อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/4 วันที่ 19 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/4 วันที่ 19 ม.ค. 58

ปราณนต์อึกอัก ใจนึงเป็นห่วงอวัศยาอย่างบอกไม่ถูก อวัศยามองปราณนต์ที่เป็นห่วงตัวเอง แล้วรู้สึกดีมาก
พริบพราวเดินเข้ามาดึงแขนปราณนต์ “เขาเรียกให้เราไปเล่นเกมส์บนบานาน่าโบ้ทต่อแล้ว เรารีบไปกันเถอะ .. ฝากดูแลพี่ศยาด้วยนะคะพี่ลิป” พริบพราวดึงแขนปราณนต์ให้เดินออกไป

อวัศยามองตามปราณนต์ ลิปดาเห็นหญิงสาวมองปราณนต์ จึงอุ้มตัวเธอขึ้น เพื่อเรียกสติเธอให้กลับมาอยู่ที่เขาบ้าง
อวัศยาโวยใส่ลิปดา “บอส! ปล่อยฉัน! ฉันเดินเองได้”
“แค่ลุก ..คุณยังล้มเลย แล้วจะเดินยังไง อยู่นิ่งๆเถอะ” ลิปดาอุ้มตัวศยาเดินไปที่ร่มมุมนึงของชายหาด



ลิปดาวางอวัศยาไว้ใต้ร่มไม้ ริมชายหาด เขาเอามือแตะที่หัวของเธอ “เจ็บมั๊ย?”
อวัศยามองหน้าลิปดาที่อยู่ใกล้หน้าตัวเอง แล้วในใจมันหวิวๆหวั่นๆแปลกๆอีกแล้ว “ไม่เจ็บ”
“เดี๋ยวผมเอายามาทาให้แล้วกัน ไม่อย่างนั้นระบมแน่” ลิปดาทำท่าจะเดินไปเอายา
“ไม่เป็นไรค่ะบอส”
ลิปดาไม่ยอม ยังอยากช่วย “ผมนวดเก่งนะ รับรองไม่มีรอยเขียวโชว์แน่ แต่ถ้าเกรงใจ ถ้าหายแล้วเลี้ยงข้าวผมก็พอ” ลิปดาเดินไปเอายา
อวัศยามองลิปดาที่เดินไป แล้วถอนใจกับความรั้นของชายหนุ่ม แล้วเอามือกุมหัวตัวเองอย่างเซ็งๆ ที่ดันเซ่อชนเสาต่อหน้าคนอื่นๆ และเซ็งที่พริบพราวไปกับปราณนต์
แต่แล้ว..ปราณนต์เดินถือหลอดยานวดมาหาศยา “พี่ศยาเป็นยังไงบ้างครับ”
อวัศยาเงยหน้ามองปราณนต์อย่างคิดไม่ถึงว่าปราณนต์จะโผล่มา “อ้าว ..ไหนเธอไปนั่งบานาน่าโบ๊ทกับพริบพราวไม่ใช่เหรอ”

พริบพราวเดินลุยน้ำทะเลเพื่อจะขึ้นบานาน่าโบ๊ท พร้อมกับเสียงประกาศกติกาของเกมส์
“เกมส์นี้ ..เป็นเกมส์วัดความอดทน เพราะอาชีพของเราต้องอดทนกับความกดดันการขึ้นลงของหุ้น ความกดดันคาดหวังของลูกค้าที่มีสูง ..เรามาดูกันสิว่าตัวแทนของบริษัทไหนมีความอดทนมากกว่ากัน โดยเราจะให้ตัวแทนนั่งบนบานาน่าโบ๊ทที่มีความเร็วท้านรก ถ้าตัวแทนบริษัทไม่ตกน้ำเป็นคนสุดท้าย บริษัทนั้นชนะครับ ! ..เชิญตัวแทนขึ้นบานาน่าโบ๊ทเลยครับ” ตัวแทนบริษัทอื่นทยอยนั่งบนบานาน่าโบ๊ท
พริบพราวยังมองหาว่าปราณนต์หายไปไหน

อวัศยาบีบครีมยาจากหลอด “เธอไปขึ้นบานาน่าโบ๊ทเถอะ ฉันทายาเองได้”
หญิงสาวเอายาบนหน้าผากตัวเอง แต่เพราะมองไม่เห็น จึงทาเลอะเทอะเปื้อนผมที่ปลิวปรกหน้า ตามแรงลมทะเล
ปราณนต์จะเดินไป แล้วหันมาเห็นครีมยาเลอะหน้าผากอวัศยา ปราณนต์พยายามกลั้นหัวเราะ
“ขำอะไร?”
“ขอโทษครับ ยาเลอะผมหมดแล้วครับ ผมทาให้ไหมครับ”
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเธอก็ไปขึ้นบานาน่าโบ๊ทไม่ทันหรอก”
“ผมรีบทา แล้วรีบไปก็ได้ครับ” ปราณนต์รีบหยิบหลอดยา แล้วบีบครีมยาทาที่หน้าผากอวัศยา หญิงสาวเหลือบมองหน้าปราณนต์ที่อยู่ใกล้ตรงหน้าตัวเอง “ผมว่าพี่เจ็บอย่างนี้ก็ดีนะครับ”
“นี่เธอกำลังสมน้ำหน้าฉันเหรอ !”
“เปล่าครับ ผมหมายถึง ..ผมรู้ว่าพี่ศยาทำงานหนัก ผมได้ยินมาว่าพี่ศยาไม่เคยใช้พักร้อนเลย”
“ฉันนี่ท่าทางจะเป็นคนดังนะ ไม่ยักรู้ว่าเรื่องของตัวเองถูกพูดถึงในออฟฟิศเยอะขนาดนี้”
“ทุกคนชมพี่ศยาในเรื่องความทุ่มเทให้กับงานครับ คุยกันว่าพี่ศยามีแต่เรื่องงาน กับ งาน แต่ก็อย่างว่า ผู้หญิงเก่งอย่างพี่ศยาคงคิดแต่เรื่องงาน เรื่องความรัก เรื่องแฟนคงเป็นเรื่องสุดท้าย” ปราณนต์หัวเราะเก้อๆ อย่างละอายในสิ่งที่ตัวเองแสดงความสงสัยออกไป
“ใครว่า..” ปราณนต์ชะงัก มองเธออย่างแปลกใจ “นั่นเป็นสิ่งแรกในโลกที่ฉันคิด...เพียงแต่ว่า คนที่ฉันคิดด้วย เค้าไม่รู้ตัว” ดวงตาของอวัศยาจ้องมองมายังตาของปราณนต์ตรงๆ เป็นการยืนยันสิ่งที่พูด ชายหนุ่มยืนนิ่งงันกับสิ่งที่ได้ยิน

เรือลากบานาน่าโบ๊ทที่พริบพราวนั่งอยู่ผ่านมาแถวที่อวัศยากับปราณนต์นั่งอยู่ พริบพราวที่นั่งบนบานาน่าโบ๊ทเห็นปราณนต์นั่งหันหลังให้ตัวเอง แต่หันหน้าหาอวัศยา ทำให้ภาพที่พริบพราวเห็นเหมือนปราณนต์กับอวัศยาใกล้ชิดกันเหมือนหน้าจะใกล้หน้าเกินไป
ทันใดนั้น ระหว่างที่พริบพราวกำลังจ้องภาพปราณนต์กับอวัศยา เรือที่ลากบานาน่าโบ๊ทก็เลี้ยวเพื่อหักเลี้ยวบานาน่าโบ๊ทให้มีแรงเหวี่ยง เพื่อทำให้คนนั่งบานาน่าโบ๊ทตกน้ำ คนอื่นๆ เกาะบานาน่าไว้แน่น แต่พริบพราวไม่ทันเกาะ ทำให้ถูกแรงเหวี่ยงตกน้ำดัง ตู๊ม !!!!
เรือลากบานาน่าโบ๊ทไปต่อ เพราะถือว่าคนตกน้ำ คือคนแพ้ หน้าที่ตัวเองต้องทำให้คนอื่นตกจากบานาน่าโบ๊ทต่อ
พริบพราวโผล่ตัวขึ้นพ้นผิวน้ำ แล้วมองไปทางปราณนต์กับอวัศยา
ด้านหลังพริบพราว เห็นคลื่นใหญ่ที่เกิดจากแรงขับของเรือที่เพิ่งขับออกไปผนวกกับคลื่นทะเลธรรมชาติ ทำให้คลื่นกลบตัวพริบพราวจมลงใต้น้ำ หญิงสาวโดนแรงคลื่นพัดไป เธอพยายามว่ายน้ำอย่างแรงทำให้ขาเกร็งจนเกิดเป็นตะคริว จนขยับขาไม่ไหว
พริบพราวรีบใช้แขนดันตัวให้พ้นผิวน้ำเพื่อหายใจและร้องหาความช่วยเหลือ “ช่วยด้วยยยยยย !!! ใครก็ได้ช่วยด้วย !!!!! ช่วยฉันด้วยยยย”
ปราณนต์หันมองตามเสียงของพริบพราว เห็นพริบพราวตะเกียกตะกายอยู่ “พราว !!!!”
“ช่วยด้วย !!!!!! ฉัน...ฉันเป็นตะคริว!!! ช่วยฉันด้วย”
ปราณนต์ตกใจในวินาทีนั้นเอง ปราณนต์รีบวิ่งลงทะเลไปเลย
อวัศยาตกใจลุกพรวด “ปราณนต์ !!!!!!!!” ในแว่บนั้นเธอนึกถึงอีเมล์ของปราณนต์ เขากลัวน้ำทะเล หญิงสาวมองปราณนต์ด้วยความเป็นห่วง !!

พริบพราวเริ่มสำลักน้ำ ค่อยๆจมลง “ปราณนต์...เธอต้องมาช่วยฉันนะปราณนต์ ... เธออย่าทิ้งฉันนะ ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้ ....” พริบพราวดำดิ่งทิ้งตัวลงน้ำอย่างช้าๆ ขยับขาไม่ได้เพราะตะคริวกินทั้งขา เธอลอยเคว้งคว้างเหมือนไร้สติอยู่ในน้ำ ความคิดฟุ้งซ่านวุ่นวาย “....ปราณนต์ช่วยฉันด้วย .. เธอต้องมาช่วยฉันนะปราณนต์...เธอ...”
ทันใดนั้นเอง....ปราณนต์ก็ว่ายน้ำเข้ามา ราวกับเป็นฮีโร่
พริบพราวอยู่ในสภาพเกือบไร้สติ...มองปราณนต์เป็นเหมือนทูต หรือ เทวดา...ว่ายเข้ามาอย่างเท่ “ณนต์...เธอมาช่วยฉันจริงๆด้วย....ณนต์ ..... อย่าทิ้งฉันนะปราณนต์ !”
พริบพราวหมดสติ หลับตา และ ปล่อยร่างอย่างไร้การควบคุม ปราณนต์ว่ายน้ำเข้ามาโอบด้านหลังและลากตัวขึ้นไป อย่างมีทักษะการช่วยชีวิต

อวัศยายืนลุ้น ... หน้าซีด คนอื่นๆ เริ่มวิ่งมามุง ลิปดาวิ่งมาหาอวัศยา “ศยา มีคนจมน้ำเหรอ ?”
หญิงสาวไม่ตอบ ตายังมองไปที่ทะเล ปราณนต์หายไป
“แล้วนี่....ปราณนต์หายไปไหน ?”
“ลงไปช่วยพริบพราว ...”
หือ ?? ลิปดาอึ้ง “คนที่จมน้ำคือ พริบพราว และคนที่ลงไปช่วยคือปราณนต์เหรอ ?”
อวัศยาไม่ตอบ แต่มองไปที่ทะเล .. ในวูบนั้น..เธอเหมือนอยากจะหยุดหายใจ น้ำตาคลอ พร้อมไหล เหมือนได้สัมผัสกับวินาทีชีวิตของจริง ..
ลิปดาจับแขนศยา “ศยา ตัวเย็นมากเลย เป็นอะไรหรือเปล่า”
อวัศยาไม่ตอบ...ทันใดนั้นเอง...ปราณนต์ก็โผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำ คนรอบๆ ฮือฮา
หญิงสาวแทบทรุด ยิ้มออก ด้วยความโล่งอก “เฮ่ออออออออ !!!” เธอเซนิดๆ เหมือนจะหมดแรง...ด้วยความเกร็งและลุ้น
ลิปดาต้องเข้ามาประคอง “เป็นอะไรรึเปล่า !”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่กลัว ..” อวัศยามองไปทางปราณนต์กับพริบพราว
ลิปดามองอวัศยา และอาการที่เป็นอยู่ พร้อมกับคิดในใจ “ถ้าเป็นผม คุณจะห่วงอย่างนี้ไหม”

อีกมุมหนึ่งของหาดทราย ... คลื่นซัดพริบพราวและปราณนต์มาไกลจากจุดเก่าพอประมาณ
ปราณนต์อุ้มพริบพราวมาวางไว้ที่ชายหาด...หญิงสาวหมดสติ...ปราณนต์จับชีพจร และ เริ่มทำการปั้มหัวใจด้วย
ความชำนาญ...ปั้มหัวใจ และ ผายปอด เม้าทูเม้า อย่างตั้งใจ “ฟื้นสิพราว....พราว....ฟื้นสิ”
ขายหนุ่มเริ่มใจคอไม่ดี พยายามปั้มหัวใจ สลับกับผายปอด เธอก็ยังไม่รู้สึกตัว
ปราณนต์ผายปอดไป ปั้มหัวใจไป ด้วยความเป็นห่วง และทันใดนั้นเอง..พริบพราวก็สำลักน้ำจากปอดพ่นพรวด
ออกมา....หญิงสาวรู้สึกตัว “แค่กๆๆๆๆๆๆ”
ปราณนต์โล่งอก ทรุดลงนั่งข้างๆ พริบพราว...ปราณนต์โล่งอกอย่างมาก..
ลิปดากับอวัศยาวิ่งมาสมทบ เห็นว่าพริบพราวฟื้นแล้ว ก็โล่งอก แม้อวัศยาจะไม่ชอบหน้าพริบพราวแต่ก็ดีใจที่รอดมาได้ทั้งสองคน .... อวัศยามองพริบพราวและปราณนต์นอกจากโล่งอกแล้ว ยังแอบกังวลเพราะเห็นความห่วงใย
ทุ่มเทมากๆของคู่นี้ เธอหวาดหวั่นในใจ
“คุณก็หัวหายเจ็บ พราวก็รอดจากการจมน้ำ ... ถือว่าเป็นข่าวดีจริงๆ .. เพราะถ้าคุณหัวไม่หายเจ็บ และพราวเป็นอะไรไปเพราะจมน้ำ ถ้าผมเป็นปราณนต์ ผมคงไม่ให้อภัยตัวเอง !!”
อวัศยาชะงักกึก !!! หันมองตามลิปดาที่เดินกลับไป ด้วยความแปลกใจ .... “แปลว่าอะไร ?”
พริบพราวกะพริบตาถี่ๆ มองเห็นปราณนต์นั่งอยู่ข้างๆ แสงแดดส่องเข้าที่หน้า และผม หยดน้ำทำให้ปราณนต์ดูเท่อย่างมาก
“ขอบคุณมาก.....” พริบพราวหมดแรงสลบไปอีกรอบ
อวัศยาค่อยๆหันมาทางพราวกับปราณนต์ แววตาครุ่นคิด

“พราวอาจจะไม่ได้ทำเพื่อประชด หรือแกล้งแก...แต่ทำเพราะรักปราณนต์จริงๆ ....” รันคุยโทรศัพท์ไป เดินไปมาในห้องทำงาน “เพราะจากที่เธอเล่ามาทั้งหมด ตั้งแต่ตอนเปิดประตูมาเจอเธออยู่กับปราณนต์แล้วก็เดินชอคออกไป ปราณนต์ตามไปเคลียร์ และเค้าก็ดีใจที่ณนต์แคร์”
อวัศยายืนฟังหน้าเครียดอยู่ที่ระเบียง ด้านหลังเห็นพริบพราวนอนอยู่บนเตียง หลับไม่ได้สติ
“ตอนแข่งกีฬา และ ก็ตอนช่วยชีวิต” รันใส่ยาว “มันไม่ใช่เรื่องการแก้แค้น หรือ เรื่องยั่วโมโหแกอีกแล้ว แต่ฉันว่า...มันเป็นเรื่องของความหึงหวง เด็กพราว...อาจจะตกหลุมรักปราณนต์ และพยายามจะกันแกออกจากณนต์ แต่เอาเรื่องงานมาเป็นข้ออ้าง ทำเป็นว่าไม่พอใจที่แกกลั่นแกล้งเค้า แต่จริงๆแล้ว ไม่พอใจที่แกกับปราณนต์สนิทสนมกับมากกว่า !!”
อวัศยาอึ้งไป “ถ้าพราวชอบปราณนต์ .. แล้วปราณนต์จะชอบพริบพราวหรือเปล่า ?”
รันตอบไม่ได้ แต่ก็พยายามปลอบใจ “ฉันไม่รู้ว่าปราณนต์ชอบพริบพราวหรือเปล่า ...แต่ที่ฉันรู้แน่ๆ ก็คือปราณนต์ชอบ “แอบรัก” เพราะฉะนั้น ฉันขอย้ำเป็นครั้งสุดท้าย .... ถ้าแกไม่เชื่อฉัน ฉันจะพูดอีกแล้ว มันเบื่อ และเมื่อยปากมาก !!”
อวัศยาตั้งใจฟัง แววตาอ่อนลงง “แกต้องรีบเปิดตัวว่าแกคือ แอบรัก และรีบปิดปมเรื่องรักสามเส้า สี่เส้านี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่พริบพราวจะฉกปราณนต์ไปจากแก .. แค่นี้นะ !!!”
อวัศยาสะดุ้ง กับเสียงวางหูโทรศัพท์
รันส่ายหน้า...ลุ้นด้วยใจระทึก “ทุกอย่างอยู่ที่การตัดสินใจของแกแล้วศยา ....”

พริบพราวนอนไม่ได้สติ...อวัศยาเดินเข้ามาค่อยๆนั่งข้างพริบพราว แล้วเอื้อมมือไปแตะตัวพริบพราวอย่างห่วงใย เธอขยับผ้าห่มให้ แล้วมองพริบพราวที่ยังนอนหลับอยู่แล้วก็ครุ่นคิด .... ทำยังไงดี ?
.. พริบพราวลอยอยู่ในน้ำ .. หลับตาอยู่ และทันใดนั้นก็ลืมตาโพล่งขึ้น ฟึ่บ !! พริบพราวมองซ้ายมองขวา มีแต่น้ำและความว่างเปล่า ... พริบพราวดิ้นทุรนทุราย ทุรายทุรน เหมือนหายใจไม่ออก ทันนั้นใด...ปราณนต์ก็ปรากฎตัวขึ้นเบื้องหน้า .. พริบพราวรู้สึกถึงความสงบ และอบอุ่นใจ ..
ปราณนต์ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหาพริบพราว และจุมพิตที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา....แสนหวาน ...หญิงสาวหลับตาเคลิ้มมีความสุข

พริบพราวสะดุ้งตื่นขึ้นมา “ปราณนต์ !!”
อวัศยานั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง พริบพราวฟื้น...อวัศยารีบลุกมาดู
พริบพราวมองไปรอบๆห้อง “ปราณนต์อยู่ไหน ?”
อวัศยาชะงักนิดๆ แอบหวง หึง เบาๆ “เค้าลงไปเอายา แล้วก็ของว่างมาให้เธอ .. เป็นยังไงบ้าง ?”
พริบพราวเบลอๆ ค่อยลงไปนอน “มึนหัว ...”
อวัศยามองพริบพราว .. แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นข้องใจ .. พริบพราวหลับตา ..ลืมไม่ขึ้น
อวัศยานั่งลงข้างๆ แล้วก็คิด..ตัดสินใจเปิดอกพูดเลย “พริบพราว...ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบหน้าฉัน และก็พยายามจะเอาชนะทุกอย่าง .. ฉันไม่รู้ว่าการที่จมน้ำ มันเป็นเรื่องจริง หรือว่าเรื่องล้อเล่น แต่คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก..มันเป็นอันตราย นี่ถ้าปราณนต์ไปช่วยไม่ทัน ป่านนี้เธอตายไปแล้ว .. ฉันไม่อยากสรุปเองว่ามันเป็นแผนของเธอ ..แต่ถ้าใช่..ฉันขอถามเธอตรงๆ... เธอชอบปราณนต์ใช่มั๊ย??”
“คร่อกกกกกก”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/4 วันที่ 19 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ