อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11/5 วันที่ 17 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11/5 วันที่ 17 ม.ค. 58

อวัศยายิ่งจี๊ดดดดในใจ .. นั่งอึ้ง มองปราณนต์ประคองพริบพราวไป แล้วก็ก้มดูสารรูปตัวเองที่เยินมาก..อวัศยา
ถอนใจกับชะตาชีวิตตัวเอง..ทันใดนั้นเองก็มีสูทมาคลุมตัวเธอ หญิงสาวหันไปเห็นลิปดายืนอยู่ข้างๆ..ราวกับอัศวินขี่ม้าขาวเข้ามาช่วย

“เหนื่อยมามากแล้ว...กลับบ้านเถอะ” ลิปดายื่นมือมาตรงหน้าอวัศยา

อวัศยามองมือลิปดา...แล้วก็ค่อยๆวางมือตัวเองไว้ในมือลิปดา..เขาดึงตัวเธอขึ้นอย่างอ่อนโยน และจับมือ
พาเดินไป..


อวัศยาเดินคู่ไปกับลิปดา..ลิปดาเห็นสภาพหญิงสาวแล้วก็สงสาร..เห็นใจ
อวัศยาเดินไป ในคิดถึงแต่ปราณนต์ไม่รู้ตัวเลยว่าผู้ชายที่ทำให้เธออบอุ่นใจและลงตัวกับเธอมากที่สุดคือคนที่
เดินอยู่ข้างๆนี่เอง

หน้าคอนโด..รถลิปดามาจอดเทียบ
“ขอบคุณมากค่ะ”
“เดี๋ยว ! แน่ใจเหรอว่าอยากให้ยายเห็นคุณในสภาพแบบนี้”
อวัศยาฉุกคิด มองดูสภาพตัวเอง ... หยิบผมที่เลอะเค้กเกาะกันเป็นก้อนมาดูแล้วก็เห็นด้วย “เออจริง”

น้ำจากฝักบัวค่อยๆ ไหลลงที่ผมของอวัศยา ลิปดานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของอ่างอาบน้ำ พับขากางเกง พับแขนเสื้อเชิ้ต ดูลำลองน่ารักไปอีกแบบ ลิปดานั่งอยู่ตรงมุมอ่าง ในอ่างเห็นอวัศยานั่งหันหลังให้ลิปดา และเอนตัวมาข้างหลัง เอาขาพาดขอบอ่างอีกด้าน ดูสบายๆ ปล่อยผมยาวสยายให้ลิปดาสระผม
ลิปดาพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย “น้ำร้อนไปหรือเปล่า ?”
“ไม่ค่ะ กำลังดี ... ที่จริงฉันทำเองก็ได้นะ”
“ไม่เป็นไร ผมอยากทำให้ .. อยากรับผิดชอบ ถ้าผมไม่ขอให้คุณช่วยเป็นคู่ควงไปงาน คุณก็ไม่ต้องอยู่ในสภาพนี้” เขาเริ่มใส่แชมพูสระผม
อวัศยากระดิกเท้าไปมา สบายๆ ไม่รู้ตัว “บอสก็ช่วยแอ๊บเป็นแฟนหลอกยายให้ฉันเหมือนกัน บอสอย่าคิดมากเลยน่า..ฉันเป็นคนหน้าทิ่มเค้ก ฉันยังไม่คิดมากเลย ..”
ลิปดายิ้ม “เรื่องนี้ไม่คิดมากก็ดี .. แต่กับบางเรื่อง “คิดให้มากหน่อย” จะดีกว่า” อวัศยาขมวดคิ้ว .. สงสัย ลิปดาพูดต่อ พยายามทำเสียงให้เป็นกลางๆ ไม่ได้ตำหนิมากนัก “หลังจากเกิดเรื่อง ผมเรียกพราวไปตักเตือน”
“บอสเตือนเค้าว่ายังไง”
“ผมให้เค้ามาขอโทษคุณ ในฐานะที่เค้าเด็กกว่า และสิ่งที่เค้าทำถือว่าเป็นความผิดซึ่งหน้า ที่ไม่ควรทำ ผมพูดกับเค้าในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้อง..ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง ...และผมก็อยากคุยกับคุณในฐานะ...เพื่อน”
“ทำไมคะ ? บอสจะให้ฉันไปขอโทษเด็กนั่นหรือไง ?”
“พูดแบบนี้แสดงว่ารู้ตัวว่าทำผิด”
“ฉันไม่ได้ทำผิด !” เธอว่าแล้วทำท่าจะลุกขึ้น
ลิปดากดไหล่ให้นอนลงเหมือนเดิม “แต่ก็ไม่ได้ถูกทั้งหมด ผมเห็นพราวขัดขาคุณจนทำให้เกิดอุบัติเหตุ และผมก็เห็นคุณขัดขาเค้า..เพียงแต่มันไม่มีอะไรร้ายแรง แต่คุณเองก็ทำ ผมเห็น และผมคิดว่า คนอื่นก็คงเห็นเหมือนกัน ผมไม่อยากให้คุณดูไม่ดีในสายตาคนอื่น”
อวัศยาคิดตาม..ลิปดาพูดไป เตือนไปด้วยน้ำเสียงอบอุ่น จริงใจ ฟังแล้วรู้ถึงความหวังดี
“คุณไม่เคยเป็นแบบนี้ ผมไม่ถามว่าทำไม แค่อยากบอกว่า...สิ่งที่คุณทำมันไม่ใช่คุณ .. ถ้าทำไปเพราะอารมณ์ ขาดความยั้งคิด ก็แค่คิดให้มากหน่อย ถ้าคิดแบบอวัศยาที่ผมรู้จักเหตุการณ์ในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”
อวัศยาเริ่มฉุกคิด.....ลิปดาสระผมเสร็จก็ปล่อยน้ำล้างฟองให้อย่างนุ่มนวล .. หญิงสาวนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แต่คิดไตร่ตรอง เป็นความเงียบหนึ่งอึดใจที่งดงาม
“เรียบร้อยแล้ว...ไดร์เป่าผมอยู่ที่หน้ากระจกนะ ใช้ตามสบาย”
ลิปดาออกจากอ่าง เตรียมจะออกไป .. อวัศยาลุกขึ้นนั่งแล้วก็พูดขึ้น “ขอบคุณมากค่ะบอส .. ขอบคุณที่สระผมให้ แล้วก็ขอบคุณที่เตือนสติ”
ลิปดาชะงัก แล้วก็อมยิ้มนิดๆ ที่เธอเข้าใจ “ด้วยความยินดี .. ผมออกไปรอข้างนอก เสร็จแล้วเดี๋ยวผมเดินไปส่งที่ห้อง ป่านนี้ยายคุณรอแย่แล้ว”
ลิปดาเดินออกไป ปิดประตูห้องน้ำ อวัศยานั่งอยู่ที่เดิมแล้วก็ถอนใจเบาๆ ... เฮ่อ .. สติเริ่มกลับมา

ยายอรุณนอนหลับอยู่ที่โซฟา ลิปดากับอวัศยายืนมองแล้วก็ยิ้ม
“โถยาย..สงสัยจะนอนรอจนหลับ .. โซฟานิ่มจะตายเดี๋ยวก็ปวดหลังพอดี ยาย ..”
ลิปดาพูดเสียงเบาๆ กระซิบกระซาบ “ไม่ต้องปลุก เดี๋ยวผมอุ้มเข้าไปในห้องเอง”
อวัศยากระซิบตอบ “หือ ? แน่ใจ หนักนะ”
ลิปดาเบ่งกล้าม เหมือนจะบอกว่า “จิ๊บๆ” อวัศยาขำเบาๆ ลิปดาอุ้มยายอรุณจากโซฟาพาไปนอนที่ห้อง หญิงสาวมองแล้วก็อมยิ้มนิดๆ รู้สึกดี และอบอุ่นกรุ่นใจไม่รู้ตัว

ลิปดาวางยายอรุณบนเตียงอย่างแผ่วเบา..ก่อนจะหันมาทางอวัศยาและกระซิบ “ผมไปก่อนนะ คุณเองก็พักผ่อนได้แล้ว รู้หรือเปล่า”
“ค่ะ”
ลิปดาเดินไป...กำลังจะออกพ้นห้อง อวัศยาก็พูดไล่หลัง “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ บอส...”
ลิปดาหันมา...ยิ้มใส...ไม่พูดอะไร แล้วก็เดินออกไป ..
พอลิปดาเดินออกไป ยายอรุณก็รู้สึกตัว..สะลึมสะลือ “อ้าวศยา....กลับมาแล้วเหรอลูก..แล้ว.. ยายมานอนในห้องได้ยังไง ?”
“บอสอุ้มยายมาค่ะ”
“เหรอ...แล้วงานเลี้ยงเป็นยังไงบ้าง ? เราไปอาละวาด เหวี่ยงวีนอะไรให้ญาติพ่อลิปเค้าเห็นหรือเปล่า”
เสียงยายอรุณคุยกับอวัศยาดังแว่วๆออกมานอกห้อง...ลิปดายังยืนแอบฟังอยู่ที่หน้าห้อง ..
“โธ่ ยายหนูไม่ใช่คนร้ายกาจอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ..”
“อ้าว ใครจะไปรู้หล่ะ เมื่อก่อนเห็นไปไหนมาไหนก็เข้ากับใครเค้าไม่ได้”
“อ้าว ยาย หลอกด่าหนูป่ะเนี่ย”
ลิปดายิ้มๆ แล้วก็เดินจากมา... พอหันหลังรอยยิ้มของลิปดาก็ค่อยๆหายไป .... ลิปดาเดินจากออกมาอย่าง
เงียบๆ

คอมพ์ของปราณนต์ถูกเปิดทิ้งไว้ที่หน้าเมล์ของแอบรัก อันที่ให้คำแนะนำ .. “.. ไปให้เห็นว่าเราไม่ได้เกลียด
และ ไม่ได้รักเค้าแล้ว” ปราณนต์นั่งอยู่หน้าคอมครุ่นคิด คำพูดของอวัศยาเมื่อกี๊
“มาก็ดีแล้ว .. รุ้งเค้าจะได้รู้ว่าเธอไม่ได้คิดอะไร”
ปราณนต์คิดหนัก แล้วก็ลงมือพิมพ์
“คุณแอบรัก...จริงๆแล้ว คุณคือพี่...” ปราณนต์ชะงักมือ แล้วก็คิดถึงข้อความของแอบรักก่อนหน้านี้
“เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะคุณจะไม่ตามสืบ ไม่ พยายามหาว่าฉันเป็นใคร ? ถ้าคุณยังไม่เลิกล้มความคิดนี้...เห็นทีเมื่อสายหมอกจางคุณจะไม่เจอใครยืนรออยู่เลย..ฉันจะหายไปเหมือนครั้งที่แล้ว ต่างตรงที่ฉันจะไม่กลับมา”
ปราณนต์ตกใจ “เฮ้ย!! เดี๋ยวครับคุณแอบรัก..ผมล้อเล่นน่ะครับ ผมไม่ลืมข้อตกลงระหว่างเรา..ได้ครับผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีก ไม่พยายามสืบ และไม่เซ้าซี้อะไรทั้งนั้น..ขอแค่คุณอย่าหายไปอีกนะครับ”
ปราณนต์ชะงักมือ..คิด หยุดพิมพ์ และลบข้อความที่พิมพ์ไปเมื่อกี๊ออก.....ชายหนุ่มกุมขมับเฮ่ออออ..อะไรยังไงวะเนี่ย เขามองดูเมล์ที่ว่างเปล่ายังไม่ได้พิมพ์
อวัศยานั่งมองจอคอมพ์เปิดที่หน้าบล็อกของตัวเอง อวัศยานั่งคิด .. สิ่งที่ลิปดาพูดในห้องน้ำแว่บเข้ามา
“คุณไม่เคยเป็นแบบนี้ ผมไม่ถามว่าทำไม แค่อยากบอกว่า...สิ่งที่คุณทำมันไม่ใช่คุณ .. ถ้าทำไปเพราะอารมณ์ ขาดความยั้งคิด ก็แค่คิดให้มากหน่อย ถ้าคิดแบบ “อวัศยา” ที่ผมรู้จักเหตุการณ์ในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”
อวัศยาคิด...แล้วก็พิมพ์
“คำโกหกไม่มีสีมีแต่เสีย ... “ ศยาเริ่มพิมพ์บทความ “หลายคนอาจจะเคยได้ยินคำว่า White Lie แปลตรงตัวคือ การโกหกสีขาว หรือ การโกหกที่มีเจตนาดี เพราะเรื่องบางเรื่องในชีวิตจริง เราไม่สามารถพูดความจริงได้ทั้งหมด..การโกหกเล็กๆน้อยอาจจะทำให้ชีวิตราบรื่นขึ้น ลดปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้”
อวัศยาหยุดคิดถึงเรื่องของตัวเอง
ตอนเธอกับลิปดาโกหกยายอรุณว่าเป็นแฟนกัน “ใครบอกว่าหนูไม่แสดงความรัก..หนูรักบอสจะตาย !! รักกันนะ รักกันรักกัน”
“ใช่ครับ..เราสองคนรักกันมาก แต่ศยาเค้าจะขี้อายน่ะครับ ไม่ค่อยกล้าแสดงออกต่อหน้าคนอื่น..จริงมั๊ยจ้ะฮันนี่”
อวัศยาคิดถึงตอนที่ปราณนต์บอกว่าพริบพราวไม่ใช่แฟน
“แล้ว..เธอกับพริบพราวเป็นแฟนกันจริงๆหรือเปล่า ?
“อ๋อ..ก็ไม่จริงเหมือนกันครับ..คือ ผมกับพราวก็แค่เล่นละครหลอกรุ้งน่ะครับ”
อวัศยาคิด..แล้วพิมพ์ต่อ
“เราจึงเลือกที่จะโกหกเพื่อเลี่ยงปัญหา ... มัน “อาจจะ” ขีดเส้นใต้และทำตัวหนานะคะ .. “อาจจะ” เป็นประโยชน์ในบางครั้ง แต่การโกหกก็คือการโกหกไม่ว่าจะพยายามแต้มสีลงไปให้บริสุทธิ์ สะอาดแค่ไหน มันก็คือการโกหกอยู่ดี .. และเป็นสิ่งที่มาร์เก็ตติ้งไม่ควรทำ”
อวัศยาพิมพ์แล้วก็สะท้อนใจ

ลิปดานอนอ่านบล็อกของศยาที่โซฟาในห้อง บรรยากาศเหงาๆ
“เพราะทุกครั้งที่โกหก ความน่าเชื่อถือจะลดลงทันที มาร์เก็ตติ้งอยู่ได้ด้วยความไว้วางใจของลูกค้าที่มอบหมายให้เราดูแลเงินของพวกเขา ถ้าเราทำให้ความไว้วางใจลดถอยลง .. สักวันลูกค้าก็จะไม่อยู่กับเรา”
ปราณนต์อ่านบล็อกอวัศยาจากคอมพ์
“ในชีวิตจริงอาจจะมีเรื่องที่ทำให้เราต้องหลอกลวงคนอื่นบ้าง เพื่อเลี่ยงปัญหา เพื่อเอาชนะ เพื่อความสบายใจ หรือเพื่ออะไรก็ตาม เราต้องถามตัวเองว่ามันเป็นทางออกที่ถูกต้องจริงๆ หรือ..เราคิดเข้าข้างตัวเอง ..”
ปราณนต์ชะงักคิด
ตอนที่เขาแชตกับแอบรัก “เดี๋ยวครับคุณแอบรัก..ผมล้อเล่นน่ะครับ ผมไม่ลืมข้อตกลงระหว่างเรา..ได้ครับผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีก ไม่พยายามสืบ และไม่เซ้าซี้อะไรทั้งนั้น” ปราณนต์คิด...
พริบพราวนั่งอ่านจากมือถืออยู่บนเตียงนอน
“การโกหกไม่ว่าจะด้วยเจตนาอะไรก็ตาม..มันคือความไม่จริง ถ้าเราโกหกคนอื่นไว้มากๆ เท่ากับเราได้สร้างความไม่จริงในความคิดมากขึ้นเรื่อยๆ สร้างโลกแห่งการหลอกลวงไว้รอบตัวเรา สุดท้ายถ้ายังไม่หยุดโกหก..ตัวเราเองคือคนที่ติดอยู่ในกับดักแห่งความไม่จริง”
พริบพราวอ่านถึงตรงนี้แล้วก็เบ้หน้านิดๆ “เขียนซะดูดี..ตัวเองนั่นแหละจอมสร้างภาพ” เธออ่านด้วยอคติ ..
อวัศยาพิมพ์ต่อ “และเราเองคือคนที่ต้องเจ็บปวดจากการโกหก..เพราะไม่ว่าเราจะพยายามทำให้ทุกอย่างมันดูดี หลบเลี่ยงทุกปัญหามาได้อย่างสวยงามแค่ไหน แต่ลึกๆในใจเรารู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง ... และการมีชีวิตอยู่บนความไม่จริงที่เราเองก็ไม่รู้ว่าจะจบลงอย่างไร มันคือความทุกข์ที่สุด .. ฝันดีค่ะ” อวัศยาถอนใจ
ลิปดาเศร้าๆ .. เขาคิดถึงตอนตัวเองมีความสุขเวลาที่อยู่ในฐานะแฟนของศยา ชายหนุ่มถอนใจ... “มันไม่จริง”
ปราณนต์คิด..โคตรจะเห็นด้วย “ใช่..เพราะลึกๆผมก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าคุณเป็นใคร..คุณแอบรัก” ปราณนต์คิดถึงแอบรักและตัวเอง..
อวัศยาปิดคอม พริบพราวปิดหน้ามือถือ ลิปดาปิดแท็ปแล็ต ...
ทั้งสี่คนอยู่กับความคลางแคลงใจ ที่ไม่มีคำตอบ !!!

รันและศยาต่างคนต่างเดิน เดินไปแชตไป เม้าท์กัน
รันพิมพ์ข้อความส่ง ..
อวัศยาเดินอยู่ข้อความเข้าหยิบมาอ่าน “แล้วแกรู้หรือเปล่าว่าปราณนต์ปรึกษาแกเรื่องงานเมื่อคืน”
หญิงสาวพิมพ์กลับไป “ไม่รู้ ถ้ารู้ฉันจะแนะนำให้เค้าไปทำไมล่ะ ฉันก็นึกว่างานอื่น อุตส่าห์ปูทางให้มาชวนฉัน ดันเป็นเด็กนั่นได้ไงไม่รู้”
รันกดส่งสติ๊กเกอร์หน้าเซ็ง แล้วพิมพ์กลับ

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 11/5 วันที่ 17 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ