาสาเดียวกับเพื่อน ไอ้ทัพ ไอ้สังข์"
"ไอ้ฟักกับหมู่เคลิ้มมันเล่าเรื่องเอ็งสามคนให้ข้าฟังแล้ว ข้าเต็มใจรับพวกเอ็งมาช่วยไล่ศัตรู แต่เห็นว่าไอ้ทัพโดนลูกดอกพิษเข้า รู้มั้ยว่าพวกไหนทำ" พันเรืองถาม
"ไม่รู้เหมือนกันจ้ะพ่อ พอโดนเข้า มันก็หนีไป ไม่ทันตาม ฉันก็ล้มลงเสียก่อน"
"ข้าต้องเตือนให้พวกเราระวัง ถ้าเป็นพวกศัตรู อาวุธมันก็ร้ายนัก" แท่นว่า
นายแท่นมองทัพที่หน้าซีดๆแล้วเอ่ยขึ้น
"ข้าดูสีหน้าเอ็งยังเจ็บ"
"มันยังปวดแปลบที่แผล"
"มา .. ตามข้ามา ข้าจะพาไปหาหลวงพ่อธรรมโชติ รับรองว่าเอ็งหายเป็นปลิดทิ้ง"
ทัพ สังข์ ขาบมองด้วยความสงสัยว่าแท่นพูดถึงใคร

ในวิหารหลวงพ่อ หลังค่ายระจัน พระอาจารย์ธรรมโชตินั่งอยู่ข้างๆพระประธาน ดูรอยแผลทัพที่ถอดเสื้อให้ดู สังข์ ขาบ แท่น นั่งมองห่างๆอย่างเงียบๆ
หลวงพ่อธรรมโชติมองทัพอย่างพินิจ แล้วพูดขึ้น
"ที่เอ็งปวดไม่ใช่พิษที่โดน"
"หลวงพ่อหมายถึงอะไร กระผมโดนอะไร" ทัพถาม
"เอ็งตามมานี่"
หลวงพ่อเดินผ่านหน้าทั้ง 4 ไปอย่างสำรวม ทัพ สังข์ ขาบ นายแท่นลุกตามไปทันที

หลวงพ่อธรรมโชติเดินไปที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ แล้วเอากะลาะตักน้ำขึ้นมา บริกรรมคาถาก่อนราดลงบนหัวทัพ ทัพสะดุ้งเฮือกด้วยคาถาที่หลวงพ่อกำกับ ในการช่วยถอนรากถอนโคนพิษนั้น คนอื่นมองอย่างตกใจ ทัพตัวสั่น หนาว ฟันกระทบกันอย่างแรง
หลวงพ่อธรรมโชติบริกรรมคาถา แล้วตักน้ำราดลงหัวทัพอีกที
ทัพกุมท้องแล้วขย้อนบางสิ่งออกมา เป็นน้ำเหลืองๆที่ซึมลงดินหายไปอย่างเร็ว
คนอื่นมองอย่างตกใจ
"หลวงพ่อ น้ำเหลืองๆจากปากไอ้ทัพนั่นมันอะไรกัน" สังข์ถาม
"ข้าล้างคาถาที่คนมีวิชามันเอามาใส่ในตัวเจ้า"
ขาบถาม

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 11 วันที่ 17 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ