อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/5 วันที่ 19 ม.ค. 58

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/5 วันที่ 19 ม.ค. 58

ฉันไม่รู้ว่าการที่จมน้ำ มันเป็นเรื่องจริง หรือว่าเรื่องล้อเล่น แต่คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก..มันเป็นอันตราย นี่ถ้าปราณนต์ไปช่วยไม่ทัน ป่านนี้เธอตายไปแล้ว .. ฉันไม่อยากสรุปเองว่ามันเป็นแผนของเธอ ..แต่ถ้าใช่..ฉันขอถามเธอตรงๆ... เธอชอบปราณนต์ใช่มั๊ย??”
“คร่อกกกกกก”

อวัศยาปรายตา... “นังเด็กบ้าหลับก็ไม่บอก” .... เธอเซ็ง
พริบพราวหลับสนิทจริงๆ ... อวัศยาพ่นลมหายใจด้วยความเซ็งสุดๆ “เฮ่อออออ!!” หญิงสาวมองพริบพราว..แล้วก็คิดหนัก ..”ทำไงดี ?”

ปราณนต์เดินถือถาดอาหาร น้ำ และ ยาของพริบพราวมา..อารมณ์ดี .. ปราณนต์เดินผ่านบ่อน้ำที่ตกลงไปพร้อมกับอวัศยา แล้วก็ชะงัก เดินย้อนกลับมาอีกทีแล้วก็คิดถึงตอนตกน้ำกับอวัศยา และตอนลงไปช่วยพริบพราวในน้ำ
ปราณนต์ชะงักกึก....เริ่มสงสัยตัวเอง


“วันนี้ทำไมเราต้องเปียกเพราะพี่ศยา กับ พราว บังเอิญจริงๆ ผู้หญิงสองคนนี้จะทำให้เราเป็นอะไรได้อีกนะ”
ปราณนต์เริ่มสงสัย แปลกใจ ชายหนุ่มถือถาดเดินต่อไป

ปราณนต์มาที่ห้องพักพริบพราว “พราวรู้สึกตัวหรือยังครับ?”
อวัศยาพูดพลางเปิดประตูให้ปราณนต์เดินเข้ามา “เมื่อกี๊ฟื้นมาแป๊บนึง แล้วก็หลับต่อ” ปราณนต์เดินเข้ามาในห้อง วางถาดไว้ที่ข้างเตียงหันมามองพริบพราวโล่งใจ อวัศยามองแล้วก็แอบหวงนิดๆ “ห่วงแต่คนอื่น .. แล้วตัวเองเป็นอะไรหรือเปล่า ? เธอเองก็เกือบจมน้ำเหมือนกันฉันเห็นหายไปในน้ำตั้งหลายนาที ดูสิ...หน้าแดงๆ..มีไข้หรือเปล่า ?”
อวัศยาถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมยื่นมือมาแตะที่หน้าผาก ปราณนต์ชะงักนิดๆ นึกไม่ถึงว่าหญิงสาวจะเป็น
ห่วงขนาดนี้ .. ปราณนต์จับมืออวัศยาที่แตะอยู่ที่หน้าผากตัวเองด้วยความเก้อๆเขินๆ พร้อมกับพูดออกมา “มีเวียนหัวนิดหน่อย แต่ไม่เป็นอะไรมากครับ ขอบคุณพี่ศยาที่เป็นห่วง”
ปราณนต์จับมืออวัศยาไว้หนึ่งอึดใจ เธอรู้สึกได้ถามตรงๆ “ไม่เป็นอะไร ทำไมมือร้อนๆ”
ปราณนต์รู้สึกตัวรีบปล่อยมืออวัศยา ยิ้มเก้อๆ “ขอโทษครับ ที่ตัวร้อนๆ คงเพราะกำลังปรับตัวอยู่มั้งครับ แต่ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ”
“ไม่เป็นก็ไม่เป็น .. คิดยังไงถึงได้กระโดดลงทะเลไปช่วยเค้า แทนที่จะรอไลฟ์การ์ด”
“ตอนนั้นผมไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งนั้น ขืนรอไลฟ์การ์ดอาจจะไม่ทัน” ปราณนต์พูดตรงๆ
อวัศยาฟังแล้วก็คิด พยักหน้าตาม “นั่นสินะ ... เห็นคนจมน้ำต่อหน้าต่อตาแบบนั้น ต่อให้เกลียดกลัวน้ำทะเลแค่ไหนก็คงจะลืมตัว”
ปราณนต์ชะงักกึก..มองหน้าอวัศยา “พี่ศยารู้ได้ยังไงว่าผมกลัวน้ำทะเล ... ?? ผมจำได้ ผมไม่เคยบอกพี่ศยา”
อวัศยาหน้าเสีย แย่แล้ว เธออึ้ง
ปราณนต์แปลกใจสุดๆ แล้วก็พูดต่อ “ผมไม่เคยบอกพี่รุจน์ .. ผมไม่เคยบอกแม้แต่รุ้ง .. มีคนเดียวเท่านั้นที่ผมบอก ..... คือ “คุณแอบรัก” ..” อวัศยาหน้าซีดพูดไม่ออก ปราณนต์หน้าตาอยากรู้ความจริงมาก “พี่ศยา...บอกผมได้มั้ยครับ .. ทำไมพี่ถึงรู้ว่าผม – ไม่ชอบ – น้ำทะเล !” ปราณนต์ไล่ศยา..และรอคำตอบ..อวัศยาไม่รู้จะตอบยังไงดี ?
พริบพราวค่อยหรี่ตาขึ้น .. ยังมึนหัว .. แต่ได้ยินเต็มสองหู เธอแอบฟังแบบเงียบๆ ฟังแล้วคิด

ลิปดาคุยโทรศัพท์อยู่ที่ทางเดินในโรงแรม “ลูกค้าที่คุณนิดาบอกว่า เค้าอยากเจอผม ตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน ?”
“บ้านพักตากอากาศบนเกาะใกล้ๆ ที่บอสอยู่ค่ะ เค้าจะอยู่ถึงวันพรุ่งนี้ ถ้าบอสไปวันนี้ได้ เค้าก็จะขอคุยคืนนี้เลย .. เค้าจัดห้องพักไว้ให้บอสด้วยนะคะ Just in case ที่บอสไม่อยากกลับ”
ลิปดาคิด และตัดสินใจ “โอเค บอกเค้าว่า เดี๋ยวผม “กับผู้ช่วย” จะแวะไปหาเค้าวันนี้” ลิปดาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
ปราณนต์ไล่อวัศยา...รอคำตอบ .เขามองเธอลึกเข้าไป “ตกลง...ทำไมพี่ศยาถึงได้รู้เรื่องที่ผมกลัวน้ำทะเล มันตอบไม่ยากเลยนะครับ แค่พี่บอกความจริง..ทำไมครับ ทำไมพี่ถึงรู้”
อวัศยาโพล่งออกไป “เพราะฉันเห็นเธอไม่ยอมเหยียบน้ำทะเลเล ตอนที่เรานั่งอยู่ที่ชายหาด ฉันก็เลยเดาเอาว่าเธออาจจะไม่ชอบ หรือ ไม่ก็ว่ายน้ำไม่เป็น”
พริบพราวกรอกตา...”โกหก!!”
“แค่นั้นเหรอครับ ? ผมว่ามันฟังดูแถก ๆ แปลกๆ มากไปหน่อย และตอนที่อยู่ชายหาด เราก็นั่งห่างจากน้ำทะเลตั้งเยอะ ผมเชื่อว่ามันไม่ใช่เหตุผลนั้น... ทำไมพี่ศยาถึงรู้เรื่องที่ผมกลัวน้ำทะเล...ทำไมครับ .. ทำไม ?”
อวัศยาโดนต้อน..คำพูดของรันแว่บเข้ามาในสมอง “แกต้องรีบเปิดตัวว่าแกคือ แอบรัก และรีบปิดปมเรื่องรักสามเส้า สี่เส้านี้ให้เร็วที่สุด”
อวัศยาตัดสินใจตอบออกมาว่า “เพราะฉัน ...”
“น้ำ .... น้ำ .....” พริบพราวรีบเอ่ยแทรกและทำเป็นไอ “แค่ก ๆๆๆๆ ขอน้ำหน่อย .... น้ำ ... แค่กๆ”
อวัศยาชะงักกึก...ปราณนต์ชะงักพอกัน..ปราณนต์ลังเล..เอาไงดี
พริบพราวดราม่าใส่ ทำเสียงสั่นเครือมาก “น้ำ....ขอน้ำหน่อยยยยยย...แค่กๆๆๆๆ คอแห้งจะตายอยู่แล้ว ....”
ปราณนต์สงสารพริบพราว จำต้องหันมาหยิบแก้วน้ำ “น้ำอยู่นี่ ....” พริบพราวดราม่าทำเป็นมือสั่นๆ..มารับจับแก้วก็ไม่ไหว...ปราณนต์เลยต้องเข้ามาประคอง “เดี๋ยวผมป้อนเอง”
ปราณนต์ป้อนน้ำพริบพราว อวัศยายืนเก้อๆ เอาไงดี ? ปราณนต์ก็ทำหน้าไม่ถูก อยากคุยต่อ พริบพราว
คิด..เอาไงดี ในใจไม่อยากให้อวัศยาสารภาพ เพราะกลัวจะเสียปราณนต์ไป ...
ในควัามอึดอัดนั้นเอง...เสียงโทรศัพท์มือถืออวัศยาก็ดังขึ้น .. เธอหันไปหยิบมาดูด้วยความหงุดหงิด เห็นชื่อลิปดากดรับด้วยความเซ็ง “สวัสดีค่ะบอส ... บอสว่าไงนะ ?????”

ที่หน้าห้องพักอวัศยา ลิปดาพูดหน้าตาเฉยๆ “เดี๋ยวลูกค้าจะส่งเรือมารับภายใน ๑๐ นาที เจอกันที่ท่าเรือ”
“แต่ฉันยังไม่ได้เก็บของ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ”
“ก็รีบๆ ทำสิ สิบนาที คุณเก็บของเสร็จอยู่แล้ว ลูกค้าจะมารับด้วยตัวเอง ผมรู้ว่าคุณจะไม่ปล่อยให้ลูกค้าต้องรอ เจอกันที่ท่าน้ำ” ลิปดาพูดจบก็หันหลังจะเดินไป นึกได้หันมาอีกที “อ้อ..ส่วนเรื่องพริบพราว ปราณนต์บอกว่าเค้ายินดีที่จะดูแลเอง....ไม่มีอะไรต้องห่วง” ลิปดาพูดดักคอ แล้วก็เดินไปชิลล์ๆ
อวัศยาแทบกรี๊ด “ใครบอกว่าฉันห่วงเด็กนั่น .. ฮึ่ย บ้าจริงๆ”
ลิปดาตะโกนมา “เหลือเก้านาที”
อวัศยาสวน “รู้แล้วน่า เร่งอยู่ได้” เธอรีบไขกุญแจเข้าห้องไปทันที ด้วยความเร่งรีบ
พริบพราวนอนอยู่บนเตียง..ทำเป็นหลับ แต่หรี่ๆตามองปราณนต์ ปราณนต์กำลังใช้ผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดหน้าให้พริบพราว พร้อมกับเอามือแตะที่ผิวแก้มเพื่อดูว่าพริบพราวยังมีไข้รึเปล่า แล้วเอาผ้าใส่ชามอ่าง แล้วถือชามกับผ้าไปวางที่โต๊ะมุมห้อง
พริบพราวหรี่ตามองปราณนต์แล้วยิ้มรู้สึกดีที่ปราณนต์มาดูแล
ปราณนต์มองชามแล้วยืนคิดถึงเรื่องค้างคาใจกับสิ่งที่ศยายังไม่ได้ตอบ “พี่ศยารู้ได้ยังไง”
พริบพราวได้ยินปราณนต์พึมพำถึงศยา แล้วยืนเหม่อครุ่นคิด พริบพราวรู้สึกหวั่นใจขึ้นมา ณ วินาทีนี้ เธอรู้สึกในใจตัวเองว่าเสียผู้ชายดีๆคนนี้ให้อวัศยาไม่ได้ !

อวัศยาเก็บกระเป๋าเรียบร้อย รีบดูนาฬิกา “เหลืออีก ๒ นาที” เธอคิดๆ แล้วก็นึกได้ “ตั้งแต่ส่งเมล์ผิดไปให้บอส “แอบรัก” ยังไม่ได้ส่งเมลหาปราณนต์เลยนี่....หรือเราควรจะไปสารภาพต่อ เมื่อกี๊บอสไม่น่ามาขัดจังหวะเลย บ้าจริงๆ .. แต่ถ้าไปบอกตอนนี้มันดูแปลกๆ ฮึ่ยยยย !! บอสนะบอส จังหวะนรกจริงๆ แล้วเราเป็นอะไรเนี่ย บ่นคนเดียวอยู่ได้ ทำไง ๆๆๆ ส่งเมล์ไปทักทาย แสดงตัวไว้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
อวัศยาหยิบโทรศัพท์มา เปิดเมล์ ตั้งสติ...รวมรวบ ความคิดในความเป็นแอบรัก กำลังจะพิมพ์ลิปดาโทร.เข้ามาทันที เธอหน้าเซ็งสุดๆ ต้องรีบกดรับ “เรียบร้อยแล้วค่า กำลังจะเดินไป”
อวัศยากดวางสายแล้วก็ต้องตัดใจ ลากกระเป๋าเดินไปด้วยความเร่งรีบ “เร่งอยู่ได้ !!!! เร่งจริงๆ เร่งเอาโล่ห์หรือไงเนี่ย !!” ศยาเดินบ่นออกไป ด้วยความร้อนใจ

ปราณนต์คิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี๊...อวัศยาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง ... ปราณนต์คิดๆ “พี่ศยาจะพูดอะไร ?”
ปราณนต์หยิบโทรศัพท์มาไล่ชื่อ มาถึงอวึศยา ... โทร.ไม่โทร. โทร.ไม่โทร .. แล้วก็ไม่โทร !
พริบพราวทำเป็นนอน แต่ปรือตามองตลอด ปราณนต์คิดๆ แล้วก็นึกได้ “หรือว่า...จะบอกต่อทางเมล์”
ปราณนต์รีบหยิบมือถือของตัวเองมาแล้วกดเข้าไปเชคเมล๋ หน้ามือถือหน้าเมลของปราณนต์ ว่างเปล่า ไม่มีข้อความใหม่ ปราณนต์เศร้า “ไม่มี”
ปราณนต์ผิดหวัง...คิดๆ เอาไงดี ? ปราณนต์ตัดสินใจหันมาทางพริบพราว “พราว...เดี๋ยวผมมานะ” ปราณนต์เดินออกจากห้องไปเลย ..
พริบพราวจะอ้าปากเรียกไว้ “เดี๋ยวก่อน...ณนต์ !!!”
ปราณนต์ออกไปแล้ว .. พริบพราวใจหายวาบบบบ ...

ปราณนต์รีบเดินไปหาอวัศยาที่ห้อง หญิงสาวกำลังถือกระเป๋าออกมาพอดี ...
ปราณนต์รีบเรียกไว้ “พี่ศยาครับ”
“ปราณนต์ !!”
“เมื่อกี๊พี่ศยายังพูดไม่จบ ... ผมอยากฟังต่อ.. ตกลงพี่ศยารู้เรื่องผมกลัวน้ำทะเลได้ยังไง ?”
อวัศยามองหน้าปราณนต์อย่างอ้ำอึ้ง ปราณนต์มองสายตาอวัศยา แล้วทนเก็บความสงสัยที่อัดอั้นในใจต่อไปไม่ได้ จึงจับแขนหญิงสาว แล้วพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด “พี่คือแอบรัก ... พี่คือคนที่ผมอยากเจอ !!! คนที่ผมรัก คิดถึง และ แคร์ มากที่สุด...ใช่ไหมครับพี่ศยา บอกผมสิครับ ..บอกผม !!!”
อวัศยาพูดนิ่งๆแต่ละมุนด้วยความรัก เต็มตื้น “ใช่ ..ฉันคือแอบรัก !!! ฉันเป็นแอบรัก! เธอรับได้หรือเปล่า?”
ปราณนต์มองอวัศยาด้วยความซาบซึ้งใจและดึงเธอมากอด ... ทั้งสองคนกอดกันแนบแน่นโรแมนติก .... หน้าปราณนต์มีความสุขมากๆ

จริงๆ แล้วทั้งหมดพริบพราวคิดไปเองทั้งนั้น
ในความเป็นจริงปราณนต์ซึมๆ เดินกลับเข้ามาในห้องพักพริบพราว เขามานั่งทรุดลงที่ข้างๆเตียง “พี่ศยาไปหาลูกค้ากับบอส ออกไปจากโรงแรมได้สักพักแล้ว”
พอพริบพราวได้ยินแบบนี้ถึงกับหูผึ่ง “เมื่อกี๊นายพูดว่าอะไรนะ ? พี่ศยาไปกับพี่ลิป..อ้าวแสดงว่าไม่ได้เจอกันเหรอ ?”
ปราณนต์ส่ายหน้า “ไม่เจอ..ผมไปที่ห้องพี่ศยา แต่ไม่มีใคร โทร.เข้ามือถือก็ไม่ติด เลยโทร.หาพี่นิดา ถึงได้รู้ว่าทั้งสองคนไปแล้ว”
พริบพราวรู้สึกโล่งอก..อย่างบอกไม่ถูก..“ฉันนึกว่า..นายจะไปเจอพี่ศยาแล้วได้เคลียร์กันแล้วซะอีก .. ฉันคิดว่าเค้าจะกล้าบอกความจริงกับนายว่าเค้าคือแอบรัก .. ฉันคิดว่าฉันจะต้องเสียนายไปให้เค้า ฉันไม่อยากเสียนายไปให้ผู้หญิงหลอกลวงคนนั้น .. เค้าไม่คู่ควรกับนาย ไม่คู่ควรแม้แต่นิดเดียว นายได้ยินมั้ย เค้าไม่ดีพอสำหรับนาย !!!”
พริบพราวโผเข้ากอดปราณนต์ร้องไห้ด้วยความสับสน วุ่นวายใจ เธอระบายออกมาอย่างสุดๆ
ทันใดนั้นเสียงปราณนต์ก็ดังก้องซ้อนเข้ามาในความคิด “พราว...พราว...พราว !!!”

พริบพราวที่นอนหลับอยู่ สะดุ้งตื่นตามเสียงปลุกของปราณนต์
“คุณเป็นอะไรรึเปล่า ผมเห็นคุณนอนกระสับกระส่ายไปมา”
พริบพราวพยายามรวบรวมสติ “เอ่อ ..ฉันฝันร้ายน่ะ”
“ผมก็ตกใจหมดเลย” ชายหนุ่มถอนใจโล่งอกแล้วเอื้อมมือแตะที่หน้าผากพริบพราว “ตัวยังอุ่นๆ กินข้าวต้มมั้ย เดี๋ยวจะได้กินยาอีกครั้ง”
พริบพราวมองหน้าปราณนต์ แล้วก็มองมือปราณนต์ที่จับมือตัวเองอยู่ ... หญิงสาวค่อยเลื่อนมือตัวเองออกจากมือปราณนต์ และเป็นฝ่ายจับมือปราณนต์เอง ... เธอจับมือปราณนต์ไว้แน่น .. ปราณนต์มองมือพริบพราวที่จับ
มือตัวเองอยู่ ...ชายหนุ่มแปลกใจ
“นายรู้หรือเปล่า..ตอนที่ฉันจมน้ำ..ฉันคิดอะไร ?” พริบพราวพูดด้วยน้ำเสียง อ่อนโยน และจริงใจ ..เธออยู่ในภาวะที่เปิดใจกับปราณนต์มากที่สุด แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
อวัศยากับลิปดาเดินเข้ามาในบ้านพักตากอากาศหรู .. ลูกค้าท่าทางภูมิฐาน เดินนำคุยกับลิปดาไป เลขาเซ็กซี่ส่งสายตาให้ลิปดาตลอดเวลา ลิปดารับไมตรีด้วยความยินดี
“ผมให้เลขาจัดห้องพักไว้ให้คุณลิป กับ คุณศยาแล้วนะครับ จะพักก่อนหรือจะคุยงานก่อนดีครับ ?”
“คุยงานเลยดีกว่าครับ ..”

อ่านละคร แอบรักออนไลน์ ตอนทีี่ 13/5 วันที่ 19 ม.ค. 58

แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก / คอมเมดี้
แอบรักออนไลน์ ผลิตโดยบริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แอบรักออนไลน์ บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
แอบรักออนไลน์ บทโทรทัศน์โดย กัลยาณมิตร และ สุธิสา วงษ์อยู่
แอบรักออนไลน์ กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง
แอบรักออนไลน์ ออกอกกาศทุกวันพุธ-พฤหัส เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ