อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 12/4 วันที่ 18 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 12/4 วันที่ 18 ม.ค. 58

ตอนที่เกิดอุบัติเหตุ พริบพราวเบรคสุดตัว ศยาตัวพุ่งไปข้างหน้าและกระแทกเข้าที่เบาะอย่างแรง ก่อนจะสลบไป .. พริบพราวมึนๆหันมาเห็นศยาสลบอยู่ก็ตกใจ
“พี่ศยา .....” แต่ศยาสลบอยู่ที่เบาะไม่รู้สึกตัวเสียแล้ว

พริบพราวนั่งอยู่ที่เดิม..ร้อนใจ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พริบพราวรีบหยิบมาดู
“พี่แสนดีสถานการณ์ที่ออฟฟิศเป็นยังไงบ้างคะ ? หะ ? แผนแตก !!!”
แสนดีเล่าด้วยความร้อนใจ


“ใช่ค่ะ แตกไม่มีชิ้นดีเลยนะคะ คุณรันจับได้คาหนังคาเขา แถมยังคาดโทษ ถ้าเราแฮคคอมบริษัทอีก โดนไล่ออกยกแก๊งค่ะ น้องณนต์ก็ดูเหมือนโกรธพวกเรามากๆเลยนะคะ เรียกรุจน์ไปเคลียร์ตัวต่อตัว เฮ่อ..เยอะค่ะ เอาเป็นว่าเราค่อยกลับมาคุยรายละเอียดกันนะคะ ตอนนี้น้องพราวอยู่ที่ไหนคะ ?”

รันโพล่งออกมาด้วยความตกใจ
“อยู่โรงพยาบาล !! แล้วศยาเป็นยังไงบ้าง ?” รันร้องเสียงสูง
แสนดีผงะ... “อุต๊ะ โทนเสียงสาว” รันรู้ตัวปรับโทนทุ้มลงมา
“อาการเป็นยังไง ? อยู่ห้องไหน? อยู่กับใครหะ ?”
ปราณนต์ถามย้อนด้วยความไม่แปลกใจ
“พี่ศยาเป็นแฟนกับบอสแต่มากิ๊กกับผม จนบอสสงสัยเนี่ยนะ”
รุจน์พยักหน้าจ๋อยๆ ปราณนต์และรุจน์คุยกันอยู่ในมุมปลอดภัย
“ก็จากทุกสิ่งอย่างที่มันเกิดขึ้น ฉันประติดประต่อกันเองได้แบบนี้ ประกอบกับยอดขายแกพุ่งพรวด พวกฉันก็เลยสงสัย อยากรู้ .. ก็แค่นั้นเอง”
“บอสกับพี่ศยาไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ” ปราณนต์ส่ายหน้า “แต่ผมเล่ามากกว่านี้ไม่ได้ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเค้า เอาเป็นว่า.. บอส พี่ศยา และ ผม.. ไม่มีอะไรเกี่ยวเนื่องกัน ส่วนลูกค้าที่เพิ่มขึ้น เพราะลูกค้าที่ผมได้จากงานเกษียรของป้า เค้าชอบเลยบอกต่อๆ อีกส่วนก็คือลุงไกรที่โฮมสเตย์เค้าก็บอกต่อเพื่อนๆเค้ามาอีกที”
รุจน์อึ้ง ปราณนต์สรุป
“สรุปแล้วยอดที่พุ่ง..เพราะปากต่อปาก ผมเสียใจนะเนี่ยที่พี่รุจน์คิดว่าผมทำยอดได้เพราะมีคนช่วย ไม่ใช่ทำได้ด้วยฝีมือตัวเอง”
“เอ้ยยยย ไอ้ณนต์อย่าคิดมากสิวะ พี่ขอโทษ พี่เข็ดแล้ว ต่อไปจะไม่คิดแบบนี้..ยกโทษให้พี่นะ...นะ..นะ”
“โอเคครับ .. ผมจะไม่โกรธแต่ผมบอกตรงๆนะ ผมไม่ไว้ใจที่จะเล่าอะไรให้พี่ฟังอีกแล้ว โดยเฉพาะเรื่อง “คุณแอบรัก”เค้าไม่ชอบให้ผมขุดคุ้ยเรื่องของเค้า แต่พี่เล่นแฮคคอมหาตัวเค้าแบบนี้..ถ้าเค้าเลิกคุยกับผม หายไปอีก ผมจะโทษว่าเป็นความผิดของพี่ !”
รุจน์จ๋อย “เออๆ ฉันรับไว้ก็ได้ .. ว่าแต่ ..เค้าห้ามแกตามหาตัวเค้า แล้วแกก็เชื่อเค้าเนี่ยนะ ถามจริงๆนะ แกไม่คิดสงสัยบ้างเหรอว่า.. บางทีพี่ศยาของพวกเราอาจจะเป็นคุณแอบรักของแก !!”
รุจน์ถามตอกย้ำ..ทำให้ปราณนต์หวาดหวั่นใจ .. “นั่นสิ”
“แกเคยสังเกตว่าพี่ศยาเค้าสนใจแกมากเป็นพิเศษ หรือ เวลาเค้าอยู่กับแกแล้วเค้าดูมีความสุข .. ดูไม่ใช่พี่ศยาเนี้ยบ เฮี้ยบแบบที่เป็นกับพวกฉัน..แกเคยรู้สึกแบบนั้นบ้างหรือเปล่า ?”
ปราณนต์คิด.. ภาพตอนศยามานวดที่บ้าน ตอนคุยกันสองต่อสองที่แกล้งทำกระเป๋าตก และศยาดูยิ้ม
แย้มเป็นธรรมชาติ มีความสุข ตอนเต้นรำ ตอนเช็ดขนมเค้กที่ผม และปิดท้ายที่พราวถาม
“นายเคยรู้สึกมั๊ยว่าพี่ศยาชอบนาย !!!”
ปราณนต์มานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแล้ว .. ปราณนต์คิดหนัก ... “ยังไงวะเนี่ย” ตัดสินใจเปิดเมล เห็นว่า
แอบรักยังไม่ตอบมา ... ปราณนต์ตัดสินใจส่งอีเมลหาแอบรัก
“คุณแอบรัก .. ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงไม่ได้ตอบเมลฉบับล่าสุดของผม .. ที่จริงผมควรจะรอจนกว่าคุณจะตอบ แต่ผมรอไม่ได้ .. ผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะบอกคุณ”
ปราณนต์พิมพ์เมลด้วยความตั้งใจ

พริบพราวนั่งอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน พราวคิดหนัก
“คุณรันจับได้คาหนังคาเขา แถมยังคาดโทษ ถ้าเราแฮคคอมบริษัทอีก โดนไล่ออกยกแก๊งค่ะ น้องณนต์ก็ดูเหมือนโกรธพวกเรามากๆเลยนะคะ”
“แล้วอย่างนี้จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าแอบรักคือพี่ศยา” พราวบ่นๆ .. ทันใดนั้นก็มีเสียงอีเมลเข้าดังขึ้น “ตรึ่ง” พราวสะดุ้งนิดๆ หือ ? ปราณนต์นิ้วยังจิ้มค้างอยู่ที่คีย์บอร์ด ... “ส่งไปแล้ว”
พริบพราวกดดูไม่ถือมือตัวเอง .. “ไม่ใช่ของเรานี่”
พริบพราวมองรอบๆก็ไม่มีใคร คิดๆ .. แล้วก็นึกได้รีบคว้ากระเป๋าสะพายของศยามาฟึ่บ ! พริบพราวรื้อจน
เจอแท็ปแล็ตของศยามีสัญลักษณขึ้นที่หน้าจอว่ามีเมลเข้าหนึ่งฉบับ
พริบพราวคิด...จิตใจต่อสู้กันไปมา “เสียมารยาท กับ โอกาสสุดท้ายที่จะรู้” .. พริบพราวคิดๆๆ เอาไงดี
สุดท้ายพริบพราวตัดสินใจ
“ถ้าคุณไม่มาหาเรื่องฉันก่อน ฉันก็จะไม่ทำแบบนี้”
พริบพราวกดเข้าไปอ่านในเมลนั้นทันที
พริบพราวกดจิ้มเข้าไปที่กล่องข้อความ ... ตึ่งงงงงงง !!! และข้อความของปราณนต์ก็ปรากฎชัดขึ้นมา ตรึ่งงงงงงงง !!!
พริบพราวอ่านด้วยความอึ้ง...ใจเต้นโครมครามสิ่งที่เธอตามหาบัดนี้มันได้อยู่ต่อหน้าเธอแล้ว พริบพราว
อ่านเมลของปราณนต์ .... เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน ... เสียงปราณนต์ดังก้องขึ้นมา
“ผมนั่งคิดนอนคิดใคร่ครวญว่าในอีเมลล์ฉบับสุดท้ายของผม มีอะไรที่ทำให้คุณอึดอัดหรือไม่พอใจหรือเปล่า คุณถึงแกล้งทำเพิกเฉย ไม่ตอบผมเสียอย่างนั้น...ข้อบกพร่องที่ผมพอจะประมวลได้ว่าอาจจะเป็นสาเหตุมีดังนี้ครับ...”

ศยานอนอยู่ในห้องฉุกเฉิน เริ่มรู้สึกตัว..ศยาลืมตาขึ้นมึนๆ มองไปรอบๆ เห็นหมอ พยาบาลเดินไปมาใน
ห้องฉุกเฉิน เธอมีแผลฟกช้ำจากแรงกระแทกอยู่ตามตัว .. ศยายันตัวลุกขึ้นด้วยอาการมึนๆหัว

ปราณนต์ยืนอยู่มุมหนึ่งไม่ห่างจากห้องศยามองเข้าไปในห้อง..ว่างเปล่า ปราณนต์หันหลังเดินกลับมาที่
โต๊ะ เขานึกถึงคำพูดของรุจน์
ปราณนต์นั่งรอเมลด้วยความตื่นเต้น เสียงปราณนต์ตอนเขียนอีเมลดังต่อเนื่อง
“หนึ่ง..ผมดันทำตัวขี้สงสัย เฝ้าถามซักไซ้เกี่ยวกับตัวคุณมากเกินไป”
ศยายันตัวลุกจากเตียง .. ยังมึน
“สอง...ผมดันไปละลาบละล้วงเรื่องความหมายของชื่ออีเมลล์คุณ ทั้งที่คุณอาจไม่อยากเปิดเผยหรือพูดถึง”
พราวอ่านด้วยความชอค...
“สาม...ผมดันไปสงสัยว่าคุณเป็นรักในสายหมอก หรือ ปีศาจในพุ่มไม้...หรือ...สี่..คุณไม่ได้โกรธผมเลย แต่คุณเกิดติดธุระ ไม่มีเวลาจะตอบ”
พราวรีบลุกขึ้นและเดินออกไปที่ระเบียง... ทิ้งกระเป๋าศยาไว้ที่เก้าอี้

พริบพราวเดินก้มหน้าอ่านแท็ปแล็ตของศยาออกมาที่ทางเดินอีกมุมหนึ่งไม่ไกลกัน พริบพราวก้มหน้าอ่านด้วยความชอค
“ความจริงแล้วเป็นข้อไหนครับ...ช่วยเฉลยที ส่วนผมภาวนาให้เป็นข้อสี่แต่ถ้าหากคำตอบเกิดเป็นข้อใดข้อหนึ่งในสามข้อแรก ผมต้องบอกว่าผมไม่ได้ตั้งใจเลยและต้องขอโทษด้วย ถ้าหากคุณใจอ่อนลงบ้างแล้ว ช่วยตอบผมหน่อยนะครับ...เพราะผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะบอกคุณจริงๆ”
ที่ปราณนต์นั่งอยู่หน้าคอม
“รออยู่นะครับ/ ปราณนต์”
ปราณนต์รอด้วยความอยากรู้

พราวอึ้ง..ตัวหนังสือในเมลลอยเคว้งคว้างอยู่รอบๆตัว ... อึ้ง ชอค!!
“พี่ศยา...เป็นแอบรักจริงๆ”
พราวคิดถึงคำพูดของศยาที่ผ่านมา
ตอนศยาใส่พราว
“ฉันจะไม่อธิบายมากและไม่พูดซ้ำ..ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะเธอ ทำตัวไม่น่าไว้วางใจ .....ที่ฉันส่งคนไป เพราะต้องการสอดส่องติดตามดูการทำงานของพวกเธอ ฉันแค่อยากมั่นใจว่าเธอไม่ได้เอาเวลางานไปทำ “ธุระส่วนตัว” และที่ฉันไม่ไว้ใจ..ก็เพราะรูปที่เธอส่งมาให้ฉัน..”
พริบพราวคิด..ความแค้นใจผุดเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนศยาต่อว่าพริบพราว และปราณนต์เชื่อศยา
“รูปพวกนั้นมันทำให้ฉันคิดว่า..เธออาจจะไม่ได้ไปทำงานแต่ไปทำอย่างอื่น !! .. ที่ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อรักษาผลประโยชน์ของบริษัท..”
“พราวไม่เชื่อ !!”
“พราว...พอแล้ว พี่ศยาพูดถูก บริษัทมีสิทธิ์ที่จะส่งคนไปติดตามการทำงาน ถ้าเราไม่ได้ทำอะไรผิด ก็ไม่เห็นจะต้องร้อนตัว”
พราวหน้าตาไม่พอใจอย่างแรง...ชัดเลย
“โกหก หลอกลวง !!”
พราวแค้นสุดๆ พราวรีบดึงสติตัวเองกลับมา หยิบโทรศัพท์มาแล้วโทร.ออกหาลิปดา ด้วยความร้อนใจ พราวรอจนลิปดารับสาย
“พี่ลิปคะ”
ลิปดาอยู่บนรถตู้ ลิปดารีบถามด้วยความเป็นห่วง
“ว่าไง..สถานการณ์ที่โรงพยาบาลเป็นยังไงบ้าง ? พี่ใกล้จะถึงแล้ว”
พริบพราวตอบเสียงเครียดๆ
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ สถานการณ์เรียบร้อยดี .. ที่พราวโทร.มาหาพี่ลิป เพราะพราวมีหลักฐานสำคัญมากๆ”
ลิปดารอฟัง
“อยากให้พี่ลิปดูเดี๋ยวพราวจะส่งรูปไปให้ทางเมลนะคะ พี่ลิปเห็นรูปแล้วจะรู้เองว่าพราวหมายถึงอะไร”
ลิปดาฟังด้วยความแปลกใจ
ศยาเดินมาเห็นกระเป๋าตัวเองวางอยู่ที่เก้าอี้...ศยาหยิบมาด้วยความดูด้วยความแปลกใจ ศยารื้อๆดูใน
กระเป๋าแต่ไม่เห็นแท็ปแล็ต ศยามองซ้ายมองขวา เริ่มใจคอไม่ดี

พริบพราวรีบถ่ายรูปหน้าแท็ปแล็ตที่เป็นเมลของปราณนต์ส่งมาหาแอบรัก .. พริบพราวถ่ายรูปด้วยความ
แค้นใจ ... “เสร็จแน่ๆ” แล้วก็รีบกดลบข้อความปราณนต์
ทันใดนั้นเสียงศยาก็ดังขึ้น
“เธอทำอะไร ?”
พริบพราวสะดุ้งรีบกดปิดหน้าจอแท๊ปแล็ตศยา .. เงยหน้าขึ้น
ศยาเดินมึนๆมาและกระชากดึงแท็ปแล็ตคืนไป
“ฉันถามว่าเธอทำอะไร ? เอาของของฉันมาทำไม ?”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 12/4 วันที่ 18 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ