อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/3 วันที่ 19 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/3 วันที่ 19 ม.ค. 58

อวัศยาไม่อยากรบกวนปราณนต์ “เดี๋ยวฉัน....”
แต่อีกฝ่ายรีบพูดดักคอ “พี่ศยารีบไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะครับ อยู่เปียกๆแบบนี้ เดี๋ยวไม่สบายต้องลางานนะครับ”
หญิงสาวชะงัก คิดได้ “เอ่อ ..ก็ได้ ฝากด้วยนะ” เธอเดินถือเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนแล้วเข้าห้องน้ำไป

ปราณนต์จัดแจงจะหาไดร์มาเป่าแท็ปแล็ต แต่เห็นเสื้อเปียก แล้วมองไล่มองไปที่ขากางเกงตัวเองมีน้ำหยดเลอะเต็มพื้นห้อง ปราณนต์ชะงัก แล้วคิดว่าต้องทำบางอย่าง



ที่หน้าห้องพักปราณนต์ พริบพราวยืนเคาะประตู แต่ไม่มีเสียงตอบ..หญิงสาวเคาะอีกรอบ...ก็ไม่มีเสียงตอบ
พริบพราวคิด อยู่ไหนนะ ? หรือว่า...เธอเอะใจ !!

อวัศยาเปลี่ยนชุดเรียบร้อยเดินออกมาจากห้องน้ำ พอเดินพ้นห้องน้ำปุ๊บก็ต้องชะงักกึก
ปราณนต์ยืนอยู่ในชุดคลุมหลวมๆ แอบเซ็กซี่เบาๆ กำลังถือไดร์เป่าผม เป่าแท็ปแล็ตที่เปิดฝาออกเห็นเครื่องกลไกข้างใน..
อวัศยาถึงกับผงะ “นะ..นะ..นี่เธอ...”
ปราณนต์รีบอธิบาย “พอดีเสื้อผ้าผมเปียก ทำพื้นห้องพี่เลอะน้ำไปหมด ผมเลยถือวิสาสะใช้เสื้อคลุมตัวใหม่วางตรงโต๊ะมาสวมน่ะครับ แต่ผมโทรบอกแม่บ้านให้เอาเสื้อคลุมตัวใหม่มาให้พี่แล้วนะครับ เดี๋ยวก็คงมา” ทันใดนั้นเอง เสียงออดดังขึ้น “นั่นไงครับ ..แม่บ้านเอาเสื้อคลุมมาให้แล้ว”
ปราณนต์เดินไปเปิดประตู กลับกลายเป็นพริบพราวยืนอยู่ ... พริบพราวอึ้งเห็นปราณนต์อยู่ในชุดเสื้อคลุมและอยู่ในห้องอวัศยา หญิงสาวช็อค !!!
ปราณนต์มองชุดตัวเอง แล้วก็เริ่มจะเข้าใจว่าทำไม “พราว!!”
ในวูบนั้นพริบพราวหน้าชา ใจเต้นแรงวูบวาบขึ้นมา ทำอะไรไม่ถูก หญิงสาวหันหลังและเดินหนีไปเลย
ปราณนต์ตกใจ รีบเรียกไว้ “พราวเดี๋ยวก่อน พราวอย่าเพิ่งไป !! พราว !!”
อวัศยาลุ้นว่าปราณนต์จะทำยังไง ทันใดนั้นปราณนต์ก็หันมาทางอวัศยา “เดี๋ยวผมมานะครับ” พูดจบปราณนต์ก็รีบวิ่งตามพริบพราวไปเลย
อวัศยาสัมผัสถึงความแคร์ของปราณนต์

พริบพราวเดินช็อค หน้าชา ใจเต้นแรง ขาก้าวอย่างเร็ว เหมือนไม่อยากรับรู้และอยากหนีจากสิ่งที่เห็น
ปราณนต์วิ่งมาในชุดเสื้อคลุม รองเท้าก็ไม่ใส่ “พราว..พราวเดี๋ยวก่อน พราวฟังก่อนคุณกำลังเข้าใจผิด..พราวฟังผมอธิบายก่อน” ปราณนต์วิ่งมาดักหน้าพริบพราว
หญิงสาวมองหน้าปราณนต์แววตาผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด “สิ่งที่ฉันเห็นมันก็อธิบายทุกอย่างแล้ว จะต้องอธิบายอะไรอีก ?”
“แล้วสิ่งที่เห็น มันบอกอะไรกับคุณ...ไหนพูดมาสิ”
“ก็นายอยู่ในชุดแบบนี้ ในห้องผู้หญิง มันจะอะไรไปได้นอกจาก...”
“นอกจากผมกับพี่ศยาเดินตกสระน้ำ ตัวเปียก และผมก็ต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะไม่สบาย ... ถ้าไม่เชื่อขอทางโรงแรมดูกล้องวงจรปิดก็ได้ ผมเห็นว่าเค้าติดกล้องไว้หนึ่งตัว เหตุการณ์เกิดขึ้นประมาณ ๑๕ นาทีที่แล้ว”
พริบพราวอึ้งๆไป .. ความปรี๊สลดลง .. เริ่มเป็นตัดพ้อ “แล้วทำไมนายต้องวิ่งมาอธิบายให้ฉันฟังด้วย แล้ววิ่งมาในสภาพแบบนี้ไม่อายคนอื่นเค้าหรือไง ?”
“เอ่อ..นั่นสิ..ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องรีบวิ่งมาอธิบายให้คุณฟัง” ปราณนต์ย้อน “แล้วคุณ...ทำไมต้องเดินหนีมา เหมือนโกรธผมด้วย”
“เอ่อ...นั่นสิ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ปราณนต์กับพริบพราวต่างคนต่างเงียบ มองหน้ากัน .. “เออนั่นสิ” แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะเขินๆ ออกมาพร้อมกัน
“เออ...นั่นสิ” ....

มุมหนึ่งไม่ไกล อวัศยาเดินมา มองซ้ายมองขวา เห็นปราณนต์กับพริบพราวก็รีบหลบวูบ แอบฟัง
ปราณนต์มองหน้าพริบพราวแล้วก็ยิงคำถามเลย “คุณไม่ได้หึงผมใช่มั้ย ?”
พริบพราวหุบยิ้ม รู้สึกเหมือนหน้าแดงก่ำ อวัศยาชะงักกึก.. หน้าเสีย ... ตื่นเต้นรอคำตอบ พริบพราวตอบหลบตา ตอบเสียงดัง “บ้า ฉันจะหึงนายทำไม?”
ปราณนต์หรี่ตา “ไม่หึงทำไมต้องทำเสียงสูง ?”
“ฉันไม่ได้หึงนายสักหน่อย”
ปราณนต์ถึงกับหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆๆ” พริบพราวหัวเราะตาม ปราณนต์มองพริบพราวด้วยความเอ็นดู
แววตาฟรุ้งฟริ้ง .. พริบพราวก็มองปราณนต์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ “ขอบคุณมากที่ตามมาอธิบาย เพราะมันทำให้รู้ว่านาย...แคร์ฉัน”
อวัศยาหน้าเสียที่รู้ว่าสองคนไปกันถึงขั้นนี้แล้ว
ปราณนต์ยิ้มรับอบอุ่น .. “รู้ก็ดี จะได้ไม่เดินหนีพรวดพราดมาแบบนี้อีก” สองคนยิ้มให้กัน เข้าใจกันดี
“งานสัมมนาเริ่มแล้ว รีบเปลี่ยนชุดแล้วไปเจอกันที่ห้องประชุมนะ”
ปราณนต์พยักหน้ารับ.. “อื้อ” ... พริบพราวยิ้มแล้วก็เดินไป โล่งอก ..
อวัศยารีบวิ่งกลับไปที่ห้องทันที

ประตูห้องอวัศยาเปิดออก .. หญิงสาวหอบแฮ่กๆ ใจคอไม่ค่อยดี กับสิ่งที่เห็น ..
“คุณไม่ได้หึงผมใช่มั้ย ?”
“ ขอบคุณมากที่ตามมาอธิบาย เพราะมันทำให้รู้ว่านาย...แคร์ฉัน”
ภาพพริบพราวกับปราณนต์หัวเราะกันเมื่อกี๊แว่บเข้ามาในสมองอวัศยา
หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดี ... เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงปราณนต์ “พี่ศยาครับ ผมมาเก็บของครับ”
อวัศยาสะดุ้งนิดๆ ตะโกนตอบกลับไป “โอเคๆ มาแล้ว ๆ” เธอพยายามทำเสียงให้เป็นปกติให้มากที่สุดทั้งที่ในใจ ทั้งหวาดหวั่น และ หวั่นไหว

อวัศยาเดินลิ่วนำพริบพราวในห้องสัมมนา แม้หน้าตาจะสงบ แต่ในใจยังคิดถึงเรื่องที่ปราณนต์แคร์พริบพราว
พริบพราวเดินตามอวัศยาด้วยท่าทางอารมณ์ดีที่ปราณนต์แคร์ตัวเอง
ลิปดาเดินเข้ามาหาอวัศยา “มาช้าไปแล้ว !!!!! งานเค้าเลิกแล้ว”
หือ ?? คนเริ่มทยอยออกจากห้องสัมมนา อวัศยายืนอยู่กับลิปดามีพริบพราวยืนอยู่ข้างๆ พริบพราวมองๆหาปราณนต์
“ทำไมเลิกเร็วจัง”
“กิจกรรมในห้องประชุมมีไม่มาก ตอนบ่ายจะเป็นกิจกรรมที่ชายหาด”
“กิจกรรมชายหาดทำอะไร ?”
ปราณนต์เดินเข้ามาพอดี ปราณนต์อยู่ในชุดเตรียมสัมมนา
“ณนต์ทางนี้” พริบพราวร้องเรียกแล้วส่งสายตาอย่างสนิทสนม อวัศยาปรายหางตามอง ลิปดามองหญิงสาวอย่างรู้ว่าเธอคิดอะไร
ปราณนต์เดินมา หน้าตางงๆ ทำไมคนหายไปหมด “คนหายไปไหนกันหมดครับ ?”
“อยากรู้ก็กลับไปเปลี่ยนชุด แล้วไปเจอผมที่ชายหาด” ลิปดาเดินไป
ปราณนต์งง “หือ ? เปลี่ยนชุด จะให้ผมเปลี่ยนเป็นชุดอะไรครับบอส ???”

ที่ชายหาด เป็นปราณนต์และลิปดากำลังเล่นวอลเล่ย์บอลชายหาดอยู่ทีมเดียวกัน
ฝ่ายตรงข้ามเสิร์ฟลูกมา ลิปดารับลูกได้ ปราณนต์เซตลูกตั้งให้ลิปดา ลิปดากระโดดตบลูกลงฝั่งตรงข้าม กองเชียร์สาวๆกรี๊ดแตก ลิปดาหันมายิ้มเท่ห์ให้สาวๆ แล้วมองไปทางอวัศยา เธอยืนนิ่งไม่ได้กรี๊ดลิปดาตามคนอื่น
ทันใดนั้นสายตาของอวัศยาอึ้ง ปราณนต์ถอดเสื้อเพราะร้อน แล้วตั้งท่ารับลูกจากฝ่ายตรงข้าม
กองเชียร์สาวๆมองข้ามลิปดาไปมองปราณนต์แทน ลิปดามองปราณนต์ถอดเสื้อ แล้วแอบเซ็งนิดๆ อารมณ์แบบโดนแย่งซีนซะได้
พริบพราวหันมาทางอวัศยา “ปราณนต์กล้ามใหญ๊ ..ใหญ่ พี่ศยาว่าไหมคะ”
“พี่ดูเกมส์ ไม่ได้ดูคน”
พริบพราวแอบมองอวัศยาอย่างยิ้มๆ แบบรู้ทันว่าศยาปากแข็ง
ปราณนต์เสิร์ฟ ฝ่ายตรงข้ามรับลูกได้ แล้วตบกลับมา ปราณนต์รับบอลได้แต่บอลเสียทิศทางจะออกเขตสนาม ลิปดารีบวิ่งตามไปเพื่อจะรับบอล โดยพุ่งตัวเหยียดมือเพื่อให้ถึงลูกบอลกลางอากาศอย่างเท่ห์ รับบอลให้ข้ามเน็ตได้ ฝ่ายตรงข้ามตบ ปราณนต์กระโดดบล็อคลูกลงฝ่ายตรงข้ามได้
พริบพราวและกองเชียร์ตบมือดีใจ อวัศยาอยากดีใจ แต่กลัวพริบพราวเห็น เธอมองผ่านปราณนต์ ไปมองลิปดาที่ล้ม อวัศยาถึงกับอึ้ง ลิปดาลุกขึ้นมาสะบัดผมอย่างเท่ห์ พร้อมกับถอดเสื้อสะบัดทรายที่เปื้อนเต็มตัวออก
ลิปดาหันมามองอวัศยา เห็นหญิงสาวมองตัวเอง ลิปดายิ้มพร้อมยักคิ้วว่า “เท่ห์อ่ะดิ”
อวัศยาทำเมินใส่ลิปดา แล้วหันไปมองปราณนต์
พริบพราวมองอวัศยาอยู่ จึงเข้ามาแกล้งถามยั่ว “พี่ศยาว่าพี่ลิปหรือปราณนต์เก่งกว่ากันคะ แต่พี่ศยาก็ต้องเชียร์ พี่ลิปสินะคะ เพราะพี่สนิทกับพี่ลิป ... พี่ลิปคะ พี่ศยาบอกให้พี่สู้ๆนะคะ”
อวัศยาหันขวับมองพริบพราวด้วยอารมณ์ “นังเด็กนี่!”
ลิปดากับปราณนต์หันมามองตามเสียงพริบพราว ลิปดามองอวัศยา หญิงสาวเห็นลิปดามองมา เลยต้องยิ้มให้กำลังใจไปตามน้ำ แล้วมองปราณนต์ที่มองมาที่เธอเหมือนกัน อวัศยากำลังจะยิ้มให้ปราณนต์ แต่พริบพราวชิงตะโกนเชียร์ปราณนต์ก่อน “ปราณนต์สู้ๆนะ! ฉันเชียร์อยู่!”
พนักงานคนอื่นๆที่มาร่วมสัมมนาต่างผิวปากล้อพริบพราวที่แสดงตัวว่าเชียร์ปราณนต์เต็มที่
ปราณนต์มองพริบพราวแล้วก็ยิ้มขำๆ กับความสดใส อวัศยามองสายตาปราณนต์ที่มองพริบพราว แล้วรู้สึกว่า ฉันก็อยากให้เธอรู้ว่าฉันเชียร์เธอ แล้วปรายตามองพริบพราวที่จงใจแย่งซีนอย่างหงุดหงิด
ลิปดามองอวัศยาอย่างรู้ทัน ว่าเธอคงเจ็บที่ปราณนต์มองพริบพราว เหมือนที่ตัวเองเจ็บที่เห็นอวัศยามองปราณนต์ จึงเรียกปราณนต์ให้เลิกมองพริบพราว “อย่ามัวแต่มอง ..มีสมาธิหน่อย ..ลูกสุดท้ายแล้ว”
“ครับ บอส!!!”
ลิปดาเสิร์ฟ อีกฝั่งตีกลับ ลิปดาถอยหลังจะรับ แต่สะดุดทรายล้ม
พริบพราว ศยา และกองเชียร์ทำหน้าตกใจ กลัวเสียแต้ม ปราณนต์พุ่งเข้ามารับลูกทัน
พริบพราว ศยา และกองเชียรมองอย่างลุ้นว่าใครจะตีลูกต่อ ทันใดนั้นลิปดาดีดตัวขึ้นจากพื้น กระโดดทำท่าเหมือนจะตบ แต่กลับแตะบอลหยอดลงหน้าเน็ต บอลผ่านเน็ตลงฝ่ายตรงกันข้าม
กรรมการเป่านกหวีด ปี๊ดดดดดดดด !!!! แล้วผายมือไปทางทีมลิปดากับปราณนต์เป็นฝ่ายชนะ !!
พริบพราวกรี๊ดดีใจแล้วก็โผเข้ามากอดปราณนต์อย่างดีใจ อวัศยามองพริบพราวที่กอดปราณนต์อย่างอึ้ง “พี่ลิป ปราณนต์ สุดยอดไปเลย !!! เก่งมากกกกกก !!! Yeah!!”
ปราณนต์ชะงักที่พริบพราวมากอด
กองเชียร์ส่วนกลางร้องเพลงสกาสนุกสนาน พริบพราวจับมือปราณนต์เต้นตามอย่างสดใส ปราณนต์เต้นตามที่พริบพราวลากไปแล้วก็ยิ้มตาม น่ารักนะ
อวัศยาเห็นแววตาที่ปราณนต์มองพริบพราวแล้วหวั่นใจ ว่าหรือปราณนต์จะรู้สึกดีกับพริบพราว
ลิปดาเห็นอาการอวัศยา จึงเดินเข้ามาปั้นหน้าทะเล้น จับมืออวัศยาให้เต้นดีใจตาม “บริษัทเราชนะแล้ว ดีใจหน่อยสิคุณ”
อวัศยาไม่มีอารมณ์เต้น จึงพยายามดึงมือตัวเองจากมือของลิปดา “ฉันไม่เต้น”
ลิปดายังยื้อ “เต้นหน่อยสิ”
อวัศยาสะบัดมืออย่างแรง “ไม่เต้น ..” เธอดึงมือตัวเองออกจากมองลิปดาอย่างแรง แล้วหันตัวจะเดินไป แต่กลับเจอเสาเต๊นท์ หญิงสาวชนเสาเต๊นท์เต็มๆจนหงายเงิบ ล้มลง
ปราณนต์มองอวัศยาที่เดินชนเสาพอดี “พี่ศยา !!!!” เขาสลัดตัวจากการเต้นกับพริบพราว เพื่อรีบเดินไปดูอวัศยา แต่ลิปดาพุ่งเข้าไปประคองตัวอวัศยาไว้ก่อนแล้ว ปราณนต์จึงยืนมองอย่างเป็นห่วง
“เป็นยังไงบ้างศยา ... เสาต้นเบ้อเร่อ มองไม่เห็นรึไง !”
พริบพราวมองปราณนต์ที่ทิ้งตัวเองไปหาอวัศยา จึงมองอวัศยาอย่างไม่พอใจ คิดว่าเธอหาเรื่องเรียกร้อง ความสนใจ พริบพราวพึมพำ “ไม่เห็น..หรือจงใจชนเสาเรียกร้องความสนใจกันแน่ !”
“พี่ศยาเป็นยังไงบ้าง ครับ ?”
อวัศยาจะลุก “ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรมาก” หญิงสาวมึนจนล้มพับไปทับกับอกของลิปดาที่ยืนประคองไม่ห่าง
“พี่ศยา !”
ลิปดามองปราณนต์ “เดี๋ยวผมดูแลศยาเอง พวกคุณไปเล่นกิจกรรมอื่นต่อเถอะ”
ปราณนต์อึกอัก ใจนึงเป็นห่วงอวัศยาอย่างบอกไม่ถูก อวัศยามองปราณนต์ที่เป็นห่วงตัวเอง แล้วรู้สึกดีมาก
พริบพราวเดินเข้ามาดึงแขนปราณนต์ “เขาเรียกให้เราไปเล่นเกมส์บนบานาน่าโบ้ทต่อแล้ว เรารีบไปกันเถอะ .. ฝากดูแลพี่ศยาด้วยนะคะพี่ลิป” พริบพราวดึงแขนปราณนต์ให้เดินออกไป

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/3 วันที่ 19 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ