อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11/4 วันที่ 16 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11/4 วันที่ 16 ม.ค. 58

ปราณนต์จับแขนไว้ทัน พริบพราวหน้ายังไม่คว่ำ เธอหันขวับมาทางอวัศยา ..
อวัศยาทำหน้าซื่อ “Oops! ขอโทษที..ไม่ได้ตั้งใจ”
พริบพราวไม่เชื่อ ลิปดามองอวัศยาเหมือนจะรู้ทัน ทั้งคู่เต้นรำต่อ พริบพราวมองแค้นๆ
องศามองไม่วางตา.. ยิ้มร้ายที่มุมปาก

ปราณนต์ถามพริบพราว “เหนื่อยหรือยัง ? จะพักก่อนมั๊ย?”
“ไม่..ฉันไม่เหนื่อย” พริบเพราพูดกับตัวเองเบาๆ “ฉันต้องเอาคืนก่อน!!” พูดจบพริบพราวก็หันมาตั้งท่าเต้นกับปราณนต์..และก็เริ่มเต้นพุ่งเป้าไปที่อวัศยาทันที .. ดนตรีจังหวะเร่งเร้า


อวัศยากับลิปดาเต้นขยับเข้ามาใกล้ขนมเค้กที่ตระหง่านอยู่ข้างฟลอร์ .. อวัศยายังหาจังหวะกลับมาหาปราณนต์
พริบพราวเล็งอวัศยา..เต้นไปหาจังหวะเอาคืนไปด้วย ... พริบพราวคิดแผน แล้วก็คิดออก เธอตั้งใจเต้นท่าหมุนตัวออกจากปราณนต์ให้อวัศยาเห็นช่องว่างที่จะมาแทรก
อวัศยาเห็นว่าพริบพราวหมุนในจังหวะที่ออกห่างจากปราณนต์ .. อวัศยาก็หมุนบ้าง ..
จังหวะที่ปราณนต์หมุนพริบพราวออกจากตัว อวัศยาหมุนตัวออกจากลิปดา ปล่อยมือ กะจะหมุนมาหาปราณนต์ พริบพราวตั้งใจยื่นขาออกไป สกัดขาของอวัศยา ทำให้เธอสะดุด เสียหลักหน้าทิ่ม ... เซ .. เซ .. เซ ... เซไปทางเค้ก ในวินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน
อวัศยาเห็นเค้กตรงหน้าคิดในใจ “เฮ้ยยยยยย!!!!”
ลิปดากับปราณนต์ ตกใจ
“ศยา !!!”
อวัศยายั้งตัวไม่อยู่ ทั้งตัวพุ่งตรงไปที่ขนมเค้ก ใบหน้าจุ่มลงไปในเค้กเต็มๆ เสียงกรีดร้องของคนในงานดังตามมา
ทุกคนช็อค อึ้งกันไปหนึ่งอึดใจ อวัศยาค่อยยันตัวลุกขึ้นมาจากขนมเค้กด้วยความอาย..ทั้งตัวเธอเลอะไปด้วยขนมเค้ก เละเทะสุดๆ
พริบพราวเป็นเพียงคนเดียวที่หัวเราะออกมาอย่างสะใจ “ฮ่าๆๆๆ”
ปราณนต์หันมามองพริบพราวอย่างตำหนิ เธอชะงักหุบหัวเราะ
ลิปดากำลังพุ่งตัวเข้าไปช่วย แต่ปราณนต์พุ่งเข้าไปเร็วกว่า “พี่ศยาผมช่วยครับ !!” ปราณนต์ตัดหน้าเข้าไปประคองอวัศยา..“ค่อยๆลุกนะครับ..” ปราณนต์ประคองอย่างอ่อนโยน
ลิปดาสะอึก “เอ่ออออ..”
พริบพราวไม่พอใจ “ณนต์ !!” เธอจะเดินไปหาปราณนต์
ลิปดาจับแขนพริบพราวไว้ “พราว !! มาคุยกับพี่ก่อน”
“แต่...”
“พี่บอกให้มานี่” ลิปดาดึงตัวพริบพราวออกไป
ปราณนต์ประคองอวัศยาลุกขึ้น หญิงสาวโคตรจะอายสุดๆ “รีบพาฉันออกไปจากตรงนี้”
“ครับ” ปราณนต์รีบประคองอวัศยาออกไปจากฟลอร์ด้วยความสงสาร และ เป็นห่วง....
องศามองตามปราณนต์กับอวัศยา..แล้วหันมาทางลิปดาและพริบพราวที่เดินไปอีกทาง..องศายิ้มร้าย “ชัดเลย”

ลิปดาลากพริบพราวมาที่มุมสงบมุมหนึ่ง
“พี่ลิปจะลากพราวมาตรงนี้ทำไมเนี่ย ?”
ลิปดาหันมา “ลากมาระงับสติอารมณ์”
“คนที่พี่ลิปควรลากมาตรงนี้คือ พี่ศยาไม่ใช่พราว..เค้าคือคนที่เริ่มก่อน พี่ลิปอย่าบอกนะคะว่าไม่เห็น!! เขาเริ่มมาขัดขาพราวก่อน”
“แต่เราก็ไม่ควรจะตอบโต้รุนแรงแบบนี้..เห็นหรือเปล่าว่างานเสียหายขนาดไหน”
พริบพราวจี๊ดเลย..ทั้งเสียใจ น้อยใจ “พราวไม่เข้าใจ ทำไมเวลาพราวไฟ้ว์กับพี่ศยา สุดท้ายพราวต้องกลายเป็นนางมารร้ายอยู่คนเดียว เพราะพราวไม่ได้วางท่าน่าเชื่อถือ มือถือสากปากถือศีลเหมือนเค้าใช่มั๊ยคะ ?”
“ศยาไม่ได้เป็นคนแบบนั้น..พราวเข้าใจผิด และพี่คิดว่าพราวควรจะไปขอโทษศยา”
พริบพราวผิดหวังอย่างแรง “พี่ลิปลำเอียง !! ทั้งลำเอียง ทั้งเข้าข้างพี่ศยา พราวไม่รู้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของพี่กับเค้าคืออะไร” พริบพราวอารมณ์ขึ้นได้ที่
องศาเดินมาเงียบๆ และ แอบฟัง
พริบพราวใส่ต่อ “ถ้าเค้าเป็นแฟนพี่ลิปจริง แสดงว่าเค้าหลอกพี่ แต่ถ้าไม่ใช่..แสดงว่าเค้าต้องการจะหลอกพราว ซึ่งมันไม่ได้ผล พราวไม่เชื่อ!! เพราะพี่ศยาไม่ได้ชอบพี่ลิป คนที่เค้าชอบคือ ปราณนต์ !!”
ลิปดาจุกเบาๆ พริบพราวพูดสรุป “พี่ลิปเองก็น่าจะดูออก แต่ถ้าดูไม่ออก แสดงว่าไม่อยากเห็น หรือ เห็นแต่ไม่อยากจะยอมรับ ! พราวขอย้ำ...พราวจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเค้า..ถ้าเค้าไม่มายุ่งกับพราวก่อน !!” พริบพราวพูดจบก็สะบัดบ๊อบ เดินกลับเข้าไปในงานเลย
ลิปดาพยายามจะเรียกไว้ “ พราว !!”
พริบพราวไม่แคร์เดินกระฟัดกระเฟียดกลับเข้างานไป ลิปดาถอนใจ..คิดหนัก และหวั่นไหวอย่างเห็นได้
องศายืนมอง..ยิ้มร้าย เจ้าเล่ห์
อวัศยานั่งเยินอยู่ที่มุมหนึ่ง เงียบ ไม่มีคน ทั้งหน้า ผม เสื้อผ้า เลอะเค้กเต็มไปหมด หญิงสาวเอามือเช็ดหน้าและ
ป้ายกระโปรงหน้าเครียด..เซ็ง .. ปราณนต์เดินมาพร้อมกับกระดาษ และ ผ้าชุบน้ำ
ปราณนต์มานั่งข้างๆ “ผมเช็ดให้ครับ” เขายื่นมือมาจะเช็ด
อวัศยาชะงัก หลบ “ไม่เป็นไรฉันทำเองได้” หญิงสาวรับผ้าจากปราณนต์มาเช็ดหน้าตัวเอง..อวัศยาทำตัวไม่ถูก ทั้งอาย ทั้งเสียฟอร์ม
“งั้นผมเช็ดผมข้างหลังให้นะครับ..เค้กติดเต็มเลย พี่ศยาเช็ดเองไม่ได้แน่ๆ”
อวัศยาเสียงดัง “ฉันบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ ฉันดูแลตัวเองได้ เธอ...กลับไปที่งานเถอะ” กลไกป้องกันตัวเองของอวัศยาทำงานโดยอัตโนมัติ เผลอแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนไหวข้างใน
ปราณนต์จ๋อยๆ..แล้วก็พูดออกมาตรงๆ รู้สึกผิด “ผมขอโทษนะครับ ขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้พี่ศยาเป็นแบบนี้ ถ้าผมไม่มางาน ไม่ชวนพราวมา เหตุการณ์นี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”
อวัศยาสงสาร แต่ก็ยังตอบเสียงแข็ง “เรื่องที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับเธอ”
“ถ้าไม่เกี่ยว ทำไมผมจะช่วยพี่ก็ไม่ยอม ยังจะไล่ให้ไปไกลๆ พี่ศยาพูดเหมือนโกรธผม”
“ฉันไม่ได้โกรธเธอ !!”
“ไม่โกรธแล้วหงุดหงิดใส่ผมทำไมครับ” อวัศยาสะอึก..พูดไม่ออก ปราณนต์พูดต่อ “ถ้าไม่โกรธทำไมไม่ให้ช่วย ถ้าไม่โกรธทำไมต้องไล่ด้วย ถ้าไม่โกรธทำไม..”
อวัศยาตัดบท “เออๆๆๆ อยากจะเช็ดก็เช็ด ถามเป็นเจ้าหนูจำไมไปได้ อะ อยากเช็ดนักใช่มั๊ย เช็ดให้สะอาดเลยนะ ถ้ามีเค้กเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียวฉันจะ..จะโกรธเธอจริงๆแล้ว” หญิงสาวพูดทำ “เหวี่ยงๆ” ปิดบังในใจที่ “ไหวๆ” ... บร้าจริงๆ..เด็กบ้า!

พริบพราวเดินเข้ามาในงาน เห็นว่าบรรยากาศกลับคืนสู่ปกติแล้ว ทีมงานยกเค้กที่กระจัดกระจายออกไป
เคลียร์ที่ คนเต้นรำ ดนตรีเล่นตามปกติ พริบพราวมองหาปราณนต์
รุ้งลดาเดินมาหา “ถ้ากำลังมองหาแฟนเธออยู่.. ฉันเห็นเค้าเดินไปกับคุณศยาตรงมุมโน้น” เธอพูดน้ำเสียงเย้ยหยันอยู่ในที
พริบพราวเชิดหน้าขึ้นแล้วก็สะบัดบ๊อบเดินไปตามทิศที่รุ้งลดาบอก
รุ้งลดามองตามเริ่มได้กลิ่นความผิดปกติที่โชยมาบางๆ

อวัศยานั่งที่เดิมใช้กระดาษเช็ดหน้าตัวเอง ด้านหลังเห็นปราณนต์เช็ดผม และ เสื้อผ้าด้านหลังให้อย่างใส่ใจ
“ฉันไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่ ?”
“รุ้งเค้าชวนมาน่ะครับ”
อวัศยาคิด ตัวหนังสือตอนที่ปราณนต์ปรึกษาเรื่องมางานแว่บเข้ามา “ถ้าคนที่คุณเคยรักมาชวนคุณไป
เจอกับแฟนของเค้า..คุณจะไปหรือเปล่า ?”
“ตอนแรกก็ไม่คิดจะมา แต่พอดี...มีคนแนะนำให้มา เหตุผลเค้าดีมาก ผมก็เลยมาเพราะผมเชื่อเค้า” ชายหนุ่มยิ้ม
ทำให้อวัศยาคิดถึงคำแนะนำนั้น “การที่คนเราจะไม่ไปเผชิญหน้ากับคนที่ได้ชื่อว่า “เป็นคนเคยรัก” มี 3 เหตุผลใหญ่ๆคือ หนึ่ง เกลียดมาก สองรักมาก และสามเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร ถ้าเป็นข้อสาม ฉันขอแนะนำให้ไป .ไปให้เห็นว่าเราไม่ได้เกลียด และ ไม่ได้รักเค้าแล้ว”
อวัศยายิ้ม “มาก็ดีแล้ว .. รุ้งเค้าจะได้รู้ว่าเธอไม่ได้คิดอะไร”
ปราณนต์ชะงัก อวัศยาสะอึก..แย่แล้ว หลุดปากพูดออกไป
ปราณนต์ลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าอวัศยา “ทำไมพี่ศยาถึงพูดประโยคนี้ออกมาครับ ?”
อวัศยาทำเป็นงงๆ “ละ..แล้วทำไมฉันจะพูดไม่ได้..มันมีอะไรเหรอ ?”
ปราณนต์มองหญิงสาวเหมือนจะจับผิด “.. คนที่แนะนำผมเค้าก็พูดประโยคนี้..เหมือนกันเป๊ะเลย .. แล้วพี่ศยารู้เรื่องผมกับรุ้งได้ยังไง?” ปราณนต์รอคำตอบหน้าจริงจัง
อวัศยาอึกอักหนึ่งอึดใจแล้วก็ฟอร์มเนียน “โธ่ ! ฉันก็นึกว่าอะไร .. ฉันรู้ว่าเธอกับรุ้งเคยเป็นแฟนกัน เพราะคุณองศาเป็นคนบอกฉันเอง และที่ฉันพูดประโยคนี้ก็เพราะมันเป็นตรรกะง่ายๆ..ถ้าเธอกล้ามาเผชิญหน้าก็แปลว่าไม่ได้คิดอะไรแล้ว..ใครๆก็พูดแบบนี้ได้ ไม่เห็นจะแปลก”
ปราณนต์ยังคาใจ อวัศยารีบเนียนเปลี่ยนเรื่อง “แล้วใครเป็นคนแนะนำเธอ.. แหม เมื่อกี๊ตอนพูดถึงน้ำเสียงแอบฟรุ้งฟริ้ง .. หรือว่า .. คนที่เธอเคยคุยออนไลน์คนนั้น คนที่เธอเล่าให้ฟัง .. ใช่คนนั้นหรือเปล่า ?”
ปราณนต์พยักหน้า อวัศยารีบตีเนียนต่อ “เห็นมั๊ยฉันบอกแล้วเดี๋ยวเค้าก็กลับมา..ดีใจด้วยนะ” เธอพยายามยิ้มแย้มกลบพิรุธ..ปราณนต์ยิ้มตามนิดๆ ยังคาใจ

อีกมุมเห็นพริบพราวเดินมา..แล้วก็ชะงัก
เธอเห็นอวัศยายิ้มแย้ม..ปราณนต์นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า พริบพราวจี๊ดๆในใจ..ขัดใจ โกรธ.. เธอจะพุ่งไปใส่ แต่ชะงักคิด..ไม่เอาดีกว่าเปลี่ยนวิธี
พริบพราวยิ้มเจ้าเล่ห์

อวัศยาคิดหาประเด็นเปลี่ยนเรื่องได้ รีบบอก “นี่ฉันก็หาคนมาเป็นแฟนหลอกยายได้แล้วเหมือนกัน..คิดไม่ถึงหล่ะสิว่าบอสจะยอมมาเล่นละครเป็นแฟนฉัน”
“อ้าว พี่ศยากับบอสไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆเหรอครับ ?”
อวัศยาเปลี่ยนเรื่องได้สำเร็จ ทำหัวเราะกลบเกลื่อน
“ไม่จริ๊ง ! เธออย่าไปบอกใครหล่ะ? แล้ว..เธอกับพราวเป็นแฟนกันจริงๆหรือเปล่า ?”
“อ๋อ..ก็ไม่จริงเหมือนกันครับ..คือ ผมกับพราวก็แค่เล่นละครหลอกรุ้งน่ะครับ”
อวัศยาถึงบางอ้อ..โป๊ะเชะ!! ว่าแล้ว
ทันใดนั้นเสียงพริบพราวก็ดังขึ้น “ณนต์ !! ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” อวัศยาชักสีหน้านิดๆ ปราณนต์หันไป พริบพราวเดินมาทำหน้าป่วยๆ “ปวดหัว..สงสัยตอนเต้นรำจะหมุนมากไปหน่อย มึนๆ..อยากกลับไปนอน” หญิงสาวทำหน้าอ่อนเพลียใส่..
อวัศยามอง..ปราณนต์มองพราวที อวัศยาที แล้วก็คิด..อวัศยารอลุ้นคำตอบ..พริบพราวแกล้งทำเป็นเซๆจะล้ม ปราณนต์รีบเข้าไปประคอง
“ระวัง !!” ปราณนต์ประคองพริบพราว เธอทำเป็นหมดแรง มึนๆ เล่นละครใส่
อวัศยาลุ้นรอคำตอบ ปราณนต์ตัดสินใจ “งั้นผมพาพราวกลับบ้านก่อนนะครับ...สวัสดีครับพี่ศยา”
อวัศยาใจหายแว๊บ .. เขาเลือกเธอ
พริบพราวแอบอมยิ้มที่มุมปาก สะใจ เขาเลือกฉัน!! แล้วก็สำออยต่อ
ปราณนต์หันมาประคองพริบพราวเดินไป อวัศยามองตาม..แอบเสียใจ พริบพราวค่อยๆหันมาทางอวัศยาแล้ว
อมยิ้มนิดๆ พร้อมกับขยิบตาให้อย่างยียวน “ปิ๊ง”
อวัศยายิ่งจี๊ดดดดในใจ .. นั่งอึ้ง มองปราณนต์ประคองพริบพราวไป แล้วก็ก้มดูสารรูปตัวเองที่เยินมาก..อวัศยา
ถอนใจกับชะตาชีวิตตัวเอง..ทันใดนั้นเองก็มีสูทมาคลุมตัวเธอ หญิงสาวหันไปเห็นลิปดายืนอยู่ข้างๆ..ราวกับอัศวินขี่ม้าขาวเข้ามาช่วย
“เหนื่อยมามากแล้ว...กลับบ้านเถอะ” ลิปดายื่นมือมาตรงหน้าอวัศยา


อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11/4 วันที่ 16 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ