อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 17 ม.ค. 58

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 17 ม.ค. 58

"หลวงพ่อ น้ำเหลืองๆจากปากไอ้ทัพนั่นมันอะไรกันแน่" สังข์ถาม
"ข้าล้างคาถาที่คนมีวิชามันเอามาใส่ในตัวเจ้า"
ขาบถาม
"คนมีวิชา มันเป็นใครกัน หลวงพ่อ"

"มันว่าคาถากำกับ ไม่ให้ใครตามรอยเจอ"
แท่นถามทัพ
"เอ็งเป็นยังไงบ้าง"


"หายปวดแล้ว หายเป็นปลิดทิ้งเลยจริงๆ"
ทัพหันไปมองหลวงพ่อด้วยสายตาซาบซึ้ง
"กระผมกราบหลวงพ่อเป็นพระคุณยิ่ง"
หลวงพ่อมองพินิจทัพ แล้วเอ่ยขึ้น
"จงรักษากาย รักษาใจให้แกร่งเช่นนี้ พวกเอ็งจะทำคุณให้บ้านให้เมืองได้อีกมาก"
ทัพยิ้ม ปลาบปลื้มใจ ก้มลงกราบแทบเท้า หลวงพ่อมองด้วยสายตาสงบ และเดินกลับไปทางวิหาร
ทัพยิ้ม หันไปมองแท่น
"ฉันดีใจเหลือเกิน พี่แท่น หลวงพ่อบอกว่าฉันจะช่วยบ้านช่วยเมืองได้"
"หลวงพ่อธรรมโชติท่านมีคุณเรื่องวิทยาอาคมจริงๆ ดูแล้วรู้เลยว่าไอ้ทัพมันเจ็บเพราะมีของสกปรกในตัว"
"แล้วใครเป็นคนเอาของมาใส่ไอ้ทัพ"ขาบถาม
ทุกคนมองหน้ากัน สังข์โพล่งขึ้นมา
"ตั้งแต่ที่ไอ้ทัพโดนพิษ ก็มีแต่ไอ้ใจนั่นที่เอาว่านมาให้เอ็งกิน"
"ไอ้ใจ"
ทัพสีหน้าลังเล ไม่แน่ใจขึ้นมาทันที

บริเวณศาลาการเปรียญ หน้าวิหาร สังข์กำลังพันผ้าทับแผลให้ทัพอยู่
"เอ็งไม่เจ็บแล้วทำไมยังต้องพันผ้าอีกวะ"
"ฉันไม่อยากให้ใครสงสัย"
"มันจะทำร้ายเอ็งทำไม"
ทัพไม่ตอบ
"งั้นก็ไป...อย่างน้อยมันก็ต้องรู้ว่าใครทำ ถึงได้เอาว่านมาถอนพิษถูก"
"ถ้าคิดร้ายกันขนาดนี้ก็อย่าอยู่ร่วมค่ายเดียวกันเลย"

ทัพพยายามคิดว่าทำไมใจถึงทำแบบนี้
เวลาต่อเนื่องมา ใจแบกฟืนมาวางให้ที่โรงครัว เหงื่อเต็มหน้า กลุ่มผู้หญิง เฟื่อง แฟง สไบ จวง ยิ้มมองกัน แต่ยังไม่ทัน สไบจะขยับ รุ่งวิ่งปาดหน้า เอาผ้าไปซับเหงื่อให้ที่หน้าใจ

"โถ พ่อใจพระ ดูสิ หาบฟืนจนเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว เหนื่อยมั้ยจ๊ะ"
รุ่งดึงแขนใจไปทางโอ่งน้ำ
"มามะ มากินน้ำตรงนี้ รุ่งจะป้อน"
รุ่งเอากะลาตักน้ำเตรียมป้อน แฟงเห็นแล้วคันปาก ทนไม่ไหว
"นี่พี่รุ่ง จะเอาใจกันขนาดนี้พาพี่เขาไปอยู่บ้านเลยซิ พี่ใจเค้าจะได้ไม่กระดาก" "นังแฟง พูดให้มันเบาปากหน่อย ฉันยังสาวยังแซ่อยู่นะ"
"ก็ไม่เห็นจะต้องอายตรงไหน สาวแก่อย่างพี่รุ่งอายใครเป็น"
กลุ่มผู้หญิงหัวเราะกัน ชอบใจที่แฟงปราบรุ่งได้ รุ่งดีดดิ้นรีบหันไปทำท่าฟ้องใจ
"พี่ใจดูสิ เค้าว่าน้องรุ่ง"
ใจหัวเราะ ยกชายผ้ามัดเอวเช็ดเหงื่อ ไม่คิดอะไรกับรุ่งที่พยายามทอดสะพาน สไบมองยิ้มกับใจ ไม่ถือสารุ่ง
ทัพ สังข์ ขาบเดินมา
"อยู่นี่เองหรือใจ"
"พี่ทัพมีอะไรจะใช้ฉันหรือ"
สังข์บอก
"ไม่มีอะไรจะใช้ แต่มีอะไรจะคุยด้วย"
สังข์มองใจอย่างคนไม่ถูกชะตา
ขาบบอก
"เอ็งไปเอาว่านที่ไหนมาให้ไอ้ทัพกิน แล้วเอ็งรู้ได้อย่างไรว่าไอ้ว่านนี่ถอนพิษได้"
แฟงชักสีหน้ามองสังข์กับขาบ
"เอ๊ะ...เอ็งสองคนนี่นิสัยพาลไม่เลิก พี่ทัพกินแล้วหายพวกเอ็งยังจะหาเรื่องอะไรอีก"
สังข์ ขาบ กำลังจะห้ามแฟงยุ่ง ก็พอดีเสียงเฟี้ยมกับจันทร์ดังขึ้น
"นั่นไง นังเฟี้ยม ไอ้ลูกเขยของเรา"
"แล้วนั่นก็ลูกเขยเอ็งด้วย"
สังข์ ขาบ หน้าเสีย จันทร์กับเฟี้ยมที่กำลังทำงานอยู่ ยืนมองอย่างไม่พอใจ
แฟงยิ้มเยาะ
"ไปเลย ไปคุยกับแม่ฉันโน้น ถ้าลูกผู้ชายจริงก็ไปพูดจากับผู้หลักผู้ใหญ่ให้ถูกทำนองครองธรรม"
ทั้งสองมองหน้าทัพ อย่างขอความเห็น ทัพยิ้ม ขำๆ
"ไปซิไอ้สังข์ ไอ้ขาบ อย่างแฟงมันบอก แล้วเอ็งจะอยู่ในค่ายนี้อย่างมีความสุข"
สังข์กับขาบมองหน้ากันเจื่อนๆ ก่อนเดินไปหาจันทร์กับเฟี้ยม สไบหันไปยิ้มกับใจ แล้วหันมายิ้มกับเฟื่อง จวง
เฟื่องกับจวงมองหน้ากัน รีบดึงกันหลบไปด้วยความอาย

สังข์ ขาบ เดินเจี๋ยมเจี้ยม เข้ามาอยู่หน้าจันทร์กับเฟี้ยมที่มองว่าที่ลูกเขยทั้งสองด้วยความหมั่นไส้แล้วพูดขึ้น
นางเฟี้ยมบอก
"มือไม้มันแข็งดีจริงนะไอ้พวกนี้ กูแม่ยายมึงนั่งหัวโด่อยู่นี่มึงเห็นกูมั่งมั้ย ฉุดคร่าลูกสาวกูสองคนไป จะสำนึกมาขอสมาสักนิดมีไม๊ หรือต้องให้กูไปแจ้งพ่อค่าย เอาเลือดหัวกระบาลมึงสองคนก่อน..หะ"
สังข์กับขาบมองไป หน้าเจื่อนๆเมื่อเห็นนางจันทร์ นางเฟี้ยม แม่ยายปั้นปึ่งเอาจริง ลงนั่งพับเพียบพนมมือ
"ฉันกราบแม่จ๊ะ" สังข์บอก
"ฉันก็กราบแม่อีกคน" ขาบว่า
จันทร์บอก
"มึงสองคนนี่อาจหาญ หยามหน้ากูนัก เห็นมึงสองคนมาตั้งแต่หัวเท่ากำปั้น ไม่นึกเลยว่า โตจะทำระยำขนาดนี้"
"เมื่อกี้..น้าจันทร์บอกว่าเป็นแม่ยาย ก็แปลว่าน้ายอมยกจวงให้ฉันแล้วใช่ไม๊" สังข์ถาม
"กูไม่ได้คิดจะยก แต่มึงสองคนทำระยำตำบอนจนกูกับลูกสาวไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดที่ไหนนะซิ"
"งั้นตั้งแต่คืนนี้ขอเฟื้องไปนอนที่บ้านฉันนะแม่" ขาบบอก
"ฉันก็ขอจวงไปนอนบ้านฉันนะแม่" สังข์ว่า
"เดี๋ยวก็โดนแพ่นกบาลด้วยดุ้นฟืนนี่หรอก มึงยังไม่คิดมาขอสมากูเป็นเรื่องเป็นราว อยู่ๆจะมาเอาลูกสาวกูไปนอนด้วย เดี๋ยวเอาให้เลือดหัวออกเสียดีไม๊"
เฟี้ยมทำท่าจะหยิบดุ้นฟืนมาตีจริงๆ
สังข์ ขาบ รีบจับไว้
"งั้นแปลว่า...ถ้าฉันให้ผู้ใหญ่มาทำพิธีขอสมาลาโทษ น้าจะยกจวงให้ฉันใช่ไม๊จ๊ะ"
จันทร์ทำเป็นค้อนควัก
"แล้วผู้ใหญ่ของเอ็งนะใคร"
"ก็พ่อค่ายไงจ๊ะ"

เฟื่องกับจวงที่แอบฟังอยู่มุมหนึ่ง มองหน้ากัน เฟื่องรีบเดินเลี่ยงออกไป จวงมองตาม
กลางคืนต่อเนื่องมา เฟื่องนั่งเช็ดผมอยู่ที่หน้าเรือน หลังจากอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ท่าทางเศร้าๆ

จวง กับเพื่อนสาว 2-3 คน กลับจากอาบน้ำที่ท่ามา ลงนั่งมองเฟื่องอย่างเข้าใจช่วยเฟื่องเช็ดผม
จวงบอก
"พี่เฟื่อง เราคงคิดมากอยู่ไม่ได้แล้ว แม่เขาประกาศยกเราให้พี่สังข์ พี่ขาบ ดังไปทั้งค่ายเสียขนาดนี้ ถ้าเราสองคนมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เราสองคนนี่แหละจะมองหน้าใครเขาไม่ได้"
เฟื่องน้ำตาคลอ ยังคิดถึงทัพ
"ฉันไม่เคยนึกเลยว่าชีวิตฉันกับพี่ทัพจะมาพลัดจากกันด้วยเรื่องแบบนี้"
"ลืมอดีตหนหลังเสียเถอะ พี่ทัพเขาก็ตัดใจ ทำใจแล้ว ถ้าพี่เฟื่องยังมาอาลัยพี่ทัพอยู่ พี่เฟื่องนี่แหละที่จะกลายเป็นคนเรรวน"
เฟื่องยิ่งร้องไห้หนัก

อ่านละคร บางระจัน ตอนทีี่ 11/2 วันที่ 17 ม.ค. 58

ละครเรื่อง บางระจัน สร้างโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง บางระจัน บทประพันธ์ ไม้ เมืองเดิม
ละครเรื่อง บางระจัน บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ / ฟ้าฟื้น
ละครเรื่อง บางระจัน กำกับการแสดง พงศกร เมตตาริกานนท์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด
ละครเรื่อง บางระจัน แนว แอ็กชั่น-ชีวิต-ประวัติศาสตร์
ละครเรื่อง บางระจัน ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ